Ranzig, deel 2

Een poosje terug schreef ik er al een ranzig logje over en dit wordt het vervolg erop.
Vanmorgen kwam ik op het werk het kantoor binnen met een humeur van ver onder 0. Het was namelijk hondenweer en omdat de Chef er met de auto vandoor is ben ik veroordeeld tot het gebruik van m'n brommertje. Meestal niet erg, maar wel als het noodweer is... En ik wordt er niet blij van als de regen met bakken uit de lucht komt zetten. Ik hees me thuis in m'n regenpak en alles wat me me onderweg dan ook maar droog kan houden en tufte naar het werk. Daar sta ik me dan weer uit te pellen tot op m'n onderbroekje omdat er een uniform gedragen dient te worden. Ze kunnen namelijk beter over je uniform heen piesen dan over je toffe shirtje en/of skinny spijkerbroek...
Goed, helemaal opgetuigd, haar weer enigszins fatsoenlijk in de plooi, make-up op de juiste plaats, kwam ik het kantoor binnen en voor ik ook maar enige kans kreeg om mezelf vol te tanken met koffie kreeg ik bovenstaand kweekpotje onder m'n nuchtere neus geduwd met de mededeling dat de teen van meneer X. er nu dan toch ein-de-lijk af was komen zetten en in bed lag.
Nachtzuster had de teen opgebaard in een kweekpotje en onder een wit gaasje op de tafel midden in het kantoor gezet.
Ik sloeg voor het fatsoen een kruisje en werd al beroerd bij het idee dat de teen om een laatste speech lag te wachten terwijl de dag nog maar nauwelijks begonnen was. Een andere collega hing amechtig in haar stoel en ging tekeer dat het haar allemaal much-to-much was. Nachtzuster had er niets van en opende het potje waarna ze afwisselend haar neus en vinger in het potje stak. 'Nee, het rook nergens naar en voelde nog hard aan ook'... We keken haar aan en dachten allemaal hetzelfde: 'die is gek geworden zeg, dat doe je toch zeker niet bij een dooie teen die er aan de voet al niet uitzag?!' Ze stond met het kweekpotje te schudden en te shaken als zou de teen toch zomaar weer tot leven gewekt kunnen worden...
Om half 11 dronken we samen met de voedingsassistentes en de zorgassistente koffie, wederom in hetzelfde kantoor en voila, daar kwam de dooie teen weer tevoorschijn. Wij van de verpleging wisten inmiddels dat de dooie teen een zacht-zoet dropje bleek te zijn, aangelengd met tijmsiroop, waardoor het geheel er akelig echt en ranzig uitzag.
De voedingsassistente zag de teen en spuugde haar crackertje bijna over de tafel heen... De zorgass pakte haar broodje ei en duvelde hem zo fluks in de afvalzak. Geen trek meer ineens en groen van ellende keerden ze hun rug af van de o-zo dooie teen in kwestie... Wij kwamen niet meer bij en om het geheel nog erger te maken, draaiden we het kweekpotje open en staken we om de beurt onze neus zo ver mogelijk naar binnen...
Ik twitterde een foto van de 'dooie teen' en de ene na de andere reactie vol afgrijzen werd getweet...
Ja, ik weet het: het is ranzig, maar ik had die foto NOOIT getweet als het een echte dooie teen had geweest. Het zou mij mijn baan kunnen kosten en het spreekt niet van enige compassie met de oorspronkelijke eigenaar van de teen. Nee, ik zou het nooit doen. Het zijn inderdaad van die ziekenhuis grapjes die ons soms niet erg genoeg kunnen zijn. Het houdt de sfeer er zo lekker in, zeg maar. Want als ouwe rotten (hoe toepasselijk!) in het vak, hebben we het meeste toch wel gezien hoor qua ranzigheid.
We hebben hier wel de hele dag lol van gehad en dat zijn toch ook vaak de dagen met een gouden randje...
Eens kijken wat er morgen op me staat te wachten, als ik weer drijfnat de afdeling op kom zetten...

