Geweldig genoten... toch?

Laten we het even niet over de vakantie hebben, oké?

Die viel in meerdere opzichten ietwat... eh... tegen zeg maar.

Verwachtingen die niet uitkwamen en die niet alleen met het weer te maken hadden en het -nog steeds- missen van mijn ouders die daar ook altijd waren, deden mij donderdagavond reeds huiswaarts keren.

Larf zat juichend naast mij op de terugweg want hij had zijn vrienden ernstig gemist en hij was de enige van de vriendengroep die nog niet thuis was en node gemist werd.

DJ en de Chef zijn nog in de rimboe, met de dieren en een logeetje. Die vermaken zich nog wel maar ik was er wel klaar mee.

Een ding is me in ieder geval wel gelukt, ik ben lekker uitgerust, las een onwijs goed boek, nam besluiten en dus kan ik er morgen weer met de volle 30% grapje tegen aan op het gesticht.

Er staan een paar drukke maanden voor de deur en een aantal belangrijke beslissingen zullen genomen gaan worden, waar nu het laatste woord nog niet over gesproken is. Als alles doorgaat, zoals de afdelingsarts en m'n manager het in hun brein hebben, dan moet ik meer werk (door uitbreiding van een 4e diagnosegroep aan patiënten) in dezelfde tijd gaan doen en ik weet bij God niet, hoe ze denken dat ik dat in 32 uur erbij moet gaan proppen. De tijd zal het leren, maar het feit dat ik er nu al, voor ik morgen de eerste stap weer in het gesticht zet, over loop te piekeren zegt ook wel genoeg.

Voor nu verder even geen diepgang of hersenspinsels, ik kan er niet meer van maken dan het is.

Vanavond trouwens niet vergeten de wekker te zetten... het is inmiddels nog donker als die afgaat...

PdH voor P.rimatour

Had ik al ergens vertelt dat onze Denzel een wat zwakke maag heeft?
En had ik dan soms ook al om tips gevraagd en die ook gekregen, om vervolgens met het kopen van natuurlijkvriendelijke anti-stress/kotst/misselijkheids pillen van alle hondenkotst voor eens en altijd verlost te kunnen worden?
Ook al??? Oh...
Nou, vanmorgen togen wij naar m'n moeder om daar alvast DJ's verjaardag te vieren met oom, tante, tante en natuurlijk oma en de bijna-jarige zelf met broer en biologische ouders. Denzel ging ook mee nadat ik hem had gemarineerd had in een flinke dosis van bovengenoemde pillen. Hij vrat ze los uit de hand dus dat stemde ons hoopvol en opgewekt gingen we op weg.
Al ras verging het lachen mij, want na 3 bochten naar rechts en 4 bochten naar links, waarvan 1 nauwelijks de naam 'bocht' mag dragen zag ik de hondenkotst in sneltreinvaart langs het hondenhuigje omhoog komen...
Maar ook daar was ik op voorbereid, want zowel de autovloer voor me als ikzelf waren als een heus kunstwerk ingepakt in puppy-dry-matjes en ik had keukenrollen met vochtkussentjes in rijen op het dashboard voor me uitgestald.
Helaas kotste Denzel herhaaldelijk en dwars door alle vochtkussentjes en puppy-dry-matjes heen en zowel pup als baasje gingen er steeds groener uitzien...
Onderweg kon ik nog net met 2 droge, schone vingers die ik over had, zus sms'en of zij aub, svp een wonderpil voor me wilde meenemen die zij altijd aan hun eveneens overgevende hond voeren.
Een uur voor we terug gingen naar de camping heb ik een kwart pil in een stukje kipfilet geduwd en onder luid gejuich bij Denzel naar binnen geduwd.
Wederom drapeerde ik pupje en me, myself en I in de matjes en nog meer keukenrollen met nog meer vochtkussentjes onder handbereik en maande de Chef tot een flinke dot gas, omdat iedere minuut met een misselijke pup in de auto,er 1 teveel is.
Denzel keek mij eens met opgetrokken wenkbrauwsels aan en vleide zich op de grond voor m'n voeten om daar een klein uur (!) te blijven liggen, als ware hij zo stoned als een garnaal. Niet 1x ging pupje over z'n huigje en alle vochtkussentjes en puppy-dry-matjes kunnen zo de kast weer in!
Ik zeg 'PdH voor Primatour'! Want dankzij dit aloude wonderpilletje hield Denzel het droog en ligt hij nu al een uur of wat zijn roes uit te slapen aan m'n voeten op de veranda.
Dus mensen, niks geen dure dierenarts druppels of homeopatische anti-stress pillen nee, gewoon de ouderwetse Primatour pilletjes met een klein stukje kipfilet en uw zieke huisdier gaat nooit meer over z'n huigje!
Prijs de Heer voor Primatour!
Amen.
En dat op zondag...

Sfeerimpressie...

Aan de bar... o nee... bij het zwembad!

Binnenhaven vissersbootjes *Kusadsi*

Wat eten we vanavond, babyeend of babykip?

Met tassen vol aanzoeken cadeaus voor de mannen thuis, kwamen we van de markt...

Naast de Main Bazaar *Kusadasi*

On the beach... tattoo droogt mooi op na 4 maanden!

Bij het hotel aan de wijn, maar die is buiten beeld...

Oké, voor deze keer een glimp van mij.

*foto op het balkon*

Ik zou een heel lang blog kunnen schrijven over, hoe ver het was (2600 km) en hoe heerlijk en geweldig we het gehad hebben, 8 dagen lang.

Er is teveel gepraat, gerust en eigenlijk ook wel gebeurt om hier allemaal op te schrijven.

Sommige zaken kan ik niet opschrijven omdat die voor mij verwarrend en onverwachts waren, maar feit is dat ik deze ene week in het jaar zo zeer nodig heb omdat ik dan even niet 24/7 moeder of baas hoef te zijn; niet hoef te zorgen; monden moet voeden en onderbroeken hoef te wassen; even geen patiëntenzaken hoef te regelen en artsen te vriend moet houden...

De Chef weet het en laat me die ene week in het jaar met liefde gaan omdat hij weet en merkt dat ik er daarna weer langdurig tegen kan en er enorm van opbloei... waar vindt je zo'n man tegenwoordig nog?

Dat de terugvlucht tot gistermorgen aan toe niet zeker was, tot we daadwerkelijk in de plane zaten nemen we voor lief, want deze week gaat het geheugen in met een gouden randje en een saffier om mijn nek.

Om meerdere redenen weet ik zeker: volgend jaar ben ik er weer en niet alleen omdat de natuur zo mooi is, maar om veel meer redenen.

Dag Kusadasi... tot over een jaar... wacht op mij!

Ook dat nog...

