Dagdag

Je hebt van die maanden, jaren dagen dat je het liefst het bijltje erbij neer wilt gooien.
Ik heb nieuws: vandaag is zo'n maand, jaar dag.
Zat van alles.
Alle zorgen, alle stress, al het werken en het altijd op m'n tenen lopen.
Dus ik ga in standje 'uit'. Weet niet voor hoelang, misschien is het morgen wel over en voel ik me weer wat optimistischer.
Dat zou overigens een wonder zijn want voorlopig zitten we hier nog middenin alle rompslomp van de Chef.
Van mij nu dus geen vrolijke verhalen of grappige gebeurtenissen.
Even helemaal niets.
Ik kijk ondertussen wel erg uit naar volgende week donderdag en vrijdag want dan ga ik mijn gewonnen prijs innen: 2 dagen relaxen, bubbelen, masseren, hot-stonen en uitdrogen in de Z.waluwhoeve incl. overnachting met m'n vriendinnetje.
Voor nu zeg ik: de groeten en tot snel (hoop ik).

De Chef is zo gek nog niet!

Vanmorgen was het zover:
deel 2 in het uitgebreidde onderzoek dat de Chef moet ondergaan in het kader van het coachingstraject van school.
En dus togen wij naar Voorburg om ons het rotje te zoeken naar naar een of ander F.eithplein.
Daar aangekomen meldden we ons bij de balie van het desbetreffende bureau en de Chef noemde zijn naam en op verzoek zelfs zijn geboortedatum.
Het wicht kon het zo snel niet vinden bij wie de Chef een afspraak had, maar gelukkig... ze vond zijn naam terug in de agenda van de psychiater en krijste dit vervolgens ook door de wachtkamer met de woorden: 'Oh, u moet bij de psy-chi-a-ter zijn!' Ik keek haar verbijsterend aan en zei dat het niet zo netjes is om dit luidkeels door de wachtkamer heen te bleren en dat dat ook wel wat zachter en met gevoel voor privacy kan. Dan zeg ik toch niets geks toch? Of wel?
Het wicht stamelde iets wat leek op 'sorry' en wist niet zo goed raad met zichzelf.
Terwijl we een gratis beker koffie trokken uit het D.E apparaat bekeek ik de diverse 'persoonlijkheidsstoornissen folders' die de tafel prijkten. Zat nou niet echt iets bij waar ik de Chef in herkende, but you never know wat ze ontdekt hebben de afgelopen 1,5 week.
Even later kwam Dr. M.ascini himself naar ons toe en dirigeerde Chef en mij naar zijn spreekkamer. Echt, ik zweer het je, deze psych leek sprekend op P.eer himself, inclusief het warrige haar en zijn ietwat chaotische voorkomen. Aardige man verder hoor, die vervolgens het hele rapport met ons doornam met wat er uit de 600 vragen en een 2 uur durend gesprek is verzonnen gekomen die de Chef 1,5 week geleden heeft gehad toen ik met m'n kont in Turkije op het strand lag.
De Chef en ik keken elkaar regelmatig aan terwijl P.eer ratelde. Af en toe onderbraken we hem om iets toe te voegen of te wijzigen.
Conclusie is 1: de Chef heeft geen persoonlijkheidsstoornis. Amen.
Niet dat wij er zelf aan twijfelden maar de school wel vandaar dit onderzoek.
2: de Chef ondervindt door alle diagnose die hij rijk is veel belemmeringen maar zeker geen psychische afwijkingen die hem hebben verandert in een onberekenbaar projectiel, die ten alle tijde 'zomaar' tot ontploffing kan geraken.
3: de Chef heeft idd Adhd. Ja, dat wisten we al. Duh, dat roepen we geruime tijd en was ook de uitkomst van het vorige onderzoek waarop de school steeds zegt: nee hoor, weten we nix van dat ie Adhd heeft. Zaak is dat school hem een gestructureerde werkplek biedt en hem aanstuurt en daar ligt wat ons betreft het hele eieren eten, want dat doen ze niet.
Afijn, niets nieuws onder de zon dus en uiteindelijk ook zonde van alle tijd en energie want de Chef stopt met werken zodra de arbeidsdeskundige van zich laat horen en de WAO-afkeuring op papier staat en de uitkering wordt omgezet naar volledig.
Dit alles voelt 'goed'. We hebben op de terugweg lekker tegen elkaar aan zitten uitrazen over alles en voelen iets wat lijkt op 'rechtvaardigheid'. Het wordt tijd dat school nu de hand in eigen onderbroek boezem gaat steken en over de oorzaak van het al dan niet functioneren van de Chef, eens bij zichzelf en zijn leidinggevende te rade gaat.
De stand voelt 3-0, voor de thuisploeg.
Helaas wel in blessuretijd...

