Prijs het jaar niet...

'Prijs de dag niet voor het avond is', is 'n bekend gezegde.

Sinds gisteren hebben we er eentje bij: 'Prijs het jaar niet, voor het om is'.

En het was al niet zo'n jaar om te 'prijzen', want we hadden ons portie wel gehad.

Gisterenmiddag tegen half 6 belde de Chef's tweelingbroer om te vertellen dat z'n vader in het LUMC op de OK lag met een gescheurde aorta en dat het zeer kritiek was...

De lasagne stond net in de oven...

De jongens zijn thuis gebleven en wij zijn samen naar het zkh gereden waar we de schoonfam. in een grafstemming aantroffen in een keurige familiekamer op de spoedeisende hulp.

De familieverhouding ligt enigszins gecompliceerd binnen de Chef's familie en dan druk ik mij heel bescheiden uit. Er is in 22 jaar huwelijk teveel gebeurt en we zijn te veel afgewezen en verketterd, met als gevolg dat wij als gezin afstand hebben genomen van deze destructieve familiebanden. De band met sch.pa is nog de meest normale die we hebben: hij houdt zich buiten (...) alle perikelen maar zal ook geen standpunt erover innemen en dat is jammer.

Dat we gisteren gebeld zijn is al bijzonder, want meestal horen we niets als er iets gebeurt. Nu de artsen hadden verteld dat de toestand van sch.pa zeer kritiek was, heeft de Chef's tweelingbroer ons gebeld.

Om half 8 kwam een hele jonge knappe arts (ik had het ei zelf kunnen leggen) vertellen dat de OK geslaagd was: sch.pa had een aneurysma van 12 cm en 3,5 liter bloed in z'n buik... Ze waren net op tijd geweest. Het is een waar Godswonder dat de man nog leeft en voor zover ze konden bekijken heeft hij verder geen schade opgelopen aan het brein en organen. Ook de nieren deden het nog: de eerste organen die door de aorta van bloed voorzien worden en er het eerste aan gaan als de aorta ermee kapt.

We hebben hem even mogen zien daarna op de IC en zijn toen naar huis gegaan omdat DJ alleen thuis was. Oudste was naar vrienden gegaan nadat ze samen gegeten hadden.

Vanmorgen heb ik schloeder gebeld: sch.pa is van de beademing af en is vrij helder.

We gaan straks met de jongens bij sch.pa langs.

Hij 'doet' het nog en zodra het kan mag hij in z'n blote handjes knijpen dat hij het overleefd heeft.

Maar... prijs het jaar niet voor het om is...

Geleuter

Met een gelukzalige glimlach holde ik gisterenochtend de echtelijke sponde uit om met samengeknepen billen de kortste weg naar het toilet te nemen.

Toen ik daarna de weegschaal uit haar schuilkelder rukte en daar in mijn niegliesjeetje mijn voeten in de juiste stand krikte en op de weegschaal plaats nam, haalde ik opgelucht adem: niets aangekomen en zelfs 1 kilo eraf; een ouderwets PdH momentje! Kijk, daar knapt een mens van op: 2 dagen meer dan gemiddeld naar binnen duwen en dan nog afvallen ook. Lang leve onze Kerstdagen! We houden hier thuis en in de familie namelijk geen vreetfeesten: ik heb er een gruwelijke hekel aan want het haalt de essentie van Kerst geheel en al ondersteboven, maar dat terzijde.

Gisteren had ik nog een dag vrij en ik kreeg het ineens op mijn heupen: we hebben de huiskamer uitgemest en een lading boeken en tijdschriften weggegooid waar je U tegen zegt. De Chef keek mij met opgetrokken wenkbrauwsels eens diep in mijn ogen en vroeg zich hardop af of 'dat echt allemaal weg moest'? Ja Chef en wel meteen! En dus hebben we nu een andere indeling van ons boekenkastje met boeken die ik graag onder handbereik wil hebben.

Vandaag weer naar het gesticht geweest om te werken en dat viel gans niet mee: ik had een bijna lege agenda maar uiteindelijk ben ik de hele dag in touw geweest door onverwachte zaken die opgelost moesten worden. Op een half uur lunch pauze na, heb ik het zweet in m'n reet gerend. Het moet niet gekker worden. Morgen wil ik als-het-kan eerder naar huis, maar als het net zo'n dag wordt als vandaag kan ik het wel schudden.

