Jong geleerd...

Klikkerdeklikklik KLIK

Soppen...!

Ja hoor, een waterig nieuw blogje.

Leest u maar even mee...

Heb ik ook eens wat

Nieuw logje op m'n nieuwe stekkie.

En als je dan toch bezig bent... verander dan meteen even m'n nieuwe www. in je blogroll.

Cadeautje

Dat de romantiek er soms op de afdeling ook nog vanaf kan spatten, tussen een patient en de partner, bleek afgelopen week maar weer eens overduidelijk.

We zijn vaak allang blij wanneer een patient een thuisfront heeft. Helemaal mooi is het als dat thuisfront ook nog eens voor de zieke partner wil gaan zorgen, na het ontslag bij ons. En we knijpen pas echt in ons handjes wanneer de patient niet getrouwd is, een partner heeft en die partner het voornemen heeft om voor de zieke LAT, vriend of vriendin alles op te geven en de verzorging te gaan doen.

Regelmatig maken we namelijk ook mee, dat een echtpaar getrouwd is 'tot de ziekte hen scheidt'. Dan heeft patient -en wij dus ook- een probleem, want waar laat je iemand na ontslag als de echtgeno(o)t(e) niet van plan is om enige zorg uit te voeren en niets van het huidige leven wil opgeven voor de zieke partner.

Afijn, momenteel hebben we een patient op de afdeling die een LAT relatie heeft. Stapelgek op elkaar en zelfs nu meneer ernstig aangedaan en gehandicapt is geraakt, wijkt zijn LAT niet van zijn zijde.

Zij heeft reeds 2 x aan een open graf gestaan en is absoluut van plan om ook voor hem te gaan zorgen, want dat heeft ze bij haar vorige echtgenoten ook gedaan. Tot de dood hen scheidde. Je zou bijna je wenkbrauwsels erbij optrekken...

Als dank voor haar oneindige steun en toewijding heeft meneer zijn LAT een cadeautje gegeven.

Aan een ieder die het wil zien, showt LAT haar nek, waar zijn cadeau een prominente plaats inneemt.

Wanneer wij het cadeau onder ogen krijgen, schieten bij ons de tranen in onze ogen en hebben we allemaal moeite om niet ter aarde te storten van aangrijpende emoties.

Ik heb het zelfs nog nooit gezien, dat wat LAT van vriend gekregen heeft overtreft je stoutste verwachtingen.

Om de hals van LAT hangt namelijk een zilveren urinaal.

Ja, jullie lezen het goed; een u-ri-naal! En ook nog van zilver! het mag wat kosten

Wat is een urinaal vraag je je af?

Zie foto...

Waar dient een urinaal voor, vraag je je af? Nou, daar kan een man in zeiken plassen als het onmogelijk is om gebruik te maken van een toilet.

Hij heeft hem speciaal laten maken ik snap wel waarom dit niet in een standaard juwelier etalage ligt en toen het mirakel klaar was, heeft hij er ook nog eens 'ik hou van je, K.ees' laten graveren.

Om. Te. Janken.

Dat janken deden wij dan ook massaal vanmorgen in het kantoor.

Het is natuurlijk heel lief bedoelt en buitengewoon origineel verzonnen, maar ik denk dat ik mijn G. ter plekke zou ombrengen met dezelfde zilveren urinaal, als hij mij dit cadeau zou doen. De schat.

Het gaat alleen niet om mij in dit geval, of wat wij er op de afdeling al dan niet van vinden, feit is dat LAT en meneer voor elkaar gaan en ook al zijn ze niet getrouwd, zoveel om elkaar geven dat een ernstige plotselinge handicap met -voor altijd- restverschijnselen, zij bij elkaar blijven en zij voor hem wil zorgen.

Ja, dan is een zilveren urinaal wel het minste wat hij LAT cadeau kan doen.

Maar ja.... een urinaal... ik heb daar toch vaak een ander beeld bij...

O ja klein detail: de urinaal om LAT haar nek is dan weer wel een lege urinaal.

Godzijdank...

Avonddienst

Dat je dan zaterdag ochtend gebeld wordt met de mededeling dat de latedienst ziek is.

En dat ze echt iedereen gebeld heeft, maar niemand kan werken die avond...

En dat er een pleeg nodig is, want er moet altijd minimaal 1 pleeg aanwezig zijn tijdens een dienst.

Tja, wat doe je dan?

Dan bel je de hoofdzuster en laat die nou net, de eerste mooie zaterdag van dit jaar, geen afspraken te hebben staan... Dus ik toog halverwege de middag richting het gesticht om weer eens ouderwets aan het bed m'n trucjes te gaan vertonen.

Het lukte warempel nog aardig ook!

Geen doden en/of gewonden gevallen en slechts 1 blunder begaan...

Er moest een meneer van het neuro-team naar toilet. Die man kan niet praten en behalve zijn naam weet ik niet veel van hem want hij ligt niet op mijn team. Maar -ik ben ook de rotste niet- iemand op toilet helpen lukt nog wel.

Dacht ik.

Meneer deed de transfer rolstoel naar toilet zelf en ik sjorde vervolgens zijn broek naar benee. Daar ben ik wel heel goed in, bleek.

En het plast ook wel zo prettig.

