Laatste blog... dagdag...

Om mijn laatste link hier te kunnen lezen...

KLIK.

Vanaf morgen zal ik dit blog 'sluiten' en hier geen

linkjes meer plaatsen naar de nieuwe Zara.

Wel blijft dit blog toegankelijk,

voor jullie en voor mezelf.

Auw

AUW

Klik.

En dan is het bijna Kerst

Tja... toch maar geschreven.

KLIK

18 jaar

Vandaag wordt hij 18!

Klikkerdeklik...

Crisis

Klik.

Zalige zondag

Tot het eind van het jaar, zal ik hier nog een link blijven plaatsen naar mijn nieuwe blog die ik nu in gebruik heb.

Dus, voor de luiaards onder jullie, jullie hebben nog tot oudejaarsdag de tijd om m'n nieuwe bloglink toe te voegen aan je leeslijst, of je te abonneren via de 'volgknop' op de nieuwe Zara.

Tot die tijd KLIK ik jullie nog wel even door...

Gratis ende voor niets

Dat was op het nippertje!

Klik...

Ongelukkig...?

Ik snap het niet meer....

KLIK.

Oud? Wie Ik?

KLIK.

Hokus pokus

Nog een keertje dan:

KLIK.

Bless this house

K l i k op de link...

Welke link mogen jullie zelf weten!

Ja, dat houdt jullie alert

en blijft het hier nog een beetje spannend...

Biertjuh?

Klikkerdeklik...

Klein minpuntje

Klik

Klik

Klik...

Wellness-en

KLIKKERDEKLIK

Nieuw blogje geschreven ja, daarom nog maar een keer de link naar de nieuwe Zara.

Naar huis

Ja, hoor eens, ik kwakte er weer een nieuw logje uit.

Die willen jullie natuurlijk allemaal lezen en dat lezen had veel sneller gekund wanneer je mijn nieuwe blog in je blogroll had gezet en deze had verwijderd.

Het is natuurlijk ook rete-onhandig om steeds maar door te moeten klikken naar m'n nieuwe blog via dit oude blog.

Dus.

Nogmaals de oproep om m'n nieuwe blog in je blogroll op te nemen en deze te verwijderen!

En oke, vooruit... nog 1 keer dan!

KLIKKLIK

Denzel...

Onder zeil...

Klik

Blij met mij

En weer een nieuw logje op m'n nieuwe blog!

KLIK

#KanjerGuusje

#KanjerGuusje

Jong geleerd...

Klikkerdeklikklik KLIK

Nationale Tie-vee

Nieuw blogje!

KLIKKLIK

Mijn eigen QRcode

Tadaa!!!

Scan de code en kwijl van het resultaat...

Ik bedoel, wie wil er nou niet een eigen QRcode van zijn/haar blogadres!

Dat dus

Oh yeah ! A brand new blog is made here

Eet smakelijk!

Jajaja, nieuw logje op de nieuwe Zara!

Soppen...!

Ja hoor, een waterig nieuw blogje.

Leest u maar even mee...

Heb ik ook eens wat

Nieuw logje op m'n nieuwe stekkie.

En als je dan toch bezig bent... verander dan meteen even m'n nieuwe www. in je blogroll.

Bye bye

Het is zover...

Ik ga ervandoor...

Zoals aangekondigd afgelopen weekend, heb ik een 'op mezelf' blog geopend en na 4 dagen behangen en schilderen met een snufje hulp voor het uploaden van foto's van haar, ben ik nu zover ingericht dat jullie een kijkje mogen komen nemen en met mij mee verhuizen.

Nu al merk ik dat ik geen 'last' meer heb bij sommige handelingen die hier bij b.logspot lastiger gaan dan op m'n nieuwe stekkie en buiten dat vind ik het ook wel een soort van stoer voor maar $17 per jaar.

Voorlopig zal ik hier nog wel titels van nieuwe blogjes neerzetten met een link naar m'n nieuwe thuis, maar dat ga ik geen jaar volhouden natuurlijk. Het is de bedoeling dat jullie even rapide de link van www.ikbenzara.com in je blogroll veranderen zodat je direct door kan klikken naar mijn nieuwe ik.

Tot snel bij de nieuwe oude Zara!

Cadeautje

Dat de romantiek er soms op de afdeling ook nog vanaf kan spatten, tussen een patient en de partner, bleek afgelopen week maar weer eens overduidelijk.

We zijn vaak allang blij wanneer een patient een thuisfront heeft. Helemaal mooi is het als dat thuisfront ook nog eens voor de zieke partner wil gaan zorgen, na het ontslag bij ons. En we knijpen pas echt in ons handjes wanneer de patient niet getrouwd is, een partner heeft en die partner het voornemen heeft om voor de zieke LAT, vriend of vriendin alles op te geven en de verzorging te gaan doen.

Regelmatig maken we namelijk ook mee, dat een echtpaar getrouwd is 'tot de ziekte hen scheidt'. Dan heeft patient -en wij dus ook- een probleem, want waar laat je iemand na ontslag als de echtgeno(o)t(e) niet van plan is om enige zorg uit te voeren en niets van het huidige leven wil opgeven voor de zieke partner.

Afijn, momenteel hebben we een patient op de afdeling die een LAT relatie heeft. Stapelgek op elkaar en zelfs nu meneer ernstig aangedaan en gehandicapt is geraakt, wijkt zijn LAT niet van zijn zijde.

Zij heeft reeds 2 x aan een open graf gestaan en is absoluut van plan om ook voor hem te gaan zorgen, want dat heeft ze bij haar vorige echtgenoten ook gedaan. Tot de dood hen scheidde. Je zou bijna je wenkbrauwsels erbij optrekken...

Als dank voor haar oneindige steun en toewijding heeft meneer zijn LAT een cadeautje gegeven.

Aan een ieder die het wil zien, showt LAT haar nek, waar zijn cadeau een prominente plaats inneemt.

Wanneer wij het cadeau onder ogen krijgen, schieten bij ons de tranen in onze ogen en hebben we allemaal moeite om niet ter aarde te storten van aangrijpende emoties.

Ik heb het zelfs nog nooit gezien, dat wat LAT van vriend gekregen heeft overtreft je stoutste verwachtingen.

Om de hals van LAT hangt namelijk een zilveren urinaal.

Ja, jullie lezen het goed; een u-ri-naal! En ook nog van zilver! het mag wat kosten

Wat is een urinaal vraag je je af?

Zie foto...

Waar dient een urinaal voor, vraag je je af? Nou, daar kan een man in zeiken plassen als het onmogelijk is om gebruik te maken van een toilet.

Hij heeft hem speciaal laten maken ik snap wel waarom dit niet in een standaard juwelier etalage ligt en toen het mirakel klaar was, heeft hij er ook nog eens 'ik hou van je, K.ees' laten graveren.

Om. Te. Janken.

Dat janken deden wij dan ook massaal vanmorgen in het kantoor.

Het is natuurlijk heel lief bedoelt en buitengewoon origineel verzonnen, maar ik denk dat ik mijn G. ter plekke zou ombrengen met dezelfde zilveren urinaal, als hij mij dit cadeau zou doen. De schat.

Het gaat alleen niet om mij in dit geval, of wat wij er op de afdeling al dan niet van vinden, feit is dat LAT en meneer voor elkaar gaan en ook al zijn ze niet getrouwd, zoveel om elkaar geven dat een ernstige plotselinge handicap met -voor altijd- restverschijnselen, zij bij elkaar blijven en zij voor hem wil zorgen.

Ja, dan is een zilveren urinaal wel het minste wat hij LAT cadeau kan doen.

Maar ja.... een urinaal... ik heb daar toch vaak een ander beeld bij...

O ja klein detail: de urinaal om LAT haar nek is dan weer wel een lege urinaal.

Godzijdank...

Opgroeien doet pijn, vooral bij de moeder

Hoor eens even.