Er zijn grenzen. En daarom heb ik vanmiddag herhaaldelijk verkondigd dat my husband een moord zal begaan als zus en ik vanavond op alle verzoeken in zouden gaan die we vandaag op de markt in Kusadasi aangeboden kregen. Dat ze dan ook nog doodleuk opmerken dat de husband er toch niet is en wij wel, geeft je toch te denken: waar in de Koran staat dit?

Afijn, dat het vele euro's scheelt omdat je blond bent en ondanks alles vriendelijk blijft lachen is ook wel hartstikke handig en dus deed ik dat. Ik scoorde vele cadeautjes voor de mannen thuis en het afdingen begint echt zijn vruchten af te werpen. Vaak wordt de deal beklonken voor minder dan de helft waar in eerste instantie op ingezet wordt. Ik zeg: een beetje verf in het haar, een broek niet te ver over de knie en een wurghempje doen wonderen!

Met tassen vol kwamen we terug bij het hotel en, o glorie, daar stond de mooie man bij de lift die al dagen mijn netvlies verblind. Dat we vervolgens ook nog in dezelfde lift terecht kwamen kan ik echt niets aan doen en zodoende namen we, op weg naar de 5e etage, het weer door en de verwachtingen (van het weer uiteraard) voor de komende dagen. Het was een hysterisch moment: ik heb nooit een boomlange knappe Belg van dichtbij aangeraakt gezien en nu stond hij op spuugafstand gewoon naast me! *zucht*

Op de kamer aangekomen zagen we een fax op de grond liggen met daarop de mededeling dat de terugvlucht van zondag geannuleerd is en of we evt maandagavond terug willen/kunnen. Maandagavond zat vol, zo bleek toen we belden en nu weten we dus niet wanneer en of we dit jaar komende week terug kunnen. We zien wel, ik vermaak me ondertussen uitstekend...

In de Hamam

Zoals gewoonlijk togen wij de dag van aankomst in de namiddag richting de Hamam. Want als je eenmaal in de Hamam geweest bent, dan kan de rest van je vakantie niet meer stuk. Ze scrubben er minimaal 2 huidlagen af en wanneer je daarna de zon ingaat, kan je mooi egaal bruin worden en vervellen is er niet bij. Ik raad het iedereen aan.

Nieuw bij de Hamam is een heuse fysiotherapist. We noemen hem voor het gemak Udo. Udo spreekt namelijk alleen maar Duits en niets anders dan Duits. Udo nam eerst zus apart in een te klein kamertje en ik wachtte geduldig tot ik hetzelfde lot zou ondergaan. Al ras was Udo klaar met zus en werd ik het kamertje in gesommeerd. Udo liet mij op buik en rug liggen en prikte met slechts 1 vinger hier en daar in mijn vlees en op mijn botten. Ik dacht er het mijne van maar onderging geduldig mijn lot. Toen Udo echter mijn ene been, als ware ik een plastic barbie popje, bijna uit mijn heupgewricht krikte en mijn andere been voor het zelfde ritueel ook al in zijn handen nam riep ik luid ende duidelijk: daar komt niets van in want dat kan de knie niet hebben na 2 operaties oetlul Udo prikte nog even door alsof hij er echt verstand van had en daarna werden wij rijp bevonden voor de Hamam. Gelukkig was daar Edjo al die, bij de blik op de trouwring van mijn vader die zus nu heeft, wanhopig vroeg of zus inmiddels getrouwd was?! 'ja' zei zus want liegen mag best als je je toekomst op een Turks balkonnetje aan je voorbij ziet trekken...

Terwijl ik me in de Hamam op het marmer vleide, deed Rachid zijn stinkende best om mijn lijf ritueel te scrubben en te masseren. Die Rachid, die stop ik in m'n koffer want die jongen heeft gouden handjes en het uitzicht is ook niet beroerd. Toen na de Hamam ook de aparte massage -nog steeds door dezelfde Rachid- klaar was had Udo zijn plan reeds klaar: iedere dag een behandeling van aloë vera tot een chocolade-pakking aan toe en we zouden nog mooier, nog strakker en nog soepeler de vakantie beëindigen als dat we hem waren begonnen. Voor een godsvermogen dat wel... We bedankten vriendelijk want we moeten er niet aan denken dat we nog mooier, nog strakker en nog soepeler thuiskomen straks...

Nu ik er nog ben

Laatste was draait zodat de mannen schone onderbroeken en sokken hebben de komende week...

Eigenlijk moet ik nog een broek en 2 topjes strijken voor ze de koffer in gaan en da's heel bijzonder want ik strijk namelijk nooit. Nou ja, bijna nooit want als je alles strak opvouwt trekt het ook glad... ik zelf ben daar het levende bewijs van: iedere avond vouw ik mezelf strak op en kijk toch eens: 's ochtends ben ik steeds weer strakker dan ooit...

Dit jaar geen berichten van vulkanen die uitbarsten en rook en as de lucht in werpen, dus het beloofd een ongestoorde reis te worden. O.sam.a is ook niet meer in het land der levenden dus ik duw alle literflessen vloeistof gewoon weer in m'n handbagage, net als mijn messenwerpsetje. Ik hoorde al dat de olieprijs omlaag gaat en als ik dat hoor dan denk ik: had die knakker maar eerder omgelegd, want wat wij betalen aan de pomp is natuurlijk van de gekke.

Gisteren haalde ik m'n 2e handsparelmoerwitte scooter (Sym, Fly25) op en scheurde ermee al reeds een aantal rondjes door ons kustdorpje. Ik ben er blij mee, het scherm wat erop zit is super want m'n haar verandert niet direct in een windhoos als ik 50 meter onderweg ben. Na de vakantie wordt de 8 km naar het gesticht een fluitje van een cent op het verhicle. Het is dat Turkie ietwat te ver is, anders had ik gewoon met de scooter op vakantie gegaan.

Afijn landgenoten, geen ruzie maken; iedereen IPban installeren bij ongewenst gedrag en handen wassen na het plassen.

Dagdag...

Mocht ik nu iets beleven komende week dan volgt er nog wel een blogje en anders zeg ik 'tot volgende week zondag'!

Dat u het weet

Dat je dan in je vakantie iedere dag een joekel van een splinter in je handen rechtop, diep in het vlees hebt staan... dat geeft toch te denken? De Chef heeft ze er stuk voor stuk met nauwkeurige precisie eruit gesneden met een willekeurig mes wat voorhanden lag. De oorzaak van dit leed ligt in de bezem. En in onze monster-pup Denzel. Zodra ik de bezem pak duikt meneer erop en is het met goed fatsoen onmogelijk om te bezemen zonder de hond om te brengen. De gekste capriolen haalt hij uit en ik dus ook om hem niet van het leven te beroven, met als gevolg dat de stukken hout m'n handen in schieten... Het is me wat.