Herfstvakantie

Daar zit ik dan met m'n goeie gedrag.
Ik merk aan mezelf dat ik na een serieus logje zoals de vorige in een soort van writers-block-light schiet waar ik niet zo snel uitklim als ik zou willen. Het vorige logje heb ik op zaterdagavond geschreven en op zondag geplaatst. 'Zomaar', omdat De Repel laatst eens twitterde dat er ws. een bijzonder verhaal aan de Chef en mij kleefde. Nou valt dat op zich wel mee vind ik, maar toen ik eenmaal zat te schrijven, werd het zowaar een logje van enige betekenis. Stil werd ik van de lieve reactie's van jullie en af en toe pinkte ik een traan weg.
Het is voor mij soms bijna een soort van therapie, dat hele blog-gebeuren. Nooit geweten dat het ook helend kan werken en dat het voor mijzelf ook goed is om dingen uit te spreken: op papier is het 'echter' dan in gedachten...

Afijn, nu iets anders.
Het is herfstvakantie. Tenminste in dit deel van Nederland wel. Menig moeder is in staat van ontbinding paniek omdat het schorem/het geteisem/de monsters (doorstrepen wat niet van toepassing is) thuis zijn. Zijn de moeders net gewend aan de teruggekeerde rust na de zomervakantie; de betreffende kinderen zitten nauwelijks weer in het schoolritme, krijgen ze alweer vakantie! Hetzouverbodenmoetenworden.
Oudste Larfje liep de afgelopen twee weken stage in de bouw. Larfje moest daarvoor om 05.30 uur zijn nest uit want hij werd om 6 uur opgehaald. Hij kreeg al ras een rolberoerte van dit onzalige tijdstip maar hij deed het 2 weken lang goed. Voor een gemiddelde puber dan, bedoel ik. Stond hij op dag 1 nog om stipt half 6 naast z'n bed, de laatste paar dagen kwam hij pas om kwart voor 6 het nest uitzakken...
Hij deed het verder goed, want hij smeerde zelf zijn brood, zette zelf zijn wekker (doet ie al jaren, dus is hij gewend) en zorgde ervoor dat al z'n spullen in z'n tas zaten en tenslotte kwam hij ook nog eens uit bed zonder dat ik lag te krijsen vanuit de echtelijke sponde. Ik moet er nl om 5.48 u uit en ben vaak al voor de wekker wakker.
Goed, nadat Larf de eerste paar dagen meer dood dan levend voor de deur weer werd afgeleverd rond 17 uur, meldde hij in een vlaag van verstandsverbijstering dat hij het wel snapt dat ik soms zo enorm aan vakantie toe ben...
Mijn kin zakte tot halverwege m'n bovenbenen en ik dacht een split-second over dit wonder der natuur en deze uitspraak na.
Mijn uber-puber, mijn Larfje, mijn kind, mijn oudste, mijn super-ei...
Datikditnogmagmeemaken!
Binnen 2 dagen had hij al in het snotje hoe het in het echte leven voelt en gaat.
Ja juist ja, ik ben soms/vaak/zoveel mogelijk/af-en-toe (streep door wat niet van toepassing is) aan vakantie toe.
Wanneer een uber-puber dit in het snotje heeft en het je nog verteld ook, dan blijkt daar toch wel een beetje uit, dat zijn blik zich niet alleen beperkt tot meiden, muziek, sigaretten en zakgeld okselhaar en baardgroei en dan mag ik me als moeder toch wel enigszins gelukzalig in mijn moederhandjes knijpen.
En dat doe ik dan ook regelmatig. Ik ben blij met Larf, ik knuffel hem met mate (je moet het ook niet overdrijven natuurlijk) en hij hangt regelmatig/vaak ook nog om mijn nek. Ik geniet van hem en behalve het Heineken debacle houdt hij zich best goed aan afspraken.
Ik geniet warempel tijdens deze herfstvakantie ook volop van hem: ik werk de hele week en hij slaapt uit en spreekt af met vrienden.
Hier in huis is dus geen sprake van een licht hysterische moeder omdat het alweer vakantie is. Komt ook omdat de Chef met jongste Larfje lekker 9 dagen naar de camping zijn en daar ook volop genieten.
Hier in huis vindt blijkbaar het meest onwaarschijnlijke plaats: werken en genieten tijdens de (herfst)vakantie van de kinderen... Maar ik heb dan ook mazzel met het nageslacht van mij. Ja die eieren van mij waren van uitzonderlijke kwaliteit alzegikhetzelf
Ik zou bijna zeggen dat het leukste van de herfstvakantie is dan we over een kleine 2 maanden de... kerstvakantie alweer hebben! Maardatzegiknatuurlijkniet. Tsss...
Hoezee!