Brekebeen

Tijd voor 'n nieuw logje maar de poes ligt op schoot en draaide zich nog eens uitgebreid om... Dan maar op m'n aaifoon want ik moet weer eens wat kwijt.
De Chef heeft pijn. Da's op zich niet bijzonder alleen doet het nu errug pijn. Z'n voeten zijn namelijk 40jaar ouder dan zijn lijf en verkeren in een 'gans versleten' staat. Bij tijd en wijle doen die hoeven van hem zo'n pijn dat het lijkt of het zaakje gebroken is. Tja, het komt zelfs voor dat de Chef zijn voet breekt zonder dat daar een directe aanleiding voor is. 'Krak' zegt het wrak dan en voilà, weer een bot door de midden...
Van het weekend zei hij al dat het onderstel weer meer pijn deed dan normaal en dat z'n tenen een doof gevoel hadden.
Tijd voor een bezoek aan de huisarts. Die kent de gammele staat waar de Chef in verkeerd uit zijn brein en stuurde Chef door naar 't hospital. Chef belde mij (zwaar aan de arbeid vlakbij het hospital) dat ie me zou komen halen omdat 't lastig rijdt in het gips. Ik zat echter midden in de twee wekelijkse artsenvisite en vond het een beter idee dat ie me pas zou bellen als ie inderdaad kant en klaar ingegipst zou zijn, want dat was nog maar de vraag.
Uurtje of wat later: Chef belt dat ze de breuk niet kunnen vinden maar dat die er ws wel zit. Ze hebben namelijk vaker dan eens over botbreuken heengekeken en dan bleek later op foto's dat het 'ach ja, toch wel gebroken was geweest'. Dus luid het advies nu: rustig aan doen en ontzien. Helder, zit geen woord Turks bij. Helaas. Als het pijn blijft doen kom je maar terug, dan is de breuk ws wel te zien op de foto en gieten ze mijn wrak alsnog in het gips.
Ik snap niet dat ze hem niet alvast gips gegeven hebben met die gare, gans versleten hoeven van hem en de aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid dat er een breuk zit. Laatst adviseerde de orthopeed nog om ivm de pijn dan ook 's nachts maar z'n aangepaste schoenen aan te houden omdat die voeten en enkels gewoon 'op' zijn. Maar ja, de Chef is geen zeikerd en ik was er niet bij om het even assertief te regelen. We wachten dus af. Of het poot zich heeft vergist in het afgeven van de pijnsignalen of dat het echt weer kapot is.
Ondertussen buig ik me over de nieuwste kleuren gips en informeer ik naar de wachtlijst voor de terminale thuiszorg. En zit het zorgen u in het bloed, geef het even door: u mag de Chef leasen voor een zacht prijsje. Want ondanks dat ie ietwat gammel in elkaar zit en, zoals nu onverwacht bijna uit elkaar valt, is mijn wrak wel erg lief en dapper en klaagt hij niet hardop over de altijd aanwezige pijn.
En ik ben allang blij dat niet alles van zijn lijf uit (al dan niet spontaan brekend) bot bestaat... *zucht*