Afijn, het was vandaag ook eigenlijk de bedoeling dat ik met m'n bakkes in de zon zou liggen. Niets is minder waar... ik lig op de bank in de caravan met de monster-pup ter hoogte van m'n knieën. Het slaapt. Ik niet want ik draai een wasje. De tweede al vandaag zodat de hand- en theedoeken hier kunnen blijven als wij morgen weer naar huis gaan. Het manvolk waar ik mee getrouwd ben en die we zelf gemaakt hebben zijn (zoals echte mannen betaamd) nogal makkelijk: pakken zo een paar keer een reeds gebruikte handdoek en denken dat als je em in de zon laat drogen dat ie dan ook weer schoon is. Jaja, niet dus.

Waar ik ook nogal frusti van raak is het feit dat ik hier in de Achterhoek een heel slecht bereik van internet op mijn aaifoon heb. Twitteren is haast onmogelijk en als ik al bereik heb en hier en daar een blogje kan lezen, kan ik niet reageren. Het hardop reageren op wat ik lees en vind en denk, doet bij mijn manvolk hier en daar een wenkbrauw optrekken. Laten ze vooral niet tegen mij zeggen dat ik verslaafd ben, dat ben ik namelijk NIET, ik wil gewoon graag alles weten en ook overal van op de hoogte zijn. Daarom dus.

Najah... verslaafd.

Hoe durven ze!

Vanalleswat

Landelijke bouwval / Kusadasi...

Alsof er niets gebeurt is, er geen vakantie geweest is, zo snel zit ik weer in het ritme van 'alledag'. Gelukkig herinnert de kleur op m'n lijf me nog aan de heerlijke week en voel ik me fris& fruitig, blij en uitgerust. En een ding weet ik zeker: ik wil toch nog een keer terug hiernaartoe...
Woensdag en donderdag weer 'lekker' gewerkt (ik moet het namelijk ook niet overdrijven) en vrijdag naar m'n mams geweest die een nieuwe heupkop en kom in haar ranke lijfje gebeiteld zag/hoorde worden.
Onder het genot van een ruggeprik heeft ze van de operatie alles meegekregen van wat er gebeurde en vond het alles nog interessant ook. Ze had alleen geen zicht op het operatiegebied omdat er een doek tussen hing, anders had ze ook dat nog op de voet willen volgen. Nu moet ze gaan opknappen en revalideren en dat zal nog een hele kluif worden zei de orthopeed, omdat ze weinig spieren rond haar heupen heeft zitten. Haar longen houden het wonderlijk wel tot nu toe, maar dit hele gebeuren heeft toch ook flinke impact op haar lijf en leden. Mijn dappere mamsje; ergens in de 1 meter 50 en 49 kilo... ga er maar aan staan!

Dinsdag had ik dus nog vakantie en dat kwam goed uit, want de Chef moest weer op audiëntie komen op z'n exwerk. Men had namelijk nu ook op papier de volledige afkeuring binnengekregen over hem en de puntjes rondom het ontslag moeten nemen werden werd op order van school omgezet naar 'wederzijds goedvinden'. Omdat er wel het een en ander aanhangt in deze, hebben we het zo gelaten en geaccepteerd. Financieel zal het geen reet uitmaken namelijk; vanaf januari zullen zijn inkomsten weer gekort worden op het gekorte deel wat hij nog kreeg. Ingewikkeld, maar zo werkt het dus. Het zal wel goed komen, ik kan gelukkig altijd nog meer gaan werken, al moet ik er niet aan denken eerlijk gezegd.
Dit was in principe het laatste gesprek wat we hadden op school, het is nu klaar, over en uit. Ben benieuwd of er nog een 'afscheid' volgt na 10 jaar trouwe dienst...
De Chef valt ondertussen in razend tempo af. Er is in 2 maanden tijd 20 kilo verdwenen (onder controle van de huisarts) en over 8 kilo is hij terug op zijn geboortetrouw-gewicht. Helaas scheelt het niet in de pijn en de klachten die hij heeft, maar uiteraard is afvallen wel beter voor de gezondheid van datzelfde lijf en daar heeft hij veel voor over... die lieve Chef van mij!

Roel v V, maar dan anders...

Het meest 'ellendige' van een ver-weg-vakantie is soms/vaak/altijd (streep door wat niet van toepassing is) de vliegreis er naar toe.
Kijk, Turkije is enig, ik heb m'n hart verloren aan de vriendelijk mensen daar, de gastvrijheid en het hotel, maar het is helaas niet zo dat je zo'n tripje op de brommer of met de auto onderneemt.
Zo vertrokken wij om 5 uur des nachts. Tenminste dat was de bedoeling, het werd uiteindelijk pas 6 uur wat betekent dat je dus in the middle of the night op Schiphol wordt afgezet en je je heil op een bankje moet zoeken. We hadden de mazzel dat we al om 1 uur konden inchecken en meteen door konden naar de douane. Na een rondje langs de winkeltjes achter de douane was het duidelijk dat er niet veel zou komen van uitgebreid shoppen (de meeste winkeltjes gaan pas om 5.15 uur open, tsss...) en nestelden we daarom al ras op een ligbankje met 2 kilo Jamin-drop onder handbereik.

Gisteren op het vliegveld in Bodrum was ook een verhaal apart:
Zodra we met onze overvolle koffers de vertrekhal in kwamen denderen, werd ons al direct verzocht om ons te ontkleden tot op de onderbroek, cq string omdat je pas kan gaan inchecken als men er zeker van is dat je de incheck-dames niet over hun balie heentrekt onder bedreiging van de meegesmokkelde M.16 met geluiddemper omdat je een plekje bij het raam eist. Ik pelde alles waar metaal in zit van mijn bruin verbrande en o zo slanke-geen-grammetje-aangekomen-lijf en stapte kwiek en uitgerust door het alarmpoortje. Als je de mazzel hebt dat je kunstknie of inlegkruisje geen ijzer of andere metalen bevat dan mag je je weer helemaal aankleden en kan je gaan inchecken. Ik zat in de groep van de mazzelaars, want er ging geen piepje of alarm af bij mijn doorgang door het poortje!

Goed, inchecken, koffer wegen, boardingpassen krijgen en er achter komen dat je wel naast elkaar zit, maar dan aan beide zijden van het gangpad op rij 4. Jammer, jammer, want je moet toch maar weer afwachten naast wie je komt te zitten op die altijd te kleine en te krappe stoeltjes.