Dansen aan zee

De Chef en ik... da's eigenlijk toch wel een bijzonder verhaal.
We kennen elkaar al vanaf ons 18e toen we elkaar ontmoetten op de camping waar we alletwee vakantie vierden en waar we nu een eigen plek en stacaravan hebben.
Ik zie hem nog staan aan het biljart met een vriend terwijl zusdus en ik de kantine inkwamen. Hij zei iets in de trant van 'zo dames, hoe gaat het ermee'.
Oh nee, de vonk sloeg niet meteen over en dat was voor mijn licht ontvlambare puberhart wel bijzonder in die tijd.
We vormden een grote vriendengroep op de camping en trokken veel met elkaar op. Het was gezellig, spontaan en gewoon een heerlijke zomer. In het jaar erna is hij wel eens bij ons thuis geweest en ook gingen zusdus en ik een dagje richting zee op audiëntie en oh ja, we schreven elkaar brieven want mail bestond toen nog niet en we hadden nog geen mobiel of sms...
Ik begon dat jaar met de A-opleiding en had het er druk zat mee, maar iedere zomer zagen de Chef en ik elkaar weer op de camping, met dezelfde vriendengroep.
De 3e zomervakantie na onze 1e ontmoeting sloeg dan eindelijk de vonk tussen mij en de Chef over. De vonk van de Chef naar mij was er al een tijdje, maar ik had dat gewoon niet zo in het snotje en ook niet dat de Chef wel erg leuk was/is ipv gewoon een goede vriend.
2 jaar hebben we verkering gehad en zagen we elkaar om het weekend, als ik niet hoefde te werken. Later zagen we elkaar ieder weekend en ging ik op m'n vrije dagen door de week, ook steeds vaker richting zee.
In februari '88 haalde ik m'n A-diploma en niet lang erna zetten wij een advertentie in de 'Kattukse-post': 'net stel (?) dat graag wil trouwen zoekt woonruimte...'
Een week later vonden we de zo gewenste woonruimte zodat er een trouwdatum geprikt kon gaan worden. Het was april '88 en we stelden onze trouwdatum vast op 14 juli.
De meesten van jullie kunnen rekenen en dat betekende dat we slecht 3 maanden de tijd hadden om ALLES te regelen voor onze grote dag.
Geen paniek hoor, het is gelukt: we vierden een van de mooiste dagen uit ons leven; trouwden in het stadhuis in Naarden, hadden een inzegeningsdienst in Huizen en een groot feest in Valkenveen bij J.an de B.ouvrie in de achtertuin...
Ik verhuisde naar zee en ging aan het werk in het ziekenhuis om de hoek.
We hebben erg aan elkaar en het getrouwde leven moeten wennen; van een weekendverkering zaten we ineens op elkaars lip en het heeft dan ook best gestormd aan zee die tijd en af en toe stormt het nog behoorlijk...
Na 5,5 jaar kregen we onze eerste zoon en 2,5 jaar later kregen we onze 2e zoon. Een mooi stel jongens die van elkaar verschillen als dag en nacht. Daar waar oudste (en wij) een extreem bewerklijke en moeilijke tijd tot zijn 10e jaar doormaakte, was dit bij jongste totaal andersom. Hij was (en is) heel makkelijk maar ook met hem hebben we op school het een en ander meegemaakt waar we niet vrolijk van werden. Dat jongste zo een makkelijke baby/peuter/kleuter was, kwam meer dan goed uit, want ik zat ruim 2 jaar met een gaar en rammelend bekken waarvoor ik langdurig therapie heb gehad.
Wat daarna allemaal is gebeurt, is geschiedenis. We hebben moeten leren omgaan met verlies van gezondheid en werk van de Chef, familierelatie's die uiteindelijk meer kapot maakten dan dat je er opgebouwd en versterkt door wordt, zodat we mentaal en fysiek afstand genomen hebben hiervan om zo ons gezin en relatie 'gezond' te kunnen houden.

