Trouble

Beweerde ik in het vorige logje nog luidkeels dat ik enkel en alleen 'voor de Chef ging', heeft diezelfde Chef dat afgelopen dinsdag nou niet bepaald tot meerdere eer en glorie van zichzelf proberen te behouden.

Het is niet mijn bedoeling dat ik hier mijn huwelijksproblemen in het rond ga spreiden want die hebben we net als iedereen natuurlijk niet, maar soms moet je het meest irritante toch even kwijt.

Dinsdag was een drukke dag. Dat mag ik rustig zeggen wanneer je 's ochtends om half 7 het pand verlaat en er pas om half 6 's avond weer inrolt.

Ik zal niet teveel in detail treden maar het scheelde niet veel of ik had andere sloten op de deuren laten zetten die avond, terwijl de Chef naar een bbq was en ik nog eens om eten moest gaan.

Je hebt van die dagen dat alles samenvalt en dat zo'n dag dan met stip op 1, in het rijtje kudt-dag komt; dinsdag was zo'n dag, ook omdat op het gesticht het een en ander hoog opliep. Het is maar goed dat er niet teveel van die dagen zijn, want dan laat me headhunter of begin ik voor mezelf.

Afijn, toen ik gisterenochtend wakker werd, schoot het door mijn brein dat het pas woensdag was, nog 2 dagen te gaan deze week... Da's niet lekker wakker worden kan ik zeggen en dat gevoel bleef gisteren dan ook hangen, tot ik besloot om mezelf vandaag een vakantiedag cadeau te doen. Nu kan het nog, want de komende 3 weken ben ik de enige leidinggevende op de afdeling omdat de andere 2 van het andere team, met vakantie zijn. Dat is niet erg, maar wel druk en betekent vaak ook dat ik op m'n vrije vrijdag ook present ben.

Vandaag kon ik dus uitslapen en schoot pas om 8.15 uur wakker! H E E R L I J K !

Ik sleurde de hond over straat, douchte uitgebreid en betaalde de belastingdienst rekeningen.

Morgen ga ik een dag naar m'n moeder omdat het de sterfdag van m'n lieve vader is. Daarom ook is het goed om vandaag thuis te zijn, want anders zien de jongens me nauwelijks waardoor ik me weer schuldig zou voelen omdat ik al zo weinig thuis ben.

Ik geniet dus de komende dagen. De finale van Wimbledon is in aantocht; jammer dat George niet een beetje knap kan tennissen, maar ach Nadal in de finale mag ook.

Zondag start ook de tour de France: mannen aan het werk is altijd leuk om naar te kijken.

Toch fijn dat ik zo'n sportief typje ben!

George...

Het schijnt dat George C.looney weer vrijgezel is?!

Komt dat even goed uit, dacht ik een split second, want het weekend ben ik ook alleen...

Ja, ik heb een ruim hart, je kan zo'n man ook niet aan zijn lot overlaten natuurlijk; waar moet zo'n vent heen zonder vrouw...? Dus, ik offer me wel op hoor, als George met zijn ziel onder z'n arm loopt en niemand heeft om een kopje N.espresso mee te slobberen. Ik ben de rotste niet op vrijdag en heb er wel een weekje ruzie voor over...

Toen wij nog onze oude stacaravan hadden, heb ik in een poging om het geheel prettig op te fleuren een geweldige foto van George opgehangen in de caravan. De Chef fronste zijn wenkbrauwsels bij het aanschouwen van de foto en vroeg zich af waarom, in vredesnaam, die foto aan het plafond boven de echtelijke sponde moest hangen...? Ik vond het een belachelijke vraag: het oog wil ook wat en ik ben gek op een prettig uitzicht, waar ik mij ook bevind. Dus ook als ik met mijn ogen naar het plafond lig te staren in de vakantie of eenweekendje weg. De foto heeft er een paar jaar gehangen, want de Chef... he knows me!

Bij het slopen van de caravan 2,5 jaar geleden heeft de Chef per ongeluk/expres George mee-gesloopt. (...)

Ik verdenk hem van enig maniakaal gelach tijdens het slopen, maar heb hem er niet op kunnen betrappen. Overigens heb ik nog niet de neiging gehad om in de nieuwe stacaravan weer een foto van George boven het bed te spijkeren. Eigenlijk heb ik al een eigen George!

