Kaasschaaf

Vanmiddag met Dion naar m'n moeder geweest. Man-lief gaat naar een muziekfestivalletje in Mijdrecht en Jasper wilde niet mee. Die is met vrienden naar het strand geweest, meneertje is ruim 15, moet kunnen.

Hij had geen zin en 'kon best alleen thuis zijn'.

Loslaten heet dat.

Op de terugweg gaat de telefoon, juist terwijl ik de A1 opdraai.

Dion neemt hem op want een mobiel in je handen tijdens het rijden kost al ras 150.- euri's.

Het was Jasper en Dion verstond niet wat ie zei. Dus ik gris m'n mobiel uit Dions' handen en blehr: 'wat is er Jasper?'

'Weet je waar de kaasschaaf ligt?'

#%@&*~"{^!

'Nee Jasper, ik heb geen idee waar de kaasschaaf ligt en bel me hier niet meer voor, ik zit in de auto!

Onder luid gesputter hangt ie op en ik ook.

Zie je wel: kan ie best 'alleen thuis zijn!'

Zomerzotheid

Tadaaa! Ik heb de zomer in m'n bol.
Jullie zien al wel hoe dat tot uiting komt.
Kijk rustig om je heen en verwonder je over mijn nieuwe lay-out, mijn vrolijke zomerse achtergrondje.
Ik dacht nadat ik bij anderen een hele nieuwe outfit was tegengekomen: doe ook eens gek, doe eens wat anders.
Gewoon gegoogled en links bovenin hier zie je de site waar ik deze free background vandaan heb gehaald. Ja, alles voor nix als'tffkan.
Werkt zo simpel dat het iedereen het zou moeten kunnen doen.

Ik heb reeds het 1e deel van de boodschappen binnen. Op de fiets.
Ja, ik doe al mijn boodschappen op de fiets. Dan fiets ik wel 2 of 3 x vooral op zaterdag, met een lang weekend voor de deur, maar met de auto is eigenlijk belachelijk in mijn geval. Het is nl. 4 x de hoek om en ik ben er en het parkeren bij de Hoogvliet -midden in het dorp!- is dramatisch.
OK, ik hoef geen parkeergeld te betalen want we betalen al om in onze straat (en daarmee ook in het dorp) te kunnen parkeren, maar ik fiets liever.
Ik sport namelijk niet, want sporten doe je pas als je hartslag minimaal 2x per dag of per week, x zoveel tijd boven de 120 is geweest.
Overdag loop ik me te pletter, maak meer kilometers dan menig ander en na gedane arbeid kan ik thuis ook nog eens gewoon aan de gang. Maar dat noemt men geen sporten.
Dan maar niet sporten; ik kan er niet mee zitten.
Ik doe dus gewoon mijn boodschappen op de fiets.
Alle mannen liggen nog, maar Dion heeft straks clubkamioensschap van de tafeltennis dus die ros ik zo uit bed. Kan ie nog ff fris douchen voor ie gaat.
Later!!!

Kippies

Ik heb de vakantiefoto's binnen. Op een USB stickje van zusdus omdat Hans Klok himself m'n camera heeft laten verdwijnen op Samos en ik zat nog even te zwijmelen.

Onderweg op het oosten van het eiland kwamen we de 'poelier aan huis' tegen.

Een soort bestelauto met achterin de nog levende kippen.

Zo voor het uitkiezen zaten ze achterin die auto met voor iedere bijna dode kip een voerbakje voor hun kippenneus.

Ze waren nog goed bij de tijd, want ze keken hun kippenogen uit naar ons.

Op de bijnadodekippenaanhuis auto stond een omroepinstallatie die omriep dat er 'poulet' was. En wat voor poulet: zo vers heb de poulet hier niet.

Alhoewel... vlak bij onze camping in de Achterhoek is een heuze kippenslachterij.
Verser als daar ga je ze in ons land niet scoren, tenzij je ze zelf slacht in je keuken of in je tuin.
Laatst was ik met onze jongste Dion (12jr, bijna 13) bij de kippenslachterij in de kippenslachterijwinkel om kip te kopen. Pootjes, dijen, filet, saté: alles wat maar bakt opde BBQ.
Toen we met onze tas vol met dode verse kip het terrein afreden kwamen we langs het gedeelte waar de kippen hun laatste kippenreis beginnen.
Ik stopte abrupt ons verhicle en wees Dion waar hij zo op de reeds op hun kop hangende kippen kon kijken.
Die ruimte is bijna donker en er schijnt alleen rustgevend blauw licht om de kippen zo kipvriendelijk van hun kippenbestaan af te helpen.
Maar goed, 2 kippen die het ws in hun kippensnotje hadden dat het einde naderde, ontsnapten en landden op beide kippenpootjes op de grond.
Bijna aandoenlijk om te zien.
Dion zat stil naast me en keek.
De tas met al het verse kippenvlees stevig op zijn schoot geklemd.
'Zeilig he Dion, dat zit er nu ook in jouw tas: verse kip', deed ik opvoedkundig en quasie onverschillig.
'Tja....', vezuchte hij. Gevolgd door: 'rijden nu maar mam, want ik vind het nu eenmaal lekker en ik kan er ook niets aan doen'.
's Avonds tijdens de BBQ at hij van de pootjes en de dijen alsof hij de bijna dood ervaring van die 2 kipjes vergeten was.
Hij at er geen pootje minder om...

Nieuwe schoenen

In het kader van 'kietel u zelf, een ander doet het niet' heb ik een paar schoenen gekocht vanmorgen. Had ik nog niet gedaan dit seizoen en die afgetrapte dingen die ik mee had naar Samos, konden echt niet meer.

Die moet ik nu dus weggooien want ik ben geslaagd in de meest tuttige winkel van het dorp. Dacht ik. Viel errug mee achteraf.

Er prijkte 20% korting in koeieletters op het raam en daar ben ik gevoelig voor.

Ongezien heb ik binnen kunnen komen want hier in Katwijk weet men alles van elkaar. Heel irritant en eigenlijk sta ik er ook boven als uber-import.

