Pietsie patsie pansie...

...wij gaan op vakantie.
En da's natuurlijk belangrijk genoeg om hier ff op het www te gooien.
Want het zou ook zomaar zo kunnen zijn dat jullie mij heel vreselijk gaan missen hier.
Niet doen, zou ik zeggen want we gaan genieten in de Achterhoek en eens helemaal bijkomen van alle stress en rampspoed van de afgelopen weken. Wat zeg ik: maanden!
We zijn eraan toe, onze eerste vakantie met z'n 4-en sinds de zomer dus ik overdrijf niet.
De tassen zijn bijna ingepakt, konijnenhok verschoond (die blijft hier) en de katten krijgen zo hun vlooienpipet in hun nekje om te voorkomen dat ze daar worden geëlimineerd door verse teken, vlooien en ander ongijn. Want ja, de katten gaan mee. Die gaan altijd mee en blijven altijd in de buurt van de caravan. Ze weten precies waar ze thuis horen en da's wel zo prettig.
We hebben qua katten alleen 1 probleempje. Vorig jaar toen we de stacaravan van m'n ouders hebben verplaatst naar onze plek is de zgn 'campingkat' van m'n ouders meeverhuisd. Dat beestje was altijd in de buurt van m'n ouders als zij er waren en zij voorzagen het beestje dan ook van brokjes en water enzo. Nu denkt die 'campingkat' alleen dat de stacaravan zijn terrein is en dat onze katten indringers zijn. Dus dat was vorig jaar knokken en ws morgen en de komende week weer...
Maar we zien wel, lekker een weekje weg en voldoende kracht opdoen voor de week erna: Turkije met m'n zussen! Heberzinin.
Komende week ook veel langs zusdus want er moeten nog haren geverfd worden voor we weg gaan. En natuurlijk 'zussen dingen' doen want na de kerst heb ik d'r niet meer gezien. Gelukkig weet ik nog wel hoe zusdus eruit ziet: ik hoef alleen maar in de spiegel te kijken...
Dus lieve luitjes: tot over 'n week en misschien iets eerder als er in mijn brein een logje ontstaat dat eruit moet...

Zorgen moet je doen, niet maken. Deel 38261-nog-wat

12 uur stipt hadden wij de uitonodiging van school om daar ons eerste lintje ooit in ontvangst te nemen. Want het is tenslotte bijna Koninginnedag en dan barst de lintjesregen weer los. En als iemand zo'n berg lintjes wel verdient heeft dan ben ik is de Chef dat wel.
Maar er was bij binnenkomst geen lintje te bekennen. Ook de burgemeester was er niet... Wel koffie of thee voor het fatsoen. De oxazepam had ik thuis al naar binnen geschoven, want dat bieden ze ook niet aan daar.
Afijn, tot 10 minuten voor het eind van het gesprek was het nog gewoon de optie dat wij onze vakantie volgende week halverwege moeten afbreken om naar de bedrijfsarts te gaan.
Als laatse punt vroeg ik nog hoe het ermee zat dat de Chef over niet al te lange tijd niet meer hoeft te werken ivm de lopende afkeuring en wat deze testen dan nog voor nut gaan hebben. Er hangt in ieder geval niets meer vanaf en dus wil hij ook best al die testen nog gaan doen want het zal geen gevolgen meer hebben voor zijn functie en/of toekomst.
De hufter meneer van P&O keek alsof hij dit voor het eerst hoorde; het stond echter ook overduidelijk in de brief die de Chef maandag heeft afgegeven en die hij nu voor zich had liggen. Tja, dat verandert de zaak misschien wel...
Vaag, vaag, vaag...
We horen het nog wel. Of niet. Whatever.
Na een groepsknuffel handdruk werd het gesprek na een half uur afgerond, met het gevoel dat het best goed voelde dit gesprek, maar dat ze het toch zo draaien dat het vooral in hun straatje past.
Vervolgens werden we nadat we 5 minuten weg waren gebeld met de mededeling dat de bedrijfsarts morgen op school komt voor een overleg en dat er misschien wel een plekje te regelen is voor de Chef zodat wij niet terug moeten in onze broodnodigvakantie. Prima dus. En ja hoor, morgenmiddag rond 15 uur...
Eindelijk hebben we het gevoel dat ze daadwerkelijk begaan zijn met ons en begrijpen dat wij zo aan 1 week met z'n vieren toe zijn.

Ik moet alleen morgenochtend nog 4 uurtjes werken en dan... V.A.K.A.N.T.I.E.
Ik durf het nu pas door te laten dringen en tot actie over te gaan.
We kunnen echt weg en daarna bijna direct door naar Turkye met zus-dussen.
En in het kader van 'zorg goed voor jezelf een ander doet het niet', toog ik vervolgens naar het dorp en haalde een hele licht-blauwe 3/4 spijkerbroek en 1 shirt en 1 beach-hansopje.
Vakantie: ik ben er klaar voor!
En o ja: ik voel me blij...!