Donderdag heb ik een dag vrij (PdH) want vrijdagavond heb ik een avonddienst.

Da's op oudejaarsdag ja, terwijl deze hoofdzuster normaal dagdiensten werkt, draai ik nu een avonddienst.

Da's niet zielig hoor, daar is namelijk over nagedacht en ik vind het heerlijk. Nou ja... heerlijk; ik moet niet overdrijven maar ik heb het wel zelf aangevraagd.

Wanneer ik namelijk een dagdienst werk, dan sta ik om 5.45u naast m'n bed en dan haal ik 00.00u niet zonder wegraking halverwege de avond, op de bank.

De combinatie 'vroeg op en laat naar bed' is dodelijk voor mij en mijn bioritme, dus ik vroeg een avonddienst aan. Als ik nu om 23.15u thuis kom hoef ik maar een luttele 45 minuten te wachten tot 00.00u stipt. En dat ga ik wel redden zonder wegraking! Hoezee!

Ik heb er zin in, net zoals ik niet kan wachten op 2011.

2010 was niet echt een jaar wat in onze top 5 gaat eindigen namelijk... en wilt u weten waarom, lees dan het afgelopen jaar nog maar eens na...

Zo, en nu een oliebol....

In plaats van kaarten...

Kerst 2010

Ik wens dat deze Kerst voor jou

bijzonder zal zijn...

Dat je de geboorte van het Kind

kan vieren als nooit tevoren...

Fijne, gezegende dagen !

Is er nog leven na 18/12...

Al eerder deze week begon ik aan een brand-new logje maar het wilde niet vlotten en ik liep vast door het aanhoudende geluksgevoel van het afgelopen weekend.
Dus. Daarom nu pas een brand-new logje omdat ik gisteren om meer de 1 reden van het rose wolkje dat 'blog-meiden-weekend' heet ben af gedonderd. Niet eens doordat ik iets verkeerd deed (en als het wel zo is dan hoor ik het graag) maar door een stukje onbegrip van derden. Lekker vaag, maar het is niet anders.
Dat betekent echter niet dat ik mij vandaag niet op-en-top voel hoor.
De ochtend is nog niet om en ik heb alles al binnen. Eigenlijk gisteren al, maar vandaag haalde ik nog vers brood en melk enzo, want dat wil je toch zo vers mogelijk naar binnen duwen deze kerst. Voor de gourmet schotel maakt het geen kerst-ruk uit of je die nou gisteren of vandaag haalt, want het beest was vorige week al dood...
Gisteren had ik mezelf onverwacht een hele vakantiedag kado gedaan: heerlijk en o zo nodig want het leek hier thuis wel een levende kerststal: chaos alom en 3 mannen die niet het besef hebben dat ze ook eens wat op kunne ruimen, schoonmaken, wassen... Dus ik brulde de keet in het rond, stampvoette erbij door het al eerder genoemde onbegrip van derden en sopte alles van me af. Daarna haalde ik opgelucht adem en prijsde mij rijk met alle meiden die ook zo genoten hebben van het liefdevolle blog-meiden-weekend bij Floor thuis. En daarnaast ook met de meiden die er niet bij waren en/of konden zijn door sneeuwstormen en andere urgenties.

Goed, morgen dus Kerst! Ik kreeg de door haar georganiseerde kerstknuffel binnen (logje volgt later) en ben ook daar helemaal stil van: zoveel leuke en lieve dingen die het leven door het bloggen verrijken! Lieve D, dank je wel!

En nu is het de dag voor Kerst. Hoezee!
Mijn moedertje kwam woensdag thuis uit het verzorgingshuis waar ze heeft gerevalideerd na het ontvangen van een gans nieuwe heup: kop en kom. Een eitje voor een gezond mens, maar voor mijn dappere (niet meer zo gezond zijnde) moedertje had het zomaar haar laatste actie kunnen zijn hier op deze aardkloot. We zijn enorm dankbaar dat ze er zo goed doorheen is gekomen en zich nu zo goed voelt zonder aanhoudende pijn van een verdwenen heupkop/kom.
De cavia Tommy van moeders, was deze periode uit logeren bij broer-lief. Je laat het beestje niet alleen thuis verkommeren want hij is (was) gewent om tegenaan gepraat te worden.
Terwijl m'n moeder ontwaakte uit de ruggenprik en haar knieën eens fluks optrok tot aan haar neus rende Tommy zijn rondjes door het hok bij broer-lief.
Dat duurde 6 dagen.
Toen rende Tommy zijn laatste rondje door het hok en viel spontaan op zijn linker zij (kan ook de rechter zij geweest zijn, whatever) en blies zijn laatste adem uit.
Plop.
Zo dood als een cavia maar zijn kan.
De dag ervoor ging hij in hongerstaking en hulp van de dierenarts mocht niet meer baten.
Niemand weet hoe het zover kon komen, maar het beestje is een lang ziekbed en tergende lijdensweg bespaart gebleven.
Ik heb de stille wens dat mijn huismijt ook zo'n geweldige dood krijgt, maar twijfel daar sterk aan.