Dierenmanieren

Je zou me eens moeten zien zitten: op een tuinstoel voor onze stacaravan en in de zon.
Want die zon, die schijnt zich het rotje hier in de Achterhoek vanaf het moment dat wij hier vrijdagmiddag aankwamen. En van de zon word ik blij, er worden vitamientjes aangemaakt waar ik het bestaan bijna van vergeten was en m'n Turkse teint wordt nu ook weer lekker opgekrikt. Heerlijk hoor, de zon.
Als wij hier zijn gaat het on gedierte ook altijd mee. De kat en de poes worden vakkundig in hun reiskoffer gepropt thuis en zo in de achterbak gezet dat ze ongestoord naar buiten kunnen kijken. (konijn blijft wel thuis, die gaat alleen de 'grote vakantie' mee)
Afijn, die katten van ons weten hier op de camping uitstekend de weg: blijven aardig in de buurt van de caravan; daar waar het eten altijd klaar staat... En staat het niet klaar dan hebben ze daar ook een strategie voor ontwikkeld. Omdat ik de slaapkamerdeur open laat (met oog op de lucht na een nacht ronken in de toch ietwat kleine ruimte) klimt Noach altijd op bed om 1: te slapen en dan ook graag zo warm mogelijk en 2: om zodra ik een wimper beweeg mij te welkom te heten in de dag die aanbreekt. De schat. Jaja, want als het meneer te lang duurt voordat ik wimperknipperend ontwaak dan gaat hij strak naast mijn kussen zitten (al dan niet luid knorrend) en steekt 1 nagel uit, die hij voorzichtig in tegen mijn lip duwt. Gisteren deed ik net of ik gek was en even later duwde meneer zijn behaarde poot tegen mijn wang... Meestal ga ik er dan wel uit om het kattenvolk van voer te voorzien zodat ik daarna weer ongestoord verder kan slapen. Ach ja, die beesten, ik vind het toch ook wel grappig hoor die vaste rituelen die ze hebben.
Dan nog iets anders. We zitten hier midden in de natuur. Overal vogels met hun gezang en gekwetter en da's echt heerlijk wakker worden of buiten zitten dan thuis waar de meeuwen heersen. Wat we hier momenteel iets minder grappig vinden is dat onze caravan geconfiskeerd dreigt te worden door het plaatselijke bijenvolk. Ze vliegen in colonne de veranda op en af en hebben daarbij maar 1 doel: de ventilatieroosters die de caravan rondom sieren. Omdat ik ze inmiddels ook elders rond de caravan had gezien en gehoord, begon ik me zorgen te maken. De Chef timmert zich wezenloos om de aanbouw klaar te krijgen en het bijenvolk herkent in dit alles de grootste bijenkast ooit! Hoogste tijd dus om hier een stokje voor te gaan steken want zodra een bij ook maar 1 bijenei legt, zijn ze een stuk minder relaxed dan nu. De Chef spande een gaasje voor de roosters 1, 2, 3 en 4 en ik deed even later hetzelfde voor rooster 5 t/m 253... Dat u het even weet. Daarna ging ik observeren: een bijenvolk in paniek dat niet schijnt te snappen dat hun bijenlijfjes niet door vliegengaas geperst kunnen worden. Een paar uur later snapten ze het nog steeds niet, maar nu hebben ze geloof ik wel in het bijensnotje dat onze caravan bij-vrij is gemaakt en dat ze op zoek moeten naar een andere bijenkast. Ja, we zijn gek op dieren, maar er zijn grenzen.
Waarvan acte.

Aanzoek zonder ringen

Het is krap na 11 uur en ik zit alweer thuis.
Klaar ermee. Gisteren de hele dag gewerkt (en zo'n eerste dag valt geensinds mee!) en vandaag moest ik ook de hele dag aan de arbeid om vervolgens na het werk los te gaan met bijna alle collega's in Leiden; varen en drinken uit eten. En da's net te veel van het goede, want ik stond ruim 2 weken in standje 'uit' en zo snel sta ik niet weer helemaal in standje 'aan'. Dus ik nam vanmorgen eens 4 vakantieuurtjes op. Kan ik iedereen aanraden als je ze hebt, want de zon schijnt en het is droog en alle mannen zijn op school. Omdat ik meer werk dan ik laat uitbetalen spaar ik per jaar 104 uur extra aan uren, die ik dan ook wel weer ergens kan opnemen als het nodig is. Vandaag is zo'n dag dat ik het heel hard nodig vind. Dus vandaar haakte ik om 11 uur af. Heerlijk, heerlijk, want het is niet de bedoeling dat ik na de 1e halve week alweer zo uitgeput raak dat ik al ras weer aan een week Turkije toe moet zijn.
Alhoewel; ik ga met alle liefde terug voor nog een week.
Mijn zus&zo had verdeurie zo kunnen verhuizen met een huwelijksaanzoek op zak. Ze zei 'nee', maar kreeg wel van haar aanbidder een uit de Hamam gejatte schrubwashand. Ik zou dan ook 'nee' zeggen hoor als iemand mij een aanzoek komt doen met een scrubwashand want je kan toch wel iets romantischer verzinnen dan een scrubwashand al dan niet gebruikt! Daar ging het mis, want een vrouw wil geen hint in de vorm van zo'n scrubwashand maar die wil rozen, kaarzen en wijn. Veel wijn.
In het vervolg meldt zus&zo vanaf dag 1 reeds dat zij voorzien is van een 'husband at home' want dan ben je van het gelazer af dat ze als honing achter je hol aanlopen en je verhuiskoffer ook wel voor je willen dragen.
Slechts 1x heb ik mijn trouwring onder een Turkse neus moeten duwen toen de man in kwestie mij tijdens het afdingen van een echte neppe Burberrysjaal vroeg wat ik vanavond deed want anders had hij wel een idee. Ik liet hem mijn ring met diamant(waar?) zien en meldde kordaat dat bij die ring een hele grote husband hoort -en deed even visueel voor hoe groot die Chef van mij dan ook echt is- met de mededeling: 'de Chef would kill you, when you take me out'! Zusdus zei er direct 'with one hand!' voor alle duidelijkheid nog even in blokletters achteraan. Kijk, da's duidelijke taal, want voor je het weet, hang je op een turks balkonnetje je eigen was en burka te drogen... Die sjaal overigens die kreeg ik echt voor nog minder dan zus&zo. Ik liep gewoon de winkel uit want ik ga me niet blauw betalen voor iets wat niet echt is. Hij holde mij achterna en deed een laatste bod, die ik gretig aannam en voila: ik scoorde een Burberrysjaal. Heel handig in de hitte...
Goed, ik nam dus een halve vakantie dag, zodat ik nu lekker thuis ben. Wasje doen, burka strijken hier en daar een blogje lezen want ik loop vreselijk achter en me voorberieden op vanavond. We gaan Thai's eten. Lekker pittig denk ik en dan meteen maar eens vragen hoever het vliegen is naar Thailand.