Ik wilde iets nets, want ik word wat ouder en soms staat het gewoon leuker, beter, jonger als je op nette schoenen loopt. Ik heb geen schoenen-tik dus veel keuze en afwisseling heb ik niet. Schoenen doen mij gewoon niet zoveel als andere vrouwen dat soms hebben.

Maar ik dwaal af. Ik die winkel in en waarempel er stond een hoop leuk spul tussen. Heb ernstig staan twijfelen tussen 2 paar kekke exemplaren en koos voor de Ecco's.

Op weg naar huis dacht ik dat ik eigenlijk het andere paar ook niet te versmaden vond en ben terug gegaan om ook de mega-Gooische-kak- instappertjes te scoren.

En nu zit ik heel blij te zijn met mijn ongecontroleerde aankopen.

Sjerril-dear vindt ze ook erg leuk, maar poezen dragen geen schoenen gelukkig.

En, o glorie, omdat ik de enige vrouw in huis ben loop ik ook niet het risico dat 1 van de kids ze aantrekt. En man-lief heeft 10 maten groter dan mij, dus ik ben er ook niet bang voor dat ik ze terug vind aan zijn voeten.

Nu kan ik ook met een gerust hart en keurig gekleed naar Swiss volgende week, aan mijn schoenen zal het niet liggen.

Finale

Op de brommer naar Ajax.

Stiekem met zusdus en nicht van Naarden naar Amsterdam.

Ja stiekem, want we gingen dan 'schaatsen in de Jaap Edenhal'. Nooit geweest daar, want de schaatsen dropten we bij het nichtje onder de heg.

Na de pubertijd als die al ooit voorbij gaat verdween ook de fanatieke Ajax-gekte.

Wel blijf ik fan en vind het leuk wanneer er gewonnen wordt maar lig er niet wakker van als ze verliezen. Ach ja, je verlegt je interresses in de loop van de jaren.

En dan vanavond is er ook een voetbalwedstrijd. Een belangrijke want het is de finale van de Champions League.

Barcelona <--> Manchester United.

Ik zit al bijna klaar want sinds een jaar ben ik voor Man.U zoals een echte fan het hoort uit te spreken

Vorige jaar hebben ze ook deze prijs gewonnen en vlak daarna had ik een studiereisje naar Manchester en dag 2 een rondleiding bij Man.U. Iedereen daar was nog lyrisch over de pas gewonnen beker en dan ga je al ras als vanzelf mee doen.

Tijdens die rondleiding nog op de plek van Ronaldo zitten soppen gezeten en in de dug-out gehangen. Het was zo leerzaam en leuk dat ik om ben.

Ik ben nu niet alleen voor Ajax maar ook voor Man.U.

Helaas heb ik een man die niet van voetbal houdt maar ik heb al aangekondigd dat ik voor de tv ga vanaaf met zapper, want ik wil al die lekkere lijven van die prachtige voetballers wel weer eens zien.

Niet storen dus, want het uitzicht is vanavond voor mij.

Back to work

Hoe noem je het?
Een schrijversblock? Een after-diner-dip? Het vakantie-is-over-gevoel?
Vannacht is met het noodweer ook mijn inspiratie voor een pittig blogje verdwenen.
Ik heb geen idee waar ik jullie mee kan plezieren.

Druk op het werk omdat 1 week vakantie betekent dat ik nu behoorlijk wat zaken moet inlopen, daar hebben jullie niets aan of kunnen jullie iets aan doen voor mij. Overigens ben ik na 2 dagen weer op orde, inclusief het vullen/ plannen van opname's op de lege bedden.
Voor m'n vakantie had ik het aardig dichtgetimmerd met iedere dag een opname tijdens mijn afwezigheid, maar als er ineens iemand toch niet komt die wel gepland stond, dan is dat overmacht. Zo ook de meneer, net 2 dagen binnen, die in de armen van een collega een hartstilstand krijgt en na reanimatie het uiteindelijk niet overleefd. Da's overmacht en je kan meneer toch ook moeilijk een paar dagen in bed terug leggen en net doen alsof er niets aan het handje is, met het idee dat het voor de bedvulling wel zo prettig is. Nee, dat doe je niet.

Inmiddels schijnt de Schiphol-zon alweer een beetje aan mijn horizon. Volgende week vrijdag ga ik met een collega 2 dagen naar een dwarslaesie centrum in Swiss. De groep bestaat uit medewerkers van Astra Tech (leveren catheters aan ons centrum), uit collega's uit andere revalidatie centra en een enkele arts. Het is leuk en leerzaam om zo ver mogelijk weg in een ander centrum te kunnen kijken. Vorig jaar was dat in Manchester en het jaar ervoor in Stockholm. Mij hoor je niet klagen hoor!
Alleen als ik kon kiezen, dan zou ik kiezen dat man-lief gezond zou zijn en we het werken konden verdelen.

Link jij of link ik? Zusloos-blogje...

Zusdus en ik, wij zijn zo slim dat we na 1x uitleg het linken geheel in het snotje hebben.

Ja, ik mis zusdus dus ook vreselijk. Ik heb vandaag al een aantal keren tegen 'niemand' aan zitten praten terwijl ik daar dan pas later achter kom. Hoe we het voor elkaar hebben gekregen om ooit een man in Katwijk en een man in de Achterhoek uit te zoeken om hopeloos verliefd op te worden vanuit het Gooi, is mij soms echt een raadsel. Wat een pokke-eind uit elkaar zeg, maar ach het went na meer dan 20 jaar, alleen heb ik er na een week als deze gewoon meer moeite mee dan anders.

Vandaag meteen maar even naar de reisverzekering gebeld en mijn 'missing camera' aangegeven. Ze deden er niet moeilijk over en komende week krijg ik een slordige 120 euri op m'n rekening gestort.
En omdat ik over 2 weken 2 dagen op studiereis naar Swiss ga op uitnodiging en kosten van Astra Tech en daar ook vele foto's wil gaan maken, heb ik via Marktplaats een nieuwe camera gekocht in Wassenaar bij de It's. Mooi toestelletje voor een rete-scherpe prijs en het 'toeval' wil dat zusdus dezelfde camera heeft! Die van haar kostte 2 jaar gelee alleen bijna het dubbele, gna gna Tja, daar ben je tweeling voor.

