Hotel 'Nicolette doet het wel'.

Ik ben de glazenwasser en de wasserij.
Ik ben de tuinman, ´k hou het netjes bij.
Geloof mij: heel dit raderwerk staat stil,
wanneer mijn moede arm eens niet wil.

Ik ben gepromoveerd: psychologie.
Gewoon aan huis kreeg ik de theorie.
Soms is het mij, alsof ik angstig droom ,
want, ´k ben ook pedagoog en econoom.

Ik ben de schouder om op uit te huilen.
Ik ben de keeper, ik vang alles op,
en alle missers vallen op mijn kop.
Ik ben gezinshulp in mijn eigen huis.
Ik ben all-round verpleegster zonder kruis.
Ik ben strijkmachine , de poetsmachien.
Ik ben de zoek-es-op-ik-zie-het-niet-machien.

Ook ben ik kok, ik kook met variatie.
Maar niemand vindt dit eigenlijk een prestatie.
Je staat verbaasd, waar een mens nog tijd voor vindt,
want ik kreeg zo nu en dan ook nog een kind.
En ik paste het weer in ´t program in,
want ik werd de babysitter en de min.

Ik werd de huiswerkcursus (onbetaald),
dus heb ik al mijn talen opgehaald.
En soms moet ik een vlotte spreekbeurt maken,
dat zijn dan meer de interessante taken.
U hoort het wel: ik ben mij goed bewust,
van de verantwoordelijkheid die op mijn schouders rust.

Ik ben uniek, mijnheer en nimmer te vervangen.
Achter ´beroep´ vul ik dus even in
heel netjes `MANAGER VAN HET GEZIN`.
In plaats van ´zonder´ om mijn nek te hangen.

(naam en adres bij de redanktie bekend)

Kanniewachtenie

Vorig jaar rond deze tijd ging ik ineens met zusdus een weekje naar Kreta. Een hele week met onze reet op Kreet: wat hebben we genoten!

Dit jaar mag ik zusdus' koffer sjouwen naar Samos: over 3 weken zijn we er!

Kannieachtenie... maar morgen eerst 'n weekje voorbraden in de Achterhoek.

Voor alle duidelijkheid: ik sta op de bovenste foto, zusdus op de onderste...

Lekker vrij?!

Heerlijk, meestal kijk ik uit naar de donderdag want dan heb ik 'n dagje vrij.
Alle mannen naar school voor werk of studie en ik thuis het rijk alleen.
Eens niet om 5.50 uur op en lekker liggen meuren tot half 8!
Vanmorgen begon met Dion naar de ortho en daarna in 1 streep door naar de fietsenmaker want m'n nieuwe brommer krijgt z'n 1e onderhoudsbeurt. Krijg ik een leen-fiets mee waar ik nog voor het opstappen al bijna op verongelukte. Heeft het ding een achteruittraprem! Ging almost op m'n plaat daar voor die zaak en had meteen de schurft erin.
Brommer heeft nl. een electrische starter en die heeft het na aanschaf nog niet 1 x gedaan. Kunnen ze nu toch wel uit die 186 fietsen die ze voor de deur hebben staan, mij een normale fiets meegeven???
Daar wordt ik niet vrolijk van, obstinaatje als ik kan zijn en buiten dat: ik heb 200 euri meer betaald voor die electr. starter dus dan is het niet teveel gevraagd als ie het wel doet!
Thuis, Dion de deur uitgewerkt naar school en om een kaart voor bijna-jarige-broer die morgen 50(!) wordt. Meteen 'boodgeschapt' en een afspraak bij de kapper gemaakt voor vanmiddag. Regeren is vooruit zien en dus zit m'n haar over 3 weken op Samos zoals het moet zitten.
Straks de auto halen bij de garage die wordt gemaakt omdat er een onverlaat achterop parkeerde en daarna ook nog m'n brommer weer ophalen... Ik wordt niet goed!
En de dag is nog niet eens om, want ik wil m'n haar nog even verven; is nl. ook al 9 weken geleden...
Soms kan je maar beter aan het werk zijn, dan kom ik minder moe thuis dan ik soms na een 'vrije' dag ben.