Ik ben op zoek naar bovenstaand bordje, want als enige vrouw in da house, is het soms manoeuvreren langs alle mannen die het huis bezetten. De pubers groeien op en worden groter en groter. Alleen DJ is nog een fractie kleiner dan zijn biologische moeder, maar over een jaar denk ik dat hij mij op m'n hoofd kan spugen...

De schoenen worden ook groter en groter van de opgroeiende pubermannen. Al een poos ben ik degene met de kleinste schoenmaat in huis en zo klein zijn mijn voeten nou ook weer niet! Maat 39 is echter wel klein als ik mijn hakjes naast de maten 41, 43 en 47 zet en zo kan het gebeuren dat ik dan ineens met een vlaag van heimwee terugdenk aan maatje 29 van wat ooit gepast heeft aan dezelfde pubervoeten in een grijs verleden...

De shirts en broeken... breek me de bek niet open: oudste puber groeit als een aardbei in een warme na-zomer (ja echt, wij hadden weer aardbeien aan de aardbeienplant!) en ruikt daarbij naar een in ontbinding verkerende gehaktbal. Want als hij zijn schoenen uittrekt moet ik moeite doen om het leven te behouden zonder aan de drank te raken. Heel slecht voor m'n lever en gemoedstoestand. Heb ik ooit zo'n stinkend wezen gebaard?

Neu, echt niet. Hij kwam kraakhelder ter wereld en ik kan me niet herinneren waar het zo mis is gegaan wat betreft de lucht die nu van z'n voeten walmt.

Gisteren kocht hij van z'n zelf verdiende geld een nieuw paar N.ike air schoenen. Ik deed daar gratis en voor niets een dozijn nieuwe schone sokken bij, ter zelfbehoud. Benieuwd hoelang het duurt voor ook deze schoenen het alarm in een willekeurig mortuarium doen laten afgaan...

Afijn, de mannen worden groot. Ik voel me goed en steeds meer kom ik tot de conclusie dat ik meer in de wieg ben gelegd voor het opvoeden van pubers dan van peuters en kleuters. Het is natuurlijk wel een hele andere tak van sport en ik knijp in m'n handjes wat betreft het pubergedrag van onze mannen.

Wie weet schreeuw ik over een jaar wel iets anders, maar voor nu prijs ik mezelf en gelukkig moedermens.

Alleen die meur van die voeten, heeft iemand daar een tip voor?

O ja en dat bordje moet ik natuurlijk hebben, zoeken jullie mee?

Verhuizen

Dat ik het nog mee mag maken.

Nou ja, dat jullie het nog mogen meemaken, kan ik beter zeggen!

Ik ga verhuizen.

Met mijn hele hebben en houden ga ik het 'pand' verlaten en begin ik elders opnieuw.

Niet echt opnieuw, want Zara blijft Zara om het mezelf en jullie makkelijk te maken natuurlijk.

Het gesodemieter bij b.logspot (waar ik zelf niet eens zoveel last van heb) en de wens om op eigen benen willen staan, hebben mij doen besluiten om een eigen site te freubelen.

Ik ben er maar druk mee. Je moet wat in je vrije weekend...

In navolging van haar en haar, meen ik nu ook de stap om jullie binnenkort elders weer te kunnen ontmoeten.

Niet meer als onderdeel van b.logspot maar helemaal alleen op .com

Ik heb er zin in!

Binnenkort meer... als alles kant en klaar is en ik comfortabel onderuit kan zakken op m'n nieuwe stekkie.

Nu weer verder met behangen, schilderen en kijken welke kleuren er op de muur moeten komen...

Dierendagkonijnenliefde

Jongste puber keek mij liefdevol aan toen ik gisteren op dierendag meedeelde, dat ik ter gelegenheid van diezelfde dierendag het oude taaie konijn een stukje ging laten rennen in de duinen bij ons.

Want dat is inderdaad pas lief ja en jongste puberzoon snapt dat onmiddellijk toen hij mijn dierendagcadeau voor de rabbit hoorde uitspreken.

G. keek mij alleen maar aan, want hij voelde aan zijn water dat ik iets anders bedoelde met mijn liefde voor het konijn op leeftijd, dan wat puberzoon dacht dat ik bedoelde.

Wordt het gemiddelde konijn een jaar of 5, pak weg hooguit 6 of 7, dit exemplaar gaat alweer zo'n 8 jaar mee en is fris en fruitiger dan ooit tevoren.

In maart stopte het konijn ineens met eten en ik dacht blij verrast dat hij spoedig het lood zou gaan leggen. Niets was minder waar, want na een dag of 3 schraapte hij het oude taaie konijnenlijf bij elkaar en schrokte zijn voerbak in een ruk leeg. Dat was jammer, maar heee... het zou ook een laatste opleving kunnen zijn!

Afijn, we zijn een flink half jaar verder en het konijn doet het nog.

Toen G. en ik in een grijs verleden trouwden, nam hij ook een konijn mee en dat miracle is maar liefst 10 (!) jaar oud geworden! Toen het miracle op sterven na dood was, was het ook snel gebeurt en G. was er kapot van. Ja echt, hij heeft erom gehuild en was er naar van.

Om een lang verhaal kort te maken: ik heb het konijn niet een stukje laten rennen in de duinen. Hij zou niet meer terugkomen namelijk en als kakelvers konijnenhapje naar de eerste de beste vos toe rennen om een krikje te doen (hij springt namelijk overal op als hij de kans krijgt) en in al zijn onnozelheid opgevroten worden.

Dus.

Als het meezit (vanuit het konijn gezien) of tegenzit (vanuit mij gezien) gaat het beestje nog wel een paar jaar mee. Tot die tijd, verschoon ik liefdevol zijn hok, geef hem te eten, aai hem over het konijnenkop en trek hem van de katten en de hond af als hij losloopt en zich wil voortplanten.

Want zo ben ik. En trouwens, hij is te taai geworden om op te vreten, dat schijn je in het eerste jaar al te moeten doen...

Ben ik dus veel te laat mee...

Blote voeten door de branding

Beeld bij ons op de boulevard

Het strand lag gisteren vol met half blote mensen.

Dat is toch enigszins ongewoon.

Niet omdat ik hier aan zee in een nogal hoezegikhetnetjes, zedig en vroom dorp woon waarbij toch zeker nog de helft van de dorpsbewoners zich des zondags in zedig, zwart kleden omdat G.od enkel en alleen de kleur zwart schiep. (kijk maar om je heen in de natuur: alles zwart, zwart en nog eens zwart) ((ik besef, dit is een andere discussie))

Nee, die half blote dorp- en landgenoten op het strand waren niet de oorzaak van mijn verwarring gisteren waar het om ging. Het was de temperatuur mensen, de zomerse temperaturen welteverstaan!

Boven de 25 graden was het en dus liep ik gisteren met blote onderbenen en voeten door de branding in de zee. Ondertussen met een goede vriendin kletsend, die een middagje lang kwam, terwijl onze Larfjes zich vermaakten met aangespoelde kwallen, kreeftjes in schelpjes al dan niet het leven latend door zoveel voeten in de branding in deze tijd van het jaar; garnalen (te weinig en te dood om te koken en te eten); en ander spul wat aanspoelt.

Mijn hele zomervakantie lang heb ik niet zulk mooi weer gehad in de rimboe, dan dat het de afgelopen weken was. Ik was niet de enige, dat scheelt dan wel weer een beetje.

Heb ik net de meeste zomerkleding ritueel verbrand gewassen en opgeruimd, komt de zomer ineens terug alsof er nog iets goed te maken valt na het debacle van juli ende augustus...

Ik klaag niet hoor, ik zou niet durven. Maar vreemd is het wel.

Velen kunnen het zich de afgelopen 90 jaar dan ook niet herinneren dat het eerste weekend van oktober zo warm is geweest en als gevolg daarvan, ik met m'n blote voeten door de branding liep te banjeren.

Ons kikkerlandje vestigt dit jaar het ene record naar het andere: die 90 jaar dus o.a. dat het niet zo warm was op 1 en 2 oktober; de natste zomer in zoveel-tig jaar; de mooie aprilmaand die warm was...