Reisverslag met hier en daar wat foto's...

'Doe eens raar', doe eens 2 logjes op 1 dag.
Want ik heb wat in te halen en jullie willen foto's zien. Alles goed hoor, ik ben ook de rotste niet en geheel en al Zen; ik liet zelfs een fietser voorgaan vandaag, waar ik hem anders vol gas op de motorkap had gehad.
Dus voor jullie een korte vakantie impressie van een -voor herhaling vatbaar!- Turks avontuur.

Hier gebeurde het; een echte Turkse Hamam waar wij ons lieten scrubben, masseren, smeren en keren. Wij genoten en ik denk de heren die zusdus en zus&zo onder hadden nog wel meer dan de dames zelf...

We hebben niet alleen liggen vegeteren op een strandbed, maar zijn ook heel multi-culti bezig geweest. Efese: bloedheet maar heel gaaf om daar te lopen waar ooit Paulus zelf eens liep...

Zus&zo leende er een steen die ze behendig in mijn rugzak duwde voor op het graf van papa.

En verrot als het niet waar is, je hebt het over Paulus en wie loop je daar tegen het prachtige Turkse lijf? Juist ja. We noemden hem voor het gemak 'Paulus'...

Zus&zo even uitrusten met haar gat op een Efesisch trapje met haar Efesische hoedje. Speciaal aangeschaft voor de hitte aldaar en zeg nu zelf: het staat haar prachtig!

Michael was er ook!

In de arena. Indrukwekkend en een hele klim voor je boven bent. Een paar jaar terug gaf Sting himself er nog een concertje (met z'n harp en z'n citer en z'n tamboerijn...)

Zusdus en zus&zo.

Dan een natuurfoto: na een middagje strand deden wij bij Hakan een liter glaasje wijn. Witte wijn ja, want dat drinkt zo lekker weg. En zeg nou zelf: je zou ervan aan de drank raken toch?

Nog een natuurfoto: Serkan die ons tijdens het diner op onze wenken bediende. Hij sjouwde met lege borden; lege glazen vulde hij en aan het eind van het liedje wilde hij zelfs nog even met ons op de foto. Zijn manager is ook de rotste niet en maakte de foto.

Ja die Tuken die kunnen alles...

Met de zelfontspanner! Gelukt en alle zusjes in standje 'lachen' bij elkaar.

En vooruit, van mijzelf dan ook maar eens een close-upje...

En ik denk dat ik niets teveel zeg, als ik nu al weet dat ik volgend jaar weer wil! Dan gaan we met z'n allen en huren gewoon een etage af daar in het Ephesia-hotel. 8 dagen met de blogmeiden relaxen aan de westkust van Turkije, bijkomen, echtgenoten/partners en kinderen verboden, lachen, kletsen, genieten van de natuur, rugpijn krijgen van de bedden en bij elkaar de bruin verbrande ruggen insmeren...

Ik ga vast sparen...

Back to 'normal'

Hotel Ephesia

Het was nog maar de vraag of we wel/niet zouden vertrekken gisteren, want die gare aswolk hing ineens weer boven ons kikkerlandje. Gelukkig maar dat de wolk er de week ervoor niet hing, want dat lijkt me veel erger: niet op vakantie kunnen en er ook niet tegen verzekert zijn en vervolgens je vakantie in rook op te zien gaan...

Er was rond 16 uur echter 'geen wolkje meer aan de lucht' en dus vertrokken wij stipt op tijd om 3,5 uur later weer voet op Nederlandse bodem te zetten.

Ik moet eerlijk zeggen: ik was blij dat het voorspoedig ging, want je maakt je in je achterhoofd toch wat zorgen of ze bv halverwege zeggen: we landden in Duitsland en de rest doen we met de bus ofzo. Niets van dat al, gewoon lekker geland op Schiphol.