Ik wacht met smart op het usb-stickje dat zusdus opstuurt met de vakantiefoto's, dan kan ik er ook een paar plaatsen. Hoezo 'wachten op en niet zelf gemaakt'? Nou dat zit zo.
Er zitten 'super-zen' foto's tussen en die wil ik jullie niet onthouden.

Zo en nu ga ik zusdus maar weer bellen, want dit is ook nix...

Puberwijsheid.

Jasper verzucht gisterenavond vanaf de bank dat hij mij errug gemist heeft de afgelopen week.
'Waarom dan?'
Nou, nu moest ik de hele week mijn eigen troep opruimen...

Laatste restje Samos --> weer thuis.

Terwijl ik net in m'n eerste rem-slaap wegzak (23.10 uur) gaat de wekker alweer. Huh? Ik grijp naar m'n telefoon en druk woest op de tast en slaapdronken op een miniscule knopje om het ding de mond te snoeren. Raar. Want de wekker staat ingesteld op 7.10 uur ivm ons vertrek naar huis vanmorgen. Snappernixvan.
Meteen daarna gaat de telefoon van zusdus en omdat die aan de oplader naast m'n bed ligt neem ik hem op. Shit, oorpluggen nog in en dan hoor je niets.
Ja, met Jasper is Nicolette daar? 'Ja dat ben ik.' Oh mama, ik hoorde het niet, maar waar liggen de kaartjes voor Duinrell want morgen wil ik naar Duinrell met een paar vrienden op de fiets.

Ken je dat dat je mannen je op je broodnodige vakantie gaan opbellen met de meest onnozele vragen? Ach, echt een rare vraag is het niet, want moeders weten nl altijd alles als er iets kwijt is of gevonden moet worden in huis.
Maar dat zoon-lief me hiervoor wakker maakte (thuis was het pas 22.10 uur) ja, dan ben je zo weer toe aan een weekje weg.
De dag ervoor belde manlief terwijl ik net met zusdus het politiebureau in Phythagorion uit loop, me met de vraag waar het deurtje van de katten-vervoer-bakje lag. (!) Hij kon het -natuurlijk- niet vinden en kon daardoor niet naar de camping. Ik vertel hem waar ik denk dat het deurtje lag. Nee hoor, geen spoor volgens hem en dus thuis gebleven...

Hier kan ik heel slecht tegen. Hoezo onmisbaar? Voelde me schuldig omdat ik het ook eens een keer niet precies wist en omdat ik vanaf Samos niet even snel om de hoek in schuur kan kijken waar dat klote deurtje ligt. Grrr... Ligt dat aan mij of is het normaal dat ik door dat deurtje een paar uur van slag was? Gelukkig hebben we de rest van de dag lekker op het strand gelegen en 's avonds heeft de collega van Testos ons een feestmaal voorgeschoteld waar we helemaal blij van werden. Bij het afscheid kregen we zelfs 2 zoenen! Toch nog een Griekse man in m'n nek gehad!

Vandaag bij terugkomst op Schiphol stonden 2 van de 3 mannen me op te wachten. Zielsgelukkig dat de hen terug is op het kippenhok. Kunnen we hier de pikorde weer eens even rapide herstellen.
Jasper heb ik nog niet gezien, die is met het gevonden kaartje een dag naar Duinrell (bedankt hé, mam!) Zelfs de katten kwamen uit hun zomerslaap om de baas in huis te begroeten.
En dat rottige deurtje van het katten-vervoer-bakje? Nou, die lag mij aan te staren toen ik de schuur in kwam want die lag 'gewoon' op de plek die ik door de telefoon aangewezen heb, maar die manlief niet kon vinden.
Welkom thuis Nic!

Enne... bedankt zusdus voor de superweek die ik van je gekregen heb! Luv you!!!!

Weer bij de Politie en ander leed

Na het ontbijt waren we klaar voor vertrek om bij de Politie het zo noodzakelijke aangifte bewijs te halen die ik nodig heb om m'n camera vergoed te krijgen.
Zusdus trekt de deur open en juist op dat moment komt Lullos onze kamer instieren, in 1 rechte streep naar 'onze' openslaande deuren. Zusdus, niet voor de poes net als ik, reageerde gedecideerd met 'pardon, what are you coming to do?' Lullos kwam een 'problem fixen' en gunde ons geen blik waardig. Lullos is de zeer onsympatieke man die het geld voor de strandbedden int en blijkbaar doet hij ook de klusjes in het hotel. Het kon wel even duren en wij zijn dus maar naar Pythagorion gegaan omdat we nog meer te doen hadden. Lullos zei dat het maar 10 minuten zou duren, dus ala, je gelooft zo'n man op zijn mooie bruine Griekse ogen.

In het Politiebureau troffen we als 1e weer de man die in de cel zat/zit. Beide armen door de tralies en in onverstaanbaar Grieks zei hij vanalles. Wij kwamen echter maar met 1 doel: copy aangifte, dus we liepen door naar de 1e de beste deur. Daar wisten ze he-le-maal van niets over wat voor copy dan ook en we moesten maar doorlopen naar boven en vragen naar Mr. Tanos. Boven zaten 2 Tanossen en ook die wisten van niets. 'Morgen terugkomen' was het advies; ik kreeg het er warm van en dan dit keer niet van genot. 'Morgen gaan we naar huis, dus graag nu het copy, jullie lapzwansen!' Kon allemaal niet, kom over 1,5 uur maar terug... Griekenland ten voeten uit. Na 1,5 uur door het stadje te hebben gedoold wij terug. Tanos 2, schreef net de laatste woorden op het copy. 'What is your age?' ~44~ maar echt: je ziet het niet! zei ik in vlekkeloos Grieks (of was het Engels?) Hij checkte het met m'n geboortejaar, slimme jongen die agent, en ik kreeg m'n copy mee.
Wat een toestand zeg om hier aan een doodordinair copytje te komen.

Terug in het hotel troffen tot onze grote afgrijzen Lullos nog steeds op de kamer, inmiddels met nog een man aan zijn zij. Samen deden ze dus ws. al 2 uur een verwoede poging om onze openslaande deuren te fixen, wat maar niet wilde lukken. Wij hebben ons op ons bed geinstalleerd om ze tot actie te manen, want dit was not amused. Ook omdat het gereedschap verspeid lag op 'mijn' sprei gedverderrie, je moet maar raden wat hij nog meer heeft verspreid op mijn sprei.Toen ook de schoonmaakster nog eens binnen kwam hebben we rapide de deur gebarricadeerd om ons eerst om te kunnen kleden om naar het strand te gaan.

