Hoort wie strooit daar kind'ren...

Het is bijna zover. De Nederlandse kinderen zijn in opperste staat van paraatheid en ook menig bejaarde zit met het angstzweet tussen de billen: Sinterklaas viert zijn verjaardag komende week en zondag officieel. Wij doen er dit jaar voor het eerst niets aan maar doen iets extra's met aardigheidjes en een noosa riem cadeautjes rond de kerst.
Ieder jaar weer lig ik tot tranen toe bewogen helemaal krom bij onderstaand filmpje.
Filmpje duurt een beetje lang maar je knapt er heerlijk van op.

Let op: vanaf 8 jaar, om trauma's te voorkomen.

Hysterisch dieptepunt

Er is sprake van een serieus dieptepuntje.
Ik ben nu ruim anderhalf jaar bezig en heb nog nooit zo weinig uit m'n mouw geschud als deze maand.
Ik heb het over het produceren van logjes natuurlijk, what else?
De eerste week van deze maand lag ik met m'n hol op een Turks strand. Niet geheel tegen mijn wil maar toch, het levert een stuk minder smakelijke logjes op als je niet alles wilt vertellen geen onbeperkt internet tot je verslaafde beschikking hebt. Meteen daarna moesten weer op audiëntie op de Chef's bijna-vanaf-januari-helemaal-ex-werk wat toch weer onrust en stress opleverde en verdriet omdat het echt ophoudt. Ik had er gewoon niet de emotionele puf voor, om er uitgebreid over te loggen. En dan krijg je dus dit: weinig logjes en onderwerpen om jullie te vermaken.
Ik zit deze maand toch onder het schamele totaal van onder de 10 logjes! Een dieptepuntje, maar ik log niet als er niet te loggen valt of als ik steeds in herhaling val.
Een ander dieptepuntje is dat ik niet weet wat ik met m'n werk aan moet. De enige reden dat ik niet actief op zoek ben naar ander werk is omdat we zo'n onwijs leuk, gezellig en super team hebben en dat ik die mensen voor geen goud zou willen missen! Het spookt in m'n hoofd en ik weet natuurlijk diep van binnen wel hoe het komt. Vanaf januari valt de Chef volledig terug in de W.AO wat betekent dat er minder inkomsten zullen zijn. Wanneer ik 'gewoon' weer als pleeg op de afdeling ga werken met onregelmatige diensten en regelmatig nachtdiensten, dan houd ik er meer aan over, dan nu in deze leidinggevende functie. Dat klinkt heel krom en dat is het eigenlijk dus ook. Een ziekenverzorgende (3 schalen lager) die net zoveel uur werkt maar met ORT, verdient net zoveel als ik met alleen regelmatige diensten. Als ik weer als pleeg ga werken, heb ik minder stress, verantwoordelijkheid en zorgen aan m'n hoofd dan nu; ik zit nu op zo'n positie dat ik tussen het management en de werkvloer in zit. Niet altijd de prettigste positie om m'n werk naar ieders tevredenheid te kunnen uitvoeren. Ik vind het lastig en dan druk ik me voorzichtig uit... Het enige wat ik wel gedaan heb is m'n CV op M.onster.board gezet...
Afijn, we zien wel waar het schip strand...
De brandwonden van de Chef trekken aardig weg. Er zit een mooi rose baby-velletje op z'n arm nu en de wonden zijn dicht. Tijd voor iets nieuws dacht het krakkemikkige lijf en dus kwam de Chef gisteren thuis (na de voetbal van oudste), met z'n neus op z'n knieën: zijn spierbundels hadden het begeven en het was het dwars in z'n rug geschoten. Luid gejammer, gekreun en gesteun was zijn/mijn deel dat ik hem al ras een diazepammetje in z'n mik duwde. Ja, het blijft spannend hier aan zee.
Ik zou niet zonder en anders willen ook hoor, maar soms...

Tot besluit een alleraardigst stukje tekst waar ik de Chef en mezelf in herken. Het is van Take That (the Flood) en ik vraag me werkelijk waar af waar ik al die jaren ingegraven heb gelegen dat ik als krijsende puber niet helemaal gek van hen was. Ach het is nooit te laat om alsnog uit volle borsten mee te zingen... toch?