Daarna richting douane om te kunnen wachten tot je als gedresseerde eenden achter elkaar aan de plane in mag.
Maar bij de douane moesten we ons weer bijna tot op onze string/Hema-onderbroek/Sloggie uitpellen en alles in een bakje pletteren omdat er wederom een poortje genomen diende te worden... Ook nu geen spoortje van metaal en dus geen alarmbellen. Het leek verdorie America wel waar je een plane ook niet inkomt na 2x uitgebreid gecontroleerd te zijn.

Na ons late ontbijt (hamburger met te slappe patat, er was werkelijk waar niets anders te krijgen) liepen we naar wat stoelen zodat we konden wachten op vetrek.
Vanuit mijn ooghoek zag ik Floor haar adoptiezoon Roel v Velzen ook op een stoel zitten en dacht: aha, we kunnen nog dwerg werpen ook, als we ons gaan vervelen! Ja ja, politiek heel incorrect om dat te denken, maar het is in het dagelijks leven nu ook weer niet zo, dat je over de achondroplasten struikelt; het blijft toch een soort van 'bijzonder', deze mensen.
Niet meer en niet minder.

Toen zus en ik het vliegtuig in werden geduwd en rij 4 snel stoel C en D gevonden waren, dacht ik "God straft onmiddellijk of binnen 24 uur". Bij mij dit keer "onmiddelijk"...
Want wat bleek? Ik had de stoel naast Roel gekregen...
Terwijl ik netjes 'goedemorgen' mompelde, kwakte ik mezelf in de stoel want er wordt gewacht achter je en voor je het weet starten ze het bandje "doorlopen aub, you're delaying the flight..."
Roel bleek een aardige man; had een leuke vrouw naast zich en als Roel tijdens de vlucht de 30 cm lange (lees 'korte') benen wilde strekken, klom hij gewoon op de stoel en keek hij the plane eens rond. Roel kan zonder enige inspanning met z'n handen z'n tenen kriebelen en ook zonder zich in alle bochten te moeten wringen z'n schoenveters vastmaken.
Het handige dat ik door onze Onvoorzienigheid strak naast Roel geplaatst was, was toch wel dat ik extra veel beenruimte had. Ik kon ze links het gangpad inwerpen maar ook net zo makkelijk voor de stoel van Roel langs steken want Roel z'n benen kwamen niet verder dan waar mij m'n knieën zitten.
Op Schiphol heb ik Roel vriendelijk aan mijn borst gedrukt en de groeten van Floor gedaan gedag gezegd en besloot ik ter plekke nooit meer politiek incorrect over 'bijzondere mensen' een sport te verzinnen.

(En voor de reacties binnen stromen: ik weet dat Roel v V geen achondroplast is, maar gewoon een klein mens is met een groei-defectje. De man naast wie ik zat was wel een achondroplast je )

Weer thuis

En dat je dan ineens weer thuis op de bank zit...
Tja wat kan ik zeggen na een heerlijke week, dit keer samen met m'n oudste zus, met alleen maar zon, zee en strand.
Het was heerlijk, we hebben geen spatje regen gehad en alle dagen konden we in onze hoog-zomer kloffie en op m'n teenslippertjes rondlopen wat toch een rare gewaarwording is als je beseft dat het al november is!
We zijn 2 middagen naar Kusadasi-stad geweest om de broodnodige inkopen voor het thuisfront te doen en om tegelijkertijd de dreigende doorlig-plekken op rug, stuit en ellebogen te kunnen ontlasten.
In mei waren we met z'n 3-en ook in dit hotel geweest en het was een schot in de roos om hier naar toe terug te gaan. Een heerlijk hotel, vriendelijk prachtig! personeel en alles nog schoner dan thuis en dat is heel bijzonder kan ik u zeggen!

De kamermeisjes en niet alleen de kamermeisjes zorgden GOED voor ons!

Thuis hebben de mannen het prima gered zonder mijn aanwezigheid.
De Chef belde slechts 1x om te weten op welk wasprogramma de onderbroeken en handdoeken gewassen moesten worden en verder is er gelukkig ook nog sms en Facebook.
En wanneer je weet dat ze thuis overleven klim je nog maar eens op een rots voor een leuk fotootje, hier of daar.

It's me nog lekker incognito


Of je maakt op de boulevard in Kusadasi van dit mooie beeld een foto om daarna thuis te gaan zitten wachten op een creative schilders brainwave.


Tot besluit nog de zonsondergang die alle avonden prachtig was...

Dag Kusadasi... tot volgend jaar...?

Sorry voor de overlast...

...maar ik ben er even niet.
De komende week zullen jullie het zonder mij en mijn logjes moeten doen.
Ik heb namelijk iets anders aan mijn blonde hoofd:

Hier kunt u mij vinden, thuis woon ik toch een stuk kleiner...


O ja en hier ga ik ook een uur of wat doorbrengen. Dit keer trouwens met bikini.


En misschien, alswetijdoverhebben, nog wat cultuur snuiven...


maar ik hoop toch vooral dat dit voornamelijk mijn uitzicht zal zijn...
De weersverwachting is goed, dus ik denk zomaar dat het helemaal goed gaat komen!

Laterrrr!

Hoe het verder ging

Voor alle duidelijkheid: de Chef doet het nog!
Vorige logje heeft jullie aardig laten schrikken, een enkeling kon er hard om lachen en da's natuurlijk never/nooit/niet de bedoeling ervan geweest. Tsss, lachen als mijn Chef zich te barsten van de trap valt... Jammer hoor...
Hij heeft zijn ribben flink gekneusd, en zit onder de schaafplekken en blauwe bulten. Hij kreunt dat het een lieve lust is -maar dat is het natuurlijk niet- en gedraagt zich ondertussen als een echte man.
En hierbij dan ook antwoord op de vraag waarom ik hem niet ter hulpe ben geweest toen hij zijn leven aan zich voorbij zag trekken is, omdat ik zijn vrouw ben en niet zijn verzorgster. Da's namelijk echt iets anders. En ik ken de Chef inmiddels zo goed dat ik weet wanneer ik beter uit de buurt kan blijven... ook lag de trap vol met glas en het zou toch zonde zijn als ik daar met mijn bevallige voetjes in was gaan staan met alle gevolgen van dien met een brood-nodige vakantie voor de deur.
Ik zorg verder doorgaans namelijk wel heel goed voor de Chef: neem vrije uren en dagen op als we weer op audiëntie naar z'n bijna ex-werk moeten (9 november is het weer zover...), ben trots en gek op hem, schrijf brieven en bezwaarschriften en sta strak aan zijn zij tot rechtbanken aan toe alsof ik mevrouw Moskowits herself ben... Dus nee, de Chef is best ook heel blij met mij en ik met hem.