Want ach... die Chef van mij, hij lijkt ook wel een beetje op George. Behalve dat mijn George Chef ook helemaal duifgrijs is een grijze gloed over zijn haardos heeft, beginnen beide voornamen ook met een G. Ik noem hem hier wel 'Chef' maar zo heet hij gelukkig/natuurlijk niet.

De Chef en George... alletwee gek op koffie, maar ik denk dat daar de overeenkomsten dan ook wel stoppen.

Dus laat ook maar... doe mij maar mijn eigen G (Chef)... na het weekend...

Ineens lijkt niets belangrijk meer

Gisteren was ik van plan om een pittig blogje te schrijven over ons avontuur bij bureau H.alt... maar ik vond het niet in verhouding.

Op het werk kan ik me opwinden over een verandering van beleid wat waarschijnlijk staat te gebeuren... maar ik vind het niet in verhouding.

Dat ik vrijdag ben gebeld met het verzoek om te solliciteren voor een baan in R'dam, vertel ik maar niet overal, want ik kan nu niet weg van de afdeling...

We hebben een pittig jaar achter de rug.

Zowel thuis als op het werk. Er is veel gebeurt op de afdeling met collega's, kinderen van collega's, vriendinnen en familie van collega's waar we allemaal zeer bij betrokken waren en nog zijn.

H.arry overleed plotseling in maart en sinds vorige week heeft een nieuwe collega zijn plaats ingenomen, wat ook goed is.

Dachten we onlangs nog dat we in wat rustiger water waren beland, dan hadden we het goed mis.

Juist van een lieve collega uit m'n team, die we het allemaal zo gunnen om eens een supergoed jaar te krijgen, kregen we het verbijsterende bericht dat ze bo.rstk.ank.er heeft.

Terwijl zij donderdag beneden in het ziekenhuis de uitslag kreeg van de onderzoeken, lag haar moeder boven op een verpleegafdeling aan de chemo, voor dezelfde diagnose...

Terwijl zij haar allerbeste vriendin 3,5 jaar lang begeleid, gesteund en verzorgd heeft tot het einde in februari, ontwikkelde zich bij haar ook een vorm van die ziekte.

Wanneer ik haar aan de telefoon heb, verzekert ze mij ervan dat ze het gaat halen; dat alles goed komt en dat ze hoopt dat ze de 'gunstigste' vorm heeft en er geen amputatie nodig is...

Lamgeslagen zijn we, ben ik, tot ze me vanavond thuis belde over haar bezoek aan de plastisch chirurg.

Oplucht vertelt ze, dat de operatie er gunstig uitziet, want er is geen amputatie nodig en met een bors.tbesp.aring loopt ze niet meer risico.

Dat bestraling nodig is, wist ze vorige week al en voor de chemokuren zal er overlegt gaan worden met het AvL, zodat ze de beste behandeling krijgt die er is.

We hopen en bidden dat alles goed gaat en goed komt, want als er 1 het verdient is zij het wel!

Vol goede moed haalt ze weer een beetje adem en haar omgeving ademt voorzichtig met haar mee...

Vaderdag 2011

The greatest gift

I ever had

came from God

I call him DAD...

In loving memory,

30 Juli 1934 - 1 Juli 2008

Victorie!

Mijn iPhone brult zijn huidige ringtone luidkeels over tafel en ik neem met het noemen van mijn voor en achternaam het gesprek aan.

"Goedemiddag, u spreekt met Lulhannes, sectorhoofd bouw, van het A...college."

~Ah goedemiddag, reageer ik zo opgewekt mogelijk.

"Wij hebben uw mail ontvangen en gelezen en vervolgens zijn we de feiten die u noemt gaan controleren'.

~Ja, dat is fijn... en?

"Nou ik kan u vertellen dat u GELIJK heeft en dat dit een ernstige fout is die niet had mogen gebeuren".

*ik slik de woorden 'ik wist het!' in en zwijg slechts...*

"Het klopt inderdaad dat uw zoon Larf met een 5,8 ipv een 5,3 zijn eindexamen in is gegaan en dat wij dit vergeten zijn om te veranderen, waarvoor onze welgemeende excuses, het had nooit mogen gebeuren..."

~Dat kunt u wel zeggen ja, het is allemaal heel vervelend! Bovendien was een herexamen dan ook niet nodig geweest!

"Wij gaan ervoor zorgen dat het goede cijfer op zijn eindlijst bij zijn diploma komt en nogmaals excuses dat dit is gebeurt en dan ook net nog bij Larf..." snikte zegt Lulhannes diep vanuit het stof.

