Wie wat bewaard...

...die heeft wat.
Dat moet tante (De)Ment ook gedacht hebben, in haar makkelijke stoel.
Voor alle duidelijkheid; de Chef noch ik hebben/hadden een tante (De)Ment.
Vrienden van ons wel. En tante M.ent die was oud (92), stijf en stram en had geen man meer toen zij 1,5 jaar gelee het lood legde.
Omdat ze ook nooit de vreugde van bloedjes van kinderen mocht smaken, ging de inboedel en de erfenis naar haar 2 neven.
En 1 van die neven is die vriend van ons. Dat u dat weet.
Wij kenden tante Ment wel van verjaardagen en andere hoogtepunten. Een gezellige dame, nooit om een praatje verlegen maar wel ietsiepietsie in de war. Ietsiepietsie maar, maar net genoeg om haar van tante M.ent om te dopen in tante De-Ment.
Afijn, toen tante De-Ment het tijdelijke voor het eeuwige inruilde moest haar huisje leeg. De Chef hielp mee voor de grote spullen en zag in de bak die klaar stond voor de kraak, een oude makkelijk fauteuil voor-op-de-camping liggen. Om een lang verhaal kort te maken: hij mocht die afzichtelijk stoel uit de bak vissen voor de camping.
Ik had die stoel al een poos in de garage zien staan en bedacht me, dat ik het nou niet bepaald een aanwinst vond, maar snap ook wel dat de Chef met z'n gammele lijf, lekker wil zitten en dat lukt niet 5 weken lang in een klapstoel. Nou kan je een stoel wel 'fauteuil' noemen, maar daar wordt ie niet mooier van. Maar ach, ik ben ook de rotste niet en lekker zitten is ook wat voor de Chef, dus de stoel het fauteuil werd verscheept naar de camping.
En toen.
Had de Chef 1,5 week terug een brainwave en trok de stofzuiger door de gekregen stoel fauteuil, terwijl ik nog aan de arbeid was en met oudste thuis verkeerde. Vraag me niet hoe of wat, maar een luttel kwartiertje later had de Chef 30 briefjes van 10 gulden uit de stoel het fauteuil gefrutseld. Ja, gulden ja, helaas geen euro's... Hij wist niet wat hij zag en sloopte het hele fauteuil uit elkaar belde mij op mijn werk.
Die tante De-Ment, die doet haar naam eer aan dacht natuurlijk: ik ben handig, ik ben slim en bewaar m'n papier geld binnen in... mijn meubels! Ze is alleen vergeten ze er ooit nog eens uit te halen, maar heeft ze waarschijnlijk niet gemist ook. Het zal mij toch niet gebeuren dat ik m'n overtollige geld in m'n bank ga bewaren! Ik heb namelijk nooit geld over om te bewaren. Vandaar, anders zou ik het direct doen natuurlijk! Niets geen oude sok, gewoon in het fauteuil stoppen!
En nu vragen jullie je af...
We kunnen de briefjes opsturen naar de Nederlansche B.ank met een aantal formulieren en dan zullen ze het bedrag in euri's overmaken als alle kosten voor het werk van de ambtenaren van de Nederlansche Bank daar dan weer afgehaald zijn.
Kunnen we vast wel een ijsje van kopen deze vakantie!
O ja, bedankt tante De-Ment! *Smak*smak*smak*

Duif-grijs & bloed aan de caravan muur...

Ik was het niet van plan: tijdens mijn vakantie een logje produceren.
Maar, omdat de Chef zo onnozel creatief bezig is, rest mij niets anders dan jullie in deze vreugde te laten delen.
Gisteren kocht de Chef een nieuw 'ik-snij-alles-mesje'. En dat het nieuwe mesje zijn naam eer aan doet, bleek gisterenavond al: de Chef ragde met zijn nieuwe vlijmscherpe aanwinst zo zijn duim bijna door de midden. Ja, knappe man die Chef van mij!
Zwaargewond kwam hij de caravan inzetten met achter zich aan een bloedspoor, met de vraag of ik een doekje had.
Nee, ik ga niet m'n doekjes vervuilen met bloed, want dat krijg je er bijna niet uit inde camping wasmasjien... Nee hoor mensen, tuurlijk had ik een doekje. Van papier, want dat kan ik daarna zo wegpletteren en laat geen sporen na.
Pleisters waren zoals gewoonlijk op 1cm na op, dus daar konden we de 6cm lange wond niet mee dichtplakken. Ik haastte mij naar mijn nicht die 3 veldjes verder ook vakantie viert en zij had pleisters zat. Nu zit de Chef dus met een open duim zielig te zijn stoer te doen op de veranda...
Wat de Chef ook kocht gisteren (en beloof me niet te lachen!) is 'Just for Men'.
De kenners weten waar ik het over heb. Just for Men is DE haarkleuring voor de George Clooney's onder ons: Het tovert je haar in no-time terug naar de haarkleur die je als man ooooooit gehad hebt. De Chef sloeg een voorraad 'licht bruin' in en vanmorgen vroeg was het zover: ik trok de bijgeleverde handschoenen aan en mengde het tovermiddel tot een egaal goedje. Ik smeerde het duif-grijze haar van de Chef deskundig in en zette m'n iPhone timer op 5 minuten. Stipt. Want het luistert erg nauwkeurig zo'n eerste kleuring ever. Daarna verdween de Chef rapide onder de douche waar ik hem hoorde gillen van genot van ontzetting. Hij hing amechtig voor de spiegel en draaide zijn hoofd 360 graden naar links en vervolgens 360 graden naar rechts.
Toen hij de douche uit kwam zetten hield ik rekening met het ergste: ik had de tondeuse al op standje 1 in m'n handen klaarliggen, maar het viel alles mee. De Chef is weer de Chef die ik ooit in een duif-grijs verleden trouwde; de Man die mijn hart sneller deed kloppen, net als nu! Dat het nu van het angst zweet kwam doet er niet toe, mijn hart klopte als een razende!
En de Chef? Die is blij met zijn nieuwe look. Ik snap het, dat ben ik ook altijd na een nieuw verfje namelijk.
Hij bekijkt zichzelf herhaaldelijk in de spiegel en besluit dat het goed is.
En ik? Ik heb een jonge Chef terug, maar was/ben ook altijd erg gelukkig van mijn duif-grijze George Clooney hoor!