De was hangt vandaag dus nog eenmaal buiten; de winterjas ruil ik nog een keer om voor m'n spijkerjack en m'n teenslippers wonen weer aan mijn voeten i.p.v m'n met bont gevoerde winterlaarzen.

Ik geniet, want wat moet je anders? Een verregende zomer kan je niet terug halen en dat is maar goed ook.

De laatste zonnestralen vullen mijn vitamine A tekort aan en die heb ik wel nodig want mijn volgende vakantie staat pas in mei gepland.

En als ik door mijn wimperharen kier, zie ik dat ik aan het eind van week gratis-ende-voor-niets, weer ouderwets gescrubd kan worden op het strand en de boulevard: storm en regen wordt voorspeld...

tenzij de herfst en de zomer zich bedenken...

Sluikreclame...

Ja sorry hoor.

Maar soms moet je gewoon !

Normaal ben ik niet zo van het reclame maken maar voor deze ene keer wel.

En o nee, niet eens onder dwang of zo, maar gewoon helemaal uit eigen vrije wil.

Vrijdag haalde ik alle boodschappen al in huis want gisteren was mijn dag. Nou ja, het was natuurlijk haar dag, maar ik had besloten er een 'mijn-dagje-uit' van te maken.

De leukste, mooiste en hipste winkel van Harderwijk en omstreken opende namelijk haar deuren en ik stond vooraan. Bijna vooraan dan, want ik kwam pas om half 11 bij Floor en haar G. binnen stuiteren en kwijlde m'n zomershirt en teenslippers vol... wat een geweldige winkel is het geworden!

Ik deed tig rondjes door de winkel; dronk prosecco; hapte een zalmhapje en iets-in-een-wraphapje en bedacht welke kandelaars het mooiste op mijn vensterbank zouden staan.

Het was me wat...

Gedurende de tijd dat ik er was, drupten er vele collega blogschrijversters binnen, zodat het ook nog een soort van ontmoetingsdag en 18/12 reünie werd! Ik was gelukkig niet de enige die haar zomershirt en teenslippers vol kwijlde...

Op de terugweg ben ik nog een paar uur heerlijk bij m'n moeder langs geweest; hebben we samen gegeten en was ik even na 19 uur weer thuis.

En daar zit ik nu, met m'n nieuwe witte kandelaars + grijze kaarsen op de vensterbank, m'n 'Never mind the dog, beware the wife'-bordje aan de muur en m'n Zusss col om m'n nek te stikken na te genieten op de bank.

G. ondertussen lief aankijkend wanneer ik weer een 'mijn-dagje-uit' kan gaan maken...

Crasch

Dinsdagmiddag op weg naar huis, zit ik fris en fruitig in de zon op m'n witte scootertje.

Ik kwam net bij een zieke collega vandaan en was nog enigszins onder de indruk van haar pruik en het gemak waar ze over haar "chemo-coupe '40-'45" spreekt. Enorme bewondering heb ik voor haar om de kracht die ze uitstraalt als ik bij haar aan tafel zit en ze verteld over wat ze voelt en de volgende chemokuur die voor vandaag op het programma stond.

Afijn, ik rijd dus naar huis en terwijl ik bijna stapvoets een straatje uit kom rijden, want er komt een kruispuntje aan, gebeurt het.

Een puber met 3 hersencellen, waarvan er zeker 2 hersendood blijken te zijn, komt van links en voor ik hem uberhaupt in het snotje heb, (er staat een huis voor) zit ik er boven op.

De l.ul.

Ik klap met mijn prachtige smoelwerk op m'n scherm; m'n knieën klappen tegen m'n kuip aan en ik sodemieter met scooter en al om. Terwijl ik struikelend van die scooter schiet, staat de hersendode puber al naast die van hem en achter hem staat een evenzo hersendode puubster te krijsen dat ik best had kunnen remmen. Nou meid, dat had jouw hersendode pubervriend beter kunnen doen, want ik kom van rechts.

Uit alle hoeken en gaten komen er mensen aan en ondertussen maak ik foto's van de crash met mijn o-zo-handige-alles-kunnende-onmisbare-iPhone, om de situatie goed op beeld te hebben voor de hersendode puber zijn aan gort gereden scooter uit beeld sleurt.

We wisselen gegevens uit; ik negeer de hersendode vriendin van de puber omdat zij hard genoeg schreeuwt en dus voorlopig wel in leven zal blijven. Ze mankeerde echt niets hoor, in ieder geval niet aan haar stembanden.

's Avonds komt de veroorzaker met zijn vader bij mij thuis om het schadeformulier in te vullen. Aan alles blijkt dat hij (de vader) vindt dat het eigenlijk wel MIJN schuld is dat zijn hersendode zoon op mij is geklapt. Ik had 'dit' niet gedaan en ik had 'zo' gedaan en dus had zijn zoon er niets aan kunnen doen dat hij mij geen voorrang had gegeven.

Ik zei alleen maar dat ik de discussie niet aan wilde gaan en dat de verzekering het uit mag zoeken, daar worden ze tenslotte voor betaald. Het bleek dat deze aanrijding niet de eerste is van de hersendode puber en vaders vroeg of ik all-risk verzekerd was/ben en of we het op een akkoordje konden gooien. Wat een eikel zeg! Ik ben trouwens niet all-risk verzekerd en buiten dat, ga ik niet mezelf naaien door m'n no-claim ervoor op te geven.

Gisteren ben ik bij mijn verzekering langs geweest en zij zeggen: gelijkwaardige kruising, rechts heeft voorrang. Appeltje-eitje, wat hun betreft en ze schreef een aansprakelijkheidsverklaring voor me die de verzekering van de hersendode puber vandaag binnen heeft gekregen.

Mijn schade is zeker 800.- euro, want het verhicle is ontzet, m'n voorkap is gescheurd en er is veel krasschade.

De scooter van de hersendode veroorzaker ligt meer aan gort, want de brokstukken vlogen eraf. Ik zeg: 'dat heb je toch nog goed gedaan Zara!'

Mijn lijf is blont en blauw en op de raarste plekken ontdek ik kleuren en bulten die er normaal niet zitten. Het lijf en dan vooral mijn armen zijn stijf (voor een vrouw echt heel onhandig!) en m'n lip is geschaafd rust is gewenst maar mijn brein heeft niet onder de klap geleden. Dat is fijn.

Gelukkig kan ik nog wel rijden met m'n scooter en dus ging Zara de volgende dag gewoon weer naar het gesticht.

Vanaf morgen lekker 4 dagen vrij om verder op te knappen.

'k Ben er aan toe, mag ik wel zeggen.

Avonddienst

Dat je dan zaterdag ochtend gebeld wordt met de mededeling dat de latedienst ziek is.

En dat ze echt iedereen gebeld heeft, maar niemand kan werken die avond...

En dat er een pleeg nodig is, want er moet altijd minimaal 1 pleeg aanwezig zijn tijdens een dienst.

Tja, wat doe je dan?

Dan bel je de hoofdzuster en laat die nou net, de eerste mooie zaterdag van dit jaar, geen afspraken te hebben staan... Dus ik toog halverwege de middag richting het gesticht om weer eens ouderwets aan het bed m'n trucjes te gaan vertonen.

Het lukte warempel nog aardig ook!

Geen doden en/of gewonden gevallen en slechts 1 blunder begaan...

Er moest een meneer van het neuro-team naar toilet. Die man kan niet praten en behalve zijn naam weet ik niet veel van hem want hij ligt niet op mijn team. Maar -ik ben ook de rotste niet- iemand op toilet helpen lukt nog wel.

Dacht ik.

Meneer deed de transfer rolstoel naar toilet zelf en ik sjorde vervolgens zijn broek naar benee. Daar ben ik wel heel goed in, bleek.

En het plast ook wel zo prettig.

Ondertussen drapeer ik zijn -te lange- overhemd boven de toiletzitting om hem droog te houden en laat meneer discreet even alleen.

Na een minuut of 30 5 ga ik terug de toilet in en zie meneer reeds staan. Da's niet de bedoeling want dat mag hij alleen onder toezicht.