Shitterdeshit

Ken je dat: kramp?
Nou ik wel. Eigenlijk is het ook nog mijn eigen stomme schuld, maar eigenlijk ook niet.
Een vrouw doet alles voor haar lijn, of dat wat er nog van over na het uitpersen van 2 kinderen. Ik dus ook.
Eergisteren dacht ik: 'ik zwel op en daar gaan we NU iets aan doen'. Vervolgens schoof ik 2 bisacodyltabletjes achterin mijn strot en slikte ze ferm door, zonder te kauwen.
Nou, die 2 ipv 1 was een foutje, maar ik had al geslikt voor ik er erg in had. En ik kots erg moeilijk, dus die 2e kreeg ik er nooit meer uit.
Dat duurde overigens niet lang. Tabletje 2 was de druppel die mijn darmen deed overlopen.
Al 2 dagen zit ik op de pot gekluisterd en ben minstens 2 kilo lichter. Maar ook al 2 dagen ben ik gewoon aan het werk, morgen heb ik pas een dagje vrij.
Dus op het werk heb ik ook met kramp gelopen, gezeten en al wat ik doe op mijn werk. Artsenvisite doen: mét kramp... Opname's regelen: mét kramp, jaargesprek: mét kramp, overleg met 'wie-dan-ook': mét kramp. Vanavond Hebreeuwse les: mét kramp. Soms had ik het gevoel dat de kramp m'n oren uit zou komen. Mén, wat is dat erg.
Voordeel in het geheel is, dat mijn darmgestel weer ontslakt is, tenminste... knappe slak die dáár nog in is blijven zitten.
En ik? Ik let in het vervolg toch ietsiepietsie beter op hoeveel stuks ik achter in m'n waffeltje duw... zei ze opgelucht, 2 kilo lichter... Morgen ochtend is mijn eerste stop de weegschaal!

Arie!

Ik durf het bijna niet te zeggen, maar ik heb hem. ARIE!
Arie, het meest smakelijke hapje van de EO in een keurige fotoreportage in een gloed nieuw mannenblad. Nou... een mannen-mannen-blad. Ik kon de verleiding niet weerstaan want de L'HOMO lag bij Bruna voor het grijpen inclusief een knal0rose LINDA. shopper. En die rose tas deed het hem, want rose is mijn kleur, vandaag.
Ik kwam thuis met Arie en liet hem trots aan Gijs zien, met de mededeling 'VAN MIJ!'
Dion-dear zei tot mijn verbijstering: 'Oh, mag ik de tas?' Tuurlijk schat, maar hij is rose!? Hij keek me aan alsof ik iets geks zei. Voor zover ik weet is ie niet kleurblind en verder pas 12, oke, bijna 13. Nou ja, de tas is voor Dion als ik klaar ben met de tas en verder blijft iedereen van Arie af.
Dat Arie gewoon in los rond loopt op deze aardkloot zou bij de wet verboden moeten worden, maar daar kan Arie himself dan weer niets aan doen.
Ik denk dat ik de foto's van Arie lospeuter uit de L'HOMO -verder staat er niet leuks in- en onderin de Samos-koffer drapeer, dan is het uitzicht van zusdus en mij in ieder geval gewaarborgt die week.

Sjerril-dear.

Sjerril, ons poezenkind van 2,5 jaar is een echte Madam. Ze is als tweede vrouw in het gezin zich erg van haar snorharen bewust en gooit die ook geregeld in de strijd bij de mannen.
Aan de ene kant is het een schatje maar dat weet ze dan ook van zichzelf en da's dan weer niet zo prettig.
Vanavond hoorde ik iets vanuit de keuken wat ik niet hoor te horen en al helemaal niet vanuit de keuken. Toen ik keek, stond mevrouw met haar kop in de schaal waar de rest van de ovenschotel in lag. Ze kneep haar oogjes onschuldig samen, maar had toch ook wel in het snotje dat ze fout bezig was. Ze verdween van het aanrecht voor ik de kans kreeg haar eraf te meppen en ging zich met half geloken ogen schoonmaken op de armleuning van de bank. Dat ziet er dan wel weer schattig uit, maar ze heeft al behoorlijk vet op plaatsen waar je het als vrouw niet wilt hebben, dus ze zou beter moeten weten!
Sjerril-dear heeft een eigen kleedje op de vensterbank boven de kachel, naast het kleed waar grote broer Noach ook ligt te bederven. Wanneer ze op haar kleedje naar buiten ligt te loeren op zoek naar vers vlees ~en daar ook afgrijselijk bij kan liggen klappertanden~ belemmert de luxaflex haar uitzicht. Sjerril steekt dan krachtig haar poot door de luxaflex heen en duwt die naar beneden. Ondertussen kijkt ze om zich heen wie het hoort en haar even komt helpen. Als het te lang duurt, duwt ze haar kop er ook nog doorheen en 2 voorpoten. De rest van het vet lukt niet en vaak kom ik al eerder in actie. Wanneer je namelijk dit ongestraft toelaat, sloopt ze m'n flexjes en dus sprint ik naar toe om het zaakje omhoog te trekken. Daar is ze blij mee en de flexjes ook. Soms lijkt het er zelfs op of ze glimlacht als de flexjes opgetrokken worden, maar dat kan ik natuurlijk verkeerd zien. Feit is, dat ze als kleinste en jongste gezinslid ons allemaal de baas is. En dat moest niet mogen. Maar het gebeurt gewoon voor je ogen en omdat ze op de camping zich weer reuze nuttig maakt door dagelijks verse muis mee te nemen ~al dan levend of reeds dood~ loop ik nu achter haar aan te sjouwen en haar op haar poezenwenkbrauwen te bedienen.