Ondertussen drapeer ik zijn -te lange- overhemd boven de toiletzitting om hem droog te houden en laat meneer discreet even alleen.

Na een minuut of 30 5 ga ik terug de toilet in en zie meneer reeds staan. Da's niet de bedoeling want dat mag hij alleen onder toezicht.

Op de vraag of 'het' (whatever 'het' dan ook mag zijn) gelukt is, kijkt hij mij wazig aan.

Ik kijk wazig terug en mijn blik volgt zijn handen naar zijn kruis...

Mannen!

Al ras snap ik waarom meneer is gaan staan bij het toilet en waarom hij met zijn handen in zijn kruis staat te tasten.

Als jullie beloven niet te lachen, vertel ik wat er aan het 'handje' was.

Oke, niet lachen.

Komt ie: Meneer droeg een luier met plakstrips en die wilde hij uit voor het plassen.

Ik had die hele kloterige luier echter niet zien zitten, want die werd uit het zicht gehouden door zijn veel te lange overhemd.

Gottegottegot...

Ik frunnik de plakstripjes los, sjor de luier uit en laat meneer nogmaals neerkletteren plaatsnemen op de toilet.

Pffftt...

Na weer 30 5 minuten belt Hr. en er spreekt enige opluchting in zijn ogen als ik de toilet binnenkom.

Ik snap waarom...

Afijn, ik heb me uitermate vermaakt zaterdagavond.

De portier bakte een patatje voor ons met een kroket ; ik wisselde infuuspompen met m'n ogen dicht; hielp patiënten naar bed terwijl ik luidkeels alleen maar 'hup' riep en maande een puber van 20 dat hij voor 23.00 uur binnen moest zijn. Kortom, het liep als een tiet!

Ja ja, ik durf het best hardop te zeggen.

Komend weekend moet er alleen niemand ziek worden want zaterdag ben ik in de nieuwste en leukste winkel van Nederland te vinden.

Verder ben ik voor af en toe een andere avond best te porren...

Opname

Wij hebben een nieuwe patiënt op de afdeling en, och arme, ze ligt op mijn afdeling omdat ze hier (extremiteiten) en daar (Spanje) het een en ander gebroken heeft.

Nu krijgen we vaker nieuwe patiënten op de afdeling en meestal is dat niet vermeldenswaardig, omdat er niets aan het -al dan niet gebroken- handje mee is.

Deze dame is echter anders en dat hebben we binnen 48 uur geweten.

Zo ook en vooral haar kamergenoten.

Het scheelde niet veel of de een had de ander vannacht en vanmorgen uitgemoord, want het was een hysterische bende daar op zaal. De meneer die vandaag met ontslag ging, had zelfs zijn buik ervan vol en vloog bijna met 1,5 been de gordijnen in.

De nieuwe mevrouw is -hoe zeg ik het netjes- nogal bijzonder. Van oorsprong Engelse -bedoel ik niets mee- maar toch knap ingeburgerd, want ze is zonder dat we hoeven lip te lezen goed te verstaan. Dat is dan ook alles qua inburgering want verder is mevrouw 1 bron van beweeglijkheid en nachtelijk geweld voor haar kamergenoten.

In het gesticht wordt overdag hard gewerkt door de patiënten en dat is een van de redenen dat de nacht voornamelijk gebruikt wordt om te slapen en niets anders dan slapen. Nieuwe mevrouw klapte echter herhaaldelijk haar licht aan en uit, ging midden in de nacht haar tanden rossen en liet flesjes en aanverwante zaken uit haar kledingkast en kluisje kletteren. Dan moet je weten dat 's nachts alles harder en holler klinkt dan overdag, dus alle patiënten op zaal waren klaar wakker van mevrouw. Om een lynchpartij uit te sluiten heeft de nachtdienst haar om 3.00 uur met bed en al apart gelegd. Dat was fijn, want zo kon men de slaap weer vatten...

... tot 6.00 uur...

Toen klom mevrouw haar bed uit en sjeesde in de rolstoel de afdeling over, terug naar zaal waar ze weer aan de kraan hing en licht aan en uit deed.

Het lawaai maken is niet het enige wat nogal bijzonder is, ook haar interpretatie van revalideren volgens een medisch noodzakelijk plan (want gebroken botten en niet alles kon worden geopereerd) lapt zij aan haar Engelse laarzen. Met 'bedrust' wordt namelijk echt iets anders bedoelt dan ongelimiteerd opzitten en rondrijden in de rolstoel. En daar wordt onze arts enigszins nerveus en verdrietig van, dus in een gesprek met mevrouw, de arts en mij heeft de arts de puntjes terug op de i gezet.

Het was me een dagje wel.

Benieuwd hoe het vannacht gaat en hoe we de dag morgen beginnen.

Nu even snel nog wat Engelse woordjes oefenen...

Geweldig genoten... toch?

Laten we het even niet over de vakantie hebben, oké?

Die viel in meerdere opzichten ietwat... eh... tegen zeg maar.

Verwachtingen die niet uitkwamen en die niet alleen met het weer te maken hadden en het -nog steeds- missen van mijn ouders die daar ook altijd waren, deden mij donderdagavond reeds huiswaarts keren.

Larf zat juichend naast mij op de terugweg want hij had zijn vrienden ernstig gemist en hij was de enige van de vriendengroep die nog niet thuis was en node gemist werd.