Op de vraag of 'het' (whatever 'het' dan ook mag zijn) gelukt is, kijkt hij mij wazig aan.

Ik kijk wazig terug en mijn blik volgt zijn handen naar zijn kruis...

Mannen!

Al ras snap ik waarom meneer is gaan staan bij het toilet en waarom hij met zijn handen in zijn kruis staat te tasten.

Als jullie beloven niet te lachen, vertel ik wat er aan het 'handje' was.

Oke, niet lachen.

Komt ie: Meneer droeg een luier met plakstrips en die wilde hij uit voor het plassen.

Ik had die hele kloterige luier echter niet zien zitten, want die werd uit het zicht gehouden door zijn veel te lange overhemd.

Gottegottegot...

Ik frunnik de plakstripjes los, sjor de luier uit en laat meneer nogmaals neerkletteren plaatsnemen op de toilet.

Pffftt...

Na weer 30 5 minuten belt Hr. en er spreekt enige opluchting in zijn ogen als ik de toilet binnenkom.

Ik snap waarom...

Afijn, ik heb me uitermate vermaakt zaterdagavond.

De portier bakte een patatje voor ons met een kroket ; ik wisselde infuuspompen met m'n ogen dicht; hielp patiënten naar bed terwijl ik luidkeels alleen maar 'hup' riep en maande een puber van 20 dat hij voor 23.00 uur binnen moest zijn. Kortom, het liep als een tiet!

Ja ja, ik durf het best hardop te zeggen.

Komend weekend moet er alleen niemand ziek worden want zaterdag ben ik in de nieuwste en leukste winkel van Nederland te vinden.

Verder ben ik voor af en toe een andere avond best te porren...

Afscheid van vroeger

Hoe het komt weet ik niet precies.

Misschien omdat ik ouder wordt...? Nou ja... een beetje dan.

Misschien omdat er steeds meer (jonge) mensen om ons heen overlijden en ik besef dat niemand de garantie krijgt dat je minstens 80 wordt...?

Wellicht ook omdat m'n mams 77 is geworden zaterdag en dat dit al vele jaren meer zijn dan artsen, familie en wij als kinderen ooit verwacht hadden...

Ik merk aan mezelf dat ik zo met 'vroeger' bezig ben; meer dan ooit tevoren.

Veel dingen, gebeurtenissen en plaatsen waar ik gewoond heb en opgegroeid ben, wil ik nu indrinken en terug halen door er lichamelijk aanwezig te zijn.

Zo scheurde ik zondagochtend, voor ik naar huis terug ging, de vesting van N.aarden door, om weer met eigen ogen te zien, waar m'n basisschool staat en hoe het er nu uit ziet. Het stadhuis te zien waar G. en ik getrouwd zijn om daarna de straatjes door te rijden waar ik vroeger als kind gelopen heb en me veilig voelde en waar ik kind kon zijn. In het oude politiebureau in de vesting zit nu de hoofdredactie van H.appinez en inwendig moest ik erom lachen... De vesting is trouwens echt een yuppen-dorp geworden; je betaald een vermogen voor een lullig optrekje en parkeren is een crime. Nog altijd voelt het als 'mijn' vestingstadje, want daar liggen wel mijn roots en ik kan er momenteel geen genoeg van krijgen...

Toen ik de vesting uitreed en ook nog langs het huis kwam waar ik mijn puberjaren heb doorgebracht zuchtte ik ongemerkt diep.

Vroeger...

Wie had kunnen denken dat m'n leven zou gaan lopen zoals het gelopen is en loopt? Ik niet.

Wie had kunnen denken dat ik na bijna m'n halve leven alweer aan de kust te wonen, nu zo mijn roots mis? Ik niet.

Komt het omdat ik de tijd dat m'n mams nog bij ons is, extra wil genieten van haar en van het 'bij haar kunnen zijn'?

Ik denk er nog maar niet aan en geniet vooral van het nu van vroeger.

En diep van binnen weet ik ook dat ik vroeger niet kwijt zal raken, omdat het geluk en het kind in mij van toen (en nu) niet af te pakken is maar voor altijd blijft...

De bruiloft die iets anders verliep dan gepland...

Ja ja, weten jullie het nog?

Dat van die bruiloft waar G. en ik de ganse dag voor uitgenodigd waren?

Die bruiloft ja.

Nou, die liep even iets anders dan verwacht, helaas.

Want 6 dagen voor die bruiloft ging ineens de neef van G. dood.

Nou ja, ook weer niet ineens want hij was ernstig ziek en kans op genezing was er ip niet meer...

52 jaar is neef P.iet geworden en over 3 weken zou/zal hij opa worden...

Afijn, de overleden neef is begraven op - u raadt het al- de dag dat onze buren trouwden.

Ja en dan ga je dus eerst naar de begrafenis van de dode neef om daarna twee uurtjes thuis bij te komen om vervolgens naar het feest van de buurtjes te gaan.

Het viel niet mee.

De begrafenis verliep wat anders dan gebruikelijk is in dit kustdorp, maar was wel helemaal zoals P.iet was en het wilde. Sowieso is het vreselijk om zijn vrouw te zien die te jong haar man begraaft; je tante te zien die haar zoon moet begraven; de zwangere schoondochter te zien die weet dat haar zoon en stamhouder nooit zijn trotse opa zal leren kennen die zo naar zijn 1e kleinkind uitkeek...

Het verdriet van de kinderen, broers, zussen, familie en vrienden en het ongeloof bij het graf dat een leven en lichaam in 4 maanden tijd afgebroken werd en voorbij is...

Het verdriet van G. die met deze neef en diens broer is opgegroeid en nog altijd veel contact heeft/had met hen... het valt niet mee.

'Van leven ga je dood', zeggen ze en dat is waar maar soms snap ik er helemaal niets van....

Het feest van onze buren was gezellig, maar om 22.00 uur zaten G. en ik er doorheen en zijn we naar huis gegaan. De buurtjes snapten het gelukkig wel en we zijn blij dat we er toch even bij konden zijn.

Ik lag vlak daarna waterpas en zodra mijn hoofd m'n kussen raakte, was ik weg...

Van het Wilhelmus heb ik niets meer mee gekregen...

De Sushibar van DJ

DJ had al zijn zak- en verjaardagsgeld bewaard en wist ineens wat daar van gekocht moest gaan worden.

Een waterschildpaddenonderkomen.

De Chef vond dit echter geen goed idee, want als je een beetje goed voor die apparaten zorgt, kunnen ze zomaar 50 jaar oud worden en mee de kist in moeten . Dat werd het dus niet.

Al snel daarna wist DJ het helemaal; een aquarium moest het zijn!

Na uitgebreid lezen op internet en het ondertekenen van het ik-verzorg-ze-zelf-contract (hij moet de verzorging echt helemaal zelf gaan doen) werd er begin deze week een aquarium gekocht met alles erop en eraan. Voor een vermogen werd er aan noodzakelijke attributen aangeschaft, want je wilt toch ook niet dat je tropische visjes het lood leggen na 1,5 dag.

Inmiddels is Zara zelf ook rete enthousiast geworden en ik lees me een slag in de rondte over alles wat vinnen heeft en een beetje zwemmen kan.

Zo las ik ook dat je de bak beter kan laten schoonhouden door vissen en waterdieren die hiervoor gemaakt zijn dan dat je zelf met een sopje aan de slag gaat, om het glas en water helder en doorzichtig te houden.

Aldus geschiedde. Ik deed DJ 10 vuurgarnalen cadeau die als eersten de sushibar mochten gaan bewonen. Ik ben namelijk gek op garnalen.... gnagna...

Een dag later werden er 2 vijfstreepbarbelen gekocht die een dag op de bodem hebben liggen bijkomen van de verhuizing.

Gisteren bij het krieken van de dag snelde ik in mijn onderbroekje richting de sushibar om tot mijn verbijstering te constateren dat er een vuurgarnaal op zijn/haar zij 'zwom'. Ik sloeg een kruisje en liet DJ het lijk verwijderen en voeren aan de katten opbaren in de groene kliko.

