Nee, dank u.

Goedemiddag, u spreekt met Piet Paaltjes van de Hotelbon.
'Goedemiddag', reageer ik, plotseling alert en op mijn hoede.
Ik ken dit soort stemmen en uit het hoofd geleerde openingszinnen.
'Ik heb goed nieuws voor u, zegt Piet, want ik kan u een mooi aanbod doen'.
Ik: 'Ik heb het donkerbruine vermoeden dat ik geen belangstelling voor uw aanbod heb meneer'.
Piet weer: 'nou, u weet nog niet eens wat voor aanbod ik heb, hoe kunt u dan niet geinterresseerd zijn?'
Da's echt de reactie van een man, die snapt niet dat vrouwen 3 zinnen verder kunnen denken.
Ik antwoord Piet: 'u belt van de Hotelbon, dus ik neem aan dat het niet over pretparken gaat en dus weet ik al voor u uw aanbod bekendmaakt, waar het over gaat en dat ik geen belangstelling heb voor uw Hotelbon.'
Ja, daar was Piet stil van, hij vroeg of ik dan nooit in een hotel slaap. en daar bedoelde hij dan weer niet Hotel Nicolette doet het wel mee 'Jawel meneer maar dat is alleen met studiereisjes'. O, zei Piet, en die hoeft u niet zelf te betalen?!' - Nee, duhuh, die worden betaald en dus heb ik geen belangstelling.
Piet viel stil en ik wenste hem nog een goede middag.
Terwijl ik m'n telefoon dichtschoof hoorde ik in de verte Piet nog iets zeggen.
Ik vond het niet belangrijk, ik ben gans in mijn nopjes over mijn assertiviteit, terwijl ik op standje 'uit' in m'n hangmat hing.

30 juli

Vandaag is het al de 2e keer dat we zijn verjaardag niet meer vieren.

Het is sinds ik me kan herinneren ook de 1e keer dat ik aan het werk was op zijn verjaardag. Normaal was ik al op de camping en vierden we zijn verjaardag want pa en ma stonden 'gewoon' 1 veldje verder...

Maar het is niet meer gewoon, want hun plekje is nu leeg, hun sta-caravan staat nu op onze plek en ma is thuis. We hoeven zijn verjaardag niet meer te vieren.

Nu vier ik zijn leven dat geweest is: hij is het waard want hij was heel bijzonder.

Ik draag hem in mijn hart en symbolisch op mijn pols en om mijn vinger.

Hij is het waard.

Bedankt pap.

Hoera voor IvdM / trein...

Zit weer eens intensief op Twitter en heb een diepgaand 'gesprek' met haar.
Dat komt zo: 7 kinderen dat gaat je niet in de koude kleren zitten. Ik heb er 2 toen stopte mn lijf ermee en was verder baren uitgesloten en dat vind ik al niet meevallen.
Nou heeft zij ze ook niet alle 7 zelf uitgepoept, maar de helft 'kado' gekregen bij haar lief. All-inclusive heet dat.
En da's heel veel. Applaus dus voor haar, omdat ze he goed doet en ik met verwondering en soms verbijstering haar blogs lees en dat ze daarnaast nog zoveel humor en energie over heeft.
KLAP, KLAP, KLAP, KLAP, KLAP, KLAP, KLAP.

Ze Twitterde ook dat er iemand een zweefduik voor een trein heeft overleefd. Dat kan, als je maar de goede kant op duikt. Maar ws is het niet de bedoeling als je richting trein duikt, dat je het overleefd.
Het gebeurt vaker dat mensen dit overleven. En als ze een beetje in de buurt wonen komen ze na het ziekenhuis bij mij.
We hebben ooit een jonge knul op de afdeling gehad die had ook zoiets overleefd. Die was nl verkeerd-om op de rails gaan liggen. Nu zat zijn hoofd nog op de juiste plek alleen waren zijn beide benen verdwenen. Weg. Foetsie. Onder de trein.
Daar zat hij dan, zonder benen en in een depressie. Want die was niet tegelijk met zijn benen verdwenen dat rijmt! We hebben het zelfs meegemaakt dat ie op zijn stompen liep, dat kan ik iedereen afraden. Loopt niet lekker en ziet er niet uit. Heel soms komt ie nog even op de afdeling langs, het is zeker 17 jaar geleden van z'n ongeluk... je kan dus heel oud worden zonder benen!