Hoe (ver) het was...

Hoe ver het was...
Hoe koud het buiten was...
Hoe warm het binnen was...
Hoe overweldigend de gastvrijheid van Floor en haar G was...

Waar moet ik beginnen?
Oke, ik ging met de trein omdat de wegen hier aan zee 1 grote ijsbaan waren en dat terwijl ik nooit met de trein reis.
De heenreis verliep voorspoedig iets wat ik over de terugreis niet echt m'n bakkes uit kan krijgen...
Het was heel bijzonder om vrouwen te ontmoeten die je 'kent' van deze blogwereld en die dan ik het echie nog leuker, mooier en liever zijn dan je dacht. Ik heb ervan genoten!
Dat ik nog zo mega soepel in m'n heupen ben, bleek enorm tijdens het blowen bowlen, want ik ging als een razende met bal en al de baan over als ware het mijn dagelijks bezigheid. Niets is minder waar, want m'n voeten gingen klinisch dood van het dragen van de bowlingschoenen... men-o-men wat een lucht kwam daar uit zeg na 1 luttel uurtje in die dingen. maar het was gezellig en dat was de insteek!
Daarna een diner in de kerk: da's ook geen wekelijkse bezigheid van mij: ik heb gezopennoten als nooit tevoren...

De wensbalonnen die we opgelaten hebben... heel gaaf om dit te doen terwijl je staat te barsten van de kou met alle meiden en G en Sjonnie de grootste lol hebt... Het even stil zijn en twee een wens(en) doen als je ballonnetje dan werkelijk een steeds kleiner stipje in de verte wordt aan de winterhemel...
Zij maakte er heel veel foto's van!

Daarna met z'n allen nog op de bank napraten onder het genot van een snufje B.aileys en heel veel aangeboren gezelligheid...
Ik sliep uiteraard als een roos. Ik slaap namelijk altijd en overal, in alle standen. Geef me een bed en ik ben weg: hartstikke handig want anders had ik niet kunnen slapen na zo'n gave dag!
Vanmorgen met zusdus als eersten wakker worden in het huis; de slaapkamer uit lopen zo de woonkeuken in en op zoek gaan naar een vers bakje thee! Ja, ja, de keukenkastjes zijn idd schoongemaakt Floor, maar ik was bijna verdwaalt in je keuken. Met een warm bakje thee bij de open haard (Zie foto bij zusdus) met je rug tegen de haard aan... je dag kan rotter beginnen...!



Zusdus had niet zo goed geslapen, die stond een beetje krom. Verder niet besmettelijk ouzo, maar wel lastig.

Mooi! Zowel Wondel als het schilderij...

Voor alle meiden een tas vol verrassingen: hartstikke bedankt Floor en G! Mede namens Claus en de kinderen, zou Beatrix zeggen.
Gelukkig ben ik Beatrix niet, anders had ik hier niet bij kunnen zijn: ik had het niet willen missen!

En om de sfeer te houden zoals die nu is aan het eind van dit logje, ga ik niets vertellen over de terugreis met de trein (die niet reed, en toen weer wel en toen weer niet...) Ik ben weer thuis en ik heb genoten!

Hiep hiep... HOERA!

Maar liefst 10 hele dagen te laat kondigde meneer zich aan.
En dan ook niet na een welverdiende nachtrust, nee om 00.05 uur stipt, op 18 december 1993 braken mijn vliezen als ware het de zondvloed in het quadraat. Nou ja, zo leek het.
Een ding wist ik toen zeker: vandaag wordt mijn kipfilet baby geboren!
De Chef voelde de bui al hangen en spoedde zich ook naar bed, want 'het zou misschien wel een lange dag gaan worden'. En dat werd het...