Vervolgens werden er nog 2 zwaarddragers, 3 bijlzalmpjes en 2 borstel-algenetertjes gekocht. Voor de sier en ter onzer en uwer vermaak, zwemt er nu ook een dwergklauwkikker door de sushibar. O ja, 2 grote glasgarnalen mochten ook meeverhuizen, in het kader van 'hoe meer garnalen, hoe meer vreugd Zara heeft '

In de loop van de middag zagen wij tot onze ontzetting de vuurgarnalen een voor een het lood leggen. De opruimers in de sushibar doen hun werk goed en vreten de vuurgarnalen met zorg op.

*slik*

Vanmorgen zag ik er nog 2 zwemmen van de 10... gaat lekker zo, maarnietheus.

Afijn, de andere vissen, kikker en garnalen hebben het naar hun zin.

DJ en ik ook, straks mogen er bloedlarfjes ontdooit worden en door de sushibar geschept worden.

Het enige waar wij ons zorgen om maken is om de blik in de ogen van de Chef; hij is namelijk ook heel gek op vis, maar dan vooral als die in de pan ligt en daarna met een snufje kruiden op zijn bord beland...

Ik sla alvast nog maar een kruisje...

Ja, ik wil... toch?

Volgende week om deze tijd, sta ik me in mijn wurghempje te wringen voor ik een keurig hansopje aantrek.

Volgende week om deze tijd, hopen de Chef en ik op een stralende dag en wij niet alleen...

Volgende week om deze tijd, komt de kapster aan huis, want m'n haar moet in de plooi en wel de hele dag!

Volgende week om deze tijd, laten we de stropdas van de Chef maar voor wat hij is en laten we het bovenste knoopje tot de navel open.

Wat is aan volgende week om deze tijd aan de hand, zie ik jullie denken?

Volgende week om deze tijd trouwen onze buren.

Dat is fijn.

Sinds 2 jaar heeft onze buurvrouw een vriend en volgende week gaan ze trouwen.

Hoezee !

Echt een intensief contact heb ik niet met ze, behalve over de schutting en hier en daar eens een uitbundig 'hallo' en 'dag'.

De keren dat we bij elkaar een bakje van het een of ander deden, zijn op 2 handen te tellen, hoewel de Chef er wat vaker over de vloer komt om ze qua timmerwerk zegt ie soms uit de brand te helpen. En daar ging het waarschijnlijk mis. Want, wie nodigt z'n buren nu de g.ganse dag uit voor hun bruiloft, als je nog niet eens weet hoe de buurvrouw echt heet?

Die buurvrouw ben ik dan weer.

Op de enveloppe stond namelijk de naam van de Chef en de naam van iemand anders.

Ik dacht nog, 'daar kom ik mooi vanaf' en wenste de Chef met een helderziene geest alvast fijne dag met 'Nicolien'. De Chef is er echter van overtuigd dat het de bedoeling is dat ik met hem meega want een sluitende verklaring voor wie 'Nicolien' dan wel/niet is, kon hij me ook al niet geven... Ja ja...

Afijn, toe maar, whatever, what's in a name....

Volgende week om deze tijd, hebben wij dus een bruiloft.

Ik houd m'n hart vast voor de huwelijksnacht en twijfel of ik beneden op de bank zal gaan liggen.

Want regelmatig heb ik die neiging ook, als de buurvrouw luidkeels uitbreekt in het Wilhelmus. En dan alle coupletten.... Onze slaapkamers grenzen namelijk strak aan elkander. Daar hebben ze in 1939 even niet aan gedacht toen deze kippenhokken gebouwd werden. Toen werkten vaak nog alle mannen op zee en waren geluiddichte slaapkamerwandjes niet nodig...

Tja... het wordt een lange... lange dag volgende week om deze tijd.

Ik zeg 'laat maar komen, ik heb er zin in'!

En tot die tijd hoop ik ergens geluiddichte oordoppen te scoren.

Ge-wel-dig, klonk het uit zijn mond...

De eerste werkweek zit erop.

Pffft.... hoorde ik regelmatig afgelopen week, want het viel toch helegaar niet mee zeg!

Om 6.10 ging zijn wekker en 20 minuten later zat meneer op de fiets richting het buurtdorp.

Klein half uurtje fietsen op puber-tempo, over een afstand die jij en ik makkelijk in 20 minuten af zouden leggen. Maar puberzoon hoor je niet en dus houd ook ik wijselijk mijn mond!

Wel werd ik de eerste werkdag ietwat onrustig toen puberzoon om 17.30 u nog niet thuis was.

Het was een lange lange eerste dag.

Zo ook de tweede dag... maar de derde dag was hij toch al wel om 16.30 u thuis!

Donderdag moest er naar school gegaan worden. Dat is namelijk wel handig als je een opleiding volgt. Dan hoort school daar als noodzakelijk kwaad echt bij.

Die school is echter aan de andere kant van Nederland het buurdorp van het buurdorp, zeg maar 12 km verderop, dus meneer mocht met de bus.

Bus, wtf is een b u s...?

We gaan nooit met de bus, dus ik puzzelde op internet de juiste route en busnummers bij elkaar en schreef die in blokletters op een briefje.

Ook was er een OV kaart nodig.

'Pies of keek' denk je dan, maar niets van dat al want bij de ene winkel kan je een OV kaart kopen om vervolgens het halve dorp door te fietsen om die kudtkaart op te kunnen laden! Ik snap werkelijk waar niet dat dat nou niet in 1 en dezelfde winkel kan. Ligt dat aan mij of is het soms/vaak/meestal zo onpraktisch geregeld in Nederland?

Alsof ik niets anders te doen heb...

Het ging trouwens helemaal goed met de bus en de puberzoon en zelfs de OV kaart werkte zoals hij bedoelt is.

Vrijdag was ook voor puberzoon de laatste werkdag van de week en via twitter las ik dat hij na het werk aan het bier hing.

Schijnt daar gewoonte te zijn.

In plaats van bloemen ofzo.

Voor zijn moeder ofzo...

Afijn, hij kwam ladderzat enigszins rood aangelopen thuis want puberzoon is geen bier gewent na een dag hard werken. Hard werken was ie trouwens ook niet gewent... toch hoorde ik de magische woorden vanaf de bank uit zijn keel omhoog komen dat hij het ge-wel-dig vond.

Ben er alleen nog niet achter of hij daarmee het werk of het bier bedoelde...

Stil in mij...

In dezelfde laag blubber kan de een het gevoel hebben dat het water hem aan de lippen staat, terwijl de ander makkelijk zijn weg vind en er niet door gehinderd wordt.

Ik ken dat gevoel en vraag me soms af hoe het komt dat ik me bepaalde dingen en gebeurtenissen zo aantrek en er van slag door kan zijn, terwijl anderen er zoveel makkelijker doorheen rollen...

Het is de laatste tijd nogal eh... stilletjes hier.

Dat is niet voor niets.

Wanneer ik niets te melden heb, of jullie niet wil vervelen met inside information, dan kan ik beter m'n klep houden, dacht ik zo.

Daarnaast was ik gewoon druk.

Want, aan het werk.

En moe of zoiets...

En gisteren zelfs aan de studie.

In Den Haag, bij de concurrent, met gezellige collega's van ons gesticht en het concurrerende gesticht, vlakbij haar...

Samen met een collega dwars door de stad gescheurd; veel geleerd, ge-rollen-spelt ik had actrice moeten worden!> en enorm gelachen.

Heerlijk zo'n dag tussendoor en er nog iets van opsteken ook...

Zou vaker dit soort daagjes moeten hebben, gelukkig staat er nog een wondcongres op het programma en heb ik in november zelfs 2 dagen Kurhaus-symposium in het verschiet...

En hier ga ik eens uitgebreid over nadenken. Of en welke bruggen ik wil en kan verbranden...

Fijn weekend!

Het huis van mijn moeder

60 jaar was ze er niet meer geweest.