Nu zijn we aan het afbouwen: vanavond heeft de collega van Testos ons een 'special mail' beloofd, dat mag ook wel na de aanfluiting van maandagavond: snitsel uit de frituur...
Daarna koffer inpakken en om half 12 Griekse tijd naar huis.
Nu genieten we nog even van de zon en vanavond -hopelijk- van het eten.
Tot morgen landgenoten!

Bij de Politie...

Toen we het politiebureau inliepen haalden de aanwezige agenten hun benen gehaast van tafel.
Het was, alweer, een ware belevenis. Vandaag hadden we nl. een uitstapje naar een onbewoond eiland met een prachtig hagelwit strandje en daar zijn we gedropt en later zijn we doorgevaren naar een ander verlaten strand waar we een BBQ gehad hebben. Daar heerlijk ook in zee gezwommen en in het water een heus vogelnestje gemaakt. (de foto's komen nog). Afijn, voor we de bus ingingen bij het hotel vanmorgen, heb ik zo raar met mn camera gedaan dat ik die dus na de bus, kwijt was. Foetsie, weg, gans verschwunden. En natuurlijk ook niet meer terug te vinden. Heb ik weer. Om het vergoed te krijgen van de verzekering heb ik een bewijs nodig dat ik aangifte heb gedaan bij de politie.
Wij dus in onze meest sexy outfit met het juiste luchtje op, naar het bureau.
Nadat ik m'n verhaal gedaan had, kwamen er 4 grote dossiers tevoorschijn en er werd driftig gezocht naar de juiste formulieren. Ondertussen vroeg er 1 of we soms zussen zijn. Ja, da's niet zo moeilijk te zien, dus ik had de 1e vraag al goed beantwoord. M'n boekje 'Hoe zeg ik het in het Grieks' had ik niet nodig, we spraken weer dezelfde taal.
Hij wilde van alles weten van me, incl. de voornamen van m'n ouders.
Er kwamen steeds meer agenten om ons heen staan en zusdus en ik genoten er zichtbaar van.
Er steeg een hoop gemompel bij de heren op toen hij bij m'n geboortedatum aankwam en vroeg of het jaar klopte. Kijk, dat is een slimme vraag; ik zie er ofcourse jaaaren jonger uit dan de datum doet vermoeden en alweer had ik een vraag goed beantwoord. Door naar de volgende ronde.
Nadat ik, diep voorover buigend, 3 formulieren had ondertekend vertelde het lekker hapje dat ik morgen terug verwacht wordt om de copieen op te halen. Tussen 10 en 14.00 uur. Vanavond dus weer in de anti-rimpelcreme want je wilt natuurlijk wel een onuitwisbare indruk achterlaten daar. Volgens de receptioniste kan het soms wel 10 dagen duren voor je een copy te pakken hebt; mij lukt het in 1 dag. Daar houd ik van en daarom zal ik morgen, als dank voor deze rapide actie van de heren agenten, een leuk shirt uit de koffer rukken en m'n tanden poetsen voor ik ga.
Bij het naar buiten lopen, kwamen zusdus en ik nog langs het cellencomplex (1 cel) waar van achter de tralies een man met veel haar en een enigsinds onguur uiterlijk druk in gesprek was met oom agent.
Het is jammer van de camera, maar het was weer hylarisch. Zoveel smakelijke mannen in uniform om je heen: daaar knapt iedere vrouw toch van op en het maakt het verlies van de camera echt veeeel minder erg.

Samoulopoulos

We zagen het voor onze ogen gebeuren tijdens ons ontbijt. Autoladingenvol trokken ze aan ons voorbij. Zusdus keek me alleen maar aan: wij gaan zo ook die kant op. En dat wordt feest, want het loopt dood daar. Na het ontbijt rapide de auto in doorschakelen dat het een lieve lust was. Alleen, de weg loopt dood en alle militairen waren nagenoeg verdwenen. Dan maar cultuur snuiven en de resten van tempel Hera bekijken. Daar aangekomen zaten we er ineens middenin. Verwacht je nog berggeiten of andere diersoorten op de weg, dit soort voldeed aan alle verwachtingen. en aan hun verwachtingen ook: twee blonde stoten in een auto Dus ja, ook foto's gemaakt en heel langzaam langs al het schoons gereden. Raampjes open, voor het zicht en links en rechts 'kalimera' mompelen. Er zaten smakelijke hapjes tussen, dus zusdus en ik keken ons helemaal gek. De een had nog een grotere Kalasnikov in z'n broek op z'n rug dan de ander, maar we hadden afgesproken: 'alleen kijken , niet aankomen'. En het leuke is: het loopt hier gewoon los rond en de natuur; het zou bij de wet verboden moeten worden... Ja, de natuur is hier wonderschoon!

Ik heb m'n trouwring en alles wat om m'n vingers zat, afgedaan. Niet om 't 1 of ander, maar er zit geregeld 2 liter vocht in m'n handen en een trouwring moet niet knellen, heb ik eens gehoord.
Dan nog even over de bedden. Gelukkig maar dat zusdus mee is en niet mijn liefhebbende echtgenoot. We liggen op een soort van 2 lage senioren bedden met een enorme spleet tussen beiden matrassen. Wanneer je onverhoopt met je ega een wilde nacht in de planning hebt, kom je al snel van een koude kermis thuis. Ik, bijvoorbeeld zou al ras verdwijnen in de ruimte tussen beide bedden en manlief zou als gevolg daarvan dan weer zomaar onverhoopt klem kunnen komen te zitten met dat, waar je NOOIT klem mee wil komen te zitten. Nee, het is goed dat manlief thuis is, want we hadden onze relatie in deze bedden niet op kunnen veizelen.
Met de mannen gaat het overigens goed thuis. Ik kan niet anders dan ze hierin stimuleren: zolang het goed gaat, word ik niet node gemist.