Although no-one understood
we were holding back the flood
learning how to dance the rain.
We were holding back the flood
they said we'd never dance again.

We will meet you where the lights are
the defenders of the faith we are
where the thunder turns around
they'll run so hard we'll tear the ground away.

Although no-one understood
there was more of them than us
learning how to dance the rain.
There was more of them than us
now they'll never dance again
now we'll never dance again.

Alleen met dit verschil: wij zijn van plan om nog heel lang wel te blijven dansen, desnoods in de regen, maar dansen zullen we!

Hij doet het nog!

Ja heus, hij doet het nog.
De meneer die we zondag van de straat gepompt hebben staat weer 'aan'.
Vanmorgen op het werk, ging mijn supersonische iPhone mobieltje en stelde de mevrouw 'aan de andere kant' zich voor als de dochter van die meneer die anderen en ik weer tot leven hebben gewekt.
Zij vertelde eerst dat zij en de hele familie en haar vader zelf ook gelukkig ons erg dankbaar zijn dat we zo alert gehandeld hebben waardoor haar vader het gered heeft. Feit is namelijk dat de meeste reanimatie's die buiten het ziekenhuis plaatsvinden niet goed aflopen! Meneer ligt nog in het ziekenhuis en is al van de IC af; hij is helder en lijkt geen schade opgelopen te hebben qua 'denken en doen'. Ze wilde graag meer weten over de reanimatie zelf en ik vertelde wat ik weet vanaf het moment dat ik erbij kwam.
Ik heb maar niet gezegd dat ik tijdens het reanimeren steeds dacht 'het zal je vader maar zijn; hij moet het redden!'
Da's echt waar namelijk: ik dacht dat, want je wilt niet dat de politie aan de deur komt om te vertellen dat hij wel is gereanimeerd maar het niet heeft gered, zonder dat je als vrouw en kinderen niet aan zijn bed hebt kunnen zitten...
Wij hadden destijds na de reanimatie van papa nog 3 dagen om naast hem te zitten en konden hem steeds meer los laten omdat hij steeds slechter werd en organen uitvielen. Die dagen hebben we zo nodig gehad om toe te groeien naar het afscheid, ik weet zeker dat het in de rouwverwerking heeft geholpen: het was 'beter zo'.
Maar goed, meneer 'doet' het dus weer en ik moest een paar keer slikken vanmorgen en m'n stem sloeg bijna over toen de dochter maar bleef herhalen dat ze zo blij en dankbaar zijn en dat het zo bijzonder is dat er zo snel is gehandeld door voorbijgangers...
Ze vroeg me of het goed is dat ze nog eens belt, want haar moeder wil me ook nog bedanken. Ik vind dat prima, maar vind het ook wel teveel eer hoor. Ik snap het natuurlijk wel, want voor hetzelfde geld hadden ze aan een open graf gestaan eind deze week. Dus ze mogen me bellen, hoe vaak ze ook willen en ze mogen me vragen wat ze ook willen weten.
Ik ben blij dat ik tot hulp kon zijn en een volgende keer zal ik ook geen moment twijfelen en het weer doen!