De herinneringen waren te pijnlijk en ze wilde zichzelf daarvoor beschermen, vertelde ze onder de appelboom in de tuin van wat ooit haar ouderlijk huis was.

Vandaag was ze onverwacht terug, op de plek en in de kamer waar ze geboren is en waar ze woonde tot ze verhuisde naar de Vesting.

Aan de rand van de Naardermeer in een huisje wat K.ooilust heet en eigendom was/is van Natuurmonumenten, groeide ze op en was ze gelukkig. Haar vader (mijn opa) was opzichter van de Naardermeer, tot hij op 49e jarige leeftijd overleed, aan de gevolgen van een te laat onderkende longkanker. Men dacht in het begin dat hij TBC had en ze kon nog precies de plaats in de tuin aanwijzen waar haar vader 2 jaar in een tentje geïsoleerd had gelegen (TBC was/is nl. besmettelijk).

We waren in de kamer waar haar vader geboren is en waar hij ook is overleden.

We werden hartelijk ontvangen vanmiddag toen we in de auto voor het huisje stonden en de huidige bewoners wisten precies wie ze was, toen die ons binnen uitnodigde. In de inmiddels 'nieuw' uitgebouwde keuken kregen we koffie en vertelde ze honderd-uit over de oorlog en over alle onderduikers die haar vader en moeder verzorgde en onderdak gaven, terwijl de Duitsers ook de Naardermeer bezochten.

Ze vertelde over de redelijk onbezorgde jeugd die ze gehad heeft, tot haar vader ziek werd en overleed, vlak voor haar 14e verjaardag.

Hoe ze zwommen en schaatsten op de Naardermeer en hoe de kip, adoptie-eendeneieren uitbroedde en in een hysterische moederkip veranderde toen de uitgebroede eendjes te water raakten en een ommetje zwommen.

Ze vertelde van de appelboom en de knotwilg en eikenbomen waar ze inklom en van de sloot naast het huis waar ze herhaaldelijk in viel als klein meisje.

De waterput naast het huis die een heus zuiveringssysteem had omdat er geen stromend water, elektriciteit en gas was... ze wist het nog precies!

Koningin Wilhelmina met toen nog prinses Juliana, kwamen zelfs bij hen langs en bezochten de Naardemeer waarbij haar vader als gids hen begeleidde... ze weet het nog.

De winters die koud waren en de dijk naar het huisje toe, die vaak eindeloos leek als ze dagelijks naar de Vesting liepen om op school te komen, ik was daar vandaag met haar.

Al haar verhalen over 'de Meer' die ik al vanaf mijn jeugd hoor en de beelden die ik er voor mezelf bij gemaakt had, werden vandaag werkelijkheid zoals het echt was.

Voor haar herleefden oude tijden en zag ik haar even weer het kind zijn, die ze lang geleden was...

Lieve mama, wat ben ik blij dat ik dit vandaag mocht doen met jou!

Bij papa stond ik 4 maanden na zijn overlijden, zonder hem in zijn ouderlijk huis en kon hij zelf geen herinneringen meer ophalen.

Later in de auto vertelde je, dat je hier heel gelukkig bent geweest, maar ook een te groot verdriet hebt gekend omdat je zo jong was toen je vader overleed. De herinneringen aan deze mooie plek waren 60 jaar te groot en te pijnlijk voor je om terug te gaan naar je ouderlijk huis.

Ach mam, wat ben ik dankbaar dat we dit samen konden delen vandaag en dat we zo'n bijzondere en kostbare dag hebben gehad. Ik houd van je!

Opname

Wij hebben een nieuwe patiënt op de afdeling en, och arme, ze ligt op mijn afdeling omdat ze hier (extremiteiten) en daar (Spanje) het een en ander gebroken heeft.

Nu krijgen we vaker nieuwe patiënten op de afdeling en meestal is dat niet vermeldenswaardig, omdat er niets aan het -al dan niet gebroken- handje mee is.

Deze dame is echter anders en dat hebben we binnen 48 uur geweten.

Zo ook en vooral haar kamergenoten.

Het scheelde niet veel of de een had de ander vannacht en vanmorgen uitgemoord, want het was een hysterische bende daar op zaal. De meneer die vandaag met ontslag ging, had zelfs zijn buik ervan vol en vloog bijna met 1,5 been de gordijnen in.

De nieuwe mevrouw is -hoe zeg ik het netjes- nogal bijzonder. Van oorsprong Engelse -bedoel ik niets mee- maar toch knap ingeburgerd, want ze is zonder dat we hoeven lip te lezen goed te verstaan. Dat is dan ook alles qua inburgering want verder is mevrouw 1 bron van beweeglijkheid en nachtelijk geweld voor haar kamergenoten.

In het gesticht wordt overdag hard gewerkt door de patiënten en dat is een van de redenen dat de nacht voornamelijk gebruikt wordt om te slapen en niets anders dan slapen. Nieuwe mevrouw klapte echter herhaaldelijk haar licht aan en uit, ging midden in de nacht haar tanden rossen en liet flesjes en aanverwante zaken uit haar kledingkast en kluisje kletteren. Dan moet je weten dat 's nachts alles harder en holler klinkt dan overdag, dus alle patiënten op zaal waren klaar wakker van mevrouw. Om een lynchpartij uit te sluiten heeft de nachtdienst haar om 3.00 uur met bed en al apart gelegd. Dat was fijn, want zo kon men de slaap weer vatten...

... tot 6.00 uur...

Toen klom mevrouw haar bed uit en sjeesde in de rolstoel de afdeling over, terug naar zaal waar ze weer aan de kraan hing en licht aan en uit deed.

Het lawaai maken is niet het enige wat nogal bijzonder is, ook haar interpretatie van revalideren volgens een medisch noodzakelijk plan (want gebroken botten en niet alles kon worden geopereerd) lapt zij aan haar Engelse laarzen. Met 'bedrust' wordt namelijk echt iets anders bedoelt dan ongelimiteerd opzitten en rondrijden in de rolstoel. En daar wordt onze arts enigszins nerveus en verdrietig van, dus in een gesprek met mevrouw, de arts en mij heeft de arts de puntjes terug op de i gezet.

Het was me een dagje wel.

Benieuwd hoe het vannacht gaat en hoe we de dag morgen beginnen.

Nu even snel nog wat Engelse woordjes oefenen...

Happiness...?

Af en toe vragen we ons op het werk weleens hardop af hoe en of we wel gelukkig zijn.

Vaak kan ik niet eens meteen antwoorden op die vraag, omdat ik bij tijd en wijle me dit zelf ook afvraag hoe gelukkig ik eigenlijk ben ?

Wat voor cijfer geef ik mijn leven en de staat waarin dit leven van mij momenteel verkeerd?

Kan jij zonder na te denken en zonder te stotteren antwoord geven op die vraag?

Want wat is er nodig om echt gelukkig te zijn, zodat je score van 'gelukkigheid' boven de gewenste 8 uitkomt. Of het liefst nog hoger, want dat is toch ieders streven, nietwaar?

Wanneer we om ons heen kijken en het leven van vrienden, collega's of familieleden zien, dan kan het al snel zo zijn, dat je de hemel op je blote knietjes dankt dat jij zelf niet in die omstandigheden je leven moet lijden leiden.

Beïnvloeden de omstandigheden van een ander jouw score van 'gelukkigheid' ?

Wat is er eigenlijk nodig om echt gelukkig te zijn? Gezondheid? Liefde en weten dat je geliefd bent? Een toffe, liefst goedbetaalde, baan? Een groot huis en iedere paar jaar het nieuwst model van je favoriete auto op de oprit? Het hebben van een echtgenoot/partner en kinderen?

Wanneer ik soms niet meteen kan antwoorden op de vraag of ik wel gelukkig ben, dan weet ik heus wel waardoor dat komt. Ik droomde nou niet bepaald van het leven dat ik nu leid toen ik jong was, om de heel eenvoudige reden dat ik geen enkel idee had, dat de dromen van toen, vooral dromen waren en dat die zich niets aantrekken van de werkelijkheid van het hier en nu.