We hebben ook 2 jaar geleden een Iraanse vrouw op de afdeling gehad.
Rot leven achter de rug, man vermoord terwijl ze zwanger was en niet geheel ingeburgerd zoals je dat zou wensen.
Ze vrat washandjes, wat ze ermee deed weten we nog steeds niet, maar ze gebruikte er zeker 50 per dag. Maar dat terzijde.
Op een nacht lag ze te hoesten, te hoesten en te hoesten. Daar konden de andere 39 patienten niet van slapen.
Er was er 1 die dacht: ik ga het beste mens een dropje brengen.
Tegen het hoesten.
Dat doen wij hier in Nederland, dan brengen we een dropje, ook al is het middenin de nacht.
Meneer dus z'n bed uit, in zijn onderbroek naar mevrouw haar kamer om haar een dopje aan te bieden.
Hij was de kamer nog maar nauwelijk binnen of zij zette het op een schreeuwen. Ze krijsde alles bij elkaar op een manier die je normaal alleen bij het NOS journaal ziet. Niet om aan te horen en heel hard.
En echt, hij kwam alleen een dropje brengen. Hij heeft het haar niet eens kunnen vertellen: ze schreeuwde alsof hij haar kwam aanranden. Het lag niet aan het dropje nee, het kwam omdat hij in zijn onderbroek de kamer in kwam. Zij zag de hemelpoorten al dichtklappen waarschijnlijk. Want dat vindt Allah niet goed he? Een man in onderbroek die des nachts je kamer in komt zetten met een dropje.
Die man is zich rot geschrokken en hij heeft haar nooit meer een dropje aangeboden.
Wij hebben er blauw om gelegen. Het is leuk werken in de revalidatie, we maken van alles mee.
Veel ellende ook, maar echt het is prachtig werk. Ik houd jullie op de hoogte. Heb 20 jaar aan real-life-story's!

Wat? Wrat!

Het is te goor voor woorden, ik stond (oke: zat) erbij en keek ernaar.
Het gebeurde me zomaar en dat terwijl ik altijd zo razendsnel kan reageren op iets.
Het kwam zo: ik was aan het werk vandaag en tijdens de koffiepauze zit ik deskundig en nauwgezet mijn banaan af te pellen.
Ik heb bedacht dat als ik volgende week in bikini wil, ik nu iets moet doen om er een beetje apetijtelijk bij te liggen. Een banaan dus en geen taart of ontbijtkoek ofzo.
Toevallig zit er rond die tijd dat wij (de verpleging) pauze hebben ook altijd een fysiotherapeut in ons kantoor te snaaien en te kijken en te proeven wat wij hebben staan aan eetbaars zijn pauze voort te zetten na net zijn eigen pauze gehad te hebben.

Afijn, terwijl ik mijn banaan pluk roept hij: ' he joh, geef mij eens een stukje van jouw bananenschil'.
Ik keek hem enkel aan en dacht na.
Ik zat te verzinnen hoe ik hem een stukje van mijn bananenschil zou moeten geven, als ik hem al een stukje van mijn bananenschil wilde geven.
'Pak maar een schaar', zei ik 'en knip maar af'.
Niet nodig dacht de fysio: hij wierp zich over tafel heen en stortte zich op mijn bananenschil!
Eikel. Nee, Schil. Ik was er beduust van en dat ben ik niet snel kan ik melden.
Hark, doe een even normaal zeg.
Het wilde hem niet lukken -ik snap het- en ik keek naar dat wat er over was van de schil.
De uitleg die volgde deed mijn reeds genuttigde banaan rap weer omhoog komen kwam er bij hem maar eens wat omhoog Bananenschil schijnt goed te zijn tegen wratten!
Wat een vieze Hark zeg, om met zijn wrattenvingers ongevraagd in mijn schil klimmen!

Ik had ineens geen trek meer, heb de schil eraf gehaald en de rest van de banaan naar binnen geduwd. Als ik morgen enorme lippen heb die ik niet herken, weten jullie waar het van komt.
(Zijn NIET mijn eigen handen mensen!)

Ringetje

Ik heb een ringetje gekocht.
Nou ja, ringetje... zeg maar gerust RING.
Zomaar, tussendoor, zie ik jullie denken?
Nee, eigenlijk niet.
Dit is een hele speciale ring.
Van papa voor mij...