Tja en nu willen jullie weten 'hoe het was'.

Het was ver, kan ik zeggen. Ik was blij dat ik het niet hoefde te fietsen.

Maar verder ging het wel... was het fantastisch!!! Terwijl hier de winter nog eens langskwam, puften wij uit onze bikini's en dronken we wijn als limonade water om niet uit te drogen. De hele week was het 30 graadjes of warmer, zodat de bewolkte zaterdag als geroepen kwam, zodat we even konden bijkomen en konden sjoppen in de Kusadasi-stad.

Er is teveel om in 1 luttel logje te vertellen, dus ik zal het de komende week verdelen over meedere logjes, leuk voor jullie wellicht en ik heb log-voer genoeg voor een jaar week of wat.

Nog nooit was ik in Turkije geweest en had er een beetje een hard hoofd in of ik het wel leuk zou vinden, maar na deze week ben ik helemaal 'om'. Hoe snel kan het gaan. Het hotel was prachtig en superschoon alsof ik thuis was, het personeel vriendelijk en charmant en de temperatuur altijd beter dan hier.

Het had niet veel gescheeld of zus&zo had een man aan de haak geslagen. Hij bleef langskomen als wij gestrekt op ons strandbed lagen en vroeg zelfs of een bruiloft in de winter geschikte zou zijn. In het vervolg riepen wij dus om het hardst dat wij allen een man bezitten thuis en dat zus&zo dus ook niet beschikbaar was. Ook tot opluchting van onze moeder die een Turk niet echt ziet zitten omdat het veel te ver weg is... Maar ja, een adresje waar wij af en toe heen kunnen vliegen is toch zo gek nog niet, als ik het nu bedenk...

Het overige manvolk is over het algemeen werkelijk waar niet te versmaden. Kijk, ik ben natuurlijk keurig getrouwd en vreselijk trouw, maar ik heb m'n ogen niet in mijn bikini-zak zitten. Er loopt veel moois los rond in Turkije, maar als het me te gortig werd, dan duwde ik assertief m'n trouwring onder de Turk-in-kwestie zijn neus. En dat hielp waarachtig echt.

Voor nu houd ik het even kort; vanmorgen alweer met oudste zoon een halve dag in het ziekenhuis gezeten omdat meneer al dagen een dikke en pijnlijke knie heeft, wat de huisarts niet vertrouwde (reuma van de Chef) en ons dus doorstuurde naar de kinderarts. Gelukkig geen gekke dingen zo op het eerste gezicht, maar dan ben je wel 3,5 uur verder...

Volgende week belt de kinderarts terug en nu ga ik in wassen, strijken, boodschappen doen, opruimen (koffer staat nog in de kamer) en mijn mannen maar weer eens uitgebreid vasthouden...

Factor 80

Vandaag de laatste dag dat de mussen nog dood van het dak kletteren, dus we dachten 'we pakken de hele dag het strand want dat wordt ook wel eens tijd'. Aldus geschiedde. Om 10 uur lagen we gestrekt op een ligbed met kussen en badtowel van het hotel en smeerden we ons in factor 80. Nou ja, bij wijze van spreke dan want het was slechts factor 20. Genoeg hoor, want ik smeerde
me het rotje van boven naar onder en dezelfde weg weer terug.
Omdat ik over 3 weken 2 dagen naar een beautyoord moet en er dan ook niet belachelijk bij wil lopen of liggen, rukte ik fluks mijn bikinihesje van Ti en Et af en smeerde de zusjes ook stevig in de factor 20.
We lunchten na een uur of wat en kwamen een poosje bij in de schaduw met een broodje en een sapje.
Na de lunch baarden we ons weer op op onze bedjes maar we waren wel zo bijdehand om onze bedden met de zon mee te draaien zodat we een beetje egaal bruin worden.
Om 4 uur haakten we af; als je huid opeens 'Tssss' zegt als je de zee inloopt weet je dat er iets niet helemaal goed gaat.
Terug op de kamer zag ik wat er ws fout is gegaan. M'n benen, armen en buik zijn ietwat rood uitgeslagen en dat ondanks factor 20! Iksnaphetniet!
Veel tijd om erover na te denken had ik niet want onze interieurverzorgster stond aan de deur te rammelen dat ze erin wilde onze zwijnenstal op te ruimen. Omdat zusdus net lekker los ging op toilet heb ik haar in vloeiend Turks gezegd dat ze over 10 minuten terecht kan. Ik kan het wicht toch moeilijk binnen laten als zusdus schreeuwt van ontzetting als ze voor de zoveelste keer met haar vingers door het wc papier heenschiet? Zo ben ik niet en trouwens, ik had zelf ook kramp na een dag ' de zee in en uit' hollen.
Afijn, ik bekeek mezelf eens nauwkeurig in de spiegel en kwam tot de conclusie dat ik iets vergeten ben in m'n koffer te stoppen: brandzalf. Daar waar ik dacht dat factor 20 in de juiste hoeveelheid was aangebracht, heb ik ws toch het een en ander over mijn blonde hoofd gezien. Geeft nix, ik marineer me na het douchen zo in de body-lotion en dan komt het goed. Helemaal goed zelfs. En dan maken we binnenkort nog een paar mooie foto's zodat jullie ook kunnen zien dat het best wel meeviel.
Nog even belangrijk om met jullie 'meisjes onder elkaar' te delen: de Turkse mannen zijn errug mooi! Daar kan geen Griekse man tegenop en meneer de Vries ook niet. Ik heet trouwens gelukkig geen mevrouw de Vries hoor, dus ik kijk alleen en eet maandagavond gewoon weer thuis, bij de Chef.