BLS/AED; daar red je levens mee

Vanmorgen fietste ik op m'n dooie akkertje naar de kerk.
Toen ik de hoek bij de rotonde nam zag ik even verderop een aantal mensen gebogen over iemand heen staan.
'Oh shit', was mijn eerste gedachte maar daar aangekomen zag ik dat er net een politieagent z'n jas uittrok en de meneer op de straat begon te reanimeren. Ik twijfelde geen moment, zette m'n fiets op de standaard en op slot, want je bent tenslotte in Nederland en je fiets kan op zondag ook gejat worden terwijl je iemands leven redt.
Vanuit mijn werk en kennis (BLS/AED instructeur) weet ik gelukkig in zo'n situatie hoe te handelen en op zaken te letten die een leek niet 1,2,3 opvalt. Ik zag het gebit van meneer achterin z'n mond hangen, die moet eruit voor je iemand normaal kan beademen. Gebit eruit laten halen en op dat moment kreeg ik een beademingskapje in m'n handen gedrukt van de politie zodat er naast het masseren ook de beademing gestart kon worden. De AED werd aangesloten zodat het hartritme gecontroleerd kan worden om zo nodig een schok te geven wanneer dit nodig blijkt.
Even later arriveerde de ambulances (altijd 2 bij een reanimatie) en werd meneer aangesloten op de Lucas (automatisch hartmassage apparaat) en ter plekke geintubeerd om adequaat te kunnen beademen. De politie vroeg m'n naam, adres en 06 nummer om vanmiddag nog even te laten weten of meneer nog in leven was en om de reanimatie nog eens door te spreken.
Ik ben daarna niet doorgereden naar de kerk, maar naar huis gegaan en heb de Chef verteld wat er gebeurt was. Toen heb m'n hardloopkloffie aangetrokken om een rondje te gaan rennen. Dat hielp wel moet ik zeggen, maar je beleeft zo'n gebeurtenis nog wel een paar keer.
Als geruststelling voor mezelf en de anderen die erbij waren weet ik dat er goed gehandeld is en dat iedereen heeft gedaan wat ie kon. Op straat reanimeren is wel een ander verhaal dan met een geolied team op het werk, maar gelukkig komt het nog maar zelden voor dat niemand handelt als er iemand van z'n fiets stort op een rustige zondagochtend...
Zojuist stond de politieagent aan de deur die er vanmorgen ook bij was, om te vertellen dat meneer (76 jaar) nog in leven is. PdH. Zijn familie is pas na 2,5 uur zoeken gevonden via het framenummer van z'n fiets en ook rond die tijd dachten zijn vrouw en kinderen 'wat blijft pa toch lang weg na de kerk'...
Ze hadden m'n 06 nummer verkeerd opgeschreven en me ook nog proberen te bereiken via de 06 (die wel in het telefoonboek staat) van de Chef, die overigens niet opnam... Men had 3x naar mijn zwoele voicemail geluisterd op de speaker zodat het hele korps kon meegenieten en zich daar met enorm over verbaasd en verwondert 'dat het nog bestaat'.
Ik zeg namelijk op de voicemail, om het saaie verhaal wat op te leuken 'Hallo, we zijn er even niet, maar de sleutel ligt onder de mat...' En dat vond de politiemeneer niet zo handig en stak me een folder toe dat inbreken wel erg makkelijk is op deze manier. Ik kon hem gelukkig uit de droom helpen dat we niet eens een mat hebben buiten en dat ik natuurlijk ook wel weet dat het niet erg handig is om daadwerkelijk de sleutel onder de mat voor het grijpen klaar te leggen. Opgelucht haalde meneer agent adem en ik zag aan hem dat hij mij niet langer voor de blonde-domme-doos aanzag dan even daarvoor. Ik kreeg er bijna de slappe lach van en ook de Chef kwam niet meer bij toen ik het hem vertelde.
Afijn, zo maak ik tenminste nog iets mee op m'n vrije zondag, maar liever niet kan ik zeggen.

Als ik jullie een tip mag geven: ga ipv de jaarlijkse kerstkrans-knutsel-avond in december allemaal een cursus BLS-AED volgen. Je leert er reanimeren (Basic Life Support) en een AED (Automatisch Externe Defibrilator) bedienen want het zal je vader, man, kind of jezelf maar zijn die nietsvermoedend van de fiets stort op een rustige zondagochtend...

Operatie 'nieuwe bril'