DJ en de Chef zijn nog in de rimboe, met de dieren en een logeetje. Die vermaken zich nog wel maar ik was er wel klaar mee.

Een ding is me in ieder geval wel gelukt, ik ben lekker uitgerust, las een onwijs goed boek, nam besluiten en dus kan ik er morgen weer met de volle 30% grapje tegen aan op het gesticht.

Er staan een paar drukke maanden voor de deur en een aantal belangrijke beslissingen zullen genomen gaan worden, waar nu het laatste woord nog niet over gesproken is. Als alles doorgaat, zoals de afdelingsarts en m'n manager het in hun brein hebben, dan moet ik meer werk (door uitbreiding van een 4e diagnosegroep aan patiënten) in dezelfde tijd gaan doen en ik weet bij God niet, hoe ze denken dat ik dat in 32 uur erbij moet gaan proppen. De tijd zal het leren, maar het feit dat ik er nu al, voor ik morgen de eerste stap weer in het gesticht zet, over loop te piekeren zegt ook wel genoeg.

Voor nu verder even geen diepgang of hersenspinsels, ik kan er niet meer van maken dan het is.

Vanavond trouwens niet vergeten de wekker te zetten... het is inmiddels nog donker als die afgaat...

quatorze juillet

Vanmorgen dan eindelijk verlieten man en zoon (want die werd gisteren ziek en kotste alles onder) het huis zitten nu save op de camping. Ze zijn voor het noodweer vertrokken en voor de buien het oosten bereikten zaten zij al hoog en droog in de stacaravan.

Met de hond en de katten. Want die zijn mee omdat de achterblijvers hier alleen maar aan het werk zijn.

Over dat werk trouwens even dit:

Gisteren kwam er een man de afdeling op stieren en op mijn vraag of hij iemand zocht, vertelde hij voor Hr L. te komen. Hr L. is maandag opgenomen omdat er iets flink mis ging in zijn lijf tijdens een zeiltocht in Griekenland, waardoor hij nu voorlopig is ingetrokken bij ons. Ik zeg 'hij gaat de kerst wel halen'. Hr L. is reuze vriendelijk en dan sla ik Mw L. voor het gemak maar even over want die heeft in 2 dagen tijd al een onuitwisbare indruk gemaakt bij ons. Afijn, de meneer die Hr L. zocht kwam ver voor het bezoekuur en daarom vroeg ik, zo beleefd mogelijk 'bent u zijn huisarts?'

~Nee, ik ben gynaecoloog.

'Aha, zeg ik rete assertief, u bent zijn behandelend gynaecoloog!'

Terwijl mijn collega dubbelgevouwen een kamer in schoot keek meneer mij slechts schaapachtig aan en mompelde iets onverstaanbaars.

Zal wellicht aan mij liggen maar wat heeft het er nu mee te maken dat je gynaecoloog bent als je een vriend komt bezoeken? Ik was niet op zoek naar een inwendig onderzoek ofzo, dus houd dat soort opmerkingen dan lekker voor je. Maar ach... mannen!

Nog meer mannenafwijkingen bij een vrijgezelle collega van ons:

Jarenlang op de ambulance gewerkt, maar daar moest hij (net als iedereen) met 55 jr. stoppen en nu werkt hij teveel als oproepkracht bij ons. Hij is zo anti-vrouw dat wij hem verdenken van een gen-defect. Hij merkte laatst op dat er niets ranziger bestaat dan een bevalling. Toppunt van goor vindt hij dat, terwijl hij wel met enige regelmaat de resten van mensen van spoorrails stond te schrapen, alsjebegrijptwatikbedoel. Want dat vind ik pas vies, doe mij dan maar een bevalling. Ik heb hem gevraagd of hij soms in een rieten mandje uit de hemel is komen zakken of dat hij gebaart is door zijn moeder.... Het is best een aardige vent hoor, maar soms denken we echt dat hij van een andere planeet komt met zijn ideeën en opmerkingen, maar ach, we kunnen er ook smakelijk om lachen en doen we thuis vaak niet om 7 uur 's morgens...

En verder is dit eigenlijk ook best wel een beetje een hysterische dag, want ik/we zijn vandaag 23 jaar geleden getrouwd.

Dus.

Vandaar de foto boven het blogje...

Een hond is er dit jaar ook bij, dus wat ik nog meer?

Schijt.zooi

Ik geniet.

Da's op zich geen wereldnieuws, maar wel het vermelden waard.

Waar ik zo enorm opzag tegen deze week en de komende 2 weken tot 23 juli, valt het tot nu toe heul erg mee.

O ja, ik loop de benen onder m'n hol vandaan, maar het loopt als een tiet op de afdeling.

Dat dacht ik overigens niet, toen maandagmorgen om 8 uur een avonddienst zich ziek meldde... Zoek dan maar eens iemand die a: niet op vakantie is en b: extra en onverwacht wil/kan werken met thuiszittende schoolkinderen. Het lukte al bij de eerste poging en het probleem was dus snel opgelost.