En nog even om jullie te troosten: we hebben *^! net een bui regen gehad. We kwamen terug van ons cultureel uitstapje met de auto en we lagen net met factor 20 in ons mik op een strandbedje opgebaard, vertrok de zon achter de wolken! Kwam ook niet meer terug en dat terwijl wij 5 hele euri's hadden betaald aan Lullos, die dat kwam innen. Lullos was er niet van onder de indruk dat het al half 3 was, nee betalen en anders opkrassen. Da's jammer, we zijn dus net maar weer met de auto op pad geweest, want die moeten we morgen inleveren. Dan moeten we weer lopen en dat in de vakantie!
Eigenlijk is het dus best afzien hier op Samos, maar je hoort ons niet klagen.
Als het internet het hier blijft doen, dan volgt er nog een blog anders pech.
Nou landgenoten, houdt jullie haaks! Ja... we missen jullie ook...

Samos

Dag 2 zit er inmiddels op en het valt tot nu toe niet tegen. Vandaag in volle vaart het westen van het eiland overgescheurd met de bolide, van Pythagorion tot Manolis en weer terug. Samos Stad viel tegen, morgen gaan we uitgebreid Pythagorion onveilig maken.
Mar had al gemeld dat we gisteren pas laat de kamer op konden en daar aangekomen was ze not amused: geen zeezicht, terwijl we dat toch al in januari gevraagd hadden. Becky -jammer van de beugel die ze nooit gehad heeft- had onze teleurstelling in de gaten en belde naar de phone op onze kamer. Mar neemt hem op en brult: 'Flikkerop' en gooit de hoorn er weer op. Ik had het niet meer! OK, er zat geen woord Grieks bij, maar ik zou het niet durven. Wederom ging de telefoon. Becky-dear. Ze legde uit waarom alle zee-zicht kamers bezet waren en verontschuldigde zich. Nu zijn we blij dat we zitten waar we zitten, want er is schaduw in de avond en de tuin beneden is prachtig.
Het eten dan: gisteren hadden we iets waarvan we nog steeds niet weten wat het geweest zou kunnen zijn, vanavond hebben we 'zwaardvis' naar binnen zitten schuiven. Kijk, dat hebben we nl thuis niet en zo-wie-zo hadden we nooit eerder in ons jonge bestaan zwaardvis gegeten. Het was heerlijk en de natuur eromheen nog beter. Testosteron bediende ons en, eerlijk is eerlijk, het is een zeer smakelijk hapje om te zien. Prototype Griek, bloedmooi dus. Hij legde het 1 en ander uit, waarop Mar mij verward aankeek: 'ik begrijp hem niet'. Meid, ik kijk in zijn ogen en we spreken dezelfde taal. Ik snapte hem helemaal, ik vertaalde voor haar alleen dat wat echt van belang was.
De bedden. Vorig jaar kwamen we na een week Kreta als rugpatient terug, nu had ik m'n voorzorgsmaatregelen genomen. 50 Brufen in de koffer geduwd en nog wat paracetamol. De dag begon met 2 Brufen en ik heb het er de hele dag op gedaan. Het matras is goed te doen en het kussen ook. Toch haalt het bed het niet met thuis, maar ach, een week moet gaan lukken.
Straks gaan we onderuitgezakt op bed met een liter rose tv kijken of lezen. Het songfestival is er, wie weet gaat Griekenland wel winnen! 12 points please. thuis zou ik m'n avond echt nuttiger besteden
De vliegtuigen zijn een ware happening. Je ziet ze opstijgen van de baan en dan scheren ze vlak over ons hotelletje en strand de lucht in. Tenminste... tot nu toe. Het is een ernstig korte baan en het is te hopen dat ze zo pittig blijven optrekken deze week, want gisteren deden we het bij het 1e vliegtuig wat opsteeg bijna in onze string. Crisis wat een pokke herrie en je denkt echt dat je straks een neuswiel of vleugel in je giecheltje krijgt.
Morgen gaan we er weer op uit met de auto de 'natuur' in. En het strand op, want het moet wel te zien zijn dat we weg zijn geweest deze week.

Check,check, ingechecked.

Zusdus belde.
Ze was druk bezig met inchecken voor ons tripje naar Verweggiestan (Samos) morgenochtend 6.05 uur stipt.
Of ik voorkeur had waar we willen zitten morgen in the pleen. Ja natuurlijk! We laten niets aan het toeval over en hebben graag de regie zelf in onze handjes. Met het vliegtuig uit Turkije nog vers in m'n brein die de landing net iets te vroeg inzetten op de Polderbaan wil ik niet in de cockpit of voorin zitten. Daar breekt ie ik zweer het je door-de-midden als het mis gaat, dus doe maar ergens in het midden. Plek zat nog; willen we links of rechts, voor of achter het raam, op of onder de vleugel, voor of naast de nooduitgang.
Zusdus belde even later hysterisch op: het is gelukt, ze heeft de boardingpassen al in d'r tas. We zitten op rij 12, stoel E en F. Waarom moet u dat weten? Nou, als het morgen mis gaat, dan hebben jullie voldoende info om over ons te treuren. Daar gaan we niet van uit, maar je weet maar nooit.
Ondertussen heb ik voor al de dieren in huis voldoende voer gehaald en zit de 2e was in de droger zodat de mannen iedere dag een frisse onderbroek aan kunnen trekken.
Ik ben er klaar voor, man-lief ook zegt ie, maar dat liegt ie. Dion, de jongste en gevoeligste van mijn kroost houdt zich flink maar mist me nu al. Ik heb van hem een knuffel in m'n koffer gekregen zodat ie toch een beetje bij me is.
Het is maar goed dat ie morgen nog slaapt als ik het pand verlaat.