't Blij vooruitzicht dat mij streelt

Ik roeide vandaag een hele dierentuin uit.
Maar niet voordat ik gestjekt had of er iets beschermds tussen zat uiteraard.
Dat zat er niet, want voor zover ik weet is huismijt geen beschermde diersoort.
En dus sleurde ik de bank van z'n plek en zag dat het goed was.
Niet zozeer dat wat erachter leefde lag maar dat het kan bestaan, dat ik de schepping toch in een luttel jaar tijdsbestek kan nabootsen achter mijn bank.
Ik heb over die dierentuin achter mijn bank echter wel wat langer gedaan dan die 6 dagen uit Genesis, maar toch: ik vind het een hele prestatie van mezelf.
Het is trouwens een uber-grote bank in een L-hoek die niet/nauwelijks te verslepen is. Dat u toch niet denkt dat ik een enorme viespeuk ben die haar huisje laat verslonsen. He bah, nee hoor, ik ben verder echt heel proper, maar ik kan mijn beperkingen en talenten als geen ander onderscheiden.
In die dierentuin achter de bank vond ik ook nog de verloren gewaande, reeds overleden speelgoedmuizen terug die de katten er deskundig onder hadden gezwiept en die daar lagen te wachten op betere tijden. Katten natuurlijk weer blij met zoveel dood speelgoedgenot dus ik was goed bezig vandaag.
Afijn, ik stofte, ik zoog, ik hoestte, ik proeste en ik dweilde en deed dat wat mijn moeder iedere week ooit deed: de hele huiskamer uitgemest en na afloop een heel voldaan gevoel hebben dat ik dit kutklusje toch maar mooi geklaard heb.
En daar word ik blij van.
En da's mooi, want dat is een voornemen van mij hé, dat ik weer blij kan zijn.
Het valt nog niet zo mee om echt die knop om te zetten, maar iedere keer denk ik: 'Nic, laat die galbakken het niet bederven, probeer te vergeven en vooruit te denken'. Dus met vallen en opstaan gaat het wel goedkomen met dat blij-zijn van mij, maar ik moet niet van mezelf verwachten dat het met een paar dagen gepiept is.

Morgen ga ik weer aan 't werk. (Normaal ben ik op maandag nooit thuis maar alleen op donderdag, as you know)
Woensdag hebben we een gesprek op school en de huisarts, waar de Chef en ik vanmiddag waren wil contact opnemen met de bedrijfsarts.
Dus: 't komt goed, 't komt goed.
En omdat ik nog blijer wil worden dan ik nu al bijna ben, ga ik donderdagavond onder het mes. Van de kapper welteverstaan, want ze knipt niet alleen die enorme bos van mij; ze snijdt mijn haar ook nog eens. Ik weet alleen nog niet of ik mijn duurzaam gespaarde lengte er nu rigoreus af zal laten halen of dat ik het wat langer houd. Wat wel van belang is dat het Turkye-proof moet zijn, want over een krappe 2 weken zit (lees:lig) ik met mijn zussen op een parelwitstrand in Turkye.
O ja, ik moet van een eventueel ander kapsel natuurlijk ook wel 'BLIJ' worden, dat u dat weet. Want dat is mijn doel de komende eeuw tijd.

Dichtbij mijn Vader(s)

Terwijl de zon zijn best deed om voor onbepaalde tijd door te breken, liep ik het kerkhof van m´n vader op.
Het olielampje was uit, zag ik terwijl ik stil stond aan zijn graf.
Ik liep vervolgens een rondje en streek neer op een bankje achterop het graf, in de zon.
Koolmeesjes, kwikstaartjes, duiven en roodborstjes vlogen om me heen alsof ze me allemaal persoonlijk welkom heetten.
Achter me in het bos hoorde ik een specht met z´n snavel tegen een bast rammen.
Ik zat erbij en keek ernaar.
En ik dacht na over alles wat er nu gebeurt met ons gezinnetje.
Mijn vader, die altijd zo bezorgd was over de Chef en over mij en onze jongens, die weet nu niets van de zorgen die ons bezighouden.
Ik dacht eraan hoe papa hiermee omgegaan zou zijn als hij er nog wel geweest was. Hij bad de schijven uit z´n knieën voor ons, en zei dat ook altijd.
Ik dacht aan papa, die zelf ook het nodige heeft meegemaakt op z´n werk en hoe hij hiermee om ging. Ik zag hem eigenlijk nooit echt boos, wel teleurgesteld maar ook vergevingsgezind.
Ik merk dat ik met boosheid niet verder kom, het vreet aan mij zoals school omgaat met de Chef en helemaal nu we midden in onze meivakantie ook nog eens terug naar huis moeten ivm een afspraak bij de bedrijfsarts.
Maar zó ik wil niet verder.
Ik wil me niet meer boos voelen; niet meer opstandig voelen en daar agressief van worden op mensen die er ook niets aan kunnen doen.
Dus ik zat daar op het bankje, terwijl een roodborstje even verderop in het rond zat te kijken en ik besloot dat ik weer blij wil zijn.
Dat ik niet meer overal in tranen uitbarst als men vraagt hoe het gaat.
Ik wil zo graag weer genieten van alles wat we nog wel hebben en dankbaar zijn voor dat alles.
En dus bad ik daar op het bankje op het graf naar ´mijn Vaders die in de Hemelen zijn´, dat ik mag vergeven en mag uitzien naar wat ons beloofd is en echt mag vertrouwen op mijn Vader dat het goed komt.
Het luchtte op, de zon verwarmde mijn gezicht en ook een stukje van mijn hart.
Ik harkte vervolgens het graf van papa aan; bijna ontwortelde ik de hei die mijn zus er gepland heeft en trok ik hier en daar al wat onkruid weg.
Daarna heb ik het olielampje weer aangestoken en terwijl ik dat deed, brak er iets in mij en beloofde ik mijn beide Vaders dat ik het echt ga proberen...
Ik wil weer blij kunnen zijn...