15 jaar was ik dat ik mijn eerste Lous Haasdijk brilletje kreeg.
Nou ja, zeg maar gerust 'BRIL' want wijlen Lous Haasdijk had nou niet de kleinste montuurtjes op haar neus staan.
Het geval stond me prachtig en bleek bij nadere inspectie, als het hele gezin 'Babelonie' keek, echt dezelfde bril te zijn als die van Lous! Ik was dus hip en hot met die eerste bril...
Maar 'zonder' bleef toch ook trekken en zo heb ik toch ook jaren daarna geen bril opgehad. Tot een jaar of 10 geleden, toen kocht ik mijn huidige montuur en ramde daar na een jaar of 5 lekker makkelijk andere glazen in want het montuur bevalt nog steeds prima.
2,5 Jaar geleden had mijn vader net een nieuwe bril na zijn staar-operatie toen hij een luttele 4 weken later ineens het lood legde en bleef de nieuwe bril van pa liggen. Eveneens een 'glas-bril' die ik na overleg met mams, zussen en broer kreeg om alweer sterkere glaasjes in te laten zetten. Ik had letterlijk de ogen uit m'n hoofd gejankt want m'n ogen bleken dubbel zo hard in sterkte achteruit gegaan te zijn. Die glazen hebben eigenlijk nooit lekker gekeken en zo komt het dat ik nu alweer een jaar met m'n oude bril, enigszins kippig door het leven ga.
Daar moet verandering in komen want ik wil niets missen tijdens het blog-meiden-weekend van 18/12 en dus toog ik woensdag naar de opticien voor een kek montuurtje.
Ik zocht een strak modelletje uit, maakte er een foto van en liet het de Chef zien. 'Afgrijselijk' was zijn deskundige oordeel. Altijd handig een man die zegt wat ie denkt en dat dan nog echt neemt ook. Montuur werd gedelete en donderdag gingen Chef en ik dus samen een montuur uitzoeken. Het is gelukt: we twijfelden tussen 2 dezelfde monturen in een andere kleur en gisteren hakte ik de knoop door: het wordt de lichtste (blauw-zilver) uitvoering want nu ben ik nog wel Turkije-bruin maar dat is over 4 weken ook niet meer te zien en dan is zwart wel erg zwart.
De ogen werden gemeten met een high-tech computer en daaruit bleek dat mijn ogen als enige onderdeel aan mijn lijf aan het aftakelen zijn. De meting met de ouderwetse 'glaasjes voor de ogen' gaf aan dat ik prettiger zie, met minder sterkte dan gemeten door de high-tech computer, wat weer gecorrigeerd gaat worden door m'n cilinder dan iets te verhogen. Het is een pracht.
Ik ben benieuwd als over 1,5 week de bril klaar is en ik een godsvermogen kwijt ben aan dat ding ik als echte twijfelbips maar niet voor schut loop, na een 'glas-bril' is een montuur toch een overgang.
Voordeel is wel dat de andere blog-meisjes Zusdus en mij uitstekend uit elkaar kunnen gaan houden 18/12, dus eigenlijk doe ik dit voor jullie dames!
Geen dank hoor.

Gevalletje 'snert-brandwonden'