Ei van 17

Vanmorgen kwam er op de afdeling een knulletje meelopen die officieel een soort van stage loopt in de keuken van ons revalidatie centrum, maar niet precies weet wat hij nu eigenlijk wil gaan worden, dus misschien is de zorg iets voor hem.
Afijn, ik ben ook de rotste niet en dacht 'doe maar'. Knul meldde zich en nadat hij zich in een witte hes had gehezen heb ik hem gekoppeld aan Koos, mijn waardevolle collega die me naderhand wel kon vermoorden om mijn koppel-actie, maar dat doe je dan weer niet met bazen dus ik heb het leven nog.
Na een paar uur zegt knul -je zou hem trouwens uit de kast rukken zo'n duidelijke homo is ie, maar blijkbaar ziet iedereen dat wel alleen Knul zelf nog niet- 'ik heb nog niet 1 iemand gezien zonder been'. Kijk, dat had ie beter niet kunnen zeggen. Op mijn afdeling zou je kunnen struikelen over de revalidanten zonder been, maar omdat ze een been missen struikel je er dan weer niet zo snel meer over. Momenteel hebben we de revalidanten zonder been voor het uitzoeken en Danielle sleurde hem mee naar een man die zijn stomp en prothese wel wilde laten zien.
De patient in kwestie trok op de vraag of Knul zijn prothese mocht zien, rapide zijn broek omlaag en toonde hem zijn prothese. (Die dingen zijn vaak nog niet af zolang ze nog opgenomen zijn, wat je ziet is dus vooral staal, met een koker waar de stomp in kan en een kunstvoet in een schoen.)
Terwijl de patient zijn stomp uit de prothese ontkurkte trok Knul wit weg en stamelde iets onverstaanbaars. De patient -heel enthousiast over zijn nieuwe multi functionele been met knie die alle kanten op kan en waar hij al aardig mee over de afdeling loopt- had het niet in het snotje dat Knul wit weg trok en praatte honderd-uit verder. Danielle dacht nog: ik kies een mooie stomp uit: geen gapende wond of bloed te zien (zo komende de meeste nl. binnen vanuit het ziekenhuis) dus waar wordt ie nou zo naar van?
Knul heeft het gehaald maar had het na deze bijna dood-ervaring wel gezien, nee de andere amputatie's hoefde niet van hem. Belangstellend vroeg hij mij nog: 'wilde U dit altijd worden?' Wat nou U? Maar ja, ik ben wel een generatiekloof stukje ouder dan Knul: dit ei had ik zelf nog kunnen leggen, dus ik antwoorde op al zijn vragen. Na 3,5 uur haakte hij af, ik weet niet of hij er wijzer van is geworden en of hij na deze bijna doodervaring uberhaupt nog ooit de zorg in wil.
Wij hebben in ieder geval ons best gedaan.

Moederdag

Heerlijk uitgeslapen tot 8.07 uur. Dat is toch 2 uur en 15 minuten langer dan ik gewend ben dus het was prettig. Als eerste was ik beneden, want de gemiddelde man hier in huis komt pas rond 10 uur uit bed zakken. En omdat we straks van de zee naar het Gooi gaan, naar m'n moeder gaan we ff niet naar de kerk. Moet kunnen.
Toen ze er alle3 waren kwam man-lief met een kado op me af. De jongens keken verwachtingsvol toe, wat ik er van zou vinden. Het was deskundig ingepakt en ik moest voorzichtig doen. Ik zei nog, terwijl ik om het plakband heenscheurde om Kado te bevrijden: 'ik ben m'n vader niet hoor, die alle plakbandjes omzichtig lospeuterde om het papier te sparen' en roesjte het papier eraf. En toen ging het mis. He-le-maal mis. Hoe haal ik het m'n hersens om over m'n vader te beginnen op Moederdag?! Papa, net 10 maanden dood maar ik toen ik het door de mannen zorgvuldig uitgekozen kado, in m'n handen had was het helemaal brullen. Niet om het kado zelf maar om de link naar mijn vader. Ik kreeg een rugkrabber, die nog geluid maakt ook als ik hem over m'n rug ros. En wie kriebelde er altijd als ik er was op'n rug en wie kon dat het aller-allerbest? Juist ja: mijn vader. Ik brulde en de mannen brulden mee van het lachen, want ze waren heel content met hun kado voor mij. Door mijn tranen heen en achter mijn zakdoek vandaan zei ik nog: 'nu moet ik zelf op m'n rug krabben, want dat deed papa altijd.' Kado 2 is een fles Safari, die misschien wel mee naar Samos gaat vrijdag. Voor zusdus en mijzelf. Kado 3 is een door mijzelf uitgezochte fles Eternity Summer van Calvin Klein. Een aanrader: je ruikt de hele zomer (en winter, want het is alleen in 100 ml flessen te krijgen) fris en fruitig.
En nu is het Moederdag en gaan we straks naar mama en naar het graf van papa. Voor mama heb ik een soort plant -wilde ze graag- die ook de hoogte in gaat met lila-paarse bloemetjes. Voor op het graf dezelfde lila-paarse bloemetjes in een mand. En naast de verwennerij is er vandaag het pijnlijke gemis van mijn vader: mijn eerste Moederdag zonder vader. Zakdoekjes mee dus.

Het is zover

De mannen hebben het pand verlaten.
Met z'n 3-en zijn ze op de fiets naar het dorp want het is morgen 'Moederdag'. Speciaal voor dit heuglijke feit heb ik het zakgeld van deze week, 1-malig overigens, drastisch verhoogt zei zij schijnheilig zodat de keus ruim genoeg is. Jasper, de oudste zei gisteren dat ie wel een deodorant of shampoo ging scoren voor me. Hoezo? vroeg ik me verbaast af, zijn voorkeur voor alle smaken Axe-effect kennende, terwijl mijn neus in mijn oksel verdween. Ik heb het hem uit zijn hoofd gepraat. Daar wordt een moeder nl. niet blij van. Nee, zij gaat voor 'exclusief' die ene keer in het jaar. (Dan reken even voor het gemak m'n eigen initiatieven bij ICI Paris e.d gedurende het jaar niet mee)
En nu is het zover.
Alle 3 zijn ze nu op zoek naar de grootste verrassing van het jaar. (Hoop ik)
Degene die het item 'Moederdag' heeft uitgevonden verdient een lintje. Ik wil hem persoonlijk opspelden en naast de dag van de verpleging(12 mei), is dit 1 van die dagen die moeten blijven!
Terwijl ze de poort uitgingen riep ik ze bemoedigend na: 'haast jullie niet en inpakken is niet direct nodig hoor!'
Ondertussen kan ik hier de keet opfrissen, de wc uitboenen -hard nodig met 3 mannen-, de was van de lijn halen, boodschappen halen, katten eten geven, konijnenhok verschonen, afwasmasjien inruimen en de plantjes water geven.
Zeg nou zelf: dat is toch wel een kadootje waard?!

