Ranzig, deel 2

Een poosje terug schreef ik er al een ranzig logje over en dit wordt het vervolg erop.
Vanmorgen kwam ik op het werk het kantoor binnen met een humeur van ver onder 0. Het was namelijk hondenweer en omdat de Chef er met de auto vandoor is ben ik veroordeeld tot het gebruik van m'n brommertje. Meestal niet erg, maar wel als het noodweer is... En ik wordt er niet blij van als de regen met bakken uit de lucht komt zetten. Ik hees me thuis in m'n regenpak en alles wat me me onderweg dan ook maar droog kan houden en tufte naar het werk. Daar sta ik me dan weer uit te pellen tot op m'n onderbroekje omdat er een uniform gedragen dient te worden. Ze kunnen namelijk beter over je uniform heen piesen dan over je toffe shirtje en/of skinny spijkerbroek...
Goed, helemaal opgetuigd, haar weer enigszins fatsoenlijk in de plooi, make-up op de juiste plaats, kwam ik het kantoor binnen en voor ik ook maar enige kans kreeg om mezelf vol te tanken met koffie kreeg ik bovenstaand kweekpotje onder m'n nuchtere neus geduwd met de mededeling dat de teen van meneer X. er nu dan toch ein-de-lijk af was komen zetten en in bed lag.
Nachtzuster had de teen opgebaard in een kweekpotje en onder een wit gaasje op de tafel midden in het kantoor gezet.
Ik sloeg voor het fatsoen een kruisje en werd al beroerd bij het idee dat de teen om een laatste speech lag te wachten terwijl de dag nog maar nauwelijks begonnen was. Een andere collega hing amechtig in haar stoel en ging tekeer dat het haar allemaal much-to-much was. Nachtzuster had er niets van en opende het potje waarna ze afwisselend haar neus en vinger in het potje stak. 'Nee, het rook nergens naar en voelde nog hard aan ook'... We keken haar aan en dachten allemaal hetzelfde: 'die is gek geworden zeg, dat doe je toch zeker niet bij een dooie teen die er aan de voet al niet uitzag?!' Ze stond met het kweekpotje te schudden en te shaken als zou de teen toch zomaar weer tot leven gewekt kunnen worden...
Om half 11 dronken we samen met de voedingsassistentes en de zorgassistente koffie, wederom in hetzelfde kantoor en voila, daar kwam de dooie teen weer tevoorschijn. Wij van de verpleging wisten inmiddels dat de dooie teen een zacht-zoet dropje bleek te zijn, aangelengd met tijmsiroop, waardoor het geheel er akelig echt en ranzig uitzag.
De voedingsassistente zag de teen en spuugde haar crackertje bijna over de tafel heen... De zorgass pakte haar broodje ei en duvelde hem zo fluks in de afvalzak. Geen trek meer ineens en groen van ellende keerden ze hun rug af van de o-zo dooie teen in kwestie... Wij kwamen niet meer bij en om het geheel nog erger te maken, draaiden we het kweekpotje open en staken we om de beurt onze neus zo ver mogelijk naar binnen...
Ik twitterde een foto van de 'dooie teen' en de ene na de andere reactie vol afgrijzen werd getweet...
Ja, ik weet het: het is ranzig, maar ik had die foto NOOIT getweet als het een echte dooie teen had geweest. Het zou mij mijn baan kunnen kosten en het spreekt niet van enige compassie met de oorspronkelijke eigenaar van de teen. Nee, ik zou het nooit doen. Het zijn inderdaad van die ziekenhuis grapjes die ons soms niet erg genoeg kunnen zijn. Het houdt de sfeer er zo lekker in, zeg maar. Want als ouwe rotten (hoe toepasselijk!) in het vak, hebben we het meeste toch wel gezien hoor qua ranzigheid.
We hebben hier wel de hele dag lol van gehad en dat zijn toch ook vaak de dagen met een gouden randje...
Eens kijken wat er morgen op me staat te wachten, als ik weer drijfnat de afdeling op kom zetten...