Persbericht

Uit het Leidsch Dagblad van vandaag:

Olga, een 27 jarige kapster uit Duitsland ontdekte een inbreker in haar nederige stulpje.

Olga, niet voor de poes en heel erg thuis in een snelle vechtsport, overmeesterde de inbreker en bond hem vast aan de verwarming met ik -weet-niet-wat.

Daarna duwde ze hem discreet een Viagra tabletje onder de tong en heeft hem 2 hele dagen te grazen genomen. Ik wil niet weten hoe en waarom...

Na 2 dagen heeft ze de inbreker vrijgelaten waarna hij (mega-watti) aangifte heeft gedaan van verkrachting.

Zij heeft overigens aangifte gedaan van insluiping.

Moraal van het verhaal: Bezint voor je met inbreken begint.
Waarschijnlijk doet meneer de inbreker het nooooit meer. Inbreken bedoel ik.

Bijna vakantie

Over een luttele week, heb ik zomaar een hele week vrij.
Met man en nageslacht naar de camping waar we de uitbouw aan de caravan zullen gaan opbouwen. Lees: man en zoon 2 doen het werk, zoon 1 doet niets en ik roep 'hup'. Dat laatste kan doorslaggevend zijn voor het succes van het op te bouwen stulpje, dus onderschat mijn hup-roepen niet!
Daarnaast ga ik me geestelijk en lichamelijk voorbereiden op de taak die vanaf 15 mei mij wacht: de koffer van mijn tweelingzus dragen naar Samos. Ik heb er vreselijk zin in, maar wil die week niet doorkomen van wegraking naar wegraking. Dus over een week flink slapen, uitslapen en bijslapen, tussen het hup-roepen door, zodat de week Samos een heerlijke week wordt en zus en ik kunnen bijtanken. We liggen met ons appartement zo'n beetje strak aan de landingsbaan, maar dat mag onze pret niet drukken. Mocht de landing iets te vroeg doorzetten dan zijn wij de eersten de kunnen inchecken... Kouros Bay: here we come!

Ik mis je

Papa

Ik mis je
en weet je wat ik mis
misschien het meest nog wel mezelf
sinds ik ontdekt heb dat een deel
van mij er niet meer is
ik mis je

Ik mis je
mis je meer en meer
zal dit ooit overgaan
hoe moet ik verder zonder jou
in deze onbeschutte kou
ver bij jouw hart vandaan
ik mis je...


(elly&rikkert)

Symbolen.

Het is nog steeds Pasen. Gisteren met de jongens naar de kerk geweest, Gijs is nl op de camping om de caravan van m'n ouders naar onze plek te verkassen. Afijn, wij hadden een doopdienst: 6 mensen die zich hebben laten dopen door onderdompeling; we heten niet voor nix 'baptisten'. Het was goed: ik heb na maanden weer eens luidkeels mee kunnen zingen zonder dat ik er vreselijk emotioneel incontinent bij stond te zijn. Pasen de 1e keer zonder vader is raar, maar des te dieper gaat Pasen dit jaar voor mij: Jezus is opgestaan --> ik zal mijn vader ooit terug zien! En daarom kon ik zingen.

Mama en Annemarie waren samen ook naar de kerk (ook baptisten) in Huizen. Het was heel bijzonder. Dat komt zo:

De katholieke cultuur heeft veel meer symbolen in hun geloof dat de christelijke. De katholieken kennen o.a 'allerzielen', wij hebben daar niets mee en kennen het ook niet.

Mama en Anne hadden een spreker die ze een mooie Paasdienst heeft gegeven, de 1e keer zonder papa, door wat hij zei en zij mochten doen. Er stond een schilderij -de kracht van de opstanding- voorin de zaal en er stond ook een klein wit kistje.