We zijn er.

Hoe ver het was en hoelaat vooral.
Dag 1 was al voorbij voor die überhaupt begonnen was: we landen even na 00.00 uur en waren daarna vlot in het hotel: 03.10 uur!
Vandaag dus maar rustig aan gedaan: strand en een ouwerwetse Hamam-massage.
Terwijl we ons in ons nixie in een hamamdoek hesen omdat dat blijkbaar de bedoeling was, werden we een sauna in geduwd. Bloedheet, maar dat schijnt normaal te zijn in een sauna...
Daarna uitgebreidt gescrubt en gemasseerd in alle standen. Ik wist niet dat ik zoveel standen had. Heerlijk in de olie en madammeke masseerde zich een ongeluk op mijn lijf. Ik had nog de mazzel dat ik een madammeke aan mijn lijf had; zus&zo hadden ieder een man aan hun lijf...
Vanmiddag nog bijgekomen op -alweer- het strand. En nu zijn we net klaar met eten.
Het weer is redelijk. Ik kan hier natuurlijk niet oplepelen dat het zeker 30 graden is en de zon de hele dag in m'n mik schijnt. Dis dat doe ik ook ff niet.
Iemand toevallig nog een zonnebril over voor mij?
Mijn koffer is op Schiphol opengebroken en mijn RayBan is gejat. Ook was er een plastic tas van voor naar achter opengescheurd maar daar zaten schoenen in en doe hoeven ze blijkbaar niet. M'n zonnebril ben ik echter wel kwijt en da's knap balen, helaas.
Voor nu genoeg weer ik moet enorm wateren...

Ready for take-off

Kant en klaar.
Dat ben ik bijna.
Het voordeel van laat vliegen (of eigenlijk 'nadeel') is dat ik gisteren dacht 'ik doe het morgen wel'.
Mannen naar school en hupsakee, aan de gang.
Ik stofte trok de stofzuiger door de keet en duwde op de valreep 2 wassen in de masjien.
In galop trok ik reeds door de supermarkt om het manvolk vanavond alvast van eten te voorzien. Als ik vanavond op Schiphol zit te dineren bij de McDrek zitten mijn larfjes en de Chef aan de macaroni vlgs mama's recept. Da's pas echt lekkere macaroni:
Fruit 4 of 5 uien, doe daar smac en/of cornedbeef bij, kerriepoeder en ... macaroni!
Eventueel naar smaak currysaus toevoegen. Smullen maar en zo klaar!

Ik heb alleen een klein probleempje: ik kan mijn nigliesjeetje niet vinden.
Da's jammer, want het is een heerlijk gevalletje voor de nachten in de hitte. Zus zei al dat het in Turkije 's nachts warmer is dan hier overdag, dus dat ik dat nigliesjeetje gans niet nodig heb. Maar dit preutse schepsel is niet gewent om in haar blote blootje te slapen, dus ik sta straks als L.ivera opengaat, als 1e in het rek van de nigliesjeetjes te neuzen.

Nog even een vraag beantwoorden: waar komt mijn lay-out vandaan.
Zelf gemaakt mbv Paint.net. Het geknutselde geheel heb ik vervolgens als 'foto/afbeelding' opgeslagen en daarna als afbeelding geupload en over de blogtitel in een blogspot sjabloon geplakt. Snappie? Kind kan de was doen.
Heel simpel, want als ik het snap, kan jij het ook!
Zorg er alleen wel voor dat de kleuren die je op je sjabloon in je achtergrond kan kiezen, ook als achtergrond neemt (mbv Color cop) bij je te uploaden afbeelding.