Krik jij of krik ik?

Toen ik afgelopen maandagochtend om 6.30 uur oudste zoon achter liet op de bank, omdat ik 'gewoon' moest werken wist ik nog niet dat het pas echt een leuke dag ging worden.
Ik leen het T.wingootje van m'n vriendin voor een poosje en dus draaide ik het verhicle in de straat richting het gesticht 8,5 km verderop. Terwijl ik net lekker wil doortrekken in z'n 2 voel ik dat ik een lekker band heb. #%$*&")%
Ik parkeer het verhicle direct weer aan de kant en inspecteer deskundig de linker voorband. Plat. Platter dan plat zelfs. Daar sta je dan; over een half uur moeten werken, collega die aan de overkant woont was al weg en m'n brommer staat bij vriendin in de tuin.
Dus. Dan zou ik kunnen gaan fietsen.
Maar. Daar krijg ik het warm van en als het zweet in je r.eet staat en je moet nog de hele dag werken... nee da's niets voor mij. Dus. Ik belde de achterbuurvrouw/ goede vriendin uit bed. In haar vakantie. Ze had de avond ervoor nog gezegd dat ik haar altijd om hulp mag vragen als het nodig is. Nou, komt dat even mooi uit: het is heel erg nodig nu! Ik was dus precies op tijd op het gesticht want net als le Tour, wachten patiënten op niemand...
Maar goed. Omdat ik op dinsdag ook niet van plan was om dat hele pokke-eind te gaan fietsen in de hitte, moest ik maandag dus dat bandje weer gemaakt zien te krijgen. Maar de Chef zit op de camping... Ik belde de Chef om raad en kreeg de belangrijkste tips van hem om het klusje te klaren.
Ik krikte vervolgens het T.wingootje op het krikje omhoog nadat ik eerst de bouten losdraaide op aanraden van de Chef. Ik krikte me het rotje. Wat kan je dat snel verleren zeg, als je vent al een week niet onder handbereik is. Maar het lukte.
We wonen aan een doorgaande straat en daar heb ik met gevaar voor eigen leven die band staan te verwisselen. De mannen die langsfietsten keken alleen maar, een enkeling merkte op dat ik een lekke band had... De e.ikels; dat had ik namelijk ook zelf al in het snotje... Toen ik net het reservebandje erop wilde leggen, liep er een man langs met 2 kinderen. Hij zag ook waar ik mee bezig was en stuurde z'n 2 kinderen naar huis. Ik zeg nog tegen het wereldwonder: 'meneer, als ik 2 kinderen kan baren, dan kan ik ook een band verwisselen!'
Ik weet niet of het echt indruk maakte maar hij deed de rest voor mij; draaide de bouten aan en verzekerde zich ervan dat alles muurvast zat.
Toen. Toog ik richting de K.wikfit. Aldaar legde ik uit wat eraan de hand was en dat ik dacht de band niet lek was, maar gewoon van de velg gestuurd was tijdens het draaien in de straat. De k.wikfit-knul heeft de band weer op de velg gelegd, getest in een bak met water of ie lek was -not!- en hij verwisselde de reserveband weer om voor het origineel. Hij blies daarna nog de andere 3 bandjes op voor mij zodat ik er veilig mee naar de Achterhoek kan vrijdag.
Dit geintje kostte mij 0,0 euri's! Ik ga vaker naar de K.wikfit Zou het komen door m'n blauwe ogen of door mijn zomerse ietwat laag uitgesneden- topje?
Whatever, soms moet je gebruik maken van dat wat de natuur je gegeven heeft... bandje doet het weer en ik hoef lekker niet te fietsen!

(O ja, met oudste zoon gaat het weer boven verwachting goed! Hij heeft zijn oorspronkelijke kleur weer aangenomen en drinkt alleen nog maar water en fris... zolang het duurt)

Ik zie, ik zie wat jij niet ziet...