Hij vervolgde zijn relaas met de woorden die haaks staan op wat zijn mentor gisteren zei: "het is onze verantwoordelijkheid dat de cijfers goed verwerkt worden en wij zijn er dan ook erg blij mee, dat u meedenkt en deze fout onder onze aandacht brengt". "Nogmaals, dit had nooit mogen gebeuren en ik biedt u nogmaals tot vervelens toe mijn excuses aan dat dit is gebeurt".

~Ik aanvaard uw excuus en ben blij dat het cijfer verandert zal gaan worden, zodat Larf de juiste cijfers op zijn eindlijst zal krijgen en zonder onvoldoendes zijn examens afsluit.

"Dank u wel dat u het zo oppakt en bij de diploma uitreiking zullen de juiste cijfers vermeldt zijn."

~Prima, dat is fijn, goedemiddag en geen dank bedankt.

Zo.

Wat een pittig mailtje al niet kan doen!

Lulhannes benoemde ook dat het uitgerekend net bij Larf mis is gegaan en verwees daar stilzwijgend mee naar de toestand die we gehad hebben met de Chef daar op school.

De Chef heeft Larf in de 3e nog les gegeven en is in dienst geweest tot 1 januari 2011, dus ze balen er nu enorm van dat het uitgerekend bij ons zo uit de klauw loopt, met een fout door nalatigheid van wat ooit de Chef's naast collega was. De Chef heeft nooit iets gehoord van oa deze collega; nooit een afscheid gehad of iets van meeleven tijdens de afgelopen 2,5 jaar dat die toestand speelde. Hij is doodgezwegen en genegeerd en nu gebeurt er dit 'geintje' met onze zoon...

In mij kraait het 'Victorie', maar veel liever hadden we dit niet gewild, wanneer Lulhannes & Co gewoon hun werk goed hadden gedaan.

Volgend seizoen zit DJ ook bij deze heren in de klas; ze kunnen hun borst alvast nat maken, want ik ga ieder cijfer tot op een honderdste punt nauwkeurig controleren...

Zonder dat wij het willen, zullen we op school tot in lengte van dagen, een onuitwisbare indruk gaan achter laten...

Geslaagd?

Vreugde, vreugde, louter vreugde...

Larf is geslaagd en hij is blij.

Ik ben zo mogelijk nog blijer en jankte de ogen uit m'n kop want het was toch warempel nog even spannend ook!

Vorige week donderdag had meneer, totaal onverwacht, een 'her' voor zijn bouw/theorie.

Die had ie beter gemaakt en jawel, de vlag ging uit gisteren.

Maar nu.

Zijn wij niet meer zo blij.

Dat hebben wij weer, zei ik al tegen de Chef 'houdt het gezeik met school dan nooit op...?'

Ze hebben namelijk een foutje gemaakt. En das een nogal duur foutje zeg maar want die fout zorgt ervoor dat hij geen 6 maar een 5 op zijn eindlijst heeft voor 'bouw'.

Het bekt gewoon een stuk prettiger als je kan zeggen, dat je alleen voldoendes op je eindlijst heb staan.

Zit namelijk zo:

Rond zijn laatste SE heeft Larf een cijfer opgehaald en dat cijfer is niet verwerkt in het overzicht en is dus niet meegenomen in de totaalscore.

De leerkracht had hem beloofd het cijfer te veranderen en dan verwacht je toch dat hij zijn werk naar behoren doet en dit dan ook veranderd.

Niets is minder waar en that's it.

Ik belde de leerkracht vanmiddag en hij zegt doodleuk dat wij(!) dan maar hadden moeten opletten en dat het niet zijn verantwoordelijkheid is maar die van zoonlief en van ons.

Dit is voor mij water op het vuur. Ik ben in alle staten en heb de leerkracht beloofd dat er een pittig schrijven komt. En aangezien ik wel doe wat ik beloof, heb ik een kraakheldere brief zitten schrijven waar nog lang over nagepraat zal gaan worden.

Al moet de brief naar de inspectie: ik ben wederom klaar voor de strijd.

Wat mij betreft is de school dus...

Hair & Body

Je kan het gerust onder de noemer 'intensieve bezigheden' scharen.

Je bent er niet zomaar mee klaar want het luistert toch uitermate nauwkeurig.

Het is niet een kwestie bij ons vrouwen (sorry mannen) dat je iets aan het toeval kan overlaten, maar dat je je ogen open moet houden en je verstand niet kan laten verslappen.