Degenen die gestorven zijn, zijn niet meer bij ons, maar wel in ons hart. Ook al wordt hun naam niet meer genoemd (in ieder geval 'te weinig') door de omgeving en in de kerken, ze horen er nog steeds bij! Daarom mocht iedereen die wilde een naam opschrijven en het briefje in het kistje doen, om te laten zien dat de doden niet vergeten worden.

Niet zo moeilijk dus welke naam ze hebben opgeschreven: 'Nic'/'papa'. Dit briefje ligt nu in het kistje, opdat papa nooit vergeten zal worden. Ook al was ik er niet bij, ik was er ontroerd van toen ik het hoorde. Mooi symbolisch om dat te kunnen doen.

Op mijn salontafel in de kamer prijkt een windlicht met olielamp. Zodra ik thuis ben gaat de vlam erin, want daar is ie voor gemaakt; een olielamp moet branden. Hetzelfde windlicht met olielamp staat op het graf bij papa. Rick en Anne zorgen ervoor dat de vlam altijd brandt.

Omdat ik niet in de buurt van het graf in Blaricum woon, kan ik niet 'even' langs bij het graf van papa. Nu kijk ik naar mijn brandende lampje en de foto die er strak naast staat en noem ik zijn naam 'papa'. Meestal direct gevolgd door 'ik mis je', maar dat terzijde...

Voor mij ben ik zo toch symbolisch dicht bij hem en kan ik ieder moment van de dag zo even bij hem langs.

En omdat we dus de namen van overledenen mogen blijven noemen zal ik dat ook blijven doen. Hoe zou ik anders kunnen?

Abha ~ Papa ~ Vader

Sinds een paar weken leer ik Hebreeuws. In een luttele 7 lessen, (waarvan ik de laatste moet missen ivm vakantie met zus naar Samos) moet ik het zover onder de knie krijgen dat ik woordstammen zou moeten kunnen gaan ontleden. Dat die 4 werkwoorden schuin staan is niet voor nix: het is reuze ingewikkeld en hard 'werken' om het Hebreeuws te kunnen snappen. Wat ik wel heel leuk en leerzaam vind is het ontdekken van deze taal omdat iedere letter een betekenis heeft en een getalswaarde. Ik zit vaak met open mond te luisteren, wanneer ik hoor, hoe of wat er met letters en de opbouw van woorden bedoelt wordt.
Ik zal jullie zo af en toe eens wat proberen over te brengen van wat mij erg aanspreekt. Let een beetje op, ik leg het gewoonlijk maar 1x uit.

Bovenaan dit blog zie je Abba (spreek uit als: 'abha') staan.

ábh = vader. abha = papa.

De Hebreeuwse letters: Aleph, Beth, Aleph vormen dus vertaald: papa.

Na het overlijden van mijn vader heb ik deze lettes op m'n ranke polsje laten zetten. Met naald (en draad) en inkt.

Wanneer je je buigt over het woord 'Abha' kan je dat splitsen in 'A' en 'bha'.

Tijdens de cursus heb ik geleerd dat de 'Aleph' wanneer hij alleen staat voor een woordstam 'IK' betekent. Daarnaas wijst de 'Aleph' als 1e letter van het Hebreeuwse alphabet (aleph-beth) naar God. Hij was en is de 1e.

'Ba' (zonder 'h' omdat de klank / uitspraak verandert door het korter worden van het woord) betekent: hij is gekomen.

Abha: betekend dus naast 'papa' ook 'Ik (verwijzend naar 'God'), Hij is gekomen'

Stoer hé?!

Toen ik dat hoorde was ik nog blijer dat de letters op mijn pols niet alleen verwijzen naar mijn papa, maar dat het ook betekent dat 'God, Hij is gekomen'.

En omdat Hij ooit is gekomen en Zijn leven heeft gegeven voor ons, weet ik dat ik mijn papa ooit terug zal zien.

Pasen!

Wonder van genade!

Jezus leeft!

Boem = Ho!

zondag 5 april 2009

In het kader van 'doe je kinderen eens een plezier en doe zelf lekker mee', ging ik vanmiddag met frisse tegenzin voor ze naar Mac. Omdat ze veel keus hebben en moeder niet is veroordeelt tot een Happy Meal, doe ik dat af en toe graag voor mijn nageslacht.
Gijs was toch niet thuis, dus die mist nix: wat niet (w)eet, wat niet deert. Het was echter bijzonder druk richting Leiden en dus ik gooide het stuur om, om de Mac-sluiproute te nemen. Liet nog even iemand voor gaan, het is tenslotte zondag, en toen ging het mis.