...en de kleur is... GROEN!
'Heineken-Groen' welteverstaan.
Dat is de kleur die oudste larf vannacht had toen ik hem en het te logeren vriendje tegen het licht hield.
Ik had het pas in het snotje toen de mannen eindelijk hun bed cq, luchtbed opzochten en oudste larf over zijn huigje ging in bed.
En omdat ik er al schurft in had omdat ik uit een remslaap getrokken werd en wakker was terwijl de wekker op 5.48 uur stond ingesteld, schoten mijn 3 hersencellen die wakker waren in een insult.
Ik sommeerde Larf dat hij zijn ondergekotste beddengoed eraf haalde en in de wasmasjien stopte en dat hij zich kon installeren op de bank. Dat gekots boven moet ik niet hebben; mijn enige doel 's nachts is 'slapen'.
Vanmorgen trof ik Larf in staat van ontbinding op de bank aan. Hij ademde nog en wist nog wie ik was ook. Da's mooi, want dat betekent dat het promilage in zijn brein en bloed aan het zakken waren.
Ik douchte, föhnde en schminkte (badkamer is bij ons beneden) terwijl Larf weer in zijn delier verdween.
Rond 11 uur heb ik hem gebeld en hij kon mij vertellen dat hij zich hondsberoerd voelde.
Prachtig. Hij kan zich niet ziek genoeg voelen, daar leert hij van (???) en als het mee zit doet hij het nooit meer.
Inmiddels ben ik weer thuis, vriendje is net naar huis en de kleur van Larf is opgebleekt naar lichtgroen. Meneer is misselijk, heeft koppijn, z'n oogleden hangen op z'n knieën kortom: zo ziek als een puber zich maar kan voelen de eerste keer dat hij teveel Groen naar binnen heeft gehesen. Hij ligt te vegeteren onder een plaid (25 graden buiten!) op de bank en ziet er niet uit. Af en toe gooit Larf op mijn bevel een glas water naar binnen, maar eten gaat nog niet lukken.
We hebben een goed gesprek gehad samen en afspraken gemaakt voor de rest van z'n leven de week dat we samen thuis zijn voor we richting camping, de Chef en broer gaan.
22 uur thuis en geen druppel meer de rest van het jaar. Voor nu geloof ik dat hij zich er aan gaat houden.
De tijd en de kleur zal het leren.
Groen is trouwens nooit mijn kleur geweest...

Trots op Larf

Een varken is het. Zijn het, bedoel ik want ik ben niet de enige bofbil met een varken in da house.
Zodra er ook maar 1 hormoon zich in het puberlichaam nestelt, gaat er iets mis: het lieve, kleine, aller schattigste larfje; het evenbeeld van de verwekker, verandert in een varken. Overal troep en het lijkt wel, hoe meer troep, hoe beter het varken functioneert en zich thuis voelt in diezelfde troep.
Ik sommeerde gisteren dat Larf zijn varkenstal kamer eens geheel en al zou uitmesten opruimen. En aldus geschiedde: Larf ruimde op en trok zelfs een stofzuiger door z'n heiligdom. God zij geprezen; mijn opvoeding werpt vruchten af, het komt goed, het komt GOED!, dacht ik in een split-second. Ik was ben zo blij met die gozer: helemaal alleen z'n kamer opgeruimd!
Tot ik de wasmand zag.
Larf had gewoon alle kleding die op de grond slingerde niet uitgezocht en gekeken 'wat is er nog schoon en wat niet', maar gewoon alles in zwaai in de wasmand gepletterd. VOL! Maar ja, dan klaag ik niet natuurlijk, anders doet ie het nooit meer.
Dus. Ik waste me het ongans vandaag en haalde ook nog maar het beddengoed van de puberbedden om ontsnapte hormonen te elimineren. En nu is alles weer schoon, opgeruimd en begaanbaar. Ik kan weer ramen openen zonder dat ik onderweg naar het raam (want luchtten op puberkamers is nog meer van levensbelang!) verongeluk.
Jongste Larf heeft mazzel dat hij op de camping hangt, want nu ruimde ik voor deze ene keer zijn kamer op. Bij hem viel het mee want hij is een stuk properder dan zijn broer.
Terwijl ik van oudste Larf vanmorgen zijn bed verschoonde trof ik daar nog een ander wereldwonder aan.
BOEKEN!
Aan het voeteneind van z'n bed, tussen de muur en z'n matras in.
Ik v.loekte er haast van want dit kon maar 1 ding betekenen: Larf heeft in een donkerbruin verleden boeken gehaald uit de bieb en die dingen vind ik nu 3/4 jaar later terug in z'n bed: vergeten terug te brengen en met een boete van hier tot Tokio inmiddels. Niets bleek minder waar, toen ik Larf confronteerde met de gevonden, vergeten terug te brengen boeken, vertelde Larf dat hij ze deze week bij de bieb heeft gehaald om te lezen. L.E.Z.E.N! Doetieandersnooit!
Komt goed met Larf, ik weet het zeker; komt goed met hem. En met mij, want als ik eens in de 3/4 jaar bedden zou verschonen zou er iets niet goed zijn. Dat valt dus ook wel mee... Ik ben best proper maar het moet geen hobby worden denk ik altijd. Dus het is bij ons in huis dusdanig schoon dat we er net niet ziek van worden.
Maar goed; Larf leest dus en ik? Ik ben zo blij en trots op Larf als zette hij zijn eerste stapjes. Ik zie hem nog gaan op die wankele pootjes door de kamer rennen en voorover klappen met z'n oog op de tafelpunt... Komt goed met die jongen!