1+1=....2 !

Omdat de Chef al jaren niet meer tot over de grens komt heeft hij geen ID of paspoort. Wel een rijbewijs.
Maar vanmorgen had hij dus expliciet een ID of paspoort nodig voor die keuring. En géén rijbewijs. En daar kwam ik gisterenavond pas achter...
Ik zag een totale mislukking van de keuring alweer aan mijn ogen voorbij trekken ivm dat ID.

Vanmorgen waren we keurig op tijd in hartje Den Haag. Ik zou er niet willen wonen maar dat terzijde. Ja, met z´n rijbewijs konden ze niets... we moesten maar overleggen met de keuringsarts over ´hoe en wat zonder geldig ID´.
We troffen een keuringsarts die sympatiek oogde en de Chef en mij de trap opsleurde naar zijn kamer. Maar deze man had ogen in zijn achterhoofd en zag dat het traplopen bij de Chef niet zo soepel ging als bij de hinde die getrouwd is met de Chef en erachter aan huppelde.
Hij maakte van het ID geen probleem: in het overvolle dossier van de Chef zat nog een oud ID en hij vond de Chef hier nog prima op lijken, dus wat hem betreft was het goed zo.
Als ik niet zo gespannen geweest was zou ik zeggen: het was gezellig, maar dat is ietwat overdreven.
Ook had de beste man absoluut goed in het snotje wat de diverse diagnose´s inhouden en wat de beperking daarbij kunnen zijn.
En die Chef van mij, die scoort hoog wat beperkingen betreft. Echt waar, scoorde het Nederlandse elftal maar zo hoog als mijn Chef, dan worden we wereldkampioen dit jaar!
Na een uur waarin hij terloops ook nog vroeg hoe het eigenlijk met míj gaat en ik meteen alweer zat te snotteren kwam de beste man tot de volgende conclusie:
Hij mag niet zeggen ´ik keur je af´. Nee, hij mag alleen een rapport opstellen waarin staat wat de Chef nog wel en vooral niet kan. Uit dat rapport komt een soort van uitkomst. Met die uitkomst gaan ze kijken wat er nog mogelijk is voor de Chef. De keuringsarts gaf aan dat hij een rapport gaat opstellen waaruit zal komen dat hij volledig wordt afgekeurd: geen mogelijkheden meer tot arbeid.
Dan komt de arbeidsdeskundige erbij en wat die gaat doen is ons nog onbekend want er is nog de kwestie ´school´. Het schijnt dat hij niet zomaar kan stoppen, maar voor deze functie nu, is wel duidelijk dat hij dit niet meer kan doen.
Goed nieuws dus eigenlijk tot nu toe, want dan kan het coachingstraject ws ook stoppen om die reden.
Toen we thuis kwamen lagen er weer 2 brieven van school o.a over die testen en een afspraak bij de bedrijfsarts midden in onze o-zo-nodige meivakantie, als we weg zijn.
Morgen worden we gebeld door school om een afspraak te maken zodat we kunnen vertellen dat de Chef wordt afgekeurd voor de functie van lesassistent en dat coaching hiervoor dus niet meer nuttig is.
En nu ben ik kapot. Total-loss...

Gelukkig kon ik vanmiddag toch nog naar m´n moeder en even langs m´n jarige vriendin, ook om letterlijk even afstand te nemen.
M´n moeder knapt gelukkig wat op, ik blijf lekker tot morgenavond of zaterdagmorgen hier.
Ik hoop ook wat meer tot rust te komen, erop te vertrouwen dat er voor ons gezorgd wordt en dat het goed komt.
En nu ga ik lekker op de bank, gezellig bij mams en me weer even kind voelen...

Zorgen moet je doen, niet maken: deel 2

Ik wist niet dat ik het in me had.
Dat ik echt misselijk kan zijn van de spanning, maar ik overtref mezelf: ik ben het en niet zo zuinig ook. (Zelfs nog niet gegeten vandaag)
Vanmorgen slecht een uur op m'n werk geweest, toen schoot ik al in een huilbui en collega en ik vonden het beter dat ik maar 'ziek' naar huis zou gaan. Niets voor mij, maar de dag moest nog beginnen en ik zat er al helemaal doorheen.
Vol=vol luidt de spreuk en niets is minder waar momenteel.
M'n blonde brein barst uit elkaar en als je naar me wijst (of nog minder dan dat) ontplof ik of jank ik.
Ik was dus om 8 uur alweer thuis, snoof een oxazepammetje naar binnen en sliep tot begin van de middag, met de kat strak naast me...
Rond half 3 kwam de Chef naar boven met alweer een aagetekende brief van school met een klaagzang dat de Chef zich niet aan afspraken houdt en toen was ik weer helemaal wakker.
Het enige wat ons nu op de been houdt is dat er velen voor minder zijn afgekeurd dan wat de Chef allemaal mankeert. Het is ook niet dat ik me daar zorgen over maak, maar er hangt nu alleen zoveel van af en dát geeft de spanning.
Ik heb net al zijn pillen bij elkaar staan schrapen en de afsprakenkaarten die hij gaf ook in de tas geduwd die morgen mee moet. Want ze willen alles zien van hem, daarom ga ik ook mee ;-) We denken nog even of zijn bi-pap ook mee moet, maar dat weten ze al want dat was in 2006 al bekend bij het UWV.
De Chef zelf maakt zich lang niet zoveel zorgen als ik, hij gaat morgen vol vertrouwen die keuring in dat het goed komt.
En ik weet ook wel diep van binnen dat het goed komt, maar heb nu wel zoiets van: het moet echt genoemd worden morgen dat het 100% afkeuring is en het moet snel op papier komen want dan kan de Chef hiermee naar school en het ze onder hun neus duwen met de mededeling dat er helemaal niet meer gecaoched zal gaan worden, laat staan dat men op zoek gaat naar welke persoonlijkheidsoornis dan ook.
Want pas dan kan ik weer doorademen en vooruit kijken en een giftige brief naar school schrijven.
En omdat er dan een plek vrij komt bij het bureau dat die test zou doen, kan de eikel misschien zélf wel een test laten doen, wat er aan L#lhannes himself kleeft voor persoonlijkheidstoornis...
Morgen mensen, morgen om deze tijd hoop ik weer gezellige logjes te maken en niet meer zo verdrietig te zijn.
Sorry voor het ongemak nu.