Mijn moeder heeft bedacht dat alle kinderen en kleinkinderen een x bedrag krijgen, nu alle kosten betaald zijn en de belasting is langsgeweest 1 jaar na het overlijden van papa.
En ik moet zeggen ik zat er niet eens op te wachten. 'Alles' staat gelukkig op de 'langst levende' en we zouden niet willen dat ma het huis bv uitmoet omdat de kinderen het erfdeel opeisen of iets dergelijks.
Maar mama wilde het. De helft bewaren zusdus en ik voor een vakantie volgend jaar met z'n tweetjes. De andere helft heb ik erg over na lopen denken.
Een aandenken aan papa...? Maar wat dan?
Ineens wist ik het!
Een ring.
Donderdagmiddag heb ik een ring gekocht en ik vind hem prachtig!
Wit en geel goud.
Omdat het symbolisch is voor pa en mij.
Wij behoren nu niet meer tot dezelfde wereld en daarom wilde ik 2 kleuren goud.
Ook lopen de 2 kleuren niet in elkaar over maar stoppen ze en raken elkaar aan om toch nog een eenheid te vormen: spreekt voorzich he?!
Dan een heus diamantje, beschermd in de ring zelf: ik voelde mij beschermd door papa en dat gevoel koester ik nu symbolisch.

Donderdag de 30e zou papa jarig zijn. Zijn 2e verjaardag al die we niet meer vieren.

Ik mis hem vandaag weer zo, maar donderdag zal ik zijn leven vieren en dat wat hij voor mij betekend heeft.

Met de ring om mijn vinger.

En ik als papa's diamantje...

Bedankt mam.

Uni-sex...

Zo kon het dus zomaar gebeuren dat ik hier met 2 verschillende afgrijselijke Birken-teenslippers aan mijn voeten zit.
Dat komt zo: zusdus zit net hoog en droog in France of ik kreeg een sms van d'r. 'Of ik nog naar de stad moest'. Háár stad bedoelt ze, want ik was net neergestreken op le camping vlak bij haar optrekje. 'Nee, ik moest niet naar de stad, ik moest vooral om boodschappen', die morgen voor de visite en voor de 2 mannen die vanaf vandaag weer moederziel alleen op le camping zitten zonder hun steun en toeverlaat mij. Of ik even Birkenstock teenslippers voor d'r wilde halen, want die had ze toch ineens hard nodig daar in het verre France. Ik, net een dagje vrij en erg toe aan rust, RUST, rust, ben ook de rotste niet en dus toog ik nog voor ik de boodschappen ging halen om teenslippers voor zusdus. Ik lijk wel gek. Kostte me nog parkeergeld ook, maar geen haan die daar naar kraait! Ik propte mijn verhicle in een parkeerplekje tijdens de spits en snelde naar de schoenenzaak voor zusdus' haar teenslippertjes.

Terwijl zusdus stond te kwijlen van al die mannen die de Mont Ventoux nog op moesten, begaf ik mij naar haar stad voor teenslippers. En ze hadden ze nog hoor, keurig afgeprijsd en al en in de juiste maat en kleur.
Ze heeft ze alleen nog niet gezien, dat kan ze nu mooi doen.
Kijk zus, hier zijn je nieuwe teenslippers! Die rechter is voor jou, ik heb er ook nog een linker bij gekregen.
Maar nu ik ze heb, vind ik ze zelf toch ook wel errug leuk!
Ik had al zwarte sinds 1 week, zilver nog niet....
Kopen zus?

Gestampte muisjes

Gelukkig is de foto wazig, gemaakt met m'n telefoon en da's maar goed ook.
Vanmorgen wakker geworden op de camping, was ik al blij dat er geen muizenlijk op de veranda lag. Maar ik had te vroeg gejuichd. In de gras lag hij/zij. Nog helemaal heel, dat was van de week wel anders.
Toen man-lief woensdag wakker werd lag er 1 muis half open op het tapijtje en de veroorzaker was nergens te bekennen.
Maar, omdat ik tegenwoordig altijd nadenk over een eventueel logje, dacht ik vanmorgen: hier ga ik eens even een fototje van schieten. Camera ligt thuis, dan maar met de mobiel.
Dus zo gezegd, zo gedaan en toen naar huis.
Nog 1 weekje werken en dan heb ik iedere dag verse muis bij het opstaan.
Ik hoef vanavond niet na te denken wat ik ga eten:

Gestampte muisjes...