(Nagekomen bericht: de foto boven dit logje is van internet getrokken. Natuurlijk. Voor alle duidelijkheid. Wat denken jullie wel... Tsss...)

Meisjes-onder-elkaar...

Ondanks er thuis momenteel niet veel beleefd wordt, beleef ik des te meer op het gesticht werk.
De echte luilakken zijn namelijk al op vakantie en de die-hards zijn dus over; die mogen op vakantie als de eerste lichting terug is.
Maar het is reuze gezellig hoor, we vermaken ons optimaal.
Was het begin vorige week nog rustig, na het weekend nam de patiënten aanvoer toe en op een paar lege bedjes na liggen we propje vol.
En we hebben onze handen er vol aan. Mensen kinderen zeg, we hebben een aantal portretten liggen daar zou je een blog mee kunnen vullen.
Zo was er vandaag een volwassen-meisjes-onder-elkaar-ruzie.
Mevrouw A (in de 70) klikt niet bijster gezellig met mevrouw B. (ook in de 70) Dat kan, het is tenslotte net het echte leven bij ons op de afdeling. Alleen: ze liggen wel bij elkaar op de kamer.
Mw A lag diep in de nacht te telefoneren met haar hoog bejaarde vriend van 87. Sterker nog; ze lag aan de telefoon ruzie te maken met haar lief en daar werd Mw B dan weer wakker van. Mw B had er iets van gezegd en dat pikte Mw A weer niet, want ondanks dat Mw A niet getrouwd is met haar lover, moest en zou deze 'echtelijke' ruzie om 01 uur 's nachts uitgevochten worden.
Vanmorgen kwam collega Kees de kamer van de dames op en vond de dames in tranen. Alletwee luid snikkend achter hun gordijn wat de bedden visueel van elkaar scheidt deden ze hun beklag bij Kees. Tranen met tuiten huilend en met hun vinger stevig op het voorhoofd tikkend richting buurvrouw-achter-het-gordijn, vertelden ze beide hun kant van het verhaal. Kees zei nog dat hij daarvoor niet zo vroeg z'n bed was uitgekomen en probeerde de boel te sussen. Toen een luttel uur later een patient van het andere team (die ook lucht had gekregen van de vete tussen Mw A en Mw B) zich ermee ging bemoeien en Mw B (zonder dat ze haar kent!) een takkewijf noemde, was de maat vol voor Kees en mij. We hebben de dame(s) in kwestie maar eens apart genomen en uitgelegd dat het geen kleuterschool is hier en dat dit absoluut niet kan!
Ik was vorige jaar zo blij dat jongste de lagere school verliet en we van dit soort geneuzel af waren omdat de meiden in z'n klas altijd iets op of aan te merken hadden; krijg je dit gezeur op je werk dubbel terug. Ja, meiden kunnen flink bitchy blijven, zelfs al zijn ze de 20 ver voorbij!
Er wordt veel gekletst op de afdeling. Veel patiënten zoeken naast hun therapie ook niet veel anders te doen dan met elkaar de vuile was buiten hangen van maakt-niet-uit-wie. Wij -het personeel- gaan ook over de tong en ze weten soms nog meer van ons dan wijzelf. Van de week deed collega L een peukje op het balkon waar ook de patiënten buiten zitten. Ze was nauwelijks op een stoel gezakt of een patient merkte op: 'ander onderwerp, de klokkenluider zit erbij', waarmee ze dus collega L bedoelde.
Ach ja, zo gaat dat. We staan er boven en onderling liggen we er blauw om in het kantoor.
Nog een 'leuke', maar ook wel 'typisch vrouwen-onder-elkaar' is het volgende:
We hebben op het neuro team een donkere mevrouw liggen die afhankelijk is van haar rolstoel. Kan niet lopen, vandaar dus.
Deze mevrouw heeft een zus. Een donkere zus ja, die ook nog eens sprekend op haar lijkt. Die heb ik ook, alleen niet donker, dus dat kan. Staat die zus gisteren bij de balie op de afdeling loopt Mw C voorbij (patient, beetje in de war maar ondertussen...) en snauwt 'goh, nou kan 'die zwarte' wel lopen, ze zit anders de hele dag in d'r rolstoel...' Waarop collega dan weer reageert met 'u bedoelt waarschijnlijk MEVROUW G, dit is haar ZUS namelijk!' 't Is dat patient C cognitief nogal wat heeft ingeleverd, maar echt, meiden onder elkaar.... Pffft....

Ik vermaak me dus wel, maar dit is natuurlijk niet echt gezellig en bevorderlijk voor de sfeer.
Morgen extra werken (3 weken van 5 dagen ivm vakantie andere teamleidsters) en dan eens kijken wat er weer te beleven valt. Kees en ik zijn er ook, dus het komt vast wel goed met alle meisjes-onder-elkaar-conflicten.

Remi

Daar zit ik dan. Moederziel alleen op de bank.
Nou ja, alleen 's avonds dan, want overdag ben ik gewoon nog druk in het gesticht de komende 2 weken nog.
De Chef en jongste larfje zijn gisteren richting de camping gegaan en komen eind volgende week oudste larf en mij ophalen.
Oudste larfje is namelijk ook thuis, dus ik ben niet zo alleen als het lijkt. Larfje is echter, als ie diep in de ochtend ontwaakt is, op sjouw met vriendjes. O ja, meneer komt netjes rond 18 uur thuis om te eten maar al ras verdwijnt hij weer richting dat wat een puberleven pas echt zin geeft: vrienden en lekker voetballen of hier en daar een filmpje kijken.
En dus zit ik alleen op de bank.
Niet zielig overigens maar wel stilletjes.