Zorgen moet je doen, niet maken...

In plaats van als een stresskipje op de bank te zitten in een poging om de pijnlijke plek tussen mijn schouders te ontzien kan ik natuurlijk ook een nieuw logje produceren.
Dacht ik zomaar even in mijn oneindige wijsheid.
Vanwaar die stress?
Ik weet het haast wel zeker dat het komt omdat de Chef donderdag om 10 uur gekeurd gaat worden voor het laatste stukje WAO wat in de praktijk nog niet zover is. Want op papier is de Chef al herhaaldelijk 80-100% afgekeurd, de laatste keer in mei/juni 2006. Hij mocht blijven werken zoalng het nog ging. Een paar weken geleden hebben we bij het UWV een herkeuring aangevraagd omdat de koek op is. Het geneuzel en gezeik op school gaat namelijk gewoon door en de Chef zit er doorheen. Ik heb hem nog nooit zo gezien zoals hij nu is, in al die jaren dat hij ziek is. Geknakt en tot op de bodem van zijn ziel teleurgesteld. Dit in combinatie met jarenlange pijn maakt dat hij zich vanaf maart heeft ziekgemeld en pas vorige week weer 3x2 uur aanwezig is. De bedrijfsarts acht hem ook niet in staat om nu te werken dus dat hij 3x2 uur toch rondloopt daar is meer dan hij zou moeten.
Afijn, donderdag dus. We hopen dat het een formaliteit zal zijn en dat we een arts krijgen die zijn dossier goed heeft doorgenomen en bijvoorbeeld ook op de hoogte is van de bijzondere diagnose's die er aan de Chef kleven. Ik vergeet er soms zelfs een paar omdat het ook zoveel is, wat hij mankeert. Wel eens van OSAS of syndroom van Tietze gehoord? Nou ja dat bedoel ik dus, je zou het bijna vergeten omdat hij van de andere diagnose's zoveel last heeft.
Omdat er nu zoveel vanaf hangt en hij echt wil stoppen omdat hij niet meer hersteld in de dagen dat hij niet werkt, zou het fijn zijn als de keuringsarts dus weet waar de Chef het over heeft en hem niet alleen door zijn knieen laat zakken en zijn bloeddruk meet. Dat gebeurde namelijk de allereerste keuring en aan de hand daarvan werd hij helemaal goedgekeurd! Hoe onnozel: de zaak die wij aanvochten hebben we toen gewonnen en de Chef werkt alweer 10 jaar 18 uur/week op school.
Waar wij ook van lopen te stuiteren is dat men de Chef in het coachingstraject ook een psycholgische test wil laten maken. Geen probleem, die heeft hij eerder gehad. Wat ons wel verwonderde is dat deze keer de bedrijfsarts hiervoor toestemming moest geven (???) Die deed dat zonder verblikken of verblozen en de Chef kreeg de uitnodiging van de test binnen. Begin mei 3,5 uur bij de psycholoog en eind mei naar de psychiater (!) Daar wisten wij niets van. Een psychiater is een arts en wat heeft een arts te maken met een psychologische test? Ik bellen naar het bureau dat de test gaat doen en gevraagd naar de opdracht die ze gekregen hebben t.a.v de Chef. Nou komt ie: men gaat op zoek naar een persoonlijkheidstoornis en dan kan de psychiater meteen ff een diagnose stellen na 3,5 uur testen! Op hun site lees ik vervolgens dat mensen met persoonlijkheistoornissen en psychische problemen op het juiste adres zijn bij hen...
Wat een vuillakken zijn het op school zeg! Ipv dat ze op zoek gaan naar zijn capaciteiten, gaan ze hem testen op een psychische stoornis!!! En dit niet aan ons vertellen uiteraard, want dan hadden we direct al gereageerd.

Zodra het erdoor is, stopt hij met werken.
Uitgekakt en uitgespuugd door een school die zelfs geld toe krijgt omdat hij WAO-er is, maar ondertussen hem afbreken en démotiveren om als WAO-er nog aan het arbeidsproces deel te blijven nemen...
Dus vandaar dat we hopen op een volledige afkeuring donderdag.
Helaas.