21 uur later werd ik moeder en de Chef vader van een prachtige zoon: J.asper N.ick.
Ik moet iets bekennen: Ik heb hem wel een beetje kapot geperst die 18 december 1993, want meneer werd een huilbaby. Geen gewone huilbaby, maar echt een hele vreselijke huilbaby. Na 10 dagen trok ie z'n scheur open en heeft hem de maanden jaren erna niet meer dicht gedaan. Ja, alleen om te eten, zoals het een man betaamd...

En vandaag wordt onze oudste zoon 17 jaar.
Helemaal, van top tot teen: 17 jaar. Ik ben er stil van.
Hoe ouder hij wordt, hoe leuker ik het ook vind worden want zijn kleine-kindertijd was niet makkelijk maar nu volop in de pubertijd is het prima toeven met hem in huis! Hij groet en bloeit als nooit tevoren en wij dus ook, zijn trotse ouders.
Lieve J.asper: gefeliciteerd met je 17e verjaardag.
Ik houd van je!

Wij hebben bood-ge-schapt...

De Chef en ik; we haalden zojuist de verjaardags-boodschappen voor oudste Larf die morgen alweer 17 wordt!
Haal ik normaal de boodschappen op de bicycle, nu zei ik tegen de Chef: kom Chef, enige actie is gewenst, zeg ik, want we gaan de hongerige vrienden morgen volgooien met alles wat Lidl te bieden heeft. Omdat het op zulke feestjes niet gaat om welk bier er naar binnen gegoten kan worden maar om hoeveel bier er naar binnen gegoten kan worden , hebben we de halve liters van de Lidl ingeslagen. En chips, heul veul chips; zakken vol met alle smaken chips, om dat bier op te laten landen. En als klap op de verjaardagsvuurpijl om ze echt kotsmisselijk te krijgen gooiden we ook nog eens 164 stuks bittergarnituur in ons overvolle karretje. Laat de taart maar zitten...

Na het bierdebacle van afgelopen zomer, heeft Larf ons met de hand op zijn onrustige puberhart beloofd om zich morgen in te zullen gaan houden.
De grote afwezige morgen is namelijk zijn bloedeigen moeder die juist ook net voor de 18e december de uitnodiging van de eeuw kreeg en met toestemming van alle mannen maar vooral van de jarige zelf, om naar Floor te gaan en daar met z'n 18-en een heel gaaf blogmeiden-feestje te vieren.
De Chef is morgen uiteraard wel in de nabijheid van de feestvierende pubers en hij zorgt voor de catering en het proper houden van de keet, hoop ik...
Om enige controle te behouden haalden we natuurlijk niet alleen maar heel veel bier in huis, want da's de puber op de krat binden de kat op het spek binden en verstandige ouders als we zijn, haalden we dus meer cola in huis dan bier.
Dat u dat even weet. Anders krijgen we zo de naam hier. Bonnie is/was er niets bij, maar bij ons valt het dus wel mee.
Tsss, wat denken jullie wel...

Do they know...

We schrijven 1984.
Vorige eeuw dus.
Ik was 19 jaar jong en helemaal gek van dit nummer!
Ik zou ook 13 jaar geweest kunnen zijn, het hangt erom... of 7 ofzo...
En niet alleen van het nummer maar ook van de popsterren die erin mee zongen. Het ene lekker-ding na het andere lekkere-ding komt langs in het clipje en ik vond het prachtig.
Nu denk ik: meid doe normaal, al die gasten met die getoupeerde haarstukken... ze zagen er niet uit.
Boy George: zong 2 weken geleden nog op the night of the Proms in Ahoy en ziet er nu ook nog eh... bijzonder uit.
Bono van U2: ik krijg nog steeds geen vieze handen van hem en z'n haar zit ook beter nu. En dan die uithaal bij 1:30... weer kippenvel!
Die gasten van DuranDuran en dan vooral John Taylor... Arhg, ik zou huis en haard verlaten...

Kennen jullie ze nog?