Prietpraat

Bij gebrek aan inspiratie dacht ik: ik gooi er wat prietpraat tussen door.
Toen de jongens klein waren schreef ik alles op als er iets grappigs uit hun mond kwam zetten.
Nu wordt dat minder, o.a ook omdat ze minder onbevangen reageren en soms heel soms, bijna nooit eerst nadenken voor ze wat zeggen. Dat hebben ze van mij.

Eerst wat uitspraken van de oudste van lang, lang geleden.
Jasper: bijna 3 kijkt aandachtig toe als ik mn benen zit te scheren en merkt op: mama, ben je aan het grasmaaien? dank u!

Mama; 'I love you Jasper'. Jasper: 'I love you ook nog meer'.

Jasper 3,5 enorm zindelijk is met Gijs in de Gamma en zegt: 'Papa, ik moet plassen'. -'Ja dan moet je even wachten, dat kan niet hier'. Even later, Jasper weg! Gijs: 'Jasper, waar ben je?' -Hie-ier! Gijs gaat op het geluid af en wie ziet hij zitten met z'n broek op z'n enkels op een demonstratie wc-pot? Jasper: hij moest nu plassen!

Jasper 5 jaar zit met mama bij de dokter en er komt een Marokkaanse vrouw met hoofddoek binnen. Jasper: 'kijk mama, Roodkapje!'

Jasper ziet een begravenisauto met daarachter een enorme stoet en zegt: 'is dat voor de Koningin?'
Later ziet hij grote zwarte mannen van het graf lopen met allemaal een hoge hoed en zegt: 'hebben die gegoocheld?'

Jasper nadat hij Sinterklaas aan de telefoon had: 'Het was tante Marjo hoor, ik weet het zeker!'

In verwarring: 'Mama je lijkt meer op tante Marjo dan op mama'.

Ook leuk: 'tante Marjo, die is pas kick'!

Tegen een meneer op de camping: 'Heeft u een masker op of ziet u er altijd zo raar uit?' heeft ie niet van mij, dat dat even duidelijk is

Tegen de buren door de schutting: 'Komt dat geluid bij jullie vandaan?' -Jaha! Jasper: 'Wat een grote herrie zeg'!

Vlak voor mijn 35e verjaardag: Morgen wordt je 65 mama. -'Nou nee, 35'. Jasper: o, nou ja dat is ook oud...

Jasper vraagt zich af of hij ook kan trouwen zonder dat hij dan kinderen krijgt. -'Ja, dat kan'.
'O, da's mooi want ik wil een Ferrari!'

Dion wordt naar de gang gestuurd en Jasper zegt hulpvaardig: 'zal ik de deur even open doen?'

De Here God is ook 1 groot mysterie, maar soms ook heel kinderlijk eenvoudig voor hem.
Jasper bidt: 'Here God, ik wil graag buiten spelen en wil dus geen drup-pel-tje regen zien'!
'Here God, dank U wel dat U Dion zo grappig heeft heeft gemaakt'.
'Kan de Here God toveren? Papa wel!'
'De Here God moest zijn eigen kruis dragen en dat was heel moeilijk voor Hem want Hij heeft niet zulke grote spierballen. Papa wel!'
Jasper bidt: Wilt U voor papa's benen zorgen en voor z'n nek en voor z'n snuitje... moest zijn stuitje

Zo kan ik nog wel even doorgaan . En dan heb ik nog niet eens de uitspraken van de jongste gehad. Die bewaar ik voor de volgende keer.

Alleen...

Terwijl ze in 'het zuiden' nog niet eens vakantie hebben, heb ik hier aan de kust bijna het gevoel 'alleen op de wereld te zijn'.
Nou ja, bijna dan.
2 van mijn mannen bevinden zich op 180 km afstand en 1 zoon hangt als lijk zit op de bank. Het is stil in huis.
Op zich niet erg want overdag ben ik nog druk aan de arbeid, dus de tijd vliegt.
Oudste zoon is veel op pad, of naar het strand of bij vriendje en morgen een ,week dag naar Duinrell met vriendje. Eigenlijk lekker relaxed zou je zeggen. En dat is het ook wel.
Ik probeer er dus ook maar van te genieten en drapeer mij dan ook op de bank als het ff kan.

