Ranzig

Zeg niet dat ik jullie niet gewaarschuwd heb!
Dit wordt een vies verhaal. Wat zeg ik? Heeeel erg vies zelfs, bij het gore af.
Dus doorklikken naar een ander blog is aan te raden
Daar gaat ie: ik was vandaag weer op het gesticht werk -waar anders?- en werd door een collega om advies gevraagd.
En omdat ik alles weet als Opperhoofd meestal wel het naadje van de steunkous weet van de patienten, bood ik ook vanmorgen mijn geniale brein aan om mee te denken.
En dat had ik nou niet moeten doen!
Komt zo: we hebben een patient liggen -ik noem geen namen- en die gaat binnenkort een stukje voet missen.
Hoe zeg ik het netjes? Meneer heeft tenen die in staat van ontbinding verkeren. Ja, het kan verkeren ja. Maar dan anders. Gewoon dus dooie tenen. Zo dood zelfs dat er geen plaatje bij te google-en is. Da's dus heul er dood ja.
Maar. Die tenen zitten nog wel aan de voet en nu is het wachten op het moment dat we teen 1,2,3,4 of 5 een keer terug vinden in z'n bed. Of in z'n schoen. Of nog erger, in het doucheputje.
Ziet u het voor zich? Ik wel. Vanmorgen werd ik erbij geroepen en omdat ik van veel bloed en akelige wonden houd hing ik zonder na te denken ineens boven de dooie tenen van Meneer X.
Ik dacht dat ik er ter plekke in bleef: in mijn 25 jarige loopbaan heb ik dit nog nooit gezien. En geroken... Men o men, als het mijn voet was had ik er allang het fruitmesje in gezet. Of het '1000 dingen' zakmesje van de Chef.
Ik deed na deze culinaire ervaring uitgebreid verslag aan onze arts en die geloofde mij op m'n woord: insturen die hap naar het ziekenhuis. Nou is het niet zo, dat die tenen ineens zomaar zwart uit de lucht komen zetten hoor, want meneer kwam hiermee uit het ziekenhuis. Alleen toen rook je ze nog niet als je op de gang liep en nu wel. Infectie erbij waarschijnlijk. Vandaar dus. (De voet is zwart geworden na een zuurstofgebrekje als gevolg van een aandoening aan het hart, voor jullie je afvragen hoe kan dat nou en kan ik hier morgen ook mee wakker worden.)
Morgen mag meneer zijn tenen gaan uitpellen in het ziekenhuis en dan hopen we dat ie ze alle 5 nog heeft en dat de chirurg er rapide iets aan gaat doen.
Mocht het nou zo zijn dat er onverhoopt een teen uit het doucheputje steekt, dan beloof ik dat ik even een mooie foto maak. Anoniem natuurlijk.
Na afloop bedachten we met de collega's onderling weer: wat hebben we toch een leuke baan! Alleen af en toe zou je wensen dat je ipv in de verpleging, bij de gemeentereiniging zou werken, want dat is lang zo vies niet.
Zo en nu buig ik me over de vraag: wat eten we vandaag?