Zo en nu ga ik mijn koffer dichtritsen, ik zit op 18 kilo da's 2 kilo te weinig! over voor souvenirs.
We proberen komende week nog wel een logje te schrijven, want we hebben vast veel te vertellen en buiten dat: we laten jullie graag meegenieten.
Dus: tot snel!

Happy

De vraag die aan deze award gekoppeld is: waar word je blij van?
Ik dacht nog met de Mona-toetjes-reclame in mijn achterhoofd, 'is dat een strikvraag?', maar nee, niets van dat al: gewoon 10 antwoorden verzinnen graag.
Ik sliep er eens een nachtje over en denk dat ik blij wordt van de volgende 10 opbiechtingen.

* Van de vakantie die morgen begint, als we met drie zusjes afreizen dwars door de vulkaanwolk heen naar Turkije. Ik ben hier zo aan toe! En moeders van pubers hoef je dat niet uit te leggen...
* Als de Chef zich beter zou voelen en niet de g*ganse dag pijn zou hebben.
* Als al het gezeik op z'n werk afgelopen is -> als de afkeuring dus echt op papier staat.
* Als ik in de stacaravan ben (die van m'n ouders was) en ik daar kan zijn waar m'n vader vaak en graag was.
* Als ik m'n neus in z'n body-warmer steek, die nog steeds in de caravan hangt en zijn geur nog even kan opsnuiven...
* Als ik bij m'n moeder ben (uurtje heen, uurtje terug) en we van elkaars gezelschap genieten.
* Als de jongens tegen me aan kruipen en mij uit zichzelf een hug geven. (Doen ze alletwee nog regelmatig!)
* Als het op de afdeling (m'n werk) lekker loopt, alle bedden vol zijn en ik voldoende tijd heb om dingen af te ronden die moeten gebeuren.
* Van patienten die verkreukeld binnenkomen en na een revalidatie periode bij ons weer lopend naar huis kunnen!
* Van de zekerheid die ik heb door mijn geloof dat ik mijn vader, oma's, neef, etc. ooit terug zal zien en dat 'voor altijd' dan echt waarheid wordt!

Mooi rijtje dacht ik zo.
Ik geef de award door aan: Fleur, Mammalien, Stelletje mutsen, de Heekjes, Es-presso, 't kleine Kikkertje, Ciska (Kobus&co), BaasBraal, Linda's life, achter de wolken schijnt de zon.
En dan heb ik even niet opgelet of je hem misschien al gehad hebt; doe ermee wat je wilt...

Zus en zo

Weer thuis!
Voor zolang het duurt, want maandag begint het Grote Genieten echt.
Niet dat ik afgelopen week niet genoten heb met z'n vieren een weekje er tussen uit, maar dan loop je toch al snel net als thuis, te moederen, te wassen, te opruimen, te verzinnen wat we eten moeten en te verzorgen.
Komende maandag ga ik echter met zusdus en oudste zus een hele week op sjouw naar het zonnige Turkije!
Het is er rond de 30 graadjes, dus het wordt afzien genieten!
Wondel twitterde dat ze niet van het bestaan van nóg een zus op de hoogte was.
Mijn nederige excuus Wondel dat ik niet eerder heb laten blijken dat ik nog een geweldige zus heb! Ik heb het nu over mijn oudste zus. Laat ik haar voor het gemak 'Carolien' noemen. Ze heet niet echt zo, maar ze heeft wel iets met die naam; dat komt omdat onze vader haar liefkozend zo noemde en dat houden we erin als het zo uitkomt. En nu komt het even zo uit.
Carolien is de oudste van de zussen+ er zit zo'n slordige 4,5 jaar tussen haar en ons.
Daarboven zit ook nog een broer maar da's een ander verhaal.
Omdat Carolien zoveel iets ouder is dan ons en wij altijd met z'n 2-en waren als tweeling heeft het lang geduurd dat ik met haar net zo'n band heb als ik met Madelief heb.
De jaren hebben ons gevormd en ik weet dat we ongeloof'lijk veel van elkaar houden; ik kan haar altijd bellen als dat nodig is en zij is het ook, die mij door de meeste dipjes hier thuis heensleurt. De band die ik nu ook met haar heb is speciaal: we hebben heel veel aan elkaar gehad (en nog) toen onze papa overleed. Met haar heb ik een dag en nacht aan papa's bed gezeten toen hij op de IC lag. Terwijl Madelief en ik elkaar afwisselden om thuis ook nog te kunnen zorgen voor ons gezin, bleef zij al die dagen dicht bij papa. Hij heeft het vast geweten!
Nu papa er niet meer is zorgt Carolien onvermoeibaar voor onze moeder. Ze sjouwt mama naar de bieb, regelt thuiszorg, haalt boodschappen en boent de wc uit. Vooral de afgelopen maanden toen mama zo ziek was, liep zij haar benen uit haar kont naast haar baan die zij ook nog heeft. Ja die zus van mij is een zus waar iedereen jaloers op zou zijn, maar het is MIJN zus en ik ben heel trots op haar.
Daarom ben ik ook zo blij dat we dit jaar met z'n 3-tjes een weekje naar de zon gaan.
Bijkomen, uitrusten maar vooral genieten van elkaar en ouderwets helemaal plat liggen van het lachen. Want er moet wel gelachen worden de komende week, maar dat gaat wel lukken.
Dus Annemarie Carolien: ik ben erg dankbaar dat je m'n zus bent en dat je er altijd bent voor mama en voor mij.
Ik houd van je!