Man-lief heeft me in 2 dagen tijd al 2x gebeld op het werk. Maandag om te vragen waar het wasmiddel stond wat ik hem al had verteld toen ik het opruimde en vandaag met de vraag waar de parkeerpas ligt want er kwam bezoek.
Hij doet heerlijk ontspannen aan de phone en op de achtergrond hoor ik campinggeluiden. Ik verman me maar vind het op dat soort momenten shitterdeshit dat ik er niet bij kan zijn.

Daarnaast is zusdus vanmorgen op vakantie gegaan.
Zonder mij.
Met haar gezin.
Ook heel belangrijk dat haar gezin eens uitrust en dat mams niet weer met mij de hort op gaat. Het kan tenslotte geen feest blijven.
Alhoewel: we hebben besloten dat we volgend jaar het nog eens dunnetjes over doen: samen een weekje naar de zon. Van m'n vader gekregen zeg maar, via m'n moeder gegeven.
Hebben we bijna een heel jaar voorpret en kunnen we rustig verzinnen waar we heen willen in mei 2010 als er tenminste voor die tijd niemand 'krak' zegt...
Voor nu: nog 1,5 week en dan hebben jullie ook even rust van mijn gezemel.
En als er iemand mee wil volgend jaar dan horen zusdus en ik het wel.
Er is echter 1 'maar': er mogen geen mannen mee...

Op jacht in de vakantie.

En toen hadden ze vakantie.
Dat is inclusief het gedierte waar wij voor proberen te zorgen.
En die zijn mee op vakantie.
De tijd van hun leven en vers vlees voor de deur.
Ik leg uit: Kat en Poes gaan mee naar de camping en lopen daar los. Als een leeuw in de natuur zoals het ooit bedoelt was. Die van ons weten dat ergens diep van binnen wel want zodra ze uit hun kattenvervoerskisten klimmen, rekken en strekken ze 2x (voor en achterpoten) en binnen 3 minuten herinneren ze zich waar ze ook-al-weer zijn.
Ze lopen dus los en zijn de hele dag onderweg. Overal en nergens, maar toch wel in de buurt van onze plek en caravan. Overdag liggen ze nog wel eens te slapen, maar 's nachts verandert ons beestenspul in monsters. Vooral de jongste gaat op jacht naar vers vlees. Niet om op te eten maar gewoon om te moorden. Want als de jacht slaagt eet ze haar slachtoffer niet op nee, ze drappeert het lijk op de veranda of nog erger op de mat zodat, als ik of Gijs 's morgens bij het krieken van de dag onze blote voeten uit de caravan steken we zomaar een muis tussen onze tenen tegen komen. 1x heeft Gijs 's morgens bovenop een reeds overleden muis gestaan en echt: het klinkt niet fijn, het voelt niet fijn en het ziet er niet fijn uit 'platte muis'.

Zie hier de 'schat', net wakker wordend...

Zie hier het 'zoveelste' slachtoffer' op de mat...

Slechts 3 nachten zijn ze op de camping en ze heeft al 2x gescoord. Tenminste, die ze als troffee mee naar huis heeft genomen. Het is triest, maar ja zo is de natuur. Nu moorden ze elkaar nog uit, later in de hemel spelen ze met elkaar. Ik was al blij dat ik er niet bovenop stond vanmorgen.

De komende dagen zijn de slachtoffers voor man-lief want die is met jongste en de katten nog op de camping. Ik ben weer thuis met de oudste, want over 2 weekjes heb ik pas vakantie. En ik weet zeker: ik kan morgen gewoon m'n bed uitstappen zonder dat ik op een lijk trap.