Het wordt een 'Chef-logje'.
Ik kan er niets aan doen, maar ik verveel me geen moment met die Chef van mij en daar volgt dus menig logje op.
Zo is de Chef nog steeds ernstig aan het lijnen en dat betekent in zijn geval dat hij naast de M.odifast bijna niets naar binnen schuift. Juist ja 'bijna niets', want hij kookt voor ons en proeft daar wel eens wat van en hij snaait wel eens een pepernoot of iets wat erop lijkt. Nu de winter in aantocht is begint ook het 'snert seizoen' weer. Hij maakt volgens ouderwets recept altijd zijn eigen erwtensoep en die wordt pas echt lekker als je de hele rotzooi handel aan ingrediënten in een grote pan laat trekken op een petroleumstelletje zoals zijn oma ooit nog plachtte te doen. (We slaan voor het gemak z'n moeder maar even over) Afijn, woensdag was het weer zover: in de schuur stond een grote pan snert te pruttelen alsof het reeds -10 is buiten. Chef brult nog naar mij toen ik m'n fiets wilde pakken: 'kijk uit voor die pan met snert want het staat wankel op het petroleumstelletje'. Tuurlijk kijk ik uit, ik vind zelfgemaakte snert niet lekker en al helemaal niet als ik tijdens het eten van snert halve skeletten tegenkom van wat ooit een dier is geweest. Nee, datetenwijuithetGooiniet.
Toen ik een luttel uurtje later terug kwam trof ik de Chef op zijn gammele knietjes in de schuur aan. 'Doet 'ie anders nooit', schoot het door mijn brein, maar al ras bleek niet mijn thuiskomst de reden van zijn knieval maar dat zijn zelfgemaakte grote pan met snert de reden was. Wat bleek: tijdens het roeren in de pan met de erwten, halve varkens/schapen en wat er nog meer in snert gekwakt kan worden, kwam de pan los van het petroleumstelletje en zag de Chef zijn leven de snert aan zich voorbij trekken. Hij aarzelde geen moment en greep de pan met loszittend snert vast en de snert gutste over zijn onderarm richting de grond. Helaas gelukkig bleef het overgrote deel van de snert in de pan, maar dat wat niet te redden was, brandde zich in z'n onderarm zodat hij eens driftig zijn wenkbrauwen fronste en zijn arm als de wiedeweerga onder de keukenkraan stak.
De snert smaakte er niet minder om maar de Chef zat de rest van de dag met natte lappen, cold-packs en ijsdoeken op zijn arm omdat de hete snert zijn huid had verbrand.
Rood en gezwollen was de arm en bij het krieken van de volgende dag bleek de onderarm nog boller te staan van de des nachts gevormde brandblaren. Hij belde de huisarts en die constateerde toch een 2e graads verbranding waar dokter vervolgens 2 tubes brandzalf op leeg spoot en vanmorgen vroeg nogmaals deze behandeling herhaalde. Het mag wat kosten.
Chef kwam net thuis met een tas vol verbandspullen omdat het weekend nadert en de wonden dan ook de beste zorg nodig hebben. 'En wie gaat dat verbinden in het weekend'? vroeg ik omdat ik de bui al zie hangen.
'Nou JIJ'! antwoordde de Chef assertief.
'Tsss, ik ben je vrouw en niet je verzorgster'... sprak ik net zo assertief.
Grapje natuurlijk; ik doe het graag hoor voor hem, ben gek op de meest ranzige wonden dus ik zal dat snertvarkentje het weekend wel eens even wassen.
'Gelukkig' is de Chef al volledig afgekeurd, mochten de wonden niet naar wens genezen...

Vanalleswat

Landelijke bouwval / Kusadasi...

Alsof er niets gebeurt is, er geen vakantie geweest is, zo snel zit ik weer in het ritme van 'alledag'. Gelukkig herinnert de kleur op m'n lijf me nog aan de heerlijke week en voel ik me fris& fruitig, blij en uitgerust. En een ding weet ik zeker: ik wil toch nog een keer terug hiernaartoe...
Woensdag en donderdag weer 'lekker' gewerkt (ik moet het namelijk ook niet overdrijven) en vrijdag naar m'n mams geweest die een nieuwe heupkop en kom in haar ranke lijfje gebeiteld zag/hoorde worden.
Onder het genot van een ruggeprik heeft ze van de operatie alles meegekregen van wat er gebeurde en vond het alles nog interessant ook. Ze had alleen geen zicht op het operatiegebied omdat er een doek tussen hing, anders had ze ook dat nog op de voet willen volgen. Nu moet ze gaan opknappen en revalideren en dat zal nog een hele kluif worden zei de orthopeed, omdat ze weinig spieren rond haar heupen heeft zitten. Haar longen houden het wonderlijk wel tot nu toe, maar dit hele gebeuren heeft toch ook flinke impact op haar lijf en leden. Mijn dappere mamsje; ergens in de 1 meter 50 en 49 kilo... ga er maar aan staan!

Dinsdag had ik dus nog vakantie en dat kwam goed uit, want de Chef moest weer op audiëntie komen op z'n exwerk. Men had namelijk nu ook op papier de volledige afkeuring binnengekregen over hem en de puntjes rondom het ontslag moeten nemen werden werd op order van school omgezet naar 'wederzijds goedvinden'. Omdat er wel het een en ander aanhangt in deze, hebben we het zo gelaten en geaccepteerd. Financieel zal het geen reet uitmaken namelijk; vanaf januari zullen zijn inkomsten weer gekort worden op het gekorte deel wat hij nog kreeg. Ingewikkeld, maar zo werkt het dus. Het zal wel goed komen, ik kan gelukkig altijd nog meer gaan werken, al moet ik er niet aan denken eerlijk gezegd.
Dit was in principe het laatste gesprek wat we hadden op school, het is nu klaar, over en uit. Ben benieuwd of er nog een 'afscheid' volgt na 10 jaar trouwe dienst...
De Chef valt ondertussen in razend tempo af. Er is in 2 maanden tijd 20 kilo verdwenen (onder controle van de huisarts) en over 8 kilo is hij terug op zijn geboortetrouw-gewicht. Helaas scheelt het niet in de pijn en de klachten die hij heeft, maar uiteraard is afvallen wel beter voor de gezondheid van datzelfde lijf en daar heeft hij veel voor over... die lieve Chef van mij!