Dus ik kijk de Tour en de huldiging van 'onze jongens'.
Ik moet zeggen: de Sint zou jaloers kunnen zijn op zo'n intocht, ware het niet dat de beste man uit Spanje komt en zo'n intocht dus wel op zijn grijze treiter mijter kan schrijven... En dan denken 'onze jongens': 'Mooi en nu op vakantie...' dan is er altijd nog wel een dorp aan zee die dan denkt: 'ach, we zullen onze Dirruk eens even uitgebreid onthalen morgen en hem op een kar door het dorp trekken...' Arme jongen, moet ie morgen weer opdraven maar ja, het is de eerste K.atwijker die het zover schopt en/of geschopt heeft. En dan tel ik mezelf -als importbruid uit het Gooi-vandaag maar even voor het gemak niet mee...

En dus zit ik op de bank, typ een logje, bestel een tuniekje, twijfel over een M.agnum die in de vriezer ligt te gillen naar me en verf mijn wenkbrauwsels.
Ja je moet wat he...
Morgen is het onze 22e trouwdag; de eerste overigens dat we niet bij elkaar zijn...
Remi is er niets bij...

Relativeren

Nog voor middernacht lag ik plat.
Onwerkelijk dat we toch echt verloren hebben...
Je kan dus beter de eerste wedstrijd verliezen dan de laatste in zo'n toernooi, da's mij wel duidelijk inmiddels.
Wat me ook duidelijk is, is dat voetbal 'leuk' is, maar dat ik al snel erna alweer aan het relativeren sloeg.
En me bedacht dat er veel belangrijker zaken in het leven zijn die er werkelijk toe doen.
Let wel: ik was er even ook goed ziek van hoor: een scheids die zich een apneu floot tot ie blauw zag en dit kunstje zo vaak herhaalde dat ik dacht dat het om de scheids ging die 2 uur ipv om 2 wereldteams...

Maar vandaag is het ook de dag dat m'n collega haar kind naar R'dam moest brengen omdat hij een vorm van (Non-)H.odgkin heeft. Vandaag een kleine ingreep zodat ze donderdag weten welke vorm hij heeft en hoe het ervoor staat.
Collega en ik waren gelijk zwanger van oudste en toen onze jongens geboren waren, hebben we heel wat uren bij en met elkaar doorgebracht omdat we alletwee niet 'het makkelijkste kind' hadden gebaard. Ik weet het nog: we waren af en toe zelfs verontwaardigd dat niemand ons van te voren (n)ooit gewaarschuwd had dat kinderen ook wel eens 'niet zo leuk' konden zijn. Het was een understatement...
En nu is haar oudste zoon ziek. Ernstig ziek zelfs, zeggen de oncologen. En die mensen kunnen het weten denk je dan...

Vandaar dus dat een beetje relativeren geen kwaad kan vandaag.
Stomme scheids...

Ik ben er klaar voor!

Zijn we er klaar voor?
Ik wel en duw ondertussen als opwarmertje een oranje ham-kaas soufflé naar binnen.
Omdat je niet vroeg genoeg kan beginnen met indrinken in-eten.
Ik pimpte de frietpan op, kieperde het oude vet door de wc in de kliko en schrobde tot ie weer als nieuw was.
Want vanavond gaan wij ook massaal aan de bitterballen. Ik denk dat ik ze na vanavond nooit meer wegkrijg zonder te kokhalzen.
Trix is er ook klaar voor, dat ziet iedereen:



In plaats van haar zondagmiddag nopje te doen, stuift Trix nu door haar paleistuin om goed opgewarmd om half 9 stipt, klaar te zitten in haar hansopje met haar vlaggetje, haar hoedje en haar toeter.



Ik kocht gisteren nog op de valreep een oranje shirt ~voordehelft~ en ik moet zeggen: mooi oranje is niet lelijk.
Dit is hem niet overigens want zo'n shirt kleed niet zo lekker af als het gevalletje waar ik vanavond mee voor de buis hang.



En speciaal voor de moeders-met-baby's- onder ons: ik mag toch bidden dat jullie je larfjes in onderstaande cat-suite hijzen, want ie-der-een moet mee doen straks!



En dan heb slechts nog maar 1 wens:
Lieve jongens van het Nederlandse elftal.
Stel nou dat, wij jullie vanavond dankzij de winnende treffer van onze D.irk K.uijt Wereld Kampioen worden, daar in het verre South Africa... Willen jullie dan voor 1 keer niet alleen het oranje shirt van het lijf trekken maar ook voor deze ene keer ook jullie onderbroekjes laten zien aan ons?



Gewoon, voor het uitzicht. Voor ons. Voor 'erbij'.
Hoezo?
Nou, jullie willen waarschijnlijk niet weten hoe belachelijk wij er iedere wedstrijd al bij zitten en zie hier resultaat daarvan is! We Jullie staan in de finale!
Dus, speciaal voor ons, want we zijn die wasbordjes wel zat nu...
Geen dank... maar toch liever die Cup...

Lieve God...