Beugelbekkie

Nog even snel het laatste nieuws.
Vanmiddag met jongste naar de ortho geweest. Een alleraardigste onwijs lekker stuk orthodontist die Dion glimlachend bij zich riep. Ik er als plakband achteraan want vandaag zouden we zijn toekomst uitgestippeld krijgen. Wat gebitje betreft dan, op de rest heeft hij geen directe invloed. en da's jammer, heel jammer!
Alle gipsmodellen van Dion's gebit werden op tafel uitgestald en de rontgen foto's op de PC in beeld genomen. Na ruim 1 jaar met een actovator te hebben geslapen zijn zijn ondertanden inmiddels uit zijn bovenkaak gekrikt en is zijn onderkaak naar voren gegroeid en dus is het tijd voor een volgende fase. Ik keek amechtig naar die reteknappe ortho meneer het PC schermpje en zag dat het goed was.
O nee, niet helemaal. Ortho meldde dat Dion geen verstandskiezen heeft in zijn kaak (of daarbuiten) en dat die ook niet meer gaan komen. Da's om je rot te schrikken. Geen verstandkiezen! Hoe moet dat goed komen als je geen verstandskiezen hebt of ooit nog gaat krijgen? Ortho zei dat het zelden voorkomt maar dat het niet erg is; die dingen zitten 9 van de 10 x in de weg en de kiezen die hij wel heeft zijn prima.
Plan is nu: na de vakantie krijgt Dion slotjes all over the place en een buitenboordbeugel. Dat hadden we niet meer verwacht, die buitenboordbeugel. Maar ja, in dat knappe bekje wil Dion ook een mooi rijtje tanden en kiezen en dus doet hij het wel. Hij mag hem alleen thuis in/om hebben dan is hij er ws met 1,5 jaar vanaf.
Na de vakantie is het zover, hij kan dus nog lekker ongestoord met vakantie straks. Komt helemaal goed met die gozer.

Voor nu even stilte hier, ik ga de mannen naar de camping brengen en kom zelf met oudste zondag weer terug, want er moet gewerkt worden. Nog 2 weekjes en dan heb ik vakantie en wordt het weer ranzig mooi en bloedje heet. Later!

Just married!

Vandaag zijn Gijs en ik 21 jaar getrouwd.

Da's lang ja en zo voelt het ook. langer dan Sonja Bakker het heeft gered met haar Koen en langer dan Jan en Yolanthe, want die waren nog niet eens getrouwd.

In het stadhuis in Naarden

Bij kasteel Groeneveld in Baarn.

We zijn getrouwd in Naarden, want 'hij mocht al blij zijn dat ik zonder na te denken hem daarna achterna ging naar Katwijk'. In de kerk ben ik heel officieel weggegeven door mn vader. Ik ben nog blij dat ik dat destijds gedaan heb. Pa en ik hebben het zelfs geoefend in de tuin: wat was hij trots dat ie dat mocht doen.

Als je goed rekent was het vorig jaar dus 20 jaar. Ook een mijlpaal en een feestje waard. Ware het niet dat ik 1 week daarvoor m'n vader had begraven. Nix geen feest, nix geen taart, nix geen etentje of bloemen: ik heb alleen maar gejankt die dag. Tranen met tuiten heb ik gehuild, terwijl ik over het strand liep in de wind en oh, wat voelde ik me alleen zonder degene die mij 20 jaar daarvoor aan zijn arm de kerk had ingeleid en aan Gijs vroeg of 'hij goed op me wilde passen'. Gisteren had ik het daar weer moeilijk mee. Het gemis komt soms ineens om de hoek zetten als ik het niet verwacht en ook nu weer veeg ik de tranen van m'n wangen.

Maar vandaag gaat het goed, zelfs een beetje blij dat we dit nog kunnen vieren want ook daar zijn geen garantie's voor. Een dag dus met een lach en een traan, ik kan er niets aan doen.

Ik tel mijn zegeningen en dat zijn er velen: een hondstrouwe echtgenoot, 2 zonen, 2 'Vaders die in de Hemelen zijn' ;-), 1 moeder nog hier, zussen, broer en wat vrienden. Ik red het wel. Op naar het volgende jaar...

Sas-dag.

Wordt het nieuws de laatste weken beheerst door 'n dooie Michael Jackson, nee nu is er nieuw nieuws!
Sonja Bakker gaat scheiden. Ik citeer: 'Sonja en haar jeugdliefde Koen gooien na 8 jaar -waarvan 5 jaar getrouwd- de knuppel in het hoenderhok en gaan uit elkaar'. Dat komt zo: ze hebben in 8 jaar, net zoveel huwelijks lief en leed gepropt dat het voelt als ware het 40 jaar. 't Is dat ik muurvast op de bank zit, want anders had ik eraf gestuiterd. Mijn hemel: hoe doe je dat 40 jaar in 8 jaar proppen? Dan zou ik toch denken, je hebt een rotsvaste relatie juist als je zoveel meemaakt?!
Kijk ons: morgen 21 jaar getrouwd en inmiddels ook al meer meegemaakt dan menig ander na een heel leven. En echt, het viel niet mee. Ik droomde er ook niet van dat toen ik kinderen kreeg, ik kort daarna weer volledig aan de slag moest ivm het ziek worden en de afkeuring van Gijs. Maar je doet het wel. Tenminste, ik deed het wel. Ik had liever ook alle 'eerste en laatste' keren bij de jongens zelf 'live' mee willen maken.
Ik ga niet oordelen over Sonja, want wie ben ik om dit te doen. Ik ben alleen verbaasd en bijna verdrietig. Jammer, jammer, jammer. Maar ws wel goed voor d'r lijn, hoewel ze al superslank is.
Ik wil ook een aantal kilo's kwijt die zich op mijn heupen hebben gevestigd, dus wie weet... na 21 jaar... Als ik er maar van afval...