Ik heb het over het douche en/of (haar-)was ritueel.

Voor velen een dagelijkse terugkerende bezigheid die we niet zomaar afraffelen.

Tenminste, IK niet!

Ik heb een shampoo onder handbereik staan voor blond haar.

Maar teveel blond is niet goed dus ik heb ook een glansshampoo staan en iets shampoo-erigs wat extra voeding geeft aan mijn struik.

Een goed geregisseerde afwisseling van al deze shampoo's is een vereiste want anders kan het toch zomaar geschieden dat je met je struik voor schut loopt omdat het vocht en/of glans (een dodelijke combinatie!) tekort komt, of dat je zo blond wordt van de blondshampoo dat je je treitertje niet meer kan vertonen.

Mocht het nu zo zijn dat je dit alles perfect op orde hebt zoals ik natuurlijk en je nauwkeurige regie over je shampoo's helemaal under control houdt, dan ben je er nog niet.

Nee zeg, what was I thinking! want er moet ook nog gewassen worden tijdens het douchen.

En geschoren, niet te vergeten.

Regelmatig scrubben voor of na het scheren behoort tegenwoordig ook tot een vast onderdeel van het doucheritueel, want het houdt m'n huid jong, fruitig en fris, iets waar je op mijn leeftijd ook niet meer kan laten versloffen...

Ik heb er een dagtaak aan voor ik m'n goddelijke lijf in m'n lingerie kan hijsen en m'n benen in mijn steunkousen sjor voor ik de schmink in ga.

Ik verbaas me er dagelijks over dat ik 's morgens maar 35 minuten nodig heb voor ik gewassen, geschoren, gedroogd, gestyled, fris & fruitig met een keurig snufje make-up op m'n giecheltje de deur uitga. En dan heb ik zelfs ook nog de katten en de hond van eten voorzien! *Applaus graag*

Dan de Chef onze mannen.

Meestal ook niet meer de jongste(n).

De zwaartekracht trekt aan zaken die je als man liever ook niet ziet afzakken...

Ja zeg nou zelf, ik heb m'n ogen ook niet in mijn zak zitten. Sorry voor de woordspeling maar het is nu eenmaal zo!

Dan zou je toch denken dat je eigenste vent er ook alles aan doet om nog te redden wat er te redden valt. Ook onder de douche ja. Graag.

Maar niets is minder waar.

Er staan slechts 2 flessen 'sop' naast de scheergel op zijn privérekje in de douche, waarvan deze in grootverpakking:

De R.ituals hamam-wasgel raakt maar niet op en ik me maar afvragen hoe dat toch kan?

Ik kocht dus voor vaderdag, bij gebrek aan een vader, voor de Chef alvast een lekker sopje voor onder douche. Ja, voor hair & body, anders zijn de gevolgen niet te overzien.

Ook kocht ik alvast een heerlijk luchtje voor hem, precies passend bij het eerder genoemde sopje.

Onder tussen vraag ik mezelf af: 'waarom maken wij vrouwen het onszelf zo moeilijk'?

Wie het weet mag het zeggen...

Weekend

De Chef ging donderdagochtend vroeg alweer richting de camping.

Alleen.

Het is niet wat jullie denken hoor, dat hij momenteel iedere week de hort op is en alleen naar onze stacaravan vertrekt.

Alweer 2 jaar staat de stacaravan van m'n ouders op onze plek en dat betekent dat er flink wat werk verzet moest worden voor alles af is.

O ja, we hebben niet 1 vakantie over hoeven slaan, maar de aanbouw van de veranda's en het bouwen van de uitbouw kost heel wat tijd. Daarbij komt dat de Chef het afgelopen jaar nauwelijks iets heeft kunnen uitrichten omdat zijn lijf hem ernstig in de steek liet.

Nu de Chef sinds 3 weken minder pijn heeft (na een goed gerichte injectie in zijn rug) is dat voor hem het teken dat er geklust kan worden en aldus geschiedt. Een goede vriend helpt hem dit weekend voor het zware werk, iets wat we erg waarderen!

Voor de zomervakantie is alles klaar en dan hebben we in de aanbouw een nieuwe douche en toilet en kan de oude schuur volgend weekend helemaal worden afgebroken. Op de veranda wordt dan nog een extra slaapruimte getimmerd en dan zitten we er in onze stacaravan bijna nog mooier bij dan hier thuis! Heerlijk!