En als je bovenstaande leest denk je vast: zo he, die is wel heel gelukkig!
Ja en nee.
Ja, omdat ik heel blij ben met ons gezin, mijn drie mannen en de zekerheid dat er niets gebeurt zonder dat het eerst door Zijn handen is gegaan en dus nooit zwaarder zal zijn dan wij kunnen dragen.
Maar soms (lees 'vaak') snap ik er ook helemaal niets van.
Waarom moesten we afscheid nemen van mijn vader, juist hem met wie ik de meest hechte band had en die mij zo haarscherp kon aanvoelen en van wie de Chef en ik zoveel steun en liefde kregen?
De rolwisseling binnen ons gezin terwijl de jongste nog maar net 3 jaar was, is niet van een leien dakje gegaan. Ik moest weer volledig aan het werk en werd kostwinner toen de Chef ziek werd en nu hij sinds kort helemaal niet meer aan het werk is, is dit weer een fase waar we alletwee enorm aan moeten wennen en pijn doet omdat we het zo graag anders hadden gewild.
Ik kan je zeggen: daar droomde ik niet van hoor, toen ik in m'n witte trouwjaponnetje 'JA' blèrde, maar eigenlijk geen idee had waar ik in vredesnaam aan begon en 'JA' tegen zei...
Wist ik veel dat getrouwd zijn, niets meer met dromen van doen heeft maar ook heel hard werken is, om getrouwd te kunnen blijven?
Ik droomde er ook niet van dat schoonfamilie en vrienden afhaakten en dat ik nu zo anders in het leven sta. Niet meer onbevangen maar eerder bezorgd en harder dan ik ooit was. Waar anderen hun levensweg gewoon rechtdoor gaat met af en toe een flauwe bocht naar rechts of links, hebben wij al diverse afslagen moeten nemen en ben ik/zijn we veranderd doordat ons pad vaak ruw en steil is gebleken. Dat is niet erg of zielig hoor, maar ik droomde er niet van...

Ondertussen durf ik wel hardop te zeggen dat de Chef en ik een sterk setje zijn.
Een heel sterk setje zelfs.
Waar anderen de handdoek voor minder in de ring gooien ben ik heel blij dat wij het tot hiertoe hebben gered.
En ja, ik zie ons ook oud worden samen. Mijn angst dat ik jong weduwe wordt is momenteel weer naar de achtergrond geschoven omdat ik hierin mijzelf belemmer om mijn liefste onbevangen lief te hebben, zonder steeds bang te zijn.
En ik heb besloten dat, wat er ook verder gebeurt, dat ik wil dansen.
Dansen met mijn liefste.
Dansen aan zee.
Dansen met onze jongens.
Dansen aan zee, want hier hoor ik thuis en ik heb er geen spijt van gehad.
Van het 'JA' op 14 juli 1988.

Kan het nog erger?

...Zo'n dag waarvan je denkt 'die gaat nooit meer voorbij' ...(Rob de Nijs/zomer)
Gelukkig ging deze dag wel voorbij waarvoor ik onze lieve Heer op mijn blote knietjes dank. Want wat een gezeik zeg!
Ik had vanmorgen van mijn patiënten de 'grote visite': Dan nemen we eerst alle metingen, medicijnen en wat dies meer zij, door en daarna zien we 1 voor 1 diezelfde lamstralen patiënten op audiëntie bij de arts. Kwam ten eerste de arts gewoon later omdat 'haar kind jarig is en ze die eerst naar school wilde brengen'. Ja duh, dan regel je dat maar anders. Lekker makkelijk om gewoon een uur te laat aan te komen kakken en vervolgens te pas en vooral te onpas maar te blijven roepen wat er allemaal niet naar haar wens verloopt en dat dat anders moet want 'zij is eindverantwoordelijk' voor de keet. Alsof ik en mijn team een stelletje randdebielen zijn, die geen idee hebben wat we aan het doen zijn... Ze roept al weken steeds maar opnieuw dat ze overal verantwoordelijk voor is, maar ho eens even: ik heb ook zat verantwoording die ik grondig in het snotje heb en naar mijn bescheiden mening loopt het allemaal meer dan goed. Zo. Dus. Ze kwam me m'n strot uit en ik was dan ook blij dat ze om half 12 alweer vertrok naar haar jarige monster van 8.
Dan nog die patiënt met de 3 hersencellen waarvan er 2 uitstaan. Ik weidde ooit eens een heel logje aan haar en haar ongewenste gedrag. Ja, die ja, nou ze is er nog steeds en vanmorgen had ik bijna de hand aan mezelf geslagen omdat het bij de wet verboden is om patiënten op welke wijze dan ook van het leven te beroven. Schijnt. Nu is het zo dat dit hersenloze wezen van de straat gereden is door een of andere onverlaat en daarbij net te weinig heeft gebroken om er het leven bij te laten en teveel heeft gebroken om in deze toestand terug naar huis te kunnen. Jammer ja. Vanaf vandaag denk ik dat zij met enige opzet van de straat is geschept want ze haalde bij de arts assistent, mijn collega's en bij me, myself and I het bloed onder onze gelnagels vandaan. Ze had laatst een brief gekregen van de arts voor haar letselschade advocaat met daarin de medische uiteenzetting van haar geval. Vroeg ze vandaag weer om die brief en beweerde bij hoog en bij laag dat ze nooit eerder een brief gekregen heeft. 'Heeft u wel', 'Heb ik niet'. 'Heeft u wel', 'Heb ik niet'. En daarbij krijsen he, je zou voor minder de hand aan iemand jezelf slaan...
Ook hebben we een giga wachtlijst (en dat terwijl het nog geen dag glad is geweest) en de artsen in de ziekenhuizen denken dat ze als enige een patiënt hebben aangemeld die op een plekje wacht. Zo had ik vandaag wederom Dr P. aan de telefoon die een opnamedatum eiste van een patient van haar. Maar het is net als Nederland bij ons: vol = vol. Geert zou trots op me zijn, I know. Maar ik geef geen opnamedata door als er zelfs nog geen ontslagdata bekend zijn. Zo werkt dat nu eenmaal. En toen had ik haar boos gemaakt en zij mij en ik kreeg ook nog eens heel erg jeuk van haar, want het was pas de 3e keer in 1 week dat ze belde...
De rest zal ik jullie besparen, maar soms denk ik: ik had even een half jaartje door moeten leren, dan had ik niet deze baan als voetveeg hoefen te vervullen.
Verder ben ik meestal gek op m'n werk... maar vandaag even niet.
Dokter Denzel snel eens vragen of hij nog behoefte heeft aan een Personal Assitent...