Toch denk ik dat ik wel gelukkig ben.

Klinkt misschien niet zo overtuigd, maar wanneer ik me bedenk dat de jongens opgroeien in een stabiel gezin waar beide ouders aanwezig zijn; G en ik onze vaste grond hebben in God en daarom weten dat niets ons overkomt wat eerst door Zijn handen is gegaan (ook al snap ik er vaak helemaal niets van); de rolwisseling in ons gezin veel heeft gekost, maar dat ons gezin daar uiteindelijk goed doorgekomen is; G wel ziek is maar hier in principe niet direct dood aan gaat... ja dan mag ik toch gewoon wel hardop zeggen dat ik gelukkig ben?!

Mijn score schommelt rond de 7,5 en dat is lang niet slecht, denk ik. Soms iets minder, soms iets meer maar over het algemeen ben ik redelijk gelukkig. Uitzonderingen daar gelaten...

De vlinder uit de tekst hierboven zit inderdaad soms op mijn schouder.

Onverwacht en op momenten dat ik mijn gedachten elders heb, is hij daar en verteld hij me dat ik gelukkig mag zijn.

Wat de omstandigheden ook zijn en wat de score ook is...

En zit ie niet op m'n schouder, dan zit ie altijd nog op m'n been!

Hoe gelukkig ben jij en waar hangt jouw score vanaf?

Bijna voorbij

Wanneer ik een beetje om heen kijk en lees, denk ik dat ik 1 van de weinige moeders ben die het jammer vinden dat de vakantievierende pubers binnenkort weer naar school moeten.

Ik weet niet hoe het komt maar ik geniet enorm van mijn in huis aanwezige koter(s).

Larf stofzuigde deze week helemaal uit zichzelf zijn kamer en beneden en het is reuze gezellig wanneer hij om me heen keutelt. Hij houdt zich goed aan afspraken ( ik ook trouwens ;) en nu ik weer aan het werk ben is hij tussen 22.00 en 23.00 u thuis, omdat hij weet dat ik niet kan slapen als hij nog niet thuis is en ik graag wil/moet slapen omdat ik vroeg op moet. Soms neemt ie dan nog een vriend mee naar huis om een filmpje te kijken en zo rond een uur of 1.00 gaat hij ook plat. In het weekend was hij wel laat thuis van het uitgaan, maar ook dan doet hij geen gekke dingen en roept altijd naar boven dat hij er weer is.

Van de week stond ie ineens met z'n armen wijd in de keuken en kreeg ik spontaan een hugje van hem. Ik koester die momenten en werp me aan zijn puberborst: mijn 17 jarige, grote, naar puberzweet ruikende, stoere eerstgeborene. Zonder te stotteren brult hij dan ook nog eens met zijn zware stem in m'n oor: 'ik houd van je mam' en ik... ik geniet. Met volle teugen en met een hart vol dankbaarheid.

Zo blijkt maar weer: pubers zijn niet altijd een drama en lieve en leuke pubers bestaan echt!

Vanmiddag heb ik m'n eerste werkweek er alweer opzitten en rijd ik vanaf het gesticht door naar de camping om de Chef en DJ op te halen. Vrijdag komen we dan weer naar huis, want maandag moet DJ z'n rooster ophalen. Z'n boeken worden morgen door z'n leraar Engels opgehaald en thuisbezorgd. Altijd handig om connecties te hebben in de vorm van een huisvriend die tevens leraar Engels is en oud-collega maar vooral vriend van de Chef.

Larf hoeft pas de 29e te beginnen met met zijn nieuwe opleiding waarbij hij gaat werken (4 dagen) en leren (1 dag). Die heeft dus echt de langste vakantie van zijn leven gehad, want na zijn examen in mei is hij al vrij van school.

Het zal wennen zijn om over 2 weken alles weer in het gareel te hebben.

Ik zal het missen.

Ik zal ze missen, mijn pubermannen.

Geweldig genoten... toch?

Laten we het even niet over de vakantie hebben, oké?

Die viel in meerdere opzichten ietwat... eh... tegen zeg maar.

Verwachtingen die niet uitkwamen en die niet alleen met het weer te maken hadden en het -nog steeds- missen van mijn ouders die daar ook altijd waren, deden mij donderdagavond reeds huiswaarts keren.

Larf zat juichend naast mij op de terugweg want hij had zijn vrienden ernstig gemist en hij was de enige van de vriendengroep die nog niet thuis was en node gemist werd.

DJ en de Chef zijn nog in de rimboe, met de dieren en een logeetje. Die vermaken zich nog wel maar ik was er wel klaar mee.

Een ding is me in ieder geval wel gelukt, ik ben lekker uitgerust, las een onwijs goed boek, nam besluiten en dus kan ik er morgen weer met de volle 30% grapje tegen aan op het gesticht.

Er staan een paar drukke maanden voor de deur en een aantal belangrijke beslissingen zullen genomen gaan worden, waar nu het laatste woord nog niet over gesproken is. Als alles doorgaat, zoals de afdelingsarts en m'n manager het in hun brein hebben, dan moet ik meer werk (door uitbreiding van een 4e diagnosegroep aan patiënten) in dezelfde tijd gaan doen en ik weet bij God niet, hoe ze denken dat ik dat in 32 uur erbij moet gaan proppen. De tijd zal het leren, maar het feit dat ik er nu al, voor ik morgen de eerste stap weer in het gesticht zet, over loop te piekeren zegt ook wel genoeg.

Voor nu verder even geen diepgang of hersenspinsels, ik kan er niet meer van maken dan het is.

Vanavond trouwens niet vergeten de wekker te zetten... het is inmiddels nog donker als die afgaat...

PdH voor P.rimatour

Had ik al ergens vertelt dat onze Denzel een wat zwakke maag heeft?
En had ik dan soms ook al om tips gevraagd en die ook gekregen, om vervolgens met het kopen van natuurlijkvriendelijke anti-stress/kotst/misselijkheids pillen van alle hondenkotst voor eens en altijd verlost te kunnen worden?
Ook al??? Oh...
Nou, vanmorgen togen wij naar m'n moeder om daar alvast DJ's verjaardag te vieren met oom, tante, tante en natuurlijk oma en de bijna-jarige zelf met broer en biologische ouders. Denzel ging ook mee nadat ik hem had gemarineerd had in een flinke dosis van bovengenoemde pillen. Hij vrat ze los uit de hand dus dat stemde ons hoopvol en opgewekt gingen we op weg.
Al ras verging het lachen mij, want na 3 bochten naar rechts en 4 bochten naar links, waarvan 1 nauwelijks de naam 'bocht' mag dragen zag ik de hondenkotst in sneltreinvaart langs het hondenhuigje omhoog komen...
Maar ook daar was ik op voorbereid, want zowel de autovloer voor me als ikzelf waren als een heus kunstwerk ingepakt in puppy-dry-matjes en ik had keukenrollen met vochtkussentjes in rijen op het dashboard voor me uitgestald.
Helaas kotste Denzel herhaaldelijk en dwars door alle vochtkussentjes en puppy-dry-matjes heen en zowel pup als baasje gingen er steeds groener uitzien...
Onderweg kon ik nog net met 2 droge, schone vingers die ik over had, zus sms'en of zij aub, svp een wonderpil voor me wilde meenemen die zij altijd aan hun eveneens overgevende hond voeren.
Een uur voor we terug gingen naar de camping heb ik een kwart pil in een stukje kipfilet geduwd en onder luid gejuich bij Denzel naar binnen geduwd.
Wederom drapeerde ik pupje en me, myself en I in de matjes en nog meer keukenrollen met nog meer vochtkussentjes onder handbereik en maande de Chef tot een flinke dot gas, omdat iedere minuut met een misselijke pup in de auto,er 1 teveel is.
Denzel keek mij eens met opgetrokken wenkbrauwsels aan en vleide zich op de grond voor m'n voeten om daar een klein uur (!) te blijven liggen, als ware hij zo stoned als een garnaal. Niet 1x ging pupje over z'n huigje en alle vochtkussentjes en puppy-dry-matjes kunnen zo de kast weer in!
Ik zeg 'PdH voor Primatour'! Want dankzij dit aloude wonderpilletje hield Denzel het droog en ligt hij nu al een uur of wat zijn roes uit te slapen aan m'n voeten op de veranda.
Dus mensen, niks geen dure dierenarts druppels of homeopatische anti-stress pillen nee, gewoon de ouderwetse Primatour pilletjes met een klein stukje kipfilet en uw zieke huisdier gaat nooit meer over z'n huigje!
Prijs de Heer voor Primatour!
Amen.
En dat op zondag...