Gisteren sms'te vriendinnetje uit het Gooi of ik iets te doen had vandaag anders wilde ze graag langskomen. Zij heeft het broertje van onze terror-pup in huis en ze zou hem meenemen. In het nest speelden Denzel en Spikey erg veel met elkaar maar ondertussen waren ze inmiddels langer zonder elkaar dan dat ze met elkaar geweest zijn.

Toch pikten ze de draad snel weer op. Er kwam geen eind aan en na ruim 2 uur hebben we een verplichte pauze ingelast en Spikey meegenomen naar het dorp en Denzel thuisgelaten.

Leuk om de broertjes weer samen te zien, ze zijn even groot maar hun vacht verschilt nogal.

Denzel is een punkertje; z'n haar staat alle kanten op en is niet zo dik en golvend als van Spikey.

Normaal horen dit soort honden niet te verharen, nou Denzel doet het wel hoor! Hele stofzuigerborstels vol haal ik van het kleed terwijl Spikey geen haar verliest...

Hebben wij weer...
Tot slot nog een gezellige afscheidsfoto tot besluit. Het ziet er angstaanjagend uit, maar naast af en toe een onheilspellend gegrom was het vooral pais en vree met de broertjes vandaag!

Na het afscheid, is Denzel als een puppy-blok in slaap gevallen... en hij slaapt nog steeds...

Onbegrijpelijk...

Begraafplaats de W.oensberg B.laricum

uitzicht op 'mijn' bankje...

Zaterdag had ik een heerlijke dag bij m'n moeder en ik durf te zeggen: we hebben er beiden van genoten.

Het was prachtig weer en terwijl zij boven de spijkerbroek van oudste zoon herstelde op de naaimachine (een gat op z'n kont waarvan hij echt niet wist hoe die er nou ineens gekomen was...) veegde ik de tegels in de tuin en sproeide de tuinplanten en bomen.

Wat een vast ritueel is, is dat we samen aan de ronde eettafel zitten met een bakje koffie en dan uitgebreid bijkletsen.

Altijd, ja altijd komt het gesprek dan op papa terecht en praten we eindeloos over hem omdat we hem nog steeds zo missen.

1 Juli wordt het 3 jaar en toen mama dat hardop zei, viel ik stil en keek haar alleen maar aan.

Ze zuchtte erbij en mompelde meer in zichzelf dan tegen mij 'onbegrijpelijk'...

Ja mam, het is nog altijd onbegrijpelijk.

Al bijna 3 jaar is ze nu weduwe en moet ze het zonder papa doen. Het valt niet mee, maar ze doet enorm haar best om er toch nog het beste van te maken. Toen ze in oktober hoorde dat de operatie aan haar heup door zou gaan en dat ze daarna voor 6 weken naar een logeerplek in een verzorgingshuis moest heeft ze zo gehuild en uitgeroepen tegen m'n oudste zus 'was N.ic er nog maar, dan kon ik thuisblijven en dan kon hij voor me zorgen...' Al snel daarna vermande ze zich en 'ging ervoor' en uiteindelijk heeft ze ook een goede tijd gehad die 6 weken.

Het bijzondere nu met m'n moeder vind ik de gesprekken die we samen hebben. Vroeger liet ze nauwelijks iets van zichzelf zien en van wat haar bezig hield en over emoties werden al helemaal niet gesproken.

De laatste 3 jaar heb ik al zoveel mooie, bijzondere en intieme gesprekken met haar gehad dat ik ze stuk voor stuk koester omdat ik haar nu zo anders heb mogen leren kennen. Het breekbare in haar en het gemis van haar Lief... ze vulden elkaar zo goed aan maar konden ook prima op elkaar mopperen...

Regelmatig zitten we samen te snotteren aan tafel, want ja mama had een heel bijzondere man en ik de meest bijzondere vader.

Vandaag is W.illem D.uys begraven op de begraafplaats waar ook papa ligt. Er liggen veel 'Nederlandse helden' zei mama zaterdag. 'Ja mam, maar de grootste held die er ligt, is toevallig wel mijn vader' antwoordde ik. Ze keek me stralend aan, en knikte alleen maar terwijl ze nogmaals 'onbegrijpelijk' mompelde...

En zo is het: al/pas bijna 3 jaar en we kunnen het soms nog niet begrijpen.

Ik slikte de woorden 'iedere dag brengt je een dag dichter bij papa' in, want ik moet er niet aan denken dat ik ooit niet alleen bij papa aan z'n graf sta, maar dat ik er voor hen beiden sta...