Dan hebben we op de afdeling een soort van uitbraak van een soort van ranzig soort virusje. Een aantal patiënten is namelijk aan de dunne. Niet 'gewoon' aan de dunne maar heel vreselijk aan de dunne: gordijnen moesten gewassen worden (begrijpt u ws. wel waarom...) en een aantal kamers en toiletten tot op ooghoogte schoongemaakt en ontsmet. Het was collega K's eerste werkdag na zijn 4 weken Sitges vakantie en toen ik hem in de gang zag staan, gehuld in handschoenen, mondkapje en geel schort, hoefde hij niet uit te spreken of hij blij was weer terug te zijn... Soms is het werken bij de gemeentereiniging minder vies dan werken in de gezondheidszorg, kan ik vertellen; ze sch.ijten over je schoenen heen (zoals bij collega die ochtend onder de douche)

O ja, gevomeerd discreet woord voor kot.sen werd er ook door de patiënten en de cardioloog voelde aan zijn water tijdens de visite, dat er niets ergers bestaat voor een man dan te moeten overgeven. Hij bleef angstvallig uit de buurt van welke spetter dan ook en ging de patiëntenkamers niet in, om besmetting en verspreiding te voorkomen. Hij overgoot zich met handalcohol en als het gekund had, had hij het nog opgedronken ook.

Vanmorgen moest hij zich helaas ziek melden: diarree en overgeven... Of de duvel ermee speelt... Wij hebben er smakelijk om moeten lachen uiteraard.

Ik hoop dat de andere collega's en ik de dans ontspringen en gelukkig bleek vandaag ook dat er onder de patiënten geen nieuwe 'slachtoffers' bij zijn gekomen.

Verder gaat het goed... ben benieuwd of ik dat vrijdag om 12 uur ook nog vind...

Ineens lijkt niets belangrijk meer

Gisteren was ik van plan om een pittig blogje te schrijven over ons avontuur bij bureau H.alt... maar ik vond het niet in verhouding.

Op het werk kan ik me opwinden over een verandering van beleid wat waarschijnlijk staat te gebeuren... maar ik vind het niet in verhouding.

Dat ik vrijdag ben gebeld met het verzoek om te solliciteren voor een baan in R'dam, vertel ik maar niet overal, want ik kan nu niet weg van de afdeling...

We hebben een pittig jaar achter de rug.

Zowel thuis als op het werk. Er is veel gebeurt op de afdeling met collega's, kinderen van collega's, vriendinnen en familie van collega's waar we allemaal zeer bij betrokken waren en nog zijn.

H.arry overleed plotseling in maart en sinds vorige week heeft een nieuwe collega zijn plaats ingenomen, wat ook goed is.

Dachten we onlangs nog dat we in wat rustiger water waren beland, dan hadden we het goed mis.

Juist van een lieve collega uit m'n team, die we het allemaal zo gunnen om eens een supergoed jaar te krijgen, kregen we het verbijsterende bericht dat ze bo.rstk.ank.er heeft.

Terwijl zij donderdag beneden in het ziekenhuis de uitslag kreeg van de onderzoeken, lag haar moeder boven op een verpleegafdeling aan de chemo, voor dezelfde diagnose...

Terwijl zij haar allerbeste vriendin 3,5 jaar lang begeleid, gesteund en verzorgd heeft tot het einde in februari, ontwikkelde zich bij haar ook een vorm van die ziekte.

Wanneer ik haar aan de telefoon heb, verzekert ze mij ervan dat ze het gaat halen; dat alles goed komt en dat ze hoopt dat ze de 'gunstigste' vorm heeft en er geen amputatie nodig is...

Lamgeslagen zijn we, ben ik, tot ze me vanavond thuis belde over haar bezoek aan de plastisch chirurg.

Oplucht vertelt ze, dat de operatie er gunstig uitziet, want er is geen amputatie nodig en met een bors.tbesp.aring loopt ze niet meer risico.

Dat bestraling nodig is, wist ze vorige week al en voor de chemokuren zal er overlegt gaan worden met het AvL, zodat ze de beste behandeling krijgt die er is.

We hopen en bidden dat alles goed gaat en goed komt, want als er 1 het verdient is zij het wel!

Vol goede moed haalt ze weer een beetje adem en haar omgeving ademt voorzichtig met haar mee...

Mannen...

En ik kan het weten, met 3 mannen in huis.

Daarmee zeg ik niets teveel en ook zeker niets te weinig, want ik ben er inmiddels wel over uit dat het fenomeen 'MAN' een apart iets is.

O ja, ze bestaan in alle soorten en maten en ik moet ook eerlijk zeggen: ik ben gek op mannen. Vooral die van mezelf. Alledrie, niet eentje uitgezonderd.

Uiteraard heb ik met de twee 'zelfgemaakte' een andere band dan met mijn husband, maar ze zijn me alledrie even lief.

Ik denk ook dat het zo heeft moeten zijn, dat wij 2 zonen kregen. Ik zei het hier ooit al eerder, ik heb niet het gevoel dat ik iets mis zonder dochter in huis.

Daarbij hebben wij ook de mazzel dat het tot nu toe soepeltjes loopt met onze pubers, een enkel incidentje uitgezonderd wat loopt bij bureau H.alt. Maar een kniesoor die daarop let...

Vrouwen onder elkaar 'werkt' ook heel anders dan mannen onder elkaar. Dat heb je overal; in gezinnen; op blogs; op het werk.... het is echt anders.