Ondertussen is het al bijna maandagochtend 5 uur.
Dan moeten jullie het een week zonder mij doen, want oudste zus&zo en ik gaan nog een weekje totally onverwacht naar de zon. Ik vind het heel erg jammer dat Zusdus niet meegaat, want het voelt toch niet helemaal compleet als zij er niet bij is.
Het weer laat niets te wensen over: het is er rond de 22-24 graadjes maar het voelt toch ook wel raar toen ik vanmorgen m'n zomerkleding stond uit te zoeken wat mee moet. Ik moet nog een aantal shirts even netjes strijken, want ik wil er wel een beetje appetijtelijk bijlopen daar. Op 6 november hebben ze het jaarlijkse offerfeest, zal wel heel bijzonder zijn, zolang ze maar geiten of schapen offeren en geen blonde toeristen...
Landgenoten, ik groet u.
Rest mij slecht 1 vraag: willen jullie een beetje op de Chef letten tijdens mijn afwezigheid?

Herfstvakantie

Daar zit ik dan met m'n goeie gedrag.
Ik merk aan mezelf dat ik na een serieus logje zoals de vorige in een soort van writers-block-light schiet waar ik niet zo snel uitklim als ik zou willen. Het vorige logje heb ik op zaterdagavond geschreven en op zondag geplaatst. 'Zomaar', omdat De Repel laatst eens twitterde dat er ws. een bijzonder verhaal aan de Chef en mij kleefde. Nou valt dat op zich wel mee vind ik, maar toen ik eenmaal zat te schrijven, werd het zowaar een logje van enige betekenis. Stil werd ik van de lieve reactie's van jullie en af en toe pinkte ik een traan weg.
Het is voor mij soms bijna een soort van therapie, dat hele blog-gebeuren. Nooit geweten dat het ook helend kan werken en dat het voor mijzelf ook goed is om dingen uit te spreken: op papier is het 'echter' dan in gedachten...

Afijn, nu iets anders.
Het is herfstvakantie. Tenminste in dit deel van Nederland wel. Menig moeder is in staat van ontbinding paniek omdat het schorem/het geteisem/de monsters (doorstrepen wat niet van toepassing is) thuis zijn. Zijn de moeders net gewend aan de teruggekeerde rust na de zomervakantie; de betreffende kinderen zitten nauwelijks weer in het schoolritme, krijgen ze alweer vakantie! Hetzouverbodenmoetenworden.
Oudste Larfje liep de afgelopen twee weken stage in de bouw. Larfje moest daarvoor om 05.30 uur zijn nest uit want hij werd om 6 uur opgehaald. Hij kreeg al ras een rolberoerte van dit onzalige tijdstip maar hij deed het 2 weken lang goed. Voor een gemiddelde puber dan, bedoel ik. Stond hij op dag 1 nog om stipt half 6 naast z'n bed, de laatste paar dagen kwam hij pas om kwart voor 6 het nest uitzakken...
Hij deed het verder goed, want hij smeerde zelf zijn brood, zette zelf zijn wekker (doet ie al jaren, dus is hij gewend) en zorgde ervoor dat al z'n spullen in z'n tas zaten en tenslotte kwam hij ook nog eens uit bed zonder dat ik lag te krijsen vanuit de echtelijke sponde. Ik moet er nl om 5.48 u uit en ben vaak al voor de wekker wakker.
Goed, nadat Larf de eerste paar dagen meer dood dan levend voor de deur weer werd afgeleverd rond 17 uur, meldde hij in een vlaag van verstandsverbijstering dat hij het wel snapt dat ik soms zo enorm aan vakantie toe ben...
Mijn kin zakte tot halverwege m'n bovenbenen en ik dacht een split-second over dit wonder der natuur en deze uitspraak na.
Mijn uber-puber, mijn Larfje, mijn kind, mijn oudste, mijn super-ei...
Datikditnogmagmeemaken!
Binnen 2 dagen had hij al in het snotje hoe het in het echte leven voelt en gaat.
Ja juist ja, ik ben soms/vaak/zoveel mogelijk/af-en-toe (streep door wat niet van toepassing is) aan vakantie toe.
Wanneer een uber-puber dit in het snotje heeft en het je nog verteld ook, dan blijkt daar toch wel een beetje uit, dat zijn blik zich niet alleen beperkt tot meiden, muziek, sigaretten en zakgeld okselhaar en baardgroei en dan mag ik me als moeder toch wel enigszins gelukzalig in mijn moederhandjes knijpen.
En dat doe ik dan ook regelmatig. Ik ben blij met Larf, ik knuffel hem met mate (je moet het ook niet overdrijven natuurlijk) en hij hangt regelmatig/vaak ook nog om mijn nek. Ik geniet van hem en behalve het Heineken debacle houdt hij zich best goed aan afspraken.
Ik geniet warempel tijdens deze herfstvakantie ook volop van hem: ik werk de hele week en hij slaapt uit en spreekt af met vrienden.
Hier in huis is dus geen sprake van een licht hysterische moeder omdat het alweer vakantie is. Komt ook omdat de Chef met jongste Larfje lekker 9 dagen naar de camping zijn en daar ook volop genieten.
Hier in huis vindt blijkbaar het meest onwaarschijnlijke plaats: werken en genieten tijdens de (herfst)vakantie van de kinderen... Maar ik heb dan ook mazzel met het nageslacht van mij. Ja die eieren van mij waren van uitzonderlijke kwaliteit alzegikhetzelf
Ik zou bijna zeggen dat het leukste van de herfstvakantie is dan we over een kleine 2 maanden de... kerstvakantie alweer hebben! Maardatzegiknatuurlijkniet. Tsss...
Hoezee!

Ik wil terug...