Het leed dat vakantie heet

Dat het een lange strenge winter is geweest wisten we al.
De Chef was voor het laatst op de camping die 3 vreselijke dagen voor de kerst toen heel Nederland zat ingesneeuwd. Toen het zo extreem was zat mijn wrak hier omdat hij met een vriend de aanbouw ging timmeren zodat we, als alles af is meer leefruimte hebben hier in/bij ons stulpje. En omdat het rond de kerst zo koud was kon het water er niet op want dat trekken de leidingen niet: het zou kapot vriezen waar je bij staat. Dus om schade te voorkomen heeft de Chef toen sneeuw gesmolten als ze koffie wilden of water nodig hadden. Stoere man, die Chef van mij...
Zaterdag bij aankomst hebben we, na eerst de auto uitgepakt te hebben, het water erop gezet want het is toch weer ruim boven de 0 graadjes. Tot mijn verbazing stroomde het water niet uit de kraan maar uit de geiser. Ik dacht nog: dat doet het anders nooit! Wat bleek: geiser kapot gevroren... Terwijl we altijd overal het water afhalen en leeg laten stromen om dit soort ongein te voorkomen... De Chef soldeerde in 2 uurtjes de geiser weer aan elkaar en, o Glorie: nix meer aan het handje.
Tijd voor 'n plasje want van al dat stromende water kriijg je aandrang. Terwijl de stortbak zich weer vulde met water na het doorspoelen bleek al ras dat de stotbak zich bleef vullen met water. Er kwam geen einde aan: het stroomde zo over de stortbak heen... ik dacht wederom: dat doet ie anders nooit...
Water er weer af en de Chef zat vervolgens tot z'n oksles een paar uur in de kapotgevroren stortbak die ook zonder water toch de kans had gehad kapot te vriezen. Toen ik het niet langer kon aanzien heb ik een nieuwe stortbak gekocht bij de plaatselijke kluswinkel. En, o Glorie: we plassen weer als vanouds!
Tijd voor koffie, dachten we. Wat waren we daar aan toe!
Ik pletterde een koffiepadje in de Senseo en liet het overjarige apparaat opwarmen. Kopje eronder en hoppa: druk op de knop... Ik stond erbij en keek ernaar.... Terwijl het water het Senseo apparaat verliet aan de onderkant van het apparaat ipv aan de bovenkant in het kopje. En alweer dacht ik: he, dat doet ie anders nooit!
Jullie raden het al: het lege apparaat was kapotgevroren door de strenge *$%#@ winter!
De Chef maakte koffie op de ouderwetse manier terwijl ik een bakje thee naar binnen goot.
Ja ja ja, dat luxe kamperen valt lang niet mee! Nou moet ik zeggen dat we eigenlijk nog nooit iets echt kapot hebben gehad door de vorst. Dat dit jaar alle records verbreekt zal er wel bijhoren: de winter was tenslotte ook errug streng!
Verder is het heerlijk om nu weg te zijn en fysiek ook afstand te kunnen nemen.
Gisteren heerlijk relaxed bij zusdus bijgekletst en elkaars haren geverfd. En op de valreep haalde zij uit de garage nog een oud Senseo apparaat tevoorschijn die het gewoon nog doet ook!
Het weer valt ietwat tegen maar de lachel doet het helukkig nog wel.
Wij vermaken ons dus wel en ondertussen ben ik krachten aan het opdoen voor Turkije volgende week maandag. Niet geheel onbelangrijk. Maar toch hoop ik dat het wat warmer wordt nog deze week en dat er geen nachtvorst meer komt. Gaat wel lukken, denk ik en anders ga ik lekker naar zusdus!