Lieve God,

U heeft de afgelopen tijd mijn favoriete zanger Michael Jackson tot u genomen...



en mijn favoriete actrice Farah Fawcett...



en mijn favoriete acteur Patrick Swayze...



en mijn favoriete entertainer Ramses Shaffy...



Ik wil U alleen nog even laten weten dat mijn favoriete elftal Spanje is...


...

Dienstmededeling

Ik kan wel janken: nog steeds geen spoor van alle reactie die jullie hier hebben neergekwakt op mijn vorige logjes.
Tijdens het omzetten van alles, tijdens mijn blogverhuizing is er iets heel erg misgegaan!
Als iemand ook maar enig idee heeft wat ik wellicht fout heb gedaan (almost onvoorstelbaar, maar toch...), dan hoor ik het graag, want alle reactie's zijn me erg dierbaar.

Goed en dan.
Geen spoor meer van Denzel. Dat komt omdat we heel simpel, geen 'zwaailappen' hebben liggen momenteel.
Dat zit er wel aan te komen qua opname op m'n afdeling, ware het niet dat ik al ras op vakantie ga met mijn 'eigen' Denzel...
Want ja, de Chef lijkt ~op zijn manier~ ook best een beetje op Denzel en volgende week zijn we reeds 22 jaar getrouwd. Voor ik er erg in had, had ik al 'JA' geroepen namelijk... ;-)

Het was vandaag, bij de weg, rete druk in het gesticht. Weer iemand ingestuurd; hartstikke zieke man en geen ziekenhuis die hem wilde hebben... Eind van het liedje was dat hij nu 'slecht' ligt op een CCU en ws niet meer terug komt. Lastig alleen dat meneer een ICD (zie foto) heeft en dan is het moeilijk doodgaan. Want zodra het hart ermee kapt, denkt die ICD: 'hee, daar gaat ie' en klapt meneer dan weer tot leven... Da's lastig, zeg maar want op een gegeven moment is een lichaam 'op'... Afijn, ietwat zware kost voor de vrijdagavond maar ach, het is lekker warm en het blijft nog even zo.
Ik geniet; aan zee hier is het prima toeven al kom ik nu niet op het strand na het werk. De Chef en jongste liggen nu in de zee om af te koelen en ik heb even het rijk alleen. Ook is het hier zeker een aantal graadjes minder hot dan elders in ons wereldkampioenlandje, want als ik het zo bekijk is het in het oosten en zuiden niet te harden.
Dus lieve blogvrienden: kom naar de kust!
Maar niet allemaal tegelijk...

Denzel: voor al uw wensen

Na de vele lieve en zorgzame reactie's die ik van jullie kreeg, heb ik er vertrouwen in dat dit blog met deze naam mij helemaal gaat passen als een bikini jas.
Ik wil jullie bedanken dat jullie zo hebben meegeleefd en ons hebben gesteund de afgelopen tijd; ons tips en virtuele knuffels gaven waardoor we ook het gevoel hadden dat wij niet zo achterlijk waren als men deed geloven.
We voelen ons een stuk meer ontspannen sinds gisteren. Er moeten nog wel wat officiële zaken afgehandeld worden, maar de druk is van de ketel en dat voelt al veel beter.

Vandaag stoof mijn revalidatiearts Plien de afdeling op met in haar kielzog the one and only... Denzel Washington!
Ze wilde me voorstellen aan Denzel en meldde erbij dat Denzel plastisch chirurg is en graag nauw wil gaan samenwerken met mij het gesticht en dan vooral met de patiënten op mijn afdeling.
En ik? Ik keek m'n ogen uit m'n blonde hoofdje en trok zonder na te denken met beide handen de lappen huid uit m'n gezicht zo strak mogelijk naar achteren.
Hoe stom kan je zijn.
Staat Denzel voor je en ik maak een onvergetelijke eerste indruk om daar als een dom amechtig wicht de lappen huid bij elkaar te rapen.
Het leek Denzel niet te storen, hij was waarschijnlijk al blij dat ik m'n t.ieten niet omhoog trok en hem vragend aankeek.
Ik kon nog wel adequaat uitbrengen dat ik mij ook verheug op de samenwerking en dat het wel handig is als patiënten niet steeds heen en weder hoeven naar het ziekenhuis maar dat de dokter himself naar ons toekomt.
Ja, het plan is zelfs dat meneer de plastisch chirurg iedere 2 weken ons verblijd met een bezoekje. Ik ben er klaar voor.
Dat het team er ook klaar voor is, bleek uit de reactie's toen ik het kantoor in kwam. Ze hadden vanuit het kantoor namelijk prachtig uitzicht gehad op Denzel en vroegen 'hoe en wat'. Ik gaf alle antwoorden die ze wilden horen, terwijl ik kwijlende monden droogde...
Toen Plien later de afdeling opliep hebben we nog even deze aanwinst doorgesproken en kwamen tot de conclusie: 'dat het toch zo geboren kan worden; we maken er geen politiewerk van'...
Wat heb ik toch een leuke baan...

Welkom bij Zara!