Eet-proof

Het eerste (?) slachtoffer is gevallen. Nou ja, ik weet natuurlijk niet of ie gevallen is, maar feit is dat meneer hartstikke dood is.
De man at een zelfgeplukte paddestoel uit het bos en legde vervolgens het lood. Van die paddestoel want die bleek achteraf zo giftig als m'n schloeder maar zijn kon.
Toen ik het hoorde trok ik ietwat gelaten mijn ranke schouders op tot mijn oren (da's vlakbij in mijn geval) want ik vind het gewoon heel erg stom dat je je volduwt met paddestoelen uit het wild en dat je dus waarschijnlijk niet weet welk soort je wel kan eten en welk soort waarschijnlijk niet.
Nou moet ik zeggen: ik stop ook graag alles wat eetbaar is in mijn mond maar doe dat niet te pas en te onpas. Als ik in het duin loop en ik zie een scharrelkonijn dan denk ik ook niet 'ik vreet hem op', of wanneer ik op het werk tot mijn oksels in een verse wond sta dan denk ik ook niet 'ik haal er even een stukje stokbrood bij'. Nee toch?
Maar goed, het is dus reuze jammer dat meneer is overleden. Die heeft misschien wel net iets teveel naar Expeditie Robinson gekeken en dacht 'dat kan ik ook, maar dan dichter bij huis'.
Expeditie Robinson haalt bij velen de Tarzan-inside naar boven. Ze jagen daar op vis, leguanen en alles wat eetbaar lijkt of is. De beruchte eetproef die jaarlijks aan het begin van de serie terugkomt weerhoud mij ervan om me op te geven: ik weiger om koeien- of vissenogen te eten en slakken al dan niet kauwend te begeleiden naar mijn eigen maag-darmstelsel.
Dus.
Aten wij vanavond gewoon weer overpasta, met veel verse groenten, ananas en kaas, maar zonder paddestoelen!

Less is more

"God houdt simpelweg van je omdat Hij ervoor
heeft gekozen om dat te doen.
Hij houdt van je als je je niet zo geliefd voelt.
Hij houdt van je als niemand anders van je houdt.
Anderen laten je misschien in de steek,
scheiden van je en negeren je,
maar God zal van je houden.
Altijd.
Wat er ook gebeurt."

(Max Lucado)