Je zou d'r van gaan vloeken

Maar dat doe ik natuurlijk niet! Nee, ik zucht diep door en wind mij op. Dat dan weer wel.
Wat is er namelijk aan het handje?
Ik heb een nieuwe brommer. Eind februari kon ik hem halen. Het werd uiteindelijk een Tomos Quadro, want de 2 andere flitsende modelletjes die ik had uitgezocht waren niet leverbaar of gewoon 'op'.
Dus dan deze maar. Een beetje een ouwelullenbrommer maar nog net te doen op mijn leeftijd. Mijn oude Tomosje had kort daarvoor het loodje gelegd. Als ik in de vroege ochtend op weg was naar mn werk en de temperatuur was lager dan 4 graadjes dan nokte ie ermee. En dat kan niet hé, want deze dame wil optijd op het werk zijn en niet halverwege het klere hele eind moeten lopen.
Goed, waar was ik.
Een nieuwe brommer dus, mét elecktrische starter en 4 knipperlichten; 2 links en 2 rechts. Niet noodzakelijk maar wel makkelijk, want dan kan ik beide handjes aan het stuur houden als ik de bocht om scheur rijd en ook hoef ik niet meertot kramp in mijn ranke kuiten aan toe mijn kick-starter te gebruiken.
Tja dat had ik dus gedroomd. De elektrische starter heeft het, zegge en schrijven 2x gedaan.
Daarna niets meer. Nix. Nada. Noppes.
Herhaaldelijk ben ik al terug geweest en is brommer nagekeken incl. nieuwe accu's; vandaag kon ik brommer weer brengen want Tomos heeft een hele nieuwe elektrische toestand opgestuurd die mijn Quadro tot leven zou gaan brengen. Ik belde vanmiddag of ik brommer al kon halen. Nou nee, er was iets mis. Zal niet, ik wist het. Ik wíst het! Tomos heeft het verkeerde elektrische toestandje opgestuurd en dat past niet in mijn Quadro randdebielen!. Maar... nu heeft Tomos het goede opgestuurd en morgen komt het binnen en dan kan ik morgenmiddag brommer ophalen.
Ik vloek niet, uit principe niet, maar je zou het er wel bijna van gaan doen. Gloeiende zeg, wat een zooitje. Koop je een nieuwe brommer en tot nu toe ben ik er al vaker mee terug geweest dan in 5 jaar met de vorige!
Ik houd goede moed, morgen om deze tijd weet ik meer en wie weet is brommer morgenmiddag gewoon klaar en sta ik maandagmorgen niet meer me de kramp in mn kuiten te trappen om brommer te starten, maar doet ie het met 1 druk op de knop.
Wordt vervolgd...

Update:
Brommer gehaald zaterdag en hij heeft het werkelijk waar, 3x met 1 druk op de knop gedaan!
Daarna gans niets meer en dus stond ik maandagmiddag na het werk weer bij de fietsenmaker voor een Plan. Brommer wordt gehaald door Tomos morgen en dan zal Tomos hem helemaal gaan nakijken waarom brommer dienst weigert.
Ondertussenga ik een week op vakantie en ga ik me niet druk maken over de uitkomst ervan.

Uitje van de dag: de gyn.

Vanmiddag moest ik terug naar de gynaecoloog. Liever niet, maar wel slimmie om toch te gaan omdat het 1,5 jaar gelee, bijna helemaal fout was. Gelukkig viel het toen na diverse biopten en 2 maanden onderzoeken mee, maar nu wilde ze me dus terug zien om me in het snotje te houden. Afijn, ik had me voorbereid: fris gewassen en met het juiste sjabloontje alles bijgewerkt meldde ik mij vanmiddag in het LUMC. Bleek ik tot mijn verrassing een andere arts te krijgen dan er in de brief stond. Kijk, dáár word ik heel giftig om houd ik niet van. Zeker weer een man die al bij de beugels klaar zit, nog voor dat ik binnen ben. Dat had ik 1,5 jaar terug ook 1x en dat is niet prettig. Je komt tenslotte niet voor je zweetvoeten. Daarbij vermeldde de trut achter de balie doktersassistente nog dat ik 'alleen maar voor een uitstrijkje' kwam (en de rest vergat ze maar) maar wat dan nog als ik m'n eigen arts verwacht?
Gelukkig was de vervangende dokter ook een vrouw, zij het in opleiding, dus een hele opluchting voor mij. Je ligt dan toch een stuk ontspannender met je hakken in de lucht naar het plafond te staren. Alles leek goed, over 2 weken bellen voor uitslag. Alleen, over 2 weken lig ik op m'n reet gat op Samos met zusdus en ben ik geensinds van plan om te bellen. Stel dat het niet helemaal goed is... Nee hoor, ik bel wel als ik terug ben maar ik ga er gewoon van uit dat het in orde is.

Haarbal.

Hierbij een gouwe-ouwe. Eerlijk van m'n hyve gehaald omdat ik ineens, bij het aanschouwen van een roggelende Sjerril middenin de woonkamer, een deja-vu kreeg. Het resultaat viel vanavond mee, maar dat was vorig jaar wel anders. Let wel: het is een ranzig verhaal, u bent gewaarschuwd!

Vrijwel alle eigenaren van katten en/of poezen weten van het bestaan van haarballen.

Maar de ene haarbal is de andere niet. Een beetje propere poes poetst zich dat het een lieve lust is. Dit doen ze zonder hulp van kam of borstel maar gewoon met hun ruwe tongetje die gemaakt is voor een poezenvacht.

Afijn, onze kat Noach en poes Sjerril dragen ook op zeer propere wijze bij aan hun eigen hygiëne Noach is zo nu en dan heel druk met de kop van Sjerril om deze zo schoon mogelijk te krijgen. Sjerril-dear draait dan haar kop in alle standen zodat Noach er goed bij kan, zonder dat hij hoeft om te lopen naar de andere kant van Sjerril d´r kop. Sjerril-dear echter, dénkt er niet aan om Noach terug te betalen voor bewezen diensten. Noach kan een haal krijgen als ze het zat is en moet vooral z´n eigen kop zelf maar schoonmaken; Sjerril doet alleen moeite om d´r eigen vacht op orde te houden.