Linda Ronstadt
Adam Clayton (U2)
Phil Collins (Genesis)
Bob Geldof (The Boomtown Rats)
Steve Norman (Spandau Ballet)
Chris Cross (Ultravox)
John Taylor (Duran Duran)
Paul Young
Tony Hadley
Glenn Gregory (Heaven 17)
Simon Le Bon (Duran Duran)
Simon Crowe
Marilyn
Keren Woodward (Bananarama)
Martin Kemp (Spandau Ballet)
Jody Watley (Shalamar)
Bono (U2)
Paul Weller (The Style Council, and previously The Jam)
James "J.T." Taylor (Kool & The Gang)
George Michael (Wham!)
Midge Ure (Ultravox)
Martyn Ware (Heaven 17)
John Keeble (Spandau Ballet)
Gary Kemp (Spandau Ballet)
Roger Taylor (Duran Duran)
Sara Dallin (Bananarama)
Siobhan Fahey (Bananarama)
Sting (The Police)
Pete Briquette (The Boomtown Rats)
Francis Rossi (Status Quo)
Robert 'Kool' Bell (Kool & the Gang)
Dennis Thomas (Kool & the Gang)
Andy Taylor (Duran Duran)
Jon Moss (Culture Club, former member of Adam and the Ants)
Rick Parfitt (Status Quo)
Nick Rhodes (Duran Duran)
Johnny Fingers (The Boomtown Rats)
David Bowie (who contributed via a recording that was mailed to Geldof and then dubbed onto the single)
Boy George (Culture Club)
Holly Johnson (Frankie Goes to Hollywood)
Paul McCartney (Wings and The Beatles, who contributed via a recording that was mailed to Geldof and then dubbed onto the single)
Stuart Adamson (Big Country)
Bruce Watson (Big Country)
Tony Butler (Big Country)
Mark Brzezicki (Big Country)

Vraag me niet van iedereen welke naam bij welk hoofd hoort, maar zelfs nu we 26 jaar verder zijn vind ik het nog steeds een heel lekker nummer!

Vroegah!

Nu ik toch wat foto's aan het showen ben, kan ik net zo goed even doorhalen en het verleden nog iets dieper in duiken.
Er is een tijd geweest dat ik ook klein ben geweest. Ja, ik kan het me nauwelijks herinneren, maar ik ben ooit begonnen als klein en schattige baby van 47 cm en krap 5 pondjes. Mijn moeder was erg blij met mij ons, al hadden ze eigenlijk een jongen verwacht want de meisjesnaam was een luttele 10 minuten eerder, reeds vergeven aan zusdus. Ja, die was me in de weeën storm net voor. Het scheelde niets, want wat is nu 10 minuten op een mensenleven...?
Als 2 druppels water lijken leken zusdus en ik op elkaar. Het is zelfs zo erg dat ik op veel baby foto's zelf niet eens weet wie ik ben.
De eerste foto hier onder is hier een voorbeeld van. Ik heb werkelijk geen idee! De middelste is m'n moeder, dat weet ik dan weer wel...

Ik snap nu ook wel dat onze vader -die veel van huis was- ons soms ook in het verkeerde bed legde en ons regelmatig niet uit elkaar kon houden. Het is al raar om zoveel op iemand te lijken dat je niet eens kan zien wie je bent! Het idee?!
Ik vind het een leuke foto, let vooral even op de 2x2 ondertandjes: we deden alles in tegelijk of vlak na elkaar; tanden krijgen en wisselen, kwijlen en kwalen, groeien en bloeien...

Deze foto is van de kleuterschool, gekleed in een zelfgemaakte japon jurk die mijn moeder heeft gemaakt.
Op deze foto weet ik precies wie ik ben en wie zusdus is. Gelukkig maar, want anders zou ik in therapie moeten.
Zelf vind ik deze foto precies dat uitstralen wie en wat ik als kind was: een jongensmeisje die in bomen klom en vaker met kapotte knieën liep dan dat ze heel waren. Ik speelde niet met poppen maar met auto's en lego en kreeg zelfs een grote zandauto toen ik 4 jaar werd, terwijl zusdus een pop kreeg...
Uiteindelijk kwam het toch nog goed: zusdus en ik lijken nog steeds op elkaar maar verschillen uiterlijk genoeg om ons makkelijk uit elkaar te kunnen houden. Vind ik dan. En zusdus ook wel, denk ik.