Het kreeftenseizoen is geopend

Zal ik maar met de open deur in huis vallen vandaag?
Wat een weertje mensen.
Wat een héérlijk weertje!
PdH, want wat waren we er aan toe.
De zon die schijnt op de was aan de waslijn en die al ras je badhanddoeken tijdens het afdrogen doet laten breken. Maar ik ros me liever droog met een buiten-gedroogde handdoek dan 1 die uit de droger komt, want je bent meteen weer een huidlaag kwijt met zo'n buiten-gedroogde badhanddoek. Maar dit terzijde.
Vanmiddag na de noodzakelijke zaterdagse-verplichte-zaken rukte ik m'n shirt van mijn lijf en stroopte mijn spijkerbroek richting mijn enkels. Ik trok mijn sokken uit en baarde mijzelf op, op 2 tuinstoelen.
In standje 'uit' lag ik daar te kijk voor de ganse buurt en ik genoot. 2 van de 3 mannen waren naar de voetbal en jongste speelde met zijn leven nieuw gekochte 3-delige super-sonische-echt-schietende-geweer. Ja, je kan er maar blij mee zijn.
Terwijl de zon scheen, voelde ik me jaren jonger worden: mijn huid trok zich samen als ware het smeltend gletsjer-ijs die verdwijnt door lava uit een verse vulkaan. Je kan er niet tegnop scrubben hoor: wat de zon in een uur voor elkaar krijgt, daar doet mijn Estee Lauder-scrubje 2 tubes over!
Nu zit ik even binnen want terwijl ik na een luttel uurtje 1 ooglid opensloeg om de schade op te nemen zag ik louter 'rood' wat de klok sloeg. Nou ja, bij wijze van spreke, want de klok sloeg niet. Had de klok maar wel geslagen dan had ik het niet zover laten komen.
'Rood' all over the place. Waar ik ook keek: Rood.
Ja niet onder m'n bloemetjes behutje en ook niet onder mijn boxershort, maar verder: Rood. Kreeftenrood welteverstaan. En geen komkommer in huis natuurlijk. Of yoghurt. Dus ik zit van ellende alweer binnen. Kreeftenrood te zijn.
Nou ja, trekt wel weer bij. Of weg. En mooi kreeftenrood is niet lelijk denk ik dan maar. In ieder geval nog altijd beter dan 'mieren-zwart'...
Ook jammer dat ik niet ff eerder de aswolk boven mijn 2 tuinstoelen heb opgemerkt, want dan had ik eerder naar binnen gegaan...
De rest van de dag werp ik me dan maar op het zoeken naar een iPhone-app die voor mij kan bijhouden hoelang ik al in de zon lig en wat de stand van zaken van mijn huid is. Want er zijn zo'n 170.000 app's en je kan mij niet vertellen dat er niet eentje tussen zit die dit niet kan.
Dus luitjes: Toedeledoki, ik ga zoeken en anders maak ik er zelf wel één...
En zusdus: succes met je nieuwe huisdieren. Viespeuk.

Mag ik even overgeven?

Had ik al verteld dat die iPhone echt leuk is?
Ik multi-task me het rotje heen en weder door alle interessante applicatie's en site's die je op je schermpje uplaod. Waar onder, onderandere ook Nu.nl
Daar las ik gisteren iets waar mijn haren van rechtop gingen staan.
Dat ligt waarschijnlijk aan mij en niet aan het onderwerp, voordat ik na afloop allerlei corrigerende reacties krijg van lurkers die hun naam niet durven vermelden.
Ik ging haast over mijn ranke nekje toen ik het volgende las:

AMSTERDAM - S.ylvie van der Vaart is verkozen tot Famous Mama van het Jaar. De voetbalvrouw kwam haar prijs zelf ophalen in Amsterdam. Het is de tweede keer dat de prijs van het tijdschrift Mama werd uitgereikt.

Nou dat gaat nog wel. Je moet als glamour vrouw tenslotte iets doen met het geld van je in dit geval, voetballende man. Maar dan de uitleg waarom nou net S.ylvie is verkozen tot mama van het jaar en niet jij of nog logischer ík!
Komt ie:

"S.ylvie is het ultieme voorbeeld van een vrouw die het moederschap, haar carrière en glamour weet te combineren", zo staat in het juryrapport. "S.ylvie inspireert veel mama's in Nederland om te vechten voor een mooi en rijk leven."

En die laatste zin doet mijn maaginhoud omhoog borrelen.
"S.ylvie inspireerd veel mama's in NL om te vechten voor een mooi en RIJK leven".

Ja, da's niet zo moeilijk als je niet hoeft op te letten wat je aanschaft en je kapper continue in je buurt verkeerd en je je niet druk hoeft te maken of je baan niet wordt wegbezuinigd op je werk, of dat het kindje wat je draagt wel gezond is, of dat je man volgende week ws volledig wordt afgekeurd, het laatste stukje WAO wat een feit gaat worden omdat het lijf 'KRAK' zegt.
Nou weet ik ook wel dat S.ylvie behandeld is voor borst.kanker en zich daar heel dapper doorheen heeft geslagen, maar er zijn nog zoveel meer dappere mama's en vrouwen die zich ook de kipfilet's uit hun BH en de inleggers uit hun slip rennen en werken en vechten voor wat echt belangrijk is. Ik heb alleen zo'n moeite dat ze in het stuk zetten dat als je dus waarschijnlijk maar hard genoeg vecht, je een 'mooi en rijk' leven zal hebben?! Wat een bull-shit! Echt belachelijk.
Maar ondertussen vind ik het ook wel zielig voor S.ylvie. Je zal maar herinnert worden als 'mooi en rijk'.
Ik wil graag herinnert worden als 'lief en zorgzaam' maar ook als 'trouw en liefdevol' en heel handig met een iPhone!.
Als ik het ff zeggen mag.
En ondertussen besef ik me al lang dat ik ook een 'rijk' leven heb, maar dan anders...