Maar waar gepoetst wordt komen ook haren vrij. Ooit wel eens een poes het haar uit z´n bek zien halen? Ík niet; ze slikken de losgekomen haren gewoon door. Tja, wat moet je anders? Maar het haar wat doorgeslikt wordt moet er op wat voor manier dan ook, ook weer uit. En niet via de kattenbak. Nee, die kotsen ze gewoon uit! Jawel, het klinkt net zo rot als dat het eruit ziet.

Dat komt zo: vorige week lag er buiten onder de tafel ´iets´ wat ik niet direct herkende. Het bleek een ´haarbal´ en geen poes die er z´n bordje ´eigendom van´ bij had gezet. Vanmiddag kwam ik thuis uit m´n werk en trof alledrie de mannen hysterisch in lichte paniek aan in de kamer. Wat bleek: Noach stond met opengesperde ogen te kokhalsen op de bank. Man-lief brulde: ´Pak em op, hij moet naar buiten´! Geen kind die natuurlijk een kotsende kat wil oppakken, je weet nooit wat eruit komt en waar het eruit komt.

Dion echter, stoere man , tilde na nog een brul van man lief, Noach op en tilde hem richting achterdeur... Ze hebben het niet gehaald. Noach niet, Dion niet én de haarbal niet. Noach zat al in fase 3 van het fomeren van de haarbal zodat er geen weg terug meer was.

Noach -nu wordt het ranzig- kotste zijn haarbal over de keukenkastjes heen, op de grond en over de broek van Dion. Dion liet Noach pardoes los door deze onvoorziene onsmakelijkheid, maar Noach dacht: ´ik ga gewoon door, wat er uit moet, moet eruit´. Het meeste wás er echter al uit en lag mij aan te kijken vanaf de keukenkastjes en de grond.

Ik kon meteen aan de slag, had m´n jas koud uit. Dion had in no-time z´n broek uit gedaan en in de was geduwd. Ik snap het.

Afijn, na de luiertijd overleefd te hebben heb ik ook dit klusje geklaard. Alles opgeruimd en opgebaard in de groene kliko. Dicht bij de andere reeds overleden haarballen die dit exemplaar zijn voorgegaan...

Trix.

Vanavond was de dodenherdenking. Ik zat vooraan. Thuis op de bank welteverstaan, maar toch: vooraan. Man-lief en zoon zaten ook gekluisterd en we waren er alle3 stil van.
Trix, in 1 week jaren ouder geworden en van een krachtige vrouw veranderd 'n in 'broos en breekbaar' poppetje. Wanneer ze binnenkort het stokje over doet naar Wim-Lex snap ik dat wel. 71 jaar oud en dan heb je het koekhappen onderhand ook wel gehad. Donderdag deed de zwarte Suzuki haar regeer-emmer misschien wel overlopen. Nou Trix: mijn zegen heb je. Ik ben heel blij met je, maar ga nu maar lekker genieten van je kleinkinderen. Gewoon, lekker 'oma-dingen' doen.
Ik heb met tranen onder m'n oksels, in m'n ogen en in gedachten luidkeels mee zitten klappen voor je, toen iedereen op de Dam dat deed. Ontroerend om te zien.
Leve onze Koningin!

Niets zo irritant...

... als een spreuk aan de wand!
Helaas heb ik deze geweldige tekst niet eens van mezelf, maar ik hoorde hem van de week. En in een helder ogenblik dacht ik: die moet ik onthouden!
Na een hele week vrij heb ik niets meer te mopperen en ik heb mij voorgenomen dat, als ik morgen terug van weggeweest ben op het werk het he-le-maal anders ga doen. Het glas is halfvol en ik erger mij niet meer maar verwonder mij slechts. Ik ga fris en fruitig het goede voorbeeld geven, want m'n team is erg gevoelig voor de kleur van mijn humeur, hoorde ik onlangs. Het gaat mij lukken, want vanaf morgen tel ik namelijk af tot de volgende vakantie: over een luttele 11 dagen ga ik een jaar eh... week met zusdus naar Samos. Daarbij is 5 mei ook nog eens een nationale feestdag, dus ben ik dinsdag -o glorie!- 'n dag extra vrij!
Ik heb er weer zin in; laat mij niet gek maken want na een dag is er altijd weer een volgende dag om het werk af te maken. Zeg maar zo: 'Stel niet uit tot morgen wat je overmorgen ook kan doen'.
Daarbij komt ook dat er van binnen bij mij nu een knop om is, 10 maanden na het plotselinge overlijden van m'n vader. Rouw is de prijs die je betaald voor Liefde en dat heb ik tot diep in m'n hart ervaren 10 volle maanden lang. Ik moet verder, papa komt er niet van terug als ik me verdrietig en depressed blijf voelen en dat onbewust ook blijf uitstralen. Dus, het roer gaat om. Ik ga m'n best doen de 'oude Nic' terug te vinden en als het soms niet lukt, wil je dan voorzichtig even op m'n schouder tikken?....
Dus toch niet zo irritant, een spreuk aan de wand....

Vrouwen onder elkaar.

Als enige vrouw in da house heb ik soms het gevoel dat óf ik, óf de hier aanwezige mannen van een andere planeet komen.

Wanneer ik dan in een lichte depressie schiet, komt de andere vrouw in da house soms even bij me. Gisteren -net thuis van de camping- had Sjerril het weer. Met een zachte poezenkreet liet ze zich op mijn schoot zakken. Die zag er dan ook zeer aanlokkelijk uit; ik hing op de bank en had besloten niets meer te doen. Het was dan ook al 21 uur, dus dan mag dat ook. Sjerril -zeker 3 ons afgevallen in 1 week camping en daar méér gedaan dan in 5 maanden thuis- spreidde zich uit op mijn ranke ondergestel en klauwde haar nagels nog net niet in datzelfde ranke onderstel. Ze zuchtte nog eens diep en was klaar voor de nacht.

Ik genoot van het moment, meestal ligt Sjerril bij man-lief, maar nu had ze weer eens een goed keus gemaakt.