The end...

Mijn nederige dank voor de tips voor/tegen de hondenkots in de auto en op de fiets.

Ik haalde pillen op natuurbasis waarmee ik Denzel vol kan gooien en die de van streek geraakte hondenmaag tot bedaren moet gaan brengen.

Denzel is reeds op de camping met de Chef en DJ en Houdini is er niets bij. Herhaaldelijk verdwijnt hij als sneeuw voor de zon om dan later als levende voetbal het sportveld op te huppelen of bij de buren langs te gaan. Die kennen hem inmiddels en komen het 'oh zo schattige hondje' (hun woorden) dan keurig terugbrengen. De Chef heeft Houdini gisteren onopvallend gadegeslagen en nu weet hij hoe hij in het niets verdwijnt. Meneer vouwt zich zo'n beetje dubbel om vervolgens door de houten betimmering heen, onder de veranda te verdwijnen... Dat ziet hij de katten namelijk ook doen en dus kan hij dat ook wel!

Tja, mijn vakantie gaat ook beginnen en morgen vroeg rijden oudste en ik mee met vrienden die een weekend naar Duitsland gaan en ons er in D.oetinchem uitgooien.

Kan nog niet echt zeggen dat ik er zin in heb, dat komt waarschijnlijk maandag pas als ik echt het gevoel heb dat ik vrij ben. Nu ben ik nog in dezelfde staat van opwinding als de afgelopen 3 weken. Zo druk als nu, hebben we het in jaren niet gehad in de zomer op het gesticht, maar ik/we hebben het overleefd... zonder slachtoffers gelukkig.

Dan ging ik bij wijze van hoge uitzondering naar de kapper om de landingsbaan van m'n struik te verven, want normaal doe ik dat zelf. Ik wil er straks een beetje knap bij liggen in de regen mijn hangmatje. En omdat het blond geleidelijk aan was veranderd in por.nobl.ond heb ik lowlights laten trekken in mijn struik. Het is nu een stuk donkerder maar dat kleurt nog wel wat terug de komende weken. Op twitter kreeg ik louter complimenten, dus ik kan de straat nog op. O ja mensen, de struik groeit en groeit. Nog even en L.inda de M.ol kan wel inpakken. Onbegrijpelijk maar de Chef draait z'n hoofd bijna van z'n romp als zij op tv is. Gelukkig ben ik zeker 9 maanden jonger dan haar en minstens 20 kilo lichter...

Zo, nu het laatste wasje in de droger en alles klaar zetten, dan kan ik aan de Sangria en/of rosé.

Tot snel, want ik blijf natuurlijk uitgebreid bloggen in de regen vakantie in Nederland...

Misselijk

Onze terror-pup groeit en groeit; je kan nauwelijks meer van pup spreken nu meneer al 5 maanden oud is.

Hij heeft inmiddels het grootste deel van zijn melkgebitje gewisseld voor grote-honden-tanden en ook dat is een heel ander gezicht als hij zijn bekje bloot lacht... voor zover mogelijk.

Met 5 maanden zou je ook denken dat hij weet hoe het in huis geregeld is en verrek... dat doet hij ook!

Denzel is een vrolijke hond, hij blaft niet en kan ook steeds beter met de katten overweg. Daar bedoel ik vooral mee, dat Noach het beste met hem overweg kan, die laat zich niet gek maken door zo'n huppeltje in huis. Sjerril echter gaat op de loop en dat is voor Denzel het teken dat hij er achter aan moet! Heel irritant, ik denk dan 'haal eens lekker uit naar hem, dan leert hij het wel af', maar nee, dat doet Sjerril niet.

Dan even iets waar ik jullie hulp bij nodig heb want onze Denzel heeft een zwakke maag.

Niet zolang hij met alle 4 zijn honden poten op de grond staat, maar wel als hij in de fietsmand of in de auto zit.

Hij kijkt daar heel zielig bij echt een man dus en voor je het in het snotje hebt, kotst hij zijn hondenmaagje leeg.

Heel dramatisch en zielig, want soms is er geen ontkomen aan als je bijvoorbeeld naar de camping moet. Je kan het beest toch moeilijk op de imperiaal zetten voor wat frisse lucht.

Ik kan natuurlijk wel direct naar de dierenarts rennen voor pillen die de misselijkheid tegen gaan, maar wellicht hebben jullie DE oplossing voor mij!

Het beestje moet namelijk over 4 weken weer terug naar huis in de auto en ik wil dan niet onder de hondenkots thuis komen net als in mei...

Dus graag jullie tips, voor een misselijk- en kots-vrije hond in de auto en op de fiets!

Namens Denzel 'alvast bedankt!'

Adem in- adem uit...

Dat klinkt natuurlijk leuk, zo'n bovenstaande foto, maar als het puntje bij welk paaltje dan ook komt, dan kan het zomaar ook gevaarlijk zijn om met een nurse te sleep-en.

Kijk, die Chef van mij kan des nachts van de trap vallen omdat hij een tree mist, maar ik denk dan 'zolang ik hem nog hoor, leeft hij nog en valt het wel mee'. Dat klinkt hard en dat is het ook maar ik heb 's nachts wel iets beters te doen dan de nurse uithangen. Er zijn jaren geweest dat hij wel iets aan mij had hoor, want als hij stopte met ademen dan was ik daar die lag te tellen, hoelang de apneu duurde om hem vervolgens met een ferme stoot in zijn zij weer tot ademen te dwingen. Kijk, zo ben ik dan ook wel weer!

Op het werk vragen ze wel eens of ik wel kan slapen met de Chef aan de beademing naast mij. Ja hoor, zeg ik dan, als ie lastig wordt of lelijk doet, dan trek ik gewoon de stekker eruit!

Feit is dat ik de Chef 's nachts altijd hoor, of hij nu wel of niet aan de bi-pap ligt... ik hoor hem. Ik hoor hem liever als hij wel aan de bi-pap ligt want dan hoef ik me geen zorgen te maken of hij wel of niet doorademt. Het klinkt misschien snobberig, maar ik durf wel te zeggen dat ik Chefs' leven heb gered. Omdat zijn apneu's nogal zijn ontkent in het ziekenhuis en hij, omdat ik hem steeds zieker zag worden, op een gegeven moment m'n poot stijf hield, dat er echt iets moest gebeuren en hij daadwerkelijk is onderzocht en binnen een week aan zo'n apparaat lag. De schade die hij van jarenlang zuurstof tekort heeft opgelopen 's nachts, zal nooit meer helemaal herstellen, maar ik hoef nu niet meer bang te zijn, dat hij 'er in blijft' 's nachts.

Ondertussen lig ik alweer een paar nachten alleen te slapen (Chef is naar de camping met DJ) en ik kan er niets aan doen, maar ik slaap altijd voortreffelijk zonder de Chef aan mijn zijde. Ik kan ineens uitslapen, terwijl ik normaal in het weekend, echt om half 8 uiterlijk al naast m'n bed sta. Nu klap ik m'n ogen pas rond half 9 open en geniet van de rust om mij heen.

Ik weet dat sommigen van jullie zich hier niets bij kunnen voorstellen, maar het is echt zo: ik slaap beter zonder m'n vent naast me, dan menig andere gehuwde vrouw.

En gelukkig weet ik dat de Chef zonder mij ook goed slaapt, zolang hij maar zijn kap opheeft en de stekker in het stopcontact laat...

Gek stel zijn wij toch...