Op het werk is het heerlijk om een paar mannen in het team te hebben en ook buiten de afdeling kan ik met de meeste mannen prima overweg. Ze relativeren anders, plassen anders en denken anders. Dat geeft ruimte in de groep en de gesprekken gaan ook eens over wat anders dan 'vrouwen-dingen' alleen.

Vaak ook heb ik het gevoel dat ik beter met mannen kan opschieten dan met vrouwen, terwijl ik er tegelijkertijd niet aan moet denken om geen vrouwen om me heen te hebben.

Zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik vraag me af of ik de enige ben die dit zo ervaart of dat meer hier 'last' van hebben....

Lady's & Gentleman: we've got him!

Zaterdagavond kwam ik terug uit Belgie na een heerlijk, gezellig en uiteraard leerzaam weekend. Het was leuk: we hebben het een en ander opgestoken over (in)continentie en urologie en liepen op zaterdagmorgen 15 km in 2 uur. Ik voel het nog. De oude gids die we hadden, liep ons eruit. Helemaal toe ze erachter kwam dat ze de volgende groep misschien niet ging halen en haar (en ons) tempo nog maar eens opschroefde... Ik stond nog even in de tuin van het buitenhuis van Prins Laurent van België, want hij had het tuinhekje open laten staan en das niet handig als je weet dat ik langs kom... (foto volgt)

Toen was het zondagochtend.

Samen met DJ heb ik Denzel opgehaald en hem voorgesteld aan de Chef, die ter plekke door zijn slechte knieën zakte en zijn hart verloor...

Je ziet waarschijnlijk wel waarom...

Denzel sliep veel de eerste dag en dan het liefst met de knuffel die hij mee kreeg, zodat hij de nestgeur nog dichtbij heeft.

Hij veroverde meteen ook maar de kerst-speelgoed-muis die des kattens is: die stonden erbij en keken ernaar.

De katten hopen dat Denzel zijn langste tijd bij ons reeds gehad heeft, want zo'n stuiterballetje in huis vinden ze onbegrijpelijk en niet zo nodig...

Deze week heb ik een week zwangerschapsverlof vakantie, want er moet opgevoed worden.

De Chef en ik, wij namen Denzel mee naar schloeder en sch.oonvader en daarna heeft meneer door het gras gehuppeld.

Er ging een wereld voor hem open: gras, gras, gras... waar hij ook keek.

Daarna was hij zo blij (?) dat hij ook op straat keurig mee liep aan de riem en met z'n tong op z'n puppypoten thuis kwam en ...

weer ging slapen...

Ik ben er even niet...

Gisteren op weg naar huis, zo om en nabij het kruispunt waar ik vorige week nog 2 vechtende mannen uit elkaar moest halen, zag ik recht in mijn blikveld ietsje verderop een heel politiekordon staan. Argh, m'n verzekeringsbewijs niet bij mij... schoot het door mijn blonde brein. Maar al ras zag ik dat er geen verkeerscontrole werd uitgevoerd voor te hard rijdende bromfietsers, maar dat men op een stukje duin stond met veel en vreemd volk er omheen.

Thuis gekomen was ik het voorval alweer vergeten, tot ik vanmorgen het gesticht kwam binnen stuiteren en iedereen het had over het stoffelijk overschot dat gevonden was...

Blijkt dus dat men gisteren op dat stukje duin aan de rand van mijn zeedorp een lichaam heeft gevonden, waaruit men ook nog eens niet 1,2,3 kon afleiden of het om een man of vrouw ging en hoelang hij/zij er al gelegen heeft.

Het idee alleen al: vreselijk!

Dat je niet gemist wordt! Of misschien wel, maar dat niemand weet waar je bent en dat die persoon dan vervolgens al lange tijd dood aan de rand van het duin ligt... Het is een stukje duin zonder fiets- of wandelpad, naast de weg. Ik rijd aan de andere kant van die weg dag in, dag uit richting het gesticht en het idee dat er dus aan de overkant iemand al lange tijd dood heeft liggen te wezen... Ik word er naar van.

Ik reed vanmiddag met een heel ander gevoel langs die bewuste plek naar huis...

Dan, ben ik een paar dagen afwezig t/m zaterdagavond.

Een urologie symposium in Spa (België) van 2 dagen die erg interessant en gezellig beloofd te worden. Ik heb er zin in, ook al weet ik nu al dat ik zaterdagavond kapot terug kom.

Ik haalde voor 3 dagen alle boodschappen al in huis; de mannen moeten alleen nog brood halen zaterdag.

Straks nog m'n koffer inpakken en niet vergeten om de wekker goed in te stellen, want om 6 uur sta ik buiten morgenochtend. De Chef brengt collega en mij naar A'dam en daar vandaan rijden we, na nog een opstapplaats in Utrecht door naar Spa.

Dus luitjes, tot zondag! De dag dat we Denzel gaan halen!

En tot slot nog 1 tip: ga niet alleen wandelen in het duin of blijf in de buurt van de wandelpaden...

Dat lucht op!

Yeah... I feel good...

Nou ja, beter als een paar dagen terug. Ik moet natuurlijk niet gaan overdrijven ineens, want echt veel is er in die paar dagen nou ook weer niet veranderd.