Mannen...

En ik kan het weten, met 3 mannen in huis.

Daarmee zeg ik niets teveel en ook zeker niets te weinig, want ik ben er inmiddels wel over uit dat het fenomeen 'MAN' een apart iets is.

O ja, ze bestaan in alle soorten en maten en ik moet ook eerlijk zeggen: ik ben gek op mannen. Vooral die van mezelf. Alledrie, niet eentje uitgezonderd.

Uiteraard heb ik met de twee 'zelfgemaakte' een andere band dan met mijn husband, maar ze zijn me alledrie even lief.

Ik denk ook dat het zo heeft moeten zijn, dat wij 2 zonen kregen. Ik zei het hier ooit al eerder, ik heb niet het gevoel dat ik iets mis zonder dochter in huis.

Daarbij hebben wij ook de mazzel dat het tot nu toe soepeltjes loopt met onze pubers, een enkel incidentje uitgezonderd wat loopt bij bureau H.alt. Maar een kniesoor die daarop let...

Vrouwen onder elkaar 'werkt' ook heel anders dan mannen onder elkaar. Dat heb je overal; in gezinnen; op blogs; op het werk.... het is echt anders.

Op het werk is het heerlijk om een paar mannen in het team te hebben en ook buiten de afdeling kan ik met de meeste mannen prima overweg. Ze relativeren anders, plassen anders en denken anders. Dat geeft ruimte in de groep en de gesprekken gaan ook eens over wat anders dan 'vrouwen-dingen' alleen.

Vaak ook heb ik het gevoel dat ik beter met mannen kan opschieten dan met vrouwen, terwijl ik er tegelijkertijd niet aan moet denken om geen vrouwen om me heen te hebben.

Zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik vraag me af of ik de enige ben die dit zo ervaart of dat meer hier 'last' van hebben....

Was me een weekje wel...

Weer die tand weg!

En omdat J.an S.mit (?) stond te zingen strak voor me, heeft hij hem er weer aangetimmerd ook....

Dit droomde ik vannacht dus. Geen idee waarom, maar het blijkt dus wel dat die hele tand-affaire en het optreden van J.an bij de Toppers een oneindige indruk op me hebben achtergelaten deze week... En dat terwijl ik niets heb met Jan, integendeel...

De afgelopen dagen waren een soort van rete-druk op het gesticht. Niet erg maar ik ben gevloerd dan 's avonds en gisteren (hemelvaartsdag en dus vrij) heb ik eigenlijk de hele dag liggen vegeteren op de bank. Niet helemaal lekker maar ook niet echt ziek; gewoon moe. Denzel vond het prima en lag strak naast me. Ik weet niet of hij dat doet omdat hij een 'man' is of een puppy, maar gezellig was het wel!

De Chef zit weer een paar dagen op de camping helemaalalleeninzijneentje om de veranda Denzel-proof te maken en nog wat timmerwerk te doen. Hij ging woensdagochtend weg en komt vanavond weer terug, zegt ie...

Afijn, dan las ik net haar blogje en acuut schiet ik weer in de heimwee-modus: zij was 10 dagen daar, waar ik 3 weken geleden de lekkerste, mooiste en relaxte week van dit jaar had: Ephesia/Turkije. Leuk om te lezen en de foto's te zien en daarbij te roepen 'daar was ik ook!' En omdat ik zeker weer terug wil, spaar ik me het rambam, wat helemaal nog niet meevalt maar ach, het maakt me bewuster voor wat ik pin en uitgeef aan zaken die eigenlijk niet noodzakelijk zijn. Een week naar de zon is namelijk wel noodzakelijk voor mij, dus dat helpt wel bij het extra sparen hiervoor.

Zij schreef in haar laatste blogje dat ze in een luttele 3 minuten een blogje uit haar mouw schud. Nou, ik vind het knap; ik schud me het ongans maar in 3 minuten wil het niet lukken. Daarbij merk ik dat ik soms ook teveel nadenk of men het wel interessant genoeg zal vinden dat geleuter van mij. Alsof ik dus niet voor mezelf maar voor anderen zit te schrijven hier. Het diepste van m'n ziel schrijf ik nergens op, ook niet op een gesloten blog. Die weet ik alleen en dat houd ik graag zo...

Jullie mogen al blij zijn dat ik hier zo vrij over mijn tand-crisis heb geschreven hier... Pfffttt....

;-}