...naar de kust., heel onbewust, zoek ik de weg naar de kust...
Zo klinkt het refrein van dit liedje van Maggie Mc N.eal.
Uit volle borst zong ik het gisteren ook, want er gaat toch niets boven weer thuiskomen aan de kust, aan zee welteverstaan!
Ik heb het best naar m'n zin gehad 3 weken in het oosten, maar oh wat ben ik altijd weer blij als ik de zee weer ruik, zie en het zand weer langs m'n tenen voel gaan...
Thuis komen, thuis zijn en binnenkort weer terug naar het ritme van werken en voor de jongens over een week ook weer de school. Voor de Chef zal het heel anders worden en ik ben benieuwd hoe het zal gaan en of hij z'n draai een beetje kan gaan vinden at home.
Gisteren hadden we de mazzel dat we door de verdeling van de buien over het land, geen druppel regen hebben gehad! Alles bij elkaar was de laatste week de meest mooie wat betreft het weer en uiteindelijk heb ik ook de laatste week me het meest relaxed gevoelt zonder al teveel gepieker.
Vandaag hebben we een jarige in da house: Sjerril ~de huispoes~ is 4 jaar geworden. Ik was haar vanmorgen na haar ontbijt een tijd kwijt. Te voet terug naar de camping, dacht ik even, maar nee hoor: mevrouw lag op een stoel haar vakantieroes uit te slapen... Total-loss van 5 weken (ze mocht al meel toen de Chef met jongste ging) buitenleven: muizen vangen, slapen, eten, slapen, rekken, strekken en weer... slapen! Ja, dan heb je weer thuis wel even tijd nodig om het normale ritme weer op te pakken.
Ik krijg iets minder tijd om weer naar adem te happen: maandag weer aan de arbeid en niet zeuren of zaniken want ik heb in mei 2011 alweer vakantie! Tenminste dat hoop ik, eens kijken waar ik dan met de zusjes naartoe kan als de financiën het toelaten en anders sowieso met de mannen weer richting camping waar de Chef ~wanneer hij zich redelijk voelt~, dit najaar de rest van de verbouwing wil gaan afronden. Het wordt echt prachtig op en rond ons plekje; ik heb vriendin al een weekje cadeau gedaan als dank voor het lenen van haar verhicle de afgelopen 4 weken.
Omdat ik maandag toch een beetje appetijtelijk weer voor de dag wil komen, ram ik zo eerst even een vit. B.12 ampul m'n been in en plak ik een paar harsstripjes op m'n gezicht om overtollige heksenhaartjes uit te roeien. De kapper knipte vanmorgen m'n haar weer terug naar coupe 'pittig doch niet te kort' en voila: klaar is Zara!
Wat wil een mens nog meer... behalve vakantie?

Mijn naam is haas

'Mijn naam is Haas' zie ik het ongedierte denken terwijl poes Sjerril haar poten over haar ogen slaat en zich nog eens opkrult op het ligbed en kat Noach zich elders onnozel houdt.
Want wat is het geval?
Terwijl ik fris gedoucht de doucheruimte in de schuur uit kom zetten (ja, we zijn nog op vakantie) en babbel tegen Sjerril over hoe-geweldig-ze-het-hier-heeft zie ik tot mijn afgrijzen een klein muisje op de grond zitten. Het is duidelijk dat het beestje nog in leven is omdat de kleine muizen-flankjes heftig op en neder bewegen tijdens het proces dat 'ademhalen' heet.
Gedverderrie, dit is niet leuk. Het muisje zit onder klauw- en kaak bereik van de slapende Sjerril en in mijn ooghoek zie ik Noach de kat uit de schuur komen drentelen. Het gekke is dat het muisje bij nadere inspectie geen uiterlijke verwondingen lijkt te hebben. Misschien is het beestje hier tussen de lippen van kat of poes neergezet, want ik kan mij onmogelijk voorstellend dat we hier met een depressieve muis te maken hebben die zich suïcidaal gedraagt en zich voor de poten van een kattenbeest neervlijt, want dan weet je zeker dat je aards bestaan in no-time over en uit is.
Afijn, ik roep de Chef want ik ben net schoon en ga niet een muis van de grond schrapen die ieder moment het lood kan gaan leggen. De Chef raapt het muizenbeestje op en bekijkt het van boven en van onder, van links en van rechts, van binnen en van buiten en stelt vast dat het een puntgaaf muisje is. We zien geen bijtgaatjes of afgekloven muizenonderdelen dus niets aan het handje, die is gewoon erg geschrokken en zit bij te komen...
Als Chef aan mij vraagt wat nu te doen, zeg ik dat het beestje wellicht beter af met een klein hamerklopje op het kleine muizenkopje. Niet te hard want dan zit ik onder vers muizenbrein en dat trek ik niet. Chef briest dat hij dat natuurlijk-niet-gaat-doen! en het ook niet in een doosje gaat zitten koesteren tot het beestje het leven weer terug heeft... Voor ik ook maar kan reageren zie ik de hand van de Chef naar achter bewegen en weer naar voren waarbij het in terminale staat verkerende muisje los komt van de hand van de Chef en de reis van zijn/haar leven maakt...
Muis vliegt zo de struiken in en echt, als ik het goed gehoord heb hoorde ik het gillen... Zou zomaar gekund hebben hoor, maar zeker weten doe ik het niet.
Muis is zacht (?) en veilig(?) geland in het struikgewas en zit daar de rest van z'n muizenleven bij te komen van de schrik. En de katten? Die hebben zo te zien geen idee wat er onder poot en kaak bereik heeft plaatsgevonden...
Ja ja, en mijn naam is ook haas...

Opgeruimd staat netjes

Zo... Dat lucht lekker op.
Weg ermee, dacht ik net en voegde meteen daad bij deze brainwave.
Vanaf vandaag bestaat m'n oude blog 'Hoezo Blont?' niet meer.
Over en uit. Gedeletet met een enkele en simpele druk op de pc-knop.
Schoon schip; een nieuw begin en gelukkig heb ik al m'n oude logjes veilig en wel mee verhuisd naar dit blog.
Laatst bleek zelfs dat ook alle reactie's die tijdens de blog-verhuizing verdwenen waren, er ineens weer zijn!
Ik ben nu een maand verder en het bevalt me prima om onder een valse anonieme naam door te bloggen.
Daarom dacht ik net dat ik door het helemaal verwijderen van m'n oude blog en het zichtbaar maken van dit blog ('Zara' stond nog niet gelinkt aan dit blog) ik klaar ben voor een nieuw begin.
Eigenlijk moet ik zeggen: de Chef en ik zijn klaar voor een nieuw begin. We hadden een goed gesprek net en zijn tot de conclusie gekomen dat we er alweer / nog steeds voor gaan saampjes. Uiteindelijk zijn wij de enige twee echt beseffen en ervaren wat zo'n afgelopen periode met ons doet en wat voor 'n impact het allemaal heeft. Want dat heeft het namelijk wel: de Chef is allang niet meer de Chef die hij was toen we trouwden en ik ben niet meer de Zara die dezelfde dromen droomt...
Dat is ook niet erg, het is alleen soms jammer...
En ook is het niet erg dat je verandert door wat je meemaakt, want de Chef en ik weten ook dat er Een is die niet verandert en dat we nooit meer op onze (de Chefs' brede en mijn ranke) schouders zullen krijgen dan wat we dragen kunnen.
Zo is het en het zeker weten daarvan geeft rust.

Mooi zo, dus nu de laatste dagen van mijn vakantie aanbreken, ga ik lekker door met lezen, keutelen en o ja, laat ik niet vergeten te genieten! Want de Chef en ik: wij komen er wel!

En nu een glaasje wijn. Of is 15.06 uur misschien iets te vroeg...?