Uit de kleine kinderen

Time flies...
Ik heb het al eerder gezegd... je draait je een keer om en je kinderen zitten in de pubertijd.
Zo ook de larfjes die ik ooit bloot op mijn buik geworpen kreeg en het op een krijsen zette bij de aanblik van hun ouders de grote boze buitenwereld...
De babytijd die bij beiden zoons om hele andere redenen heftig was, heb ik achter me gelaten. Je hebt natuurlijk ook geen keus want of je nu wilt of niet, de tijd gaat door en kleine kinderen worden groot en hun ouders worden oud...
Zorgen worden anders maar het voordeel nu is, vind ik, dat je kan communiceren met de Larfjes en dat ligt mij wel, een gesprek op niveau voeren met een peuter of kleuter is echt een heel ander verhaal dan een gesprek met een puber... Het lukt goed om afspraken te maken en grenzen te bespreken en zo de Larfjes proberen op te laten groeien tot stabiele mannen.

Over 2 weken wordt ons oudste larfje alweer 17 (DJ is 14 geworden in augustus) en deed mij gisteren eens in de fotoboeken duiken.
Hieronder een kleine bloemlezing aan foto's van de larfjes van peuter, kleuter en nu als puber.
Geniet van het uitzicht want het zal geen gewoonte worden van mij om mijn mannen te showen voor u allen.


Rollebollen op de grond... De jongens zijn hier rond de 4 en 1 jaar in 1997.


Net na de verhuizing in het voorjaar van 1998. Vlak voor het slapen gaan op de bank.

JN als kleuter!


DJ... lekker bekje!

Als gezin toen nog met hond... zomer 1999.


Zonder elkaar te vermoorden gingen ze gewoon heel lief samen op de foto, 4 en 6 jaar!

Beide larfjes op het schoolplein rond 2001

Ik sla een paar jaar over, want het wordt anders een beetje veel.
Er is veel gebeurt. We hebben als gezin veel meegemaakt wat ook invloed en sporen op de jongens heeft achtergelaten. Toch merken we ook dat ze er niet echt onder lijden (hoewel DJ een piekeraar is) en beide Larfjes hangen veel en vaak in m'n nek en we vertellen elkaar dat we veel van elkaar houden, wat uiteraard ook zo is! Het is heerlijk dat m'n grote zoon die inmiddels langer is dan ik, z'n armen om me heen slaat, me 'kleintje' noemt, me knuffelt en durft te zeggen dat hij van me houdt!
DJ onze jongste, wordt ook groot want met ruim 14 jaar kan je rustig zeggen dat we toch echt wel 'uit de kleine kinderen' zijn.
Het is goed, ik vind het prima en het voelt gewoon ook hartstikke stoer om moeder te zijn van 2 grote zoons die er mogen zijn!
Want dat ze er mogen zijn zien jullie hieronder enne... schoondochters kunnen zich opstellen in rijen van 3...

JN sept 2010, het evenbeeld van zijn vader.

DJ sept 2010 en ja, jullie zien het goed: het evenbeeld van z'n moeder!

Ach daar is de kat ook nog, die kan natuurlijk ook niet ontbreken hier:
Noach lang, lang geleden...

Muts

Ik zit met een dilemma.
De kou blijft namelijk nog wel even aanhouden, als je bedenkt dat het pas begin december is en de meeste winters wel tot half maart duren.
Wanneer de temp nog ietwat boven de 0 graadjes schommelt wil ik zoveel mogelijk toch met de brommer naar het gesticht en dus moet ik er dan wel warmpjes bijzitten. Vind ik.
Eigenlijk ben ik niet gemaakt voor onder 4 graden Celsius, maar geen haan die daarnaar kraait.
De warme pilotenmuts die ik heb is ingepikt door oudste zoon. Sinds de hormonen door zijn lijf razen zet hij niet meer zomaar een muts op, maar moet het hip & hot zijn. Laat zijn moeder nou net een hip&hotte pilotenmuts hebben? Dus die draagt meneer en een knappe moeder die die muts nog terug krijgt...
Ik gooide vanmorgen m'n dilemma op de Twitter en kreeg wat nuttige tips.

Zoals deze: Mohair, lekker warm en je kapsel eronder verandert niet direct in een platgeslagen konijn. Hoop ik.
Scrapje adviseert hem want in het koude Swiss houdt deze muts haar hersens ook lekker warm, dus dan zal deze muts ook wel een koude winter in Nederland het hoofd kunnen bieden.


dan hebben we nog deze muts: beetje krap (gisteren gepast in winkel) maar als je een beetje doortrekt zit ie kutje klem op m'n pannetje en houdt oren en wangen warm. Voor m'n haar is hij echter dramatisch; het plet m'n kapsel al voordat hij goed en wel over m'n fontanelletje is getrokken...