Met een luide klap, klapte er een onverlaat bovenop mijn achterkant. Van de auto bedoel ik. Dion zei: wat is dat? Nou Dion, zo klinkt het als er iemand achterop je parkeert. We stonden voor de groene stoplichten maar ik trok aan mijn handremmetje en stapte kordaat uit mijn verhicle. Meneer achter mij, bleek bij het uitstappen trouwens niet echt een onsmakelijk hapje , ook en vroeg: zat ik erop? 'Wanneer u de auto bedoelt wel ja' .
Dion toegeblaft dat ie z'n nummerbord moest opschrijven, want voor hetzelfde geld gaat het smakelijke hapje er vandoor. Deze meneer niet, hij reed keurig achter me aan en toen hebben we de schade bekeken.
Ik, met nieuwe bril, moest goed zoeken, want het was bijna niet te zien, maar zijn nummerbord was door de crash losgeraakt en dus moest ik toch ergens schade hebben! En ja hoor, ik ontdekte een fors lakdefect op mijne bumper . Aha hebbes, schadeformuliertje graag anders krijg ik van mijn man op m'n falie.
Niels B. te R. schreef keurig al z'n gegevens op want een formulier was niet aanwezig. Terwijl ik in mijn tas snuffelde naar papier, knielde Niels B. uit R. achter mijn auto door zijn knieen, het was tenslotte zondag. Iet-wat verwonderd vroeg ik aan Dion wat ie deed. 'Hij maakt een foto' zei Dion. Ik snap het; ik ben blond en dan kan je het als echte R'dammer nooit weten. Straks laat ik m'n autodak overspuiten, terwijl ik de bumper bedoelde. Slimme jongen die Niels B.
Ik ben echter ook niet op mijn achterhoofd gevallen en vroeg discreet naar z'n telefoonnummer, eh... rijbewijs. Klopte met de naam op het papiertje, wederom een slimme jongen die Niels B...

Afijn, het heeft nog geen 5 minuten geduurd, maar ik heb mijn eerste echte aanrijding meegemaakt. Voel nog niets trekken in mijn nek, maar dat kan nog komen. Zal ik by the way, noteren dat m'n bekken ook zo'n pijn doet?
Straks breekt fase 2 aan: 'hoe vertel ik het Gijs'? Omdat ik nu niet kan stilhouden dat ik stiekem naar Mac ben geweest heb ik ook voor hem een niet te versmaden Big Tasty besteld. Dat scheelt weer; een vet lekkere Big Tasty vertroebelt de blik en doet opkomende boosheid als sneeuw voor de verdwijnen. Trouwens de auto staat op mijn naam, daar heb ik ooit goed over nagedacht en het was mijn schuld niet, dus Gijs' reactie zal wel meevallen. Ik meld me vast ziek voor morgen, want het is algemeen bekend dat je de dag na het accident altijd veel spierpijn hebt . Dag landgenoten, tot over een week of wat...

Collecteren

13 mrt 2009

'Goedenavond, heeft u nog iets over voor het reumafonds?' Met deze openingszin en met mijn gezicht in een reumaplooi, heb ik deze week gecollecteerd voor het reumafonds.
Dat komt zo: ik werd laatst gebeld met de vraag of ik zou willen collecteren voor dit goede doel. Natuurlijk wilde ik dat, want man-lief staat bijna stijf van de verschillende aandoeningen, (waaronder meerdere soorten reuma: hij stond met uitdelen ws. vooraan ) dus wat dat betreft zou ik iedere maand wel langs de deur kunnen voor mijn eigen goede doel: 'Gijs'.