Als het jeukt moet je krabben

Als het jeukt, moet je krabben.
Of een zalfje halen.
Of iets anders verzinnen dat het jeuken minder wordt of nog beter 'over gaat'.
En aldus geschiedde.
Ik haalde iets tegen de jeuk, want van krabben krijg ik lelijke plekjes en daar houd ik niet van.
Dus.
Ik trok de stad in en kwam terug met mijn lang gekoesterde ultieme wens.
En een extra hebbeding die er helemaal voor nop bij werd gegeven van 99 euri!.
En ja, daar word ik blij van.
Heel erg blij zelfs.
Ook bedacht ik mij dat het leven te kort is om te blijven twijfelen en ik al teveel stress op m'n nek heb en narigheid waar ik soms in lijk te verzuipen. Vandaar dus. Ik was toe aan iets waar ik van opknap.
Zien?
Hierisstiedan:



Tadaaaa! Ja de verslaafden onder ons kenners herkennen het apparaatje hé?
En als klap op de vuurpijl zocht ik er een heel nieuw 06- *1*1*1*1 nummer bij uit.
Echt een geweldig makkelijk nummer, maar die ga ik hier natuurlijk niet helemaal neerkwakken.
En trouwens, abonnement gaat pas op 1 juli in en dan gaat mijn huidige abo naar jongste zoon en huidige mobiel op M.arktplaats. Dus jullie kunnen me nog niet bellen op m'n iPhone, maar ga gerust los vanaf 1 juli.
Wat ik erbij kreeg?
Nou dit:

Ook leuk en tenslotte helemaal gratis. Die kan ook zo op M.arktplaats ga ik ook eens rapide uitproberen.

Ik zit dus al het gehele weekend te kloten tutten met mijn nieuwe dingetje en ik moet zeggen: het is enig! Via wi-fi online en app's downloaden bij het leven zolang het maar gratis is. Het weer, Twitter in alle standen, de voetbaluitslagen want Ajax wordt kampioen dit jaar, het NOS journaal, tv-gids en spelletjes in overvloed. Noem het maar op en je kan het downloaden.
Nu ben ik m'n cd's aan het invoeren bij iTunes want die heb ik een paar jaar geleden helemaal leeg gegooid met 1 verkeerde druk op een knop. Onwaarschijnlijk, maar alles was gewist... Omdat het fenomeen Apple verder wel nieuw voor me is, op m'n iPodje na, sta ik natuurlijk open voor alle tips en weetjes en 'must-have app's' die jullie hebben.
Maak me gek...

Bedankt voor alles

Ik moet zeggen; ik ben toch blij dat ik onlangs niet in een Toepolev ben afgereisd naar Barcelona. Niet om het een of ander, maar toch. Gewoon in één klap bijna de hele Poolse regering weg; het is vreselijk. Maar aan de andere kant merk ik ook dat het net te ver van me afstaat om er echt beroerd van te zijn. Lijkt me ook normaal, een mens kan niet het leed van de hele of halve wereld op z'n schouders nemen.

En dan even iets anders: vandaag is een heuglijke dag. Vandaag is het de 365e dag dat ik actief ben in blogland. Had zusdus afgelopen week al haar 1-jarig jubileum gevierd, ik doe dat morgen. Vandaag rond ik dus met tranen onder m'n oksels mijn 1e jaar alhier af. Vele achtergrondjes, logjes en reactie's bij anderen verder, overdenk ik in stilte dit heuglijke feit. En ik kom tot de conclusie dat ik er spijt van heb. Reuze spijt zelfs.
Waarom ben ik in vredesnaam vorig jaar op 11 april een blog begonnen en niet al vele jaren eerder? 'Dit had ik veel eerder moeten doen', zei ik regelmatig tegen mezelf het afgelopen jaar! De contacten en reactie bij en van anderen hier hebben me zoveel opgeleverd dat als ik het had geweten, ik echt eerder was gaan bloggen.
En, bij de weg, wat hebben jullie eigenlijk een mazzel! Mogen jullie toch zomaar bij mij lezen wat ik zoal meemaak hier thuis en op het gesticht. Een kijkje vaak recht in m'n hart... En jullie lieve lezers is niets teveel; er wordt meegelachen en meegejankt; er wordt opgebeurd en ondersteund. Er worden verjaardagskaarten gestuurd en soms zelfs hele pakketjes! Geboortekaartjes en rompertjes vinden hun weg en dat alles dankzij het blog.
Dus lieve lezers; bedankt voor alles! Voor de meestal warme, eerlijke en opbeurende reactie's (ga zo door).
Dank ook voor jullie blogjes waar ik zovaak zoveel aan heb en aan de blogvriendschappen die ik er helemaal voor niets bij kreeg.
Van mij voor jullie en van jullie voor mij. Het lijkt wel een afscheidsspeech...
En nu op naar het volgende jaar!