Roel v V, maar dan anders...

Het meest 'ellendige' van een ver-weg-vakantie is soms/vaak/altijd (streep door wat niet van toepassing is) de vliegreis er naar toe.
Kijk, Turkije is enig, ik heb m'n hart verloren aan de vriendelijk mensen daar, de gastvrijheid en het hotel, maar het is helaas niet zo dat je zo'n tripje op de brommer of met de auto onderneemt.
Zo vertrokken wij om 5 uur des nachts. Tenminste dat was de bedoeling, het werd uiteindelijk pas 6 uur wat betekent dat je dus in the middle of the night op Schiphol wordt afgezet en je je heil op een bankje moet zoeken. We hadden de mazzel dat we al om 1 uur konden inchecken en meteen door konden naar de douane. Na een rondje langs de winkeltjes achter de douane was het duidelijk dat er niet veel zou komen van uitgebreid shoppen (de meeste winkeltjes gaan pas om 5.15 uur open, tsss...) en nestelden we daarom al ras op een ligbankje met 2 kilo Jamin-drop onder handbereik.

Gisteren op het vliegveld in Bodrum was ook een verhaal apart:
Zodra we met onze overvolle koffers de vertrekhal in kwamen denderen, werd ons al direct verzocht om ons te ontkleden tot op de onderbroek, cq string omdat je pas kan gaan inchecken als men er zeker van is dat je de incheck-dames niet over hun balie heentrekt onder bedreiging van de meegesmokkelde M.16 met geluiddemper omdat je een plekje bij het raam eist. Ik pelde alles waar metaal in zit van mijn bruin verbrande en o zo slanke-geen-grammetje-aangekomen-lijf en stapte kwiek en uitgerust door het alarmpoortje. Als je de mazzel hebt dat je kunstknie of inlegkruisje geen ijzer of andere metalen bevat dan mag je je weer helemaal aankleden en kan je gaan inchecken. Ik zat in de groep van de mazzelaars, want er ging geen piepje of alarm af bij mijn doorgang door het poortje!

Goed, inchecken, koffer wegen, boardingpassen krijgen en er achter komen dat je wel naast elkaar zit, maar dan aan beide zijden van het gangpad op rij 4. Jammer, jammer, want je moet toch maar weer afwachten naast wie je komt te zitten op die altijd te kleine en te krappe stoeltjes.

Daarna richting douane om te kunnen wachten tot je als gedresseerde eenden achter elkaar aan de plane in mag.
Maar bij de douane moesten we ons weer bijna tot op onze string/Hema-onderbroek/Sloggie uitpellen en alles in een bakje pletteren omdat er wederom een poortje genomen diende te worden... Ook nu geen spoortje van metaal en dus geen alarmbellen. Het leek verdorie America wel waar je een plane ook niet inkomt na 2x uitgebreid gecontroleerd te zijn.

Na ons late ontbijt (hamburger met te slappe patat, er was werkelijk waar niets anders te krijgen) liepen we naar wat stoelen zodat we konden wachten op vetrek.
Vanuit mijn ooghoek zag ik Floor haar adoptiezoon Roel v Velzen ook op een stoel zitten en dacht: aha, we kunnen nog dwerg werpen ook, als we ons gaan vervelen! Ja ja, politiek heel incorrect om dat te denken, maar het is in het dagelijks leven nu ook weer niet zo, dat je over de achondroplasten struikelt; het blijft toch een soort van 'bijzonder', deze mensen.
Niet meer en niet minder.