Met Dion aan mijn zijde toog ik woensdagavond dus richting 2 straten verderop. Dion een nekkraagje omgedaan en 1 been strak ingezwachteld, want dat brengt meer op. Alleen... Dion wilde dit niet, dus die stond als zoutpilaartje, zonder nekkraagje naast mij terwijl ik mijn tekst opzei. 'Heeft u een momentje?' nou nee, eigenlijk niet, want het is ijzig koud en ik moet nog erg ver, dus haast u! Maar ja, dat zeg je natuurlijk niet en dus heb ik woensdag bijna zelf reuma opgelopen voor het reumafonds.
Er was 1 man die botweg zei: 'nee'. Waarop ik reageerde met: 'nou, da's jammer' en dacht stiekem: 'wacht maar tot je zelf reuma krijgt, you bloody'.
Wat ook opviel was dat veel huisbellen het gewoon niet doen. Dat kan voorkomen, maar als de bewoner des huizes je dan vanaf de bank zo'n beetje zit aan te staren, vraag ik me af: 'ben je nou dom, of doe je dom?'
Dion werd steeds stiller en ik steeds kouder. Tot het eind toe heb ik, met mijn inmiddels opgelopen reumaglimlach van de kou, mijn tekst opgezegd en daarbij vriendelijk de collectebus discreet doch assertief tussen de deur door naar binnen geduwd.
En, al zeg ik het zelf, iedereen die thuis was en de deur open deed, gaf wat. Ik ben dan ook benieuwd wat ik in 2 uur bij elkaar gegrabbeld heb.

Had wel vreselijke stalbenen toen ik thuis kwam, maar gelukkig trekt dat bij mij met een paar uur weer weg. Gijs kan dat helaas niet zeggen. Hij heeft al jaren iedere dag veel pijn van zijn reuma en dat gaat niet over van een uurtje op de bank zitten. Daarom: steun het reumafonds! Zij ontvangen geen overheidsgeld en zijn voor onderzoek afhankelijk van giften en van de opbrengsten van deze nationale collecteweek.
En doe je het niet voor Gijs, dan doe je het misschien wel voor jezelf. Want reuma, daar vraag je niet om, het 'overkomt' je en dan ben je mooi de klos... Net als die andere 2,3 miljoen Nederlanders met reuma.

Bril

28 jan, 19:33,
Zo tegen het eind van vorig jaar merkte ik dat ik minder scherp zag dan ik gewent was om te zien, zelfs mét bril. Ik heb een bril voor vooral in de verte: in de auto en buiten op de fiets , want als je niemand herkent onderweg is dat wel zo wenselijk. De laaste tijd zag ik echter ook met bril niet zo scherp meer en hield ik hem binnen ook op, omdat Sasja de Boer ineens Philip Freriks' stem bleek te hebben.

Ik naar Pearle met het brand-new montuurtje in mn tas, die m'n vader 2 maanden voor zijn hemelvaart had aangeschaft. Zo unisex als wat, en omdat m'n moeder hem niet wil is het montuurtje van pa nu voor mij. Ik m'n ogen laten meten want het was toch ruim 5 jaar geleden voor het laatst gedaan. Ik schrok ervan en de meneer van Pearle deed net alsof. Mijn sterkte was n.l, na 6 maanden de ogen uit mijn hoofd gejankt te hebben, verdubbeld !

Dat alles was nu ruim 3 weken gelee. Ik vanmiddag toch even vragen hoe het met bril-in spé is en waarempel: bril lag kant en klaar op mij te wachten. Wel makkelijk toch dat ik enigsinds para-abnormaal ben, want bij Pearle moet je kunnen ruiken dat je bril klaar is. Bril werd gepoetst en rechtgezet en toen was het zover: bril nam zijn plaats op mijn neus in. Ik wist niet hoe snel ik bril weer van mijn gok af moest krijgen, stond er bijna van te spugen en dacht: O glorie , de verkeerde glazen... heb ik weer. 'Nou, moet wel even wennen', prachtig hoor, alles zo helder als glas. 'Ik houd m'n oude wel even op , moet nl nog boodschappen doen'. (Ik zag mezelf al spugend door de Hoogvliet lopen mét nieuwe bril en onder de k... ) Bril werd door mij razend snel opgevouwen en op de toonbank gelegd. 'Kan ik afrekenen? Dat kon, 34 seconden later was ik 198 euri armer. Maar ja, dan heb je wel wat!

Toen ik de Hoogvliet uit kwam, heb ik bril uit m'n tas gevist. Oude bril in de tas, nieuwe op m'n gokje. Diep zuchten , ogen langzaam openen en kijken of ik iets zie wat ik al maanden niet meer gezien heb. Dat viel mee, alleen: wat is alles helder en duidelijk! Thuis gekomen wel even schrikken: Gijs zien op ware sterkte is ff wennen... Nu, 2 uur later merk ik dat het toch echt de goede glazen zijn en dat het dus hoog tijd werd voor iets sterkers . Eind goed, al goed. Ik herken alles en iedereen weer en hoop vooral dat dat zo blijft. Enne.. pap: ik zal zuinig op zijn op 'jouw' bril.