Donderdagavond 'vierden' we met een grote groep collega's het afscheid voor H.arry. We dronken wat bij de H.eeren van Noordwijck, waar de foto van H.arry prominent op een tafel stond zodat hij er toch nog bij kon zijn. We proosten op hem en het voelde goed dat hij op deze manier toch nog een afscheid kreeg, want dat had hij verdient. Daarna gingen we naar de Muze want al weken geleden hadden we kaarten gereserveerd voor de klucht 'het is hier een gekkenhuis' van O.nno Innemee. Ik kan niet anders zeggen: we hebben gebruld! Hilarische voorstelling met heel veel herkenning omdat wij vaak ook het gevoel hebben in een gesticht te werken. Kramp in m'n kaken van het lachen en veel collega's met mij. We waren er aan toe en naderhand waren we het er allemaal over eens: Har zou niet gewild hebben dat we niet gegaan waren. Het was goed om buiten het werk om, samen te zijn en 2 weken bedrukte en verdrietige sfeer een beetje los te kunnen laten.

Dan, heeft de Chef nog steeds een enorme pijn in zijn goddelijke lijf. Het verval zet door en deze trekt hij de stoute aangepaste schoenen aan en gaat wederom naar de huisarts om zich door te laten verwijzen (op advies van de FT) naar de pijnpoli. Hij is daar jaren geleden ook kind-aan-huis geweest en nu wordt het tijd dat hij terug gaat. Dat is goed, bij al die pillen kunnen er best nog een paar bij want van altijd pijn hebben wordt je ook strontziek. En er is over niet al te lange tijd weer een hond om uit te laten, dus die Chef van mij moet op de been geholpen worden. Dat hij dan ook ieder jaar op half januari de grens van de eigen bijdrage heeft bereikt is niet verwonderlijk, ik kreeg gisteren de rekening weer binnen...

De zon schijnt vandaag!

Dat is mooi want ik ben toe aan zon. Veel zon, warme zon en langdurige zon. Ik heb er zin in en ben reeds aan het aftellen voor alle zon-uren die eraan zitten te komen. Een mens kan niet zonder tenslotte.

Als ik bovenstaande zo teruglees en in het bijzonder de tekst op de foto die ik tegenkwam, weet ik dat er van buiten dus eigenlijk niet zoveel veranderd is in die paar dagen.

Van binnen echter wel. Ik nam helemaal-alleen-in-m'n-eentje een besluit omdat ik niet anders kan.

Ik probeerde te luisteren, voor ik sprak...

Ik probeerde te denken, voor ik schreef...

Ik probeerde te wachten, voor ik bekritiseerde...

Ik probeerde te vergeven, voor ik bad...

Ik probeer door te gaan, voor ik stop...

Voorlopig ga ik door met dit blog, want ik heb daar de laatste weken ernstig over getwijfeld. Als je mij niet moet dan klik je maar verder; geloof wat je wilt geloven.

Ik mag zijn, wie ik ben.

Voor altijd vrij!

Wat is normaal?

Ze vraagt zich af waar haar boosheid vandaag vandaan komt en wat de reden is dat de tranen haar vandaag zo hoog zitten. Eerst al op het werk en nu ook thuis...

Een collega die vandaag een teleurstelling te horen kreeg die haar bijna persoonlijk raakt omdat zij het net zo min begrijpt als de collega zelf.

Dan is er nog het loslaten van de overleden collega die ze in haar hart nog helemaal niet los kan en wil laten en waarom ze een aantal keren per dag de stilte-ruimte op de afdeling in loopt om nog even bij hem te kunnen zijn, in het boek te kunnen lezen wat er aan hem en zijn familie geschreven is en zijn foto's te kunnen zien. En iedere keer weer staan de tranen tot aan haar lippen en begrijpt ze nog steeds niet dat iemand 'zomaar, ineens' kan komen te overlijden...

Thuisgekomen zit de boosheid onmacht over alles nog zo hoog dat ze het ook moeilijk kan hebben dat ze nog boodschappen moet halen en meteen nadat de boodschappen gehaald zijn, verdwijnt ze naar boven trekt zich terug op bed tot het eten klaar is...

O ja, ze ziet wel dat haar Chef krom staat van de eindeloze pijn en doorgestuurd gaat worden naar de pijnpoli maar soms heeft ze gewoon ook een arm om haar heen nodig en iemand die zegt dat ze het goed doet...

Soms zou ze gewoon graag eens 1 jaar tussendoor willen hebben die 'normaal' verloopt.

Maar ja, wat is 'normaal'...?

Wie het weet, mag het zeggen.

Afscheid zonder afscheid

Onbegrijpelijk...

Onbeschrijfelijk...

Onwerkelijk...

maar helaas heel erg waar... H.arry is dood.

Onze collega die na een bizar verlopen ziekteperiode, gisterenmiddag plotseling is overleden aan een stafylococcen sepsis die zijn grote sterke lichaam in een paar dagen tijd heeft geruïneerd...

H.arry was groot, sterk en eigenlijk gewoon een 'toffe peer'.

H.arry wist altijd aan de stand van de maan of de manier waarop de bladeren uit de boom vielen, wat voor winter we zouden krijgen...

H.arry voelde -bij wijze van spreke- aan zijn prostaat of we een warme of koude zomer zouden krijgen...