Dan de ultime wintermuts van de afgelopen jaren en de komende jaren!
Hij houdt je lekker warm, alle noodzakelijke onderdelen zijn warm verpakt terwijl ogen en mond hun werk kunnen blijven doen.
Het is een uiterst handzaam modelletje.
Deze warme wintermuts opent deuren voor je waar ze anders gesloten blijven.
Mensen kijken je respectvol aan en je krijgt voorrang bij alle kassa's; boodschappen afrekenen hoeft niet meer als je deze muts op hebt; je krijgt niet eens de kans!
Je houdt met deze muts geld over en dat is mooi meegenomen in deze dure maand en trouwens ook in de andere dure maanden van het jaar!
Nadeel is ook bij deze muts dat m'n haar er heel rot van gaat zitten. En ik ben niet op m'n best als ik @work de dag moet beginnen terwijl m'n kapsel op een open wond lijkt. Die zien er vaak ook niet uit. Vandaar de vergelijking.

Een dilemma dus.
Ik zei het al.
Ik twijfel.
Wie helpt me uit mijn dilemma?

Hij komt, hij komt...

Vandaag is het alweer de eerste dag van de laatste maand van het jaar.
December spreekt toch altijd om meerdere redenen tot de verbeelding.
Wanneer het hartje zomer is en je hebt het over december, dan lijkt het alsof je het hebt over iets wat heel ver weg is en voorlopig niet aan de orde. Niets is minder waar; je draait je een keertje fluks om en je staat met beide benen middenin december.
17 jaar geleden zou ik voor het eerst moeder worden in december en heb ik de dagen tot de 8e letterlijk binnen op m'n kindje zitten wachten. Er was geen doorkomen aan die maand in 1993, want meneer stelde zijn komst gewoon nog eens met 10 dagen uit tot de 18e. Het werd toen wel een bijzondere kerst een week nadat de Chef vader geworden was en ik moeder...

December... vaak zet de winter dan pas echt door. De temperatuur zakt vandaag tot ver onder nul en met het pittige voorspelde briesje voelt het verdeurie wel alsof het -15 graden is! De Chef de schat heeft me vanmorgen naar m'n werk gebracht omdat hij de auto ook nodig heeft en het echt te koud is zonder Uggs op de brommer.
Maar goed, dan hebben we zondag eerst nog Sinterklaas. Hij komt, hij komt... er is geen houden aan.
Ouders rennen heen en weder in het dorp en pinnen zich een gewrichtsontsteking in de rechter wijsvinger omdat de verlanglijstjes van de gezinsleden geen einde lijkt te kennen. Sint mag wel oppassen dat hij met z'n Pietermannen geen pleurisje oploopt dit jaar want het is toch akelig koud voor een man op leeftijd. Maar ja, Sint liever dan ik. Ieder z'n vak, denk ik dan maar...
Dan is hier en daar ook de uitverkoop in kledingwinkels al begonnen en daar moet je natuurlijk ook niet het risico lopen dat 6 december alles weg is wat je zo beeldig zal staan tijdens het kerst-diner, incl. nieuwe schoenen, pumps of laarzen. Ik moet eerlijk zeggen: ik doe er niet aan mee. Ik heb een hekel aan officiële kerstkleding en trek het liefst een warme trui met lange broek aan. Zelfs naar de kerk 's ochtends zal je mij niet in iets 'Kersterigs' aantreffen; allemaal poppenkast waar ik me ook nog eens zeer ongemakkelijk in zou voelen. En buiten dat alles: het is me vaak ook veel te koud in die doorluchtige zwarte, snel-vlamvattende niemandsdalletjes die op 27 december voor minder dan de helft in de rekken hangen.

Wat ik al wel bij mezelf bespeur is de drang om het in huis alvast gezelliger te maken. De kunstboom ligt boven al voor het grijpen klaar en zal eind volgende week weer staan te pronken in de kamer. De olielampjes, kaarsen en waxinelichtjes staan al dagen parmantig te branden en de katten willen nauwelijks nog naar buiten...
Toch best gezellig die koude decembermaand. Helemaal nu er ook al een laagje sneeuw ligt en de autoruiten dichtgevroren zitten bij het krieken van de dag.
Ja, ja december... gezellig. Voor mij vooral vanaf de 21e, want dan gaan de dagen weer lengen en staan we, als we ons nog een keer fluks omdraaien met 2 benen tussen de krokussen in het voorjaar.
Kannietwachtenniet...