Toen zus en ik het vliegtuig in werden geduwd en rij 4 snel stoel C en D gevonden waren, dacht ik "God straft onmiddellijk of binnen 24 uur". Bij mij dit keer "onmiddelijk"...
Want wat bleek? Ik had de stoel naast Roel gekregen...
Terwijl ik netjes 'goedemorgen' mompelde, kwakte ik mezelf in de stoel want er wordt gewacht achter je en voor je het weet starten ze het bandje "doorlopen aub, you're delaying the flight..."
Roel bleek een aardige man; had een leuke vrouw naast zich en als Roel tijdens de vlucht de 30 cm lange (lees 'korte') benen wilde strekken, klom hij gewoon op de stoel en keek hij the plane eens rond. Roel kan zonder enige inspanning met z'n handen z'n tenen kriebelen en ook zonder zich in alle bochten te moeten wringen z'n schoenveters vastmaken.
Het handige dat ik door onze Onvoorzienigheid strak naast Roel geplaatst was, was toch wel dat ik extra veel beenruimte had. Ik kon ze links het gangpad inwerpen maar ook net zo makkelijk voor de stoel van Roel langs steken want Roel z'n benen kwamen niet verder dan waar mij m'n knieën zitten.
Op Schiphol heb ik Roel vriendelijk aan mijn borst gedrukt en de groeten van Floor gedaan gedag gezegd en besloot ik ter plekke nooit meer politiek incorrect over 'bijzondere mensen' een sport te verzinnen.

(En voor de reacties binnen stromen: ik weet dat Roel v V geen achondroplast is, maar gewoon een klein mens is met een groei-defectje. De man naast wie ik zat was wel een achondroplast je )

Weer thuis

En dat je dan ineens weer thuis op de bank zit...
Tja wat kan ik zeggen na een heerlijke week, dit keer samen met m'n oudste zus, met alleen maar zon, zee en strand.
Het was heerlijk, we hebben geen spatje regen gehad en alle dagen konden we in onze hoog-zomer kloffie en op m'n teenslippertjes rondlopen wat toch een rare gewaarwording is als je beseft dat het al november is!
We zijn 2 middagen naar Kusadasi-stad geweest om de broodnodige inkopen voor het thuisfront te doen en om tegelijkertijd de dreigende doorlig-plekken op rug, stuit en ellebogen te kunnen ontlasten.
In mei waren we met z'n 3-en ook in dit hotel geweest en het was een schot in de roos om hier naar toe terug te gaan. Een heerlijk hotel, vriendelijk prachtig! personeel en alles nog schoner dan thuis en dat is heel bijzonder kan ik u zeggen!

De kamermeisjes en niet alleen de kamermeisjes zorgden GOED voor ons!

Thuis hebben de mannen het prima gered zonder mijn aanwezigheid.
De Chef belde slechts 1x om te weten op welk wasprogramma de onderbroeken en handdoeken gewassen moesten worden en verder is er gelukkig ook nog sms en Facebook.
En wanneer je weet dat ze thuis overleven klim je nog maar eens op een rots voor een leuk fotootje, hier of daar.

It's me nog lekker incognito


Of je maakt op de boulevard in Kusadasi van dit mooie beeld een foto om daarna thuis te gaan zitten wachten op een creative schilders brainwave.


Tot besluit nog de zonsondergang die alle avonden prachtig was...

Dag Kusadasi... tot volgend jaar...?

Sorry voor de overlast...

...maar ik ben er even niet.
De komende week zullen jullie het zonder mij en mijn logjes moeten doen.
Ik heb namelijk iets anders aan mijn blonde hoofd:

Hier kunt u mij vinden, thuis woon ik toch een stuk kleiner...


O ja en hier ga ik ook een uur of wat doorbrengen. Dit keer trouwens met bikini.


En misschien, alswetijdoverhebben, nog wat cultuur snuiven...


maar ik hoop toch vooral dat dit voornamelijk mijn uitzicht zal zijn...
De weersverwachting is goed, dus ik denk zomaar dat het helemaal goed gaat komen!

Laterrrr!