Ja, ja, ja het gaat alweer wat beter met me. Het rommelt nog wel behoorlijk in m'n hoofd en hart maar he, ik ben ook maar een mens. Het kwam er gisteren gewoon aan alle kanten uit en jullie lieve reactie's waren overweldigend. Diep van binnen weet ik ergens ook wel dat er om mij gegeven wordt, maar soms merk je er zo bar weinig van. En dat doet dan pijn.
Als klap op de emotionele vuurpijl gisteren liep ik tegen een boek van Max Lucado op met de titel van de eeuw: Je bent geliefd.
Ik ken het boek niet, maar het kwam als knipoog van mijn Vader op het juiste moment. Dus heb ik het boek gekocht en toen ik het open sloeg las ik de tekst die nu bovenaan dit logje prijkt.
En zeg nu zelf, kan het duidelijker? Ik ben benieuwd wat ik allemaal ga opsteken en wat ik ga leren van dit boek, ik bewaar hem voor m'n vakantie in november.
En weet je, op de bodem van m'n hart rust de zekerheid van wat hierboven staat en dat is dan meteen ook mijn redding. Maar soms is het zo, dat door alles heen die zekerheid uit het zicht raakt en ik mezelf laat leiden door gevoelens en emoties... en ook dat is menselijk toch?
Ik weet ook dat mensen elkaar altijd zullen blijven teleur stellen; dat verwachtingen anders zijn dan de werkelijkheid en dat ik zelf daar dus mee om moet leren gaan. Verwachtingen bijstellen, grenzen duidelijk maken voor mezelf en afstand nemen wanneer energie een eenrichtingsverhaal wordt/is/blijft. Het is aan mij om een manier te vinden om ermee om te leren gaan, zodat ik het kan gaan loslaten en door kan met select klein groepje om mij en ons gezin heen, "Less is more" zeg maar.
En dan denk ik nu maar zo (en velen van jullie zeiden het in een reactie): ik raak/wij raken er uiteindelijk niemand meer door kwijt want die ben ik/zijn wij al kwijt.
Ja: "Less is more"...

(volgend logje doe ik weer normaal hoor, alleen... wat is 'normaal'...?)

You are loved... ja ja het zal wel.

Het was een beetje crisis hier vanmorgen. Een beetje tussen de Chef en mij maar vooral binnenin mij.
Het ontmoeten van schloeder en schloederzus van de week bij het condoleren van het overlijden van de nicht van de Chef, gaf spanning en wij besloten uiteindelijk alletwee dat we vandaag niet naar de begrafenis zouden gaan.
Toen hadden de Chef en ik ook nog een akkefietje vanmorgen en ik had het er helemaal mee gehad. Ging eerst als een razende aan het soppen en daarna heb ik m'n hardloopspullen aangetrokken en ben ik gaan lopen. Ik draafde het duin in met o.a het bovenstaande nummer op m'n oren en al snel liep ik te mekken (Kattuks voor janken) En dat gaat slecht samen: rennen en janken... Ik overdacht dat het niet echt went dat de Chef nu permanent thuis is; hij heeft zat hobby's en vermaakt zich wel, maar mist het werk enorm. Ik was altijd zo blij met die ene dag vrij en dan ook alleen thuis te kunnen zijn; m'n eigen dingen doen, ontspannen en keutelen zonder dat er een man in m'n nek hijgt. Alsubegrijptwatikbedoel...
Nou het werd me teveel en ik jankte toen ik over de heuvels in de duinen rende, omdat Josh zong " everybody wants to be understood" en "don't give up" en "you are loved"... Jaja dacht ik, daar merk ik soms/vaak helemaal NIETS van. De Chef en ik staan er alleen voor. Zijn familie die ons al 22 jaar helemaal links laat liggen, mijn familie doet dat niet (waar zouden we zonder mijn moeder en 2 zussen zijn?), maar woont ver weg en Katwijk ligt niet op de route. Ook haken er nog steeds mensen af waarvan ik dacht dat het vrienden waren... Het kringetje wordt kleiner en kleiner en dan denk ik: jaja 'you are loved', door wie dan? Voor wie doe ik er nog toe, behalve m'n 3 mannen...? Het zal wel.
En nu ben ik op het punt dat ik het allemaal 'wel prima' vind. Laat maar. Laat de Chef en mij maar als onze zorgen allemaal teveel wordt want nee, meestal klinkt er geen goed nieuws vanaf onze kant. Ik kan er niets aan doen. Laat maar. Laat ons maar en eigenlijk doen velen dat al...

Ondertussen jank ik nog maar eens flink mee met Josh... maar of het oplucht weet ik niet. Dit logje voor nu even wel... En lieve blogvrienden, voel je vooral niet persoonlijk aangesproken het gaat om 'vrienden' om mij heen IRL. Want als ik jullie niet had...

O ja nog iets: over de uitslag kan deze keer niet gecorrespondeerd of gebeld worden. Reactie's zijn natuurlijk wel welkom, misschien fleurt het me wat op. Waarvan akte zou mijn vader zeggen.