Nadat ik vanmiddag besloten had dat ik anoniem ga, ging alles in een stroomversnelling.
Wat stress en het gevoel van 'ogen in mijn rug' al niet kunnen doen.
Dus ik sloeg aan het knutselen en aan het prakkiseren en voilà:
Zie hier mijn oude / nieuwe blog in een geheel nieuw jasje. Met een nieuwe naam en al.
Het moest 'stoer en echt bij mij passen' vond ik en als zeg ik het zelf: het is gelukt.
Ik ben tevree. En dat ben ik reeds lange tijd niet geweest.
Alleen.... ik ben al m'n reactie's kwijt die jullie ooit hebben neergekrabbeld!
Geen idee, wat er mis is gegaan want ik heb verder niets veranderd ofzo.
Ik hoorde echter ook dat blogspot vanavond raar doet, dus ik hoop er maar op dat alle reactie's er morgen allemaal weer opstaan.

Ondertussen zit hier een bijna geheel ontspannen, tevreden en hongerig mens op de bank.
Ik moet nog eten namelijk, maar kreeg de hele dag al bijna niets door het strotje, Ach, een kilootje minder kan geen kwaad want over 3 weken moet ik weer in bikini.
Zo en nu voetbal kijken, we staan met 1-0 voor hoor ik net door 2 uit hun pan gaande mannen naast me op de bank...

Einde oefening

De kogel is door de kerk.
Het besluit is genomen.
De beslissing is gevallen.
De Chef en ik hebben vanmiddag op zijn werk verteld dat we 'akkoord gaan met het voorstel door de school gegeven'.
Dat betekent: ontslag m.i.v 1 januari 2011 en daardoor zal hij geen aanspraak maken op het 2e doorbetalingsjaar.
Op de vraag aan ons of het 'zo goed was', zei ik: nee het is niet goed, het is voor nu de enige oplossing, want de Chef heeft dit nooit gewild!'. En acuut zat ik te janken natuurlijk. En daar kan meneertje P&O slecht tegen als er een vrouw in huilen uitbarst.
De Chef wordt na de vakantie niet meer terug verwacht op school, het is finito, schluss, the end, over en uit.

Door de afgelopen periode en de info die men over de Chef op tafel gooide die men vaak op een onbegrijpelijke manier wist, ben is zo paranoia als de tandjes geworden. Toen mijn Twitter nog niet op slot stond is de link naar dit blog ook een poosje voor heel de wereld te zien geweest. En ik heb bij het idee alleen al het zuur, dat er iemand is die hier meeleest met een andere intentie dan de meesten van jullie.
Dit heeft mij doen besluiten dit blog heel snel uit de lucht te halen.
Ik stop niet; ik ga het hele blog verhuizen naar een ander adres.
Ook wil ik niet meer onder m'n eigen naam loggen dus ik zoek een andere stoere, bij mij passende naam waarmee ik verder ga.

Ik heb jullie nodig: wie helpt mij aan een leuke naam ipv mijn eigen voornaam.
Titel voor een nieuw blog heb ik waarschijnlijk al, maar ook al die tips, ideeën en hysterische namen zijn welkom zijn welkom.
Als alles rond is en ik heb besloten wat het wordt, dan verschijnt mijn blog gewoon weer met alle blogs die ik geschreven heb tot nu toe.
O ja, jullie kunnen me nu al gaan mailen als jullie straks de naam en de link naar mijn 'nieuwe blog' willen.
Voel je vrij en mail naar : n.i.c.o.l.e.t.t.e.d.i.j.k.s.t.r.a.at.m.s.n.c.o.m ( en dan mijn naam zonder al die puntjes ertussen maar aan elkaar)
Tot ziens op mijn nieuwe blog en anders tot ooit...

L.Z.T (Log zonder Titel)

De mannen hebben vakantie.
7 weken maar liefst en geen dag minder. Eigenlijk hebben ze al 1,5 week geen lessen meer gehad, want dat kan allemaal in het voortgezet onderwijs. Als je zelf eens een dag extra vrij wilt voor je larfjes dan moet je dat in 3 fout aanvragen, maar dat de lessen 1,5 week eerder al eindigen daar kraait geen haan naar. Snapt u dat ik het niet snap? En maar klagen die leraren...
Maar goed, leuke bijkomstigheid is dat het weer alles meezit en de larfjes lekker al veel naar het strand gaan. Schepnet mee, skim-board mee, handdoek en brandzalf mee en huppetee, lekker zwemmen in onze vervuilde Noordzee.

De Chef echter heeft tot nader order 'vakantie'. De school gaat de afkeuring aanvechten en stelt de Chef nu voor een dilemma: of je neemt ontslag (en dan hoeft de school niet 2 jaar na te betalen, maar dan gaan we fors achteruit qua inkomsten) of je kiest voor WAO, maar dan gaan ze bezwaar maken tot de rechter aan toe. Want, volgens J.A S.tevens hoofd P&O van school, de grootste oetlul die er bestaat is de Chef wel degelijk in staat tot arbeid en gaan ze niet 2 jaar nabetalen voor deze frauderende werknemer. Want dat is wat ze zeggen: 'je kan wel staan op een personeelsavond en niet voor de klas...?' Daarnaast is hij vreselijk pissed-off dat hij niet het volledige rapport mag inzien van de Chef over de resultaten van de testen die de Chef heeft gemaakt. Die knakker van het coachingsbureau heeft het rapport nu liggen en laat het dicht tot bekend is of de Chef wel of niet verder gaat op school. Als de Chef stop zal hij het rapport vernietigen en zal het nooit bij school terecht komen...
We zijn het vechten moe mensen. Aan het einde van ons Latijn, afgebroken tot op het bot. Morgen belt het UWV ons terug hoe en wat nu te doen en wat er dan gebeurt met de Chef's uitkering als hij ontslag neemt en dan dinsdag voor de laatste keer naar school. We zien het wel. Rust in de keet en in onze hoofden, lijven en harten is ook wat waard en we hebben geen zin en veerkracht meer om weer een rechtszaak in te moeten.
We mogen wel weten en ervaren ook in ons hart dat we door deze periode heen gedragen worden door Een die alles in Zijn hand heeft en houdt. Dus ook ons en hoe het ook loopt; het zal 'goed' zijn.