Dipje

Op zo'n vrije dag als vandaag -het is tenslotte weer donderdag- dan voel ik me meestal fris en fruitig omdat ik dan het rijk alleen heb.
Meestal ja, maar vandaag niet.
M'n zussen kan ik niet bellen want die zijn aan de arbeid en dus gooi ik het bij wijze van grote uitzondering maar hier neer.
Ik jank de ogen it m'n kop omdat ik het even niet meer weet.
De Chef is nog thuis, ziek van zijn lijf (pijn) en vooral van school en alles wat daar gebeurt -is-. Hij moet eigenlijk deze week eens langs van de bedrjfsarts maar is niet van plan het te gaan doen. Hij vindt dat school maar moet bellen en laat al het initiatief aan hen. Zelf zit ie dus thuis. En dus ook op de donderdagen dat het eigenlijk mijn 'ik heb de ruimte zo nodig om 1 dag alleen te zijn'-dag is.
Ik heb de zenuwen omdat ie geen contact opneemt en ben als de dood dat ze straks weer alles op zijn bordje schuiven en zijn salaris gaan inhouden omdat hij niets laat horen van zich. De bedrijfsarts heeft gezegd dat hij nog niet aan het werk kan, maar langsgaan kan wel. De Chef wordt inmiddels ook boos op mij als ik erover begin en vindt dan dat ik de kant van school kies. Dat doe ik niet maar vind wel dat hij best wel langs kan gaan.
Moeilijk, moeilijk, moeilijk.
Ik mag er niet meer over beginnen maar hij verwacht eigenlijk dat ik het met hem eens ben.
En op dit soort dagen (weken) baal ik echt van alles. De hele situatie hier; ik werk me het ongans in het gesticht en thuis (met alle liefde hoor maar buiten dat, ik moet wel als kostwinner). De Chef die altijd veel pijn heeft en veel thuis is. De stress van nu, mijn moeder die zich zo rot voelt en om wie we ons zorgen maken en m'n vader die we zo missen... En dan heb ik het nog niet eens over de geweldige sch.familie die ons aan alle kanten doodzwijgt. Ik zie er nu al tegenop om volgende week op audientie te moeten omdat sch.loeder 70 wordt...
Sorry voor het zeuren maar het lucht wel even op.
Zo. En nu ga ik nieuwe shirts voor oudste kopen want die groeit de pan uit. Eindelijk. 16 jaar en hij is nu 1 cm groter dan z'n moedertje. Dat gaan we vieren met nieuwe shirts. En taart. En anti-rode-ogen-spul voor mij...

Scheidt jij of scheid ik

Sinds een aantal weken is het licht hier in 'het Katwijkse' ook gaan branden.
Nadat we al het glas uit de afvalbak weren en de koffiepadjes er overigens nog gewoon in mieteren, heeft het gemeentebestuur in hunne oneindige wijsheid besloten dat het tijd wordt dat ook wij Katwijkers het plastic van het gewone afval gaan scheiden.
Wij kregen van de gemeente een enveloppe door de brievenbus geduwd waar 1 plasticverzamelafvalzak inzat en daarbij een begeleidend schrijven. Want je kan plastic schijten en plastic scheiden. Het is de bedoeling dat we het laatste gaan doen: plastic scheiden. Dus. Omdat het echt heel veel scheelt in de grote grijze afvalbak, scheid ik nu ook het plastic. Tenminste; als het leeg en schoon is. Ik twijfelde dus al bij de lege tube tandpasta. Want, wanneer is die nou echt leeg? Ik bedoel: ik kan niet door die tube naar binnen kijken of ie helemaal leeg is of bijna-maar-nog-niet-helemaal-leeg is. En meer van dat soort zaken.
Maar goed, een mens leert snel en bij twijfel pletter ik het plastic met een ferme zwaai in de plasticverzamelzak. Dat scheiden op zich gaat dus inmiddels wel, maar waar zet je zo'n grote extra zak neer waar dan het gescheidde plastic in kan? Nu hangt die zak over/op de cv in de keuken naast de gewone afvalbak en dat ziet er niet uit. Daarentegen: de katten ruiken als echte carnivoren wanneer er plastic in de zak gaat waar zich ooit een dood dier in heeft bevonden ter onzer consumptie. Da's lastig als de katten er dan vandoor gaan met de lege gehaktbak of de lege kippenvleugelsbewaarverpakking.
Ik was net dus bij B.lokker om mij eens te verdiepen in de mogelijkheid om een afvalbak erbij aan te schaffen. Zat bakken in het schap, maar bij B.lokker binnen lijken ze altijd kleiner dan dat ze daadwerkelijk in je keukentje staan. Ik twijfel dus. Nee, ik wil niet ook nog een bak op de plaats buiten, want dan kan ik helemaal m'n kont niet meer keren daar. Dus er moet een oplossing komen voor binnen.
En een beetje snel graag.
Helpt u mee in deze lastige beslissing?
Roep maar, ik ben er klaar voor.