I Run For Life

Vandaag ben ik vrij ivm nationale feestdag 3 (dit jaar 4) oktober in L.eiden.
Dat geeft mij heel veel tijd om de cadeautjes voor Joeltje en Karin op te sturen.
Het geeft mij ook tijd om vanmorgen al een stuk te gaan (hard)lopen. Ik ben gestopt met de start to Run cursus in groepsverband maar ik zal niet stoppen met (hard)lopen. Ik trek straks m'n kloffie weer aan en ga de benen uit m'n kont lopen. In mijn eigen tempo, alleen en gewapend met dit geweldige nummer op m'n oren.
Vandaag heb ik me voorgenomen, zal ik niet 'zomaar' een stukje gaan lopen. Qua afstand en snelheid zal het niet zoveel voorstellen nog, maar vandaag loop ik voor iedereen voor wie deze knalrose-aandacht-voor-(borst)kanker-maand zo dicht bij hun zelf staat, misschien omdat ze de littekens voor altijd met zich meedragen, op hun huid of in hun hart. En dan maakt het niet uit om welke vorm van kanker het gaat...

Tekst en muziek: Melissa Etheridge


It's been years since they told her about it
The darkness her body possessed
And the scars are still there in the mirror
Everyday that she gets herself dressed
Though the pain is miles and miles behind her
And the fear is now a docile beast
If you ask her why she is still running
She'll tell you it makes her complete

I run for hope
I run to feel
I run for the truth
For all that is real
I run for your mother, your sister, your wife
I run for you and me, my friend
I run for life

It's a blur since they told me about it
How the darkness had taken its toll
And they cut into my skin and they cut into my body
But they will never get a piece of my soul
And now I'm still learning the lesson
To awake when I hear the call
And if you ask me why I am still running
I'll tell you I run for us all

And someday if they tell you about it
If the darkness knocks on your door
Remember her remember me
We will be running as we have before
Running for answers
Running for more

I run for hope
I run to feel
I run for the truth
For all that is real
I run for your mother, your sister, your wife
I run for you and me my friend
I run for hope
I run to feel
I run for the truth
For all that is real
I run for your mother your sister,
your daughter, your wife
For you and me my friend
I run for life
Ohohohoh

En de winnaars zijn...

Vandaag is de dag. Voor 2 personen maar liefst! Ja ja, ik ben ook de rotste niet en verloot vandaag 2 Pink Ribbon armbandjes alsof het nix is. Inclusief een rose strikje voor op je jas of tas. Toe maar, toe maar, dat dacht ik ook ja.
Wordt alleen lastig wie de hoofdprijs gaat winnen want bijna alle antwoorden waren om te gieren. Ik heb ervan genoten net als jullie van het uitzicht van al die smakelijke mannen 3 logjes hieronder. Om dus een keus te gaan maken uit al die leuke antwoorden was 'to much' voor mij, want sommigen van jullie ken ik persoonlijk, anderen niet en dat zou mijn keuze danig kunnen beïnvloeden, cq rose kunnen kleuren... En dat wil ik ten alle tijden willen voorkomen. Zo ben ik. Soms. Vandaag echter wel, vandaar dus.
Ik schreef alle nummers van reacties op een blad en prikte daar stekeblind een nummer uit. Met de oogjes stijf gesloten uiteraard, wat ervoor zorgde dat ik de blauwe stippen nu in m'n bank heb staan...
Maar het is gelukt hoor, de Chef vond mijn eerlijke actie tijdens het blind prikken ietwat overdreven maar dat kan mij m'n reet roesten.
Ik prikte dus dat het een lieve lust was en nadat ik 2 stippen op het blad had staan was ik alweer klaar. Want ik heb maar 2 armbandjes gekocht en 2 strikken gejat gescoord voor deze uitreiking. Ik word altijd nogal hebberig van het hele Pink Ribbon gebeuren. Zo heb ik al zeker 4 jaargangen liggen van het magazine en ieder jaar koop ik wel een artikel zoals het armbandje de agenda, de tandenstokers en de sleutelhangers. Dit jaar is er een heuse Pink Ribbon paraplu te koop en ook zag ik op de site dat er zelfs een hardloopshirt in knalrose te krijgen is die prima bij mijn rose hardloopjasje van Pink Ribbon kleurt! Ik bestelde dus het shirt met de plu en nog een armbandje, dus ik loop er strak en droog bij binnenkort...