H.arry vertelde altijd welke vogels er het land weer in waren getrokken en zelfs de meest bijzondere soorten herkende hij aan hun gefluit...

Als we H.arry niet konden vinden op de afdeling dan zat hij bij de patiënten te babbelen en ervaringen te delen, want H.arry had veel meegemaakt en was overal geweest... De patiënten waren gek op hem en als we een klusje hadden of er moest bloed of een kweek naar het lab. gebracht worden, dan riepen we H.arry en hij bracht het wel...

De laatste tijd zat H.arry niet goed in z'n vel. We konden onze vinger er niet op leggen, maar H.arry was de oude H.arry niet meer. Hij zou geopereerd worden aan z'n ogen ivm staar en gekscherend zeiden we tegen hem: Har, zittend plassen hoor, want met je staar moet je maar raden welke kant je opstuurt...

En nu is H.arry er niet meer.

Een gapend gat achter latend in het team, op de afdeling en in het hele centrum.

Iedereen is er kapot van, want er was geen afscheid en er zal geen afscheid zijn omdat alles in zeer besloten kring zal plaatsvinden.

Op de afdeling hebben we een ruimte ingericht met foto's van H.arry, bloemen, z'n uniform, stethoscoop en badge en een condoleance boek waarin patiënten en collega's iets kunnen opschrijven.

Het zal stil zijn zonder H.arry...

Oorverdovend stil...

Tsss.... Pffft....

Het was een rare werkweek en dat was het.

G ging met DJ naar de camping (en ze kwamen woensdag weer thuis om te ontdooien) en dus had ik een paar dagen 'rust' met oudste.

Dat was maar goed ook, want maandag bleek dat er geen artsen waren om de kliniek te superviseren.

1 arts heeft vakantie en de andere 2 een dusdanig zieke vriend/echtgenoot dat ze niet aanwezig konden zijn.

Daarbij was de teamleidster van het andere team op de kliniek ook vrij wat betekende dat ik de hele keet om m'n nek had hangen... Ik heb het in de meer dan 22 jaar dat ik er werk, nog nooit meegemaakt dat alles zo samenvalt dat dit dus gebeurde!

Gelukkig hadden we geen ernstig zieke patiënten liggen (de ziekste patient lag gelukkig in het ziekenhuis ivm infectie) maar wel een man in een delier, een paar opname's en het 'gewone werk wat altijd doorgaat'.

Af en toe wipte er een poli-arts langs om ons bij te staan, maar veel dingen zijn blijven liggen en dat is voor de patiënten ook niet altijd makkelijk als een gesprek weer moet worden afgezegd... gelukkig was/is er wel begrip voor als je zegt waar het door komt.

Wel hadden we enorme bonje met een aantal artsen uit het l.umc die een patient terug wilde sturen omdat ze weer is opgeknapt en waarbij men dreigde dat ze haar gisteren dan gewoon in de ambulance zouden schuiven en zouden afleveren bij ons. Dat kan dus niet als wij de medische zorg niet kunnen garanderen, want haar gammelige staat van aanwezigheid bij ons betekent dat er absoluut een arts moet zijn. Ik heb er een lamme bek van en klotsende oksels maar het is met de medische directeur als back-up gelukt om haar pas maandag terug te laten plaatsen. Pffft...

Vandaar dus mijn afwezigheid hier en op twitter. Ik had er blogjes vol over kunnen schrijven, want we hebben ook enorm gelachen deze week, maar ik had er de energie niet voor.

Vandaag lekker vrij, dus tijd om bij te komen en leuke dingen te doen.

En dan maandag maar hopen dat alles weer 'normaal' is...

Hoop u mee?

Zo'n dag waarvan je denkt...

Het schijnt dat de zon scheen vandaag.

Ik heb hem niet gezien.

Het was plat gezegd een K U T dag.

Alles bij elkaar maakte deze dag tot zo'n dag waarvan je er niet teveel moet hebben want dan zou je iemand naar het strottehoofd vliegen.

Het waren alle emoties door elkaar vandaag op het werk: verdriet, spanning, meeleven, nog meer verdriet en woede om grenzen die overschreden werden.

Ik zou er tig A-4tjes over vol kunnen schrijven maar ik doe het niet. Ik schreef ivm de overschreden grenzen een mail, liet hem checken door collega teamleidster en verstuurde hem.

Thuis gekomen heb ik eerst een uur op bed gelegen en daarna lang gedoucht...

Kon ik maar goed dansen, of had ik maar een crimineel verleden. Beiden doen het namelijk goed in onderstaand filmpje die ik echt grandioos vind.

De 3 dansers vooraan zijn dansers van MJ, alle mannen erachter zijn gedetineerden in een jail in Verweggiestan.

Hoesten & proesten

Hoestend en proestend brult ze door haar kamer op de afdeling dat zij vindt dat iedereen bloeddonor en orgaandonor zou moeten zijn. Het is jammer dat ik niet in de buurt was, want dan had ik vast en zeker er overheen gegooid dat ik vind, dat iedereen zou moeten stoppen met roken. Misschien maar goed dat ik dus niet in de buurt was...