Alles voor de Liefde

Denk je met de Pasen dat je lekker door kan rijden op de Nederlandse snelwegen. Nou, niet dus. Gisterenmiddag ging ik schoondochter naar huis brengen in H'sum want aan alles komt een eind. Maar ik kon de afslag H'sum niet nemen op de A2 want die was ineens dicht. Moest ik dus helemaal over en door Utrecht om daar doorgestuurt te worden de A27 op en dan de afslag H'sum nemen. Daar kon ik heel/half H'sum doorkruizen omdat ook de laan waar schoondochter in een zijstraat woont ook nog eens afgesloten was. En dat met Pasen. Maar ik ben een flinke meid die al vanaf haar 20e heel Nederland doorkruist, meestal voor de liefde. Scheurde ik eerst van N.aarden naar K.atwijk heen en weder voor mijn eigen liefde, nu doe ik dat voor het prille geluk van jongste en schoondochter. Niet dat er al sprake is van enige pubervlinders, maar wat niet is kan nog komen. Schoondochter en jongste kennen elkaar al zo'n beetje vanaf hun geboorte en schoondochter trekt sinds de scheiding van haar ouders erg naar de Chef als vaderfiguur. Wij vinden het allemaal prima, incl. haar moeder, dus we sleuren de kinderen over het asfalt naar ons dorp en terug naar het Gooi.
Daarna met jongste doorgereden naar mijn moeder. Ze wordt oud. Niet dat 75 stokoud is, maar het lijf(je) wil niet echt meer. Ze heeft veel pijn van haar ingezakte wervels en haar heup speelt zoveel op dat een nieuwe geadviseerd is. Het is sneu om te zien; ze mist papa ontzettend en is veel op huis aangewezen. Ik ben blijven slapen want nu is ze er nog denk ik diep van binnen en de Chef wilde juist graag dat ik naar haar toe zou gaan. Het was gezellig; we hebben prima geslapen en vanmorgen heb ik mams geholpen met douchen als ware ik de thuiszorg zelf. Nee hoor, ik doe het heel graag voor haar en het scheelde haar veel pijn en benauwdheid. Nog even gestofzuigd en gezwabberd en toen kon ik weer op huis aan.
Al met al: het was een prima Pasen. Jammer dat de camping niet doorging, maar misschien wel goed ook zo. Ik heb niet het gevoel dat ik iets gemist heb, ben blij dat ik even lekker bij mama (en oudste zus)kon zijn...

Het gaat weer overal en nergens over

Niets aan de hand hier hoor, als jullie denken waar hangt ze uit.
Na Barcelona had ik meteen een management-lesdag en de dag erna aan het werk op de afdeling. De zooi (vooral e-mails) opruimen die zich opstapelen als je een paar dagen weg bent en af en toe in het rond schreeuwen dat 'de baas' er weer is en dat er dus geluisterd dient te worden. Tot het moment dat mijn onderdanen me 'heks' gingen noemen en vroegen wanneer ik weer weg ga... Snappernixvan. Nee hoor, ze kunnen best een paar dagen zonder me/ons, maar als je er dan weer een dagje bent dan loop ik wel m'n ranke benen uit m'n nog rankere reet kont. Eén van de arts-assistentes was even vergeten door te geven dat er een patient met ontslag gaat met pasen. Niet slim want ik regel dan weer dat dat bed gevuld wordt met wie-dan-ook, maar dan moet ik wel weten dat ze weg gaat. Een poli-patient die ooit bij ons gelegen heeft met een been-amputatie kwam via de arts naar boven om 'even naar z'n stomp te laten kijken'. Ik trek de pleister van z'n wond en het pus gutste op de grond... Da's niet lekker kan ik melden. Het wondje bleek een gat en groter dan meneer dacht: meneer is doorgestuurd naar het zkh, want ik ben nog altijd geen chirurg maar wel heel handig met mesjes. En meer van dat soort klusjes.
A. van de L.ofric (waarmee we naar Barca geweest zijn) belde ook nog woensdag en in mijn drukke en chaotische blonde brein dacht ik heel even dat er iets van mij in zijn koffer was blijven steken. Whahaha, grapje hoor, ik ben zo trouw als een loden deur. Waarvan akte.
A. vertelde o.a. dat hij en zijn collega's het een erg leuke trip hebben gevonden; leuk leerzaam en erg gezellig... Nou, dat vonden Ada en ik ook!
Maar life goes on. Morgen Pasen. Gisteren goede vrijdag.
We zouden naar de sta-caravan dit weekend, want ik had 5 hele dagen vrij... Het weer, de regen die voorspeld is en de kou hielden ons uiteindelijk tegen. De Chef heeft nog veel pijn en dan is kou op dat krakkemikkege lijf niet handig. Dus. We bleven thuis. Schoondochter uit H'sum over laten vliegen want die ging bij nader inzien ook niet naar de camping. Morgen breng ik haar naar huis en dan kachel ik door met jongste naar m'n moeder en blijf een nachtje slapen bij haar.
Oudste is blij want die wil vanmiddag naar de plaatselijke voetbalderby tussen Q.uick-boys en v.v.K.atwijk. Hij mag als jeugdspeler alle thuiswedstrijden zien. Doet ie anders nooit, maar deze wedstrijd wordt hier beleefd als 'Ajax-Feyenoord', dus meneer zit met zijn snufferd vooraan. Daar waar de klappen vallen. We adviseren hem om alle opstootjes te ontlopen en vooral níet vooraan te gaan staan. Diep van binnen is hij best een bange poeperd (nadat ie 1x spontaan geslagen is met een stuk hout op zijn been, vanuit het niets: gevolgd door en taakstraf voor de veroorzaker) dus het komt helemaal goed.
En ik ga nu onderuit met een boek of iets wat erop lijkt. Alle boodschappen zijn binnen en gisteren heb ik de keet geheel uitgesopt. Nou ja... bijna geheel, ik moet het ook niet overdrijven natuurlijk, maar het is er lekker van opgeknapt. Dat is het voordeel als je het niet iedere week doet: je ziet dan tenminste dat het weer eens gedaan is en dat alles blinkt, glanst en glimt.
Ik douche wel iedere dag overigens...