Maar nu weer over tot het hoogtepunt van dit logje!
Ik kan meedelen dat de gelukkige winnaars van de unieke 'wie hoort er niet in het rijtje thuis/ mannen verkiezing na mijn uiterst eerlijk verlopen verloting, zijn geworden...
Tadaa.... Nummer 11! Karin!
en tadaa... Nummer 15! Joeltje!
Voor beiden is oktober met daaraan de hele Pink Ribbon actie's persoonlijk nogal aangrijpend. Van Joeltje wist ik het, zij moest haar 'liefste moeder ooit' erdoor loslaten, maar van Karin las ik het op haar log; zij is er zelf helemaal doorheen gegaan maar gelukkig ben je er nog! Meiden, ik gun jullie die armband plus bijpassende strik van harte om deze 2 zo bijzondere redenen!
Van mij voor jullie, maar eigenlijk is er niets van mij bij. Voor jullie dus omdat jullie zelf tot diep in je hart voelen hoe het echt voelt als je er zelf doorheen moet en liefsten er door moet loslaten.

(Karin, wil je me je adres mailen, die van Joeltje heb ik al...)

"t Is weer voorbij die mooie zomer

Wanneer je denkt dat je dan eindelijk de zomer achter je hebt gelaten en je je crocpantoffels weer uit het stof hebt getrokken om er weer warmpjes bij te zitten krijg je dit: 1 oktober met een temperatuur van 20 graadjes minstens en de zon strak aan de wolkenloze hemel. En laat ik nou net vandaag vrij zijn om hiervan met volle teugen van te kunnen genieten! Ik ging gek. Vanmorgen al hyper door het duin lopen rennen waar ik tot de ontdekking kwam dat het goed gaat met mijn pijnlijke scheenbenen! Ja ja, ijs erop en compressiekousjes aan, doen wonderen. En terwijl ik moederziel alleen, de duinen aan mij voorbij zag trekken trok er een pijnscheut door mijn linker achillespees. Scheisse, shit, defeacatie... wat is dit nu? Ja hoor, mijn achillespees protesteert bij zoveel aanhoudend lichamelijk geweld en niet zo'n beetje ook. Afijn, ik liep m'n parcourtje uit en deed er maar 10 secondjes langer over dan maandag. Pootje in het ijs en uiteindelijk ben ik vanmiddag langs de hardloopwinkel geweest en in overleg met hen besloten de cursus te laten voor wat het is en m'n eigen tempo, tijd en snelheid maar aan te gaan houden. Verstandig want anders is de kans groot dat ik binnenkort afbreek en lange tijd geen poot meer kan verzetten en dat wil ik niet.
Er is ook goed nieuws hoor: ik roeide een behoorlijke kolonie huismijt uit, ik poetste dat het een lieve lust was, maar stopte net op tijd voor ik er echt plezier in begon te krijgen. Grenzen mensen, grenzen. En buiten dat: ik heb andere talenten dan schoonmaken en die moet ik wel scherp houden natuurlijk. Daarna trok ik de kussenhoesjes van de vulling af en drapeerde er een paarse hoes omheen, waarna ik de gordijnen tussen de kamer en de keuken ook verving voor paarse exemplaren. De Chef keek eens en zag dat het goed was. Overmoedig geworden trok ik ook de grand foulards van de bank en pletterde daar ook paarse voor terug. En dat alles van de B.lokker! Ik hartje B.lokker. Soms, moet natuurlijk niet overdrijven, want ik loop al 2 dagen te zeuren daar voor de PinkRibbon-plu, maar die komt maar niet binnen.
Ook kocht ik 2 PR-armbandjes voor de prijswinnaars van mijn mooie mannen-logje. Dit weekend ga ik de gelukkigen trekken en adressen vragen.
En als ik dan denkt dat m'n dag niet meer stuk kan, had ik het mis. Ik liep met m'n bakkes in de zon in het dorp en wie zie ik daar aankomen scheuren in de scootmobiel? Juist ja: schloeder. Al maanden niets meer gezien noch gehoord van schloeder en erger nog: ook jongste niet toen hij vandaag precies 2 maanden (!) geleden 14 jaar werd... Ik had dus geen zin in een beleefd gesprek en zei neutraal 'hallo/dag' toen ze voorbij scheurde. Ook zij deed geen poging om te stoppen en ik vond het wel best.
Ik besteed m'n tijd en energie liever aan jullie dan aan haar, maar echt wennen doet het nooit. Ze mist een hoop denk ik dan maar. Niet aan mij maar wel aan de jongens.
En nu de zon weer in, vandaag doe ik niets meer behalve eten, drinken en vrolijk zijn!