Ik kan er namelijk niet zo goed tegen dat mensen dit soort zaken in het rond schreeuwen en ondertussen bij hun volle verstand de ene sigaret met de andere aansteken en daarmee hun crematie van binnen al volop aan het voorbereiden zijn.

Lastig is het ook om mensen uit te blijven leggen dat de zuurstof tank aan hun rolstoel minimaal 30 meter verderop 'uit' moet staan, om gevaar op ontploffing zo gering mogelijk te maken. 't Staat anders ook zo slordig als de patient opgeblazen wordt omdat ze vlam vatten tijdens het rokend revalideren en je ze uit de gordijnen moet pellen.

Nu krijgt niet iedereen het natuurlijk aan zijn/haar longen door het roken. Nee hoor, je maakt ook kans op een hersenbloeding/infarct links of rechts en als het echt tegenzit beiderzijds. Of je rookt je bloedvaten van je benen potje dicht en dan ben je ook de klos want dan dient er geamputeerd te worden en kom je ook bij ons in het gesticht voor een nieuw been! En ach... slibben de vaten in je benen niet dicht dan doen die dat in je brein vroeg of laat wel en vernietig je je cognitieve functies in razend tempo...

Feit is helaas dat een nicotine verslaving de meest heftigste verslaving is om van af te kicken.

Daar kijken jullie van op, zie ik. Kijk, roken richt minder doch genoeg schade aan in het lichaam dan cocaïne, heroïne en andere vreugde verhogende goedjes, maar afkick-technisch gezien is nicotine het meest verslavend van al. Het is triest maar waar.

De branche zorgt er ook voor dat mensen verslaafd blijven door een stofje in de shag en in de sigaretten te stoppen die de verslaving op niveau houden want anders lopen de verkopen terug en dan hebben de boeren in Verweggiestan die tabak verbouwen ook geen werk meer. Daar moeten we ook weer niet aan denken natuurlijk.

Gelukkig heb ik mijn eigen afwijkingen en ook al rook ik niet, ik ben geen haar beter hoor.

Een paar keer per dag week slobber ik een glaasje wijn naar binnen en de mascara die ik op m'n ogen smeer zou ook zomaar op dieren getest kunnen zijn. Dat ik verder wel heel goed voor dieren ben en mijn huismijt vrij spel heeft, maakt die mascara wel weer goed, maar ik rijd met m'n auto ook een gat in de ozonlaag...

Kijk, ik bedoel dat iedereen wel iets heeft waar hij/zij niet trots op is, maar ik denk wel dat het belangrijk is dat we ons meer bewust proberen te zijn met dat waar we mee bezig zijn.

Voorkomen is beter dan ongeneeslijk; momenteel ligt een ex-collega van onze afdeling op sterven: 41 jaar jong, 2 jonge pubermeisjes en een man binnenkort achterlatend... Longkanker en ook al rookte ze de laatste jaren niet meer, de oorzaak ligt ws wel in het roken; we zijn er kapot van.

En zij ook...

Afwijkend ECG

Bij iedere nieuwe patient die bij ons opgenomen wordt hebben we een heel protocol klaarliggen wat gedaan moet worden. Zo is daar de anamnese of opname gesprek; de rondleiding over de afdeling; de uitleg van hoe alles werkt en wat de bedoeling is van de patient's aanwezigheid gedurende de komende weken. Na de lunch maken we het geheel dan af met het meten van de temp, de pols en de bloeddruk en als klap op de vuurpijl is het de bedoeling dat er ook een ECG wordt gemaakt.

Dat is om een ECG te hebben liggen ter vergelijk, wanneer men zich 'niet goed' voelt zoals pijn op de borst of iets dergelijks. Dan heb je een uitgangspunt hoe het ECG was toen men zich nog wel goed voelde, snappie?

Afijn, vorige week hadden we een verse patient opgenomen en des middags was de tijd rijp voor een ECG. Collega beplakte mevrouw met 10 stickers en keek haar ogen uit. Nadat het ECG gemaakt en afgedrukt, was gaf het alles-kunnende-ECG-apparaat in rode letters aan dat er 'STORING/ AFWIJKEND ECG' werd waargenomen.

Collega kwam het kantoor in en vroeg vertwijfeld of de afwijking wellicht kom komen van beiden t.epelpiercings die mevrouw bij zich draagt...

Dat zou zomaar kunnen want die dingen zitten natuurlijk wel op de plek waar omheen we alle stickers moeten plakken. Maar ja, what to do met die p.iercings en het afwijkende ECG?

We werden toch een beetje bleek rond onze neus: we zijn heus wel veel gewend maar het idee alleen al dat iemand behoorlijk op leeftijd t.epelpiercings heeft... Ik zou bij het afdrogen iedere dag weer enorm blijven haken aan die schroeven en de kans dat de bliksem erin slaat of iemand erachter blijft hangen lijkt mij niet gering...

En ik ben nu ook weer niet zo'n trut dat ik niet tegen p.iercings kan maar soms, heel soms vraag ik me toch ook wel eens af of ik ergens in de tijd ben blijven stil staan.

Nou ja, ieder zijn of haar meug, ik vind het allemaal prima en zo kan ik weer iets afstrepen van mijn lijstje 'nog nooit gezien'. Tenslotte heb ik er zelf ook ooit 1 gehad maar bij mij zou het ECG er geen storing van hebben gegeven...