Watersnoodramp 2010

Het gemak dient de mens.
Vooral dit mens!
Wij kamperen momenteel. En dan niet gewoon kamperen maar luxe kamperen natuurlijk, want dan blijft het leuk.
Ik kan de Chef toch moeilijk op een luchtbed in een slaapcabine op een tentzijl draperen en m'n nek breken als ik over hem heen moet polsstok-hoogspringen als ik onverwijld des nachts naar de toilet moet.
Nee mensen, die tijd hebben we gehad. Net voor de Chef echt begon af te breken, namen we de stacaravan van zijn ouders over, met echte bedden, echt toilet en een doucheruimte in de schuur. Inmiddels zijn we 14 jaar verder en hebben we een ander optrekje; toen papa overleed is de stacaravan van m'n ouders verhuisd naar ons plekje en heeft de Chef er een nieuwe enorme veranda aan gebouwd. Alles in etappes want anders heb ik straks geen Chef meer als alles klaar is.
Maar over het 'gemak' dan maar even.
Als we zouden willen, hoeven we in principe onze plek niet af: douche, toilet, elektriciteit... you name it, and we have it!
Zo ook een echte wasmasjien! Want da's handig met 3 mannen in da house waaronder 2 pubers. Als je die niet iedere dag bedrijgt sommeert iets schoons aan te trekken dan stinken ze de camping af. Maar dan moet er ook gewassen worden natuurlijk. Vanmorgen, bij de eerste 3 zonnestralen gooide ik het masjientje vol en het overjarig apparaat waste alsof het ooit nog een hobby van hem/haar zou worden. Ik lag met m'n treiter in de zon, want die laat zich niet erg zien deze vakantie. Dus als ie dan schijnt, dan baar ik me op op een tuinbed en probeer ik iets van kleur op te doen.
Toen jongste rond de middag uit bed kwam zakken, zei hij heel voorzichtig dat er 'iets was misgegaan binnen'...
Binnen gekomen stond ik al ras met beide enkeles in het water: 1953 was er niets bij!
Wat bleek het geval?
De wasmasjien staat op de veranda.
Onder het raam.
De afvoerslang van de wasmasjien hangt door het raam in de gootsteen zodat iedere druppel wasmasjienwater zo het riool in kan gutsen.
Tja, da's de bedoeling tenminste.
De slang had z'n oorspronkelijke plek verlaten en was een eigen leven gaan leiden: het water wat vrijkomt na 1 wasbeurt en 3 of 4 keer spoelen stond nu op m'n caravanvloer. En niet alleen daar stond het water: het kwam uit de kastjes onder het aanrecht vandaan gegutst alsof alle dijken door waren. Geen beginnen aan...
Ik heb moord en brand geroepen ben heel rustig gebleven.
In fases alles uit het water gevist; water geloosd; inboedel uit kastjes gehaald en die afgewassen en daarna alles weer opnieuw ingeruimd.
Jongste heeft me geholpen: hij gooide natte doeken in de wasmasjien (voor de volgende draai), waste af, droogde de vloerbedekking en steunde mij mentaal. De schat.
Het enige voordeel is, dat alle kastjes helemaal op orde zijn en brandschoon!
Kijk, da's een geluk bij een ongeluk, want ik ben niet zo van het poetsen en al helemaal niet in de vakantie.
Zo zie je maar, J.ohan zou zeggen 'elluk nadeel heb ze voordeel'...
M'n moeder zal trots op me zijn: mam de hele caravan is weer spik en span en je wasmasjien doet het hartstikke goed!

Duif-grijs & bloed aan de caravan muur...

Ik was het niet van plan: tijdens mijn vakantie een logje produceren.
Maar, omdat de Chef zo onnozel creatief bezig is, rest mij niets anders dan jullie in deze vreugde te laten delen.
Gisteren kocht de Chef een nieuw 'ik-snij-alles-mesje'. En dat het nieuwe mesje zijn naam eer aan doet, bleek gisterenavond al: de Chef ragde met zijn nieuwe vlijmscherpe aanwinst zo zijn duim bijna door de midden. Ja, knappe man die Chef van mij!
Zwaargewond kwam hij de caravan inzetten met achter zich aan een bloedspoor, met de vraag of ik een doekje had.
Nee, ik ga niet m'n doekjes vervuilen met bloed, want dat krijg je er bijna niet uit inde camping wasmasjien... Nee hoor mensen, tuurlijk had ik een doekje. Van papier, want dat kan ik daarna zo wegpletteren en laat geen sporen na.
Pleisters waren zoals gewoonlijk op 1cm na op, dus daar konden we de 6cm lange wond niet mee dichtplakken. Ik haastte mij naar mijn nicht die 3 veldjes verder ook vakantie viert en zij had pleisters zat. Nu zit de Chef dus met een open duim zielig te zijn stoer te doen op de veranda...
Wat de Chef ook kocht gisteren (en beloof me niet te lachen!) is 'Just for Men'.
De kenners weten waar ik het over heb. Just for Men is DE haarkleuring voor de George Clooney's onder ons: Het tovert je haar in no-time terug naar de haarkleur die je als man ooooooit gehad hebt. De Chef sloeg een voorraad 'licht bruin' in en vanmorgen vroeg was het zover: ik trok de bijgeleverde handschoenen aan en mengde het tovermiddel tot een egaal goedje. Ik smeerde het duif-grijze haar van de Chef deskundig in en zette m'n iPhone timer op 5 minuten. Stipt. Want het luistert erg nauwkeurig zo'n eerste kleuring ever. Daarna verdween de Chef rapide onder de douche waar ik hem hoorde gillen van genot van ontzetting. Hij hing amechtig voor de spiegel en draaide zijn hoofd 360 graden naar links en vervolgens 360 graden naar rechts.
Toen hij de douche uit kwam zetten hield ik rekening met het ergste: ik had de tondeuse al op standje 1 in m'n handen klaarliggen, maar het viel alles mee. De Chef is weer de Chef die ik ooit in een duif-grijs verleden trouwde; de Man die mijn hart sneller deed kloppen, net als nu! Dat het nu van het angst zweet kwam doet er niet toe, mijn hart klopte als een razende!
En de Chef? Die is blij met zijn nieuwe look. Ik snap het, dat ben ik ook altijd na een nieuw verfje namelijk.
Hij bekijkt zichzelf herhaaldelijk in de spiegel en besluit dat het goed is.
En ik? Ik heb een jonge Chef terug, maar was/ben ook altijd erg gelukkig van mijn duif-grijze George Clooney hoor!