Feest?!

Het lijkt wel feest hier aan de kust.
Na een loeidrukke week gewoon een heerlijk weekend tot nu toe.

Ja, tot nu toe want het weekend is nog niet om hé!

Je moet maar raden wat er nog kan geschieden, maar tot nu toe gaat het super.

Mooie dag gister die man en ik afsloten op een feestje in een huis aan de Rijn. En feestjes waar wij samen naar toe gaan is zeldzaam hier, want de jongens hadden tot lang oppas nodig en die is erg schaars in onze omgeving. Nu waagden we het erop. Ik had de oudste met de dood bedreigd gewaarschuwd dat ie normaal moest doen tegen jongste. Oudste belde me zelfs dat hij een vriendje mee naar binnen had, of dat mocht en of ze chips mochten pakken. Bij thuiskomst zaten oudste en jongste gebroederlijk op de bank samen te X-boxen. Het was net echt. Dat ik dit nog mag meemaken. Geen bloed aan de muur, geen cola aan het plafond, geen geschreeuw en vooral geen depressieve jongste met blauwe plekken en een beschadigde ziel. dus Ilse, ooit, OOIT komt het goed en zal je weer blij zijn met ze Maar ja, ik heb er geen 7 maar 2 omdat na de 2e mijn lijf het begaf: nog net niet in een rolstoel maar nog wel steeds last van het bekken. Ik heb andere talenten denk ik dan maar...

Afijn, wij waren dus blij en tevree en gelukzalig viel ik in slaap. Vanmorgen pas laat wakker 9.30 uur. Da's laat voor mij. Normaal ben ik om 5.45 uur op en als ik vrij ben is 7.30 u al uitslapen voor mij. Nu heb ik dus het gevoel dat ik vakantie heb, maar niets isminder waar. Nog 3 hele weken werken dan ben ik aan de beurt. En ik vind het niet eens erg. Als ik straks vakantie heb gaat de zon schijnen. Nog meer feest dus...

Afscheid groep 8

Musical: Dion -midden- in zijn rol...

(Die blouse is ALLEEN voor z'n rol, dat begrijpen jullie zeker wel he!?)
Volleybal op het strand tijdens de BBQ

Mijn kind achter de meiden aan? .... argh!

Ik word oud mensen. Echt waar.

De jongste is nl van de basisschool af. Finito. Verleden tijd.

Deze week was rennen, vliegen. Druk nog met de musical oefenen, rozen kopen en 5 kilo snoep. Liever meer, maar ik vond het zat.

Ik zal het even uitleggen hoe het hier aan de kust in groep 8 gaat.

Op dinsdag avond was er de musical. Beiden groepen 8 hadden een musical ingestudeerd en in een volle zaal met ouders, broers en zussen, opa's en oma's opgevoerd. Ik zat bijna vooraan met 2 inlegkruisjes onder m'n ogen i.v.m mijn emotionele incontinentie problemen in dit soort situatie's. Ik kan nl. al janken als er iemand een staaf mixer wint op tv, laat staan dat mijn kind op een podium mee staat te zingen in de school-afsluitende musical.

Hij deed het goed, ik was alweer super trots op hem. Na de pauze werd er van ieder kind het 1 en ander voorgelezen: hoe ze zichzelf over 25 jaar zien en hoe ze waren als kleuter.

Daarna nog een lied, een gedicht en afscheid nemen.

Gisterochtend was de laatste ochtend op school. Met rozen voor de leerkrachten gaan de kinderen de klassen rond en in iedere klas wordt er dan snoep gesmeten gestrooid. 5 kilo had ie ingeslagen en het was schoon op. Dat snoepstrooien is traditie hier en dat is grappig. Je kan er na zo'n strooisessie, een hele zomer van eten, zo blij zijn de groepen 8 dat het erop zit.