De jongens hebben een grandioos rapport. De oudste omdat ie mazzel heeft en jongste omdat hij zich het ongans heeft geleerd. Het rapport van jongste is werkelijk nog beter dan dat het van mij ooit geweest is. 3-werf 'Hoera'!
De buurvrouw vroeg vanmiddag naar hun rapport en kassa... weer 5 euri binnen.
Vraagt jongste onder het bbq-en vanavond hoe de buren eigenlijk heten.
'K.uijt, net als 'onze Dirk' zeg ik. Ja, maar hoe heet de buurvrouw 'van voren'?
'Geen idee, zeg maar Toos', zeg ik opvoedkundig als ik ben.
'Hoe?, Doos?' zegt jongste weer... 'ik zeg wel Doos tegen haar, da's lekker makkelijk', besluit hij.
Ik greep in, hoor mensen. Dat jullie niet denken dat ik jongste de buurvrouw Doos laat noemen. Nee zeg, zo ben ik niet. Respect, respect alom hier, dus ook voor buurvrouw DoosToos!

En dan dat tuniekje van Floor... Afgrijselijk... Leuk!
De Chef en ik liepen vanmiddag in Noordwijk, want er moest ge-bbq-ed worden en zonder kooltjes wordt dat wat lastig.
En in het heidense Noordwijk zijn de ganse week de winkels open. Dus ook vandaag. en da's lekker makkelijk want we hadden dus kooltjes nodig. En terwijl we daar rond hupsten hand-in-hand zag ik een heuse 'D.ept'-winkel voor mijn blauwe ogen opdoemen. Ik sleurde de Chef mee naar binnen en verrek... hing daar toch in alle kleuren het tuniekje van Floor! Maar Floor had al laten weten dat ze er inmiddels al 2 had, dus stond ik bijna voor niets te passen daar. De Chef vond het tuniekje echter beeldig en da's voor mij het teken dat ik mij, voor hij zich bedenkt, moet haasten om af te rekenen... De schat. De Chef vindt namelijk niet snel iets echt leuk, dus het was een hysterisch ogenblik. En echt mensen, het is een enig gevalletje. Lekkere lange mouwtjes in het hansopje want er staat vaak een stevige bries in ons leven hier aan zee.
Moraal van het verhaal: hoe een verdrietige week, toch nog redelijk goed kan eindigen... Ik denk dat ik hem maar houd, die Chef van mij... ;-)

Dag pap...

Ik zat vanmorgen weer op het bankje op het graf.
Even daarvoor had ik op het graf van mijn vader een wit hart neergelegd en stilgestaan bij 2 jaar die achter mij liggen.
Terwijl ik in de schaduw dus op het bankje zat, dacht ik eraan hoe het zou zijn als mijn vader nu 'gewoon' even naast me zou komen zitten. Denkbeeldig deed hij dat ook...
En terwijl ik dicht tegen mijn vader aankroop vertelde ik hem dat het best 'goed' gaat. Niet helemaal de waarheid, maar we ervaren het wel zo; het gaat echt best wel goed. Het diepe en pijnlijke verdriet heeft plaatsgemaakt voor berusting en dierbare herinneringen staan op de voorgrond.
Maar pap, ik mis je ook, nog steeds...
Ik zou zo graag weer je stem willen horen, want ik kan die mij soms niet meer herinneren en dat doet pijn.
Ik zou zo graag je armen weer om me heen willen voelen, want ik vergeet bijna hoe dat voelde...
Pap, en als ik dan toch bezig ben, ik zou zo graag gewoon bij je in de buurt willen zijn en tegen jou ook willen zeggen dat ik van je houd...
Ik zou je vertellen pap, dat Jasper en Dion alle twee over zijn en een goed rapport hebben! En dat ze zo groot worden...
Ik zou je vertellen van Gijs en alles wat er gebeurt (is)...
En pap, je zou dan mijn tranen drogen en me vast houden en alleen maar 'Nicky, Nicky' zeggen terwijl je grote vader handen over m'n rug mij tot bedaren zouden brengen...
Dank je pap, dat je vanmorgen op ons bankje op het graf zo dichtbij was; dat je mijn tranen droogde, terwijl je vader handen over m'n rug gingen; mij vertelde dat je van me houdt; dat je trots bent op de jongens en op Gijs...

Opgelucht droogde ik mijn tranen en liet ik je los.
Want ook al laat ik je iedere keer denkbeeldig achter daar op het graf, je bent altijd bij me in mijn hart en dus hoef ik eigenlijk nooit meer afscheid van je te nemen...
Dag pap, ik houd van je...