Dierenmanieren

Je zou me eens moeten zien zitten: op een tuinstoel voor onze stacaravan en in de zon.
Want die zon, die schijnt zich het rotje hier in de Achterhoek vanaf het moment dat wij hier vrijdagmiddag aankwamen. En van de zon word ik blij, er worden vitamientjes aangemaakt waar ik het bestaan bijna van vergeten was en m'n Turkse teint wordt nu ook weer lekker opgekrikt. Heerlijk hoor, de zon.
Als wij hier zijn gaat het on gedierte ook altijd mee. De kat en de poes worden vakkundig in hun reiskoffer gepropt thuis en zo in de achterbak gezet dat ze ongestoord naar buiten kunnen kijken. (konijn blijft wel thuis, die gaat alleen de 'grote vakantie' mee)
Afijn, die katten van ons weten hier op de camping uitstekend de weg: blijven aardig in de buurt van de caravan; daar waar het eten altijd klaar staat... En staat het niet klaar dan hebben ze daar ook een strategie voor ontwikkeld. Omdat ik de slaapkamerdeur open laat (met oog op de lucht na een nacht ronken in de toch ietwat kleine ruimte) klimt Noach altijd op bed om 1: te slapen en dan ook graag zo warm mogelijk en 2: om zodra ik een wimper beweeg mij te welkom te heten in de dag die aanbreekt. De schat. Jaja, want als het meneer te lang duurt voordat ik wimperknipperend ontwaak dan gaat hij strak naast mijn kussen zitten (al dan niet luid knorrend) en steekt 1 nagel uit, die hij voorzichtig in tegen mijn lip duwt. Gisteren deed ik net of ik gek was en even later duwde meneer zijn behaarde poot tegen mijn wang... Meestal ga ik er dan wel uit om het kattenvolk van voer te voorzien zodat ik daarna weer ongestoord verder kan slapen. Ach ja, die beesten, ik vind het toch ook wel grappig hoor die vaste rituelen die ze hebben.
Dan nog iets anders. We zitten hier midden in de natuur. Overal vogels met hun gezang en gekwetter en da's echt heerlijk wakker worden of buiten zitten dan thuis waar de meeuwen heersen. Wat we hier momenteel iets minder grappig vinden is dat onze caravan geconfiskeerd dreigt te worden door het plaatselijke bijenvolk. Ze vliegen in colonne de veranda op en af en hebben daarbij maar 1 doel: de ventilatieroosters die de caravan rondom sieren. Omdat ik ze inmiddels ook elders rond de caravan had gezien en gehoord, begon ik me zorgen te maken. De Chef timmert zich wezenloos om de aanbouw klaar te krijgen en het bijenvolk herkent in dit alles de grootste bijenkast ooit! Hoogste tijd dus om hier een stokje voor te gaan steken want zodra een bij ook maar 1 bijenei legt, zijn ze een stuk minder relaxed dan nu. De Chef spande een gaasje voor de roosters 1, 2, 3 en 4 en ik deed even later hetzelfde voor rooster 5 t/m 253... Dat u het even weet. Daarna ging ik observeren: een bijenvolk in paniek dat niet schijnt te snappen dat hun bijenlijfjes niet door vliegengaas geperst kunnen worden. Een paar uur later snapten ze het nog steeds niet, maar nu hebben ze geloof ik wel in het bijensnotje dat onze caravan bij-vrij is gemaakt en dat ze op zoek moeten naar een andere bijenkast. Ja, we zijn gek op dieren, maar er zijn grenzen.
Waarvan acte.

Aanzoek zonder ringen

Het is krap na 11 uur en ik zit alweer thuis.
Klaar ermee. Gisteren de hele dag gewerkt (en zo'n eerste dag valt geensinds mee!) en vandaag moest ik ook de hele dag aan de arbeid om vervolgens na het werk los te gaan met bijna alle collega's in Leiden; varen en drinken uit eten. En da's net te veel van het goede, want ik stond ruim 2 weken in standje 'uit' en zo snel sta ik niet weer helemaal in standje 'aan'. Dus ik nam vanmorgen eens 4 vakantieuurtjes op. Kan ik iedereen aanraden als je ze hebt, want de zon schijnt en het is droog en alle mannen zijn op school. Omdat ik meer werk dan ik laat uitbetalen spaar ik per jaar 104 uur extra aan uren, die ik dan ook wel weer ergens kan opnemen als het nodig is. Vandaag is zo'n dag dat ik het heel hard nodig vind. Dus vandaar haakte ik om 11 uur af. Heerlijk, heerlijk, want het is niet de bedoeling dat ik na de 1e halve week alweer zo uitgeput raak dat ik al ras weer aan een week Turkije toe moet zijn.
Alhoewel; ik ga met alle liefde terug voor nog een week.
Mijn zus&zo had verdeurie zo kunnen verhuizen met een huwelijksaanzoek op zak. Ze zei 'nee', maar kreeg wel van haar aanbidder een uit de Hamam gejatte schrubwashand. Ik zou dan ook 'nee' zeggen hoor als iemand mij een aanzoek komt doen met een scrubwashand want je kan toch wel iets romantischer verzinnen dan een scrubwashand al dan niet gebruikt! Daar ging het mis, want een vrouw wil geen hint in de vorm van zo'n scrubwashand maar die wil rozen, kaarzen en wijn. Veel wijn.
In het vervolg meldt zus&zo vanaf dag 1 reeds dat zij voorzien is van een 'husband at home' want dan ben je van het gelazer af dat ze als honing achter je hol aanlopen en je verhuiskoffer ook wel voor je willen dragen.
Slechts 1x heb ik mijn trouwring onder een Turkse neus moeten duwen toen de man in kwestie mij tijdens het afdingen van een echte neppe Burberrysjaal vroeg wat ik vanavond deed want anders had hij wel een idee. Ik liet hem mijn ring met diamant(waar?) zien en meldde kordaat dat bij die ring een hele grote husband hoort -en deed even visueel voor hoe groot die Chef van mij dan ook echt is- met de mededeling: 'de Chef would kill you, when you take me out'! Zusdus zei er direct 'with one hand!' voor alle duidelijkheid nog even in blokletters achteraan. Kijk, da's duidelijke taal, want voor je het weet, hang je op een turks balkonnetje je eigen was en burka te drogen... Die sjaal overigens die kreeg ik echt voor nog minder dan zus&zo. Ik liep gewoon de winkel uit want ik ga me niet blauw betalen voor iets wat niet echt is. Hij holde mij achterna en deed een laatste bod, die ik gretig aannam en voila: ik scoorde een Burberrysjaal. Heel handig in de hitte...
Goed, ik nam dus een halve vakantie dag, zodat ik nu lekker thuis ben. Wasje doen, burka strijken hier en daar een blogje lezen want ik loop vreselijk achter en me voorberieden op vanavond. We gaan Thai's eten. Lekker pittig denk ik en dan meteen maar eens vragen hoever het vliegen is naar Thailand.