Gisterenavond had de klas een BBQ op het strand. Om 20.00 uur mochten de ouders erbij aanschuiven en aldus geschiedde.

Het was gezellig. Veel hebben in tranen afscheid genomen van ruim 8 jaar samen. Dion liet geen traan; hij ziet uit naar z'n nieuwe school en klas. Ben wel blij dat ie nog een paar hele leuke laatste weken gehad heeft en met een goed gevoel terug kijkt op deze jaren.

En nu heeft deze moeder geen kind meer op de basisschool. Het is raar. Maar ook goed.

Je wilt toch ook niet als het even kan, tot weetikhethoeoud nog rondlopen tussen de kleuters terwijl je je bedenkt dat je rollator niet op slot staat en dat je steunkouzen afzakken als je op ze staat te wachten bij het hek.

En nu hebben ze vrij.

7 lange weken.

31 augustus hoeven ze zich pas weer te melden.

Ik ga nog even door, heb op 3 augustus pas vakantie.

3 korte weken.

Maar ik klaag niet; ik hoef geen luizen meer te zoeken, geen overblijfmoeder te zijn deed ik al niet, want ze bleven niet over, maar toch: het idee he..., niet in de oudercomissie en geen veters meer te strikken.

Heerlijk: m'n jongste is van de basisschool!

Broek

Iedereen kent het wel, of heeft het wel:
een lievelingsbroekje die ze met mooi weer vaak dragen. Ik ook.
Ik heb zo'n broek en soms sla ik dan door: ik woon in die broek.
En nu is er iets ergs gebeurt met die broek. Nee, niet vies of te klein deze broek zit als gegoten en doet mijn figuur (of dat wat er van over is) perfect uitkomen nee het is veel erger dan dat.
Broek heeft een heuse slijtage plek! Je kijkt door de versleten stof zo m'n bovenbeen op! Ook niet erg, want die bovenbenen van mij, dat kan nog best al zeg ik het zelf ;-)
Ik heb Broek snel uitgetrokken en bezin mij op een oplossing zodat ik Broek weer kan dragen. Die slijtageplek komt ws van het fietsen, dus de oplossing moet dusdanig zijn dat Broek het fietsen blijft overleven en weer jaren mee kan. Net als ik. Ik wil ook nog jaren mee en het liefst in die broek.
En nee, ik ben er niet overstuur van, of diep verdrietig. Alleen teleurgesteld. In Broek. Nu moet ik ws op zoek naar een andere als-gegoten-zittende-broek. Ook niet erg, want ik ga graag op zoek naar een andere broek; een goed excuus aan man-lief als ik weer eens met een andere broek aan kom zetten thuis.
Dus, ben ik afwezig de rest van de dag: ik ben op zoek naar een broek.
Oplossingen voor die slijtage plek zijn trouwens van harte welkom!
En steun mijn actie: 'Help Broek de zomer door!'

Voorbij.

Vandaag is voorbij.
Het 1e jaar is voorbij; de cirkel is rond. Tenminste, zo voelt het.
Gisteravond toen ik van Katwijk naar Huizen reed ben ik eerst even bij papa langs geweest. En terwijl ik aan het graf stond en terwijl de vogels zongen rolde er een eenzame traan over m'n wang om dat wat geweest is en niet meer zijn zal.

En het is goed zo.

Papa is al een heel jaar lang Thuis; een betere plaats kan ik me niet wensen voor hem. Het zou wel erg egoistisch zijn om hem hier terug te willen hebben, want hij heeft het zoveel beter nu. Het is goed zo.

Omdat ik veel gekregen heb van m'n vader, mis ik nu ook veel. Maar ik kan nog jarenlang vooruit, met dat wat hij me heeft geleerd en gegeven.
En daarom kan ik door met dankbaarheid in m'n hart, een glimlach op m'n gezicht en de zekerheid dat ik hem ooit terug zal zien.

Het is goed zo.

Tot slot nog dit gedichtje: eerlijk gejat uit een 'grafstenen brochure'

'Alles waar je echt van houdt,

zal warmte blijven geven.

Het blijft altijd een deel van jou,

ook al is het niet gebleven

Een stukje van je leven.'