Kan het nog erger?

...Zo'n dag waarvan je denkt 'die gaat nooit meer voorbij' ...(Rob de Nijs/zomer)
Gelukkig ging deze dag wel voorbij waarvoor ik onze lieve Heer op mijn blote knietjes dank. Want wat een gezeik zeg!
Ik had vanmorgen van mijn patiënten de 'grote visite': Dan nemen we eerst alle metingen, medicijnen en wat dies meer zij, door en daarna zien we 1 voor 1 diezelfde lamstralen patiënten op audiëntie bij de arts. Kwam ten eerste de arts gewoon later omdat 'haar kind jarig is en ze die eerst naar school wilde brengen'. Ja duh, dan regel je dat maar anders. Lekker makkelijk om gewoon een uur te laat aan te komen kakken en vervolgens te pas en vooral te onpas maar te blijven roepen wat er allemaal niet naar haar wens verloopt en dat dat anders moet want 'zij is eindverantwoordelijk' voor de keet. Alsof ik en mijn team een stelletje randdebielen zijn, die geen idee hebben wat we aan het doen zijn... Ze roept al weken steeds maar opnieuw dat ze overal verantwoordelijk voor is, maar ho eens even: ik heb ook zat verantwoording die ik grondig in het snotje heb en naar mijn bescheiden mening loopt het allemaal meer dan goed. Zo. Dus. Ze kwam me m'n strot uit en ik was dan ook blij dat ze om half 12 alweer vertrok naar haar jarige monster van 8.
Dan nog die patiënt met de 3 hersencellen waarvan er 2 uitstaan. Ik weidde ooit eens een heel logje aan haar en haar ongewenste gedrag. Ja, die ja, nou ze is er nog steeds en vanmorgen had ik bijna de hand aan mezelf geslagen omdat het bij de wet verboden is om patiënten op welke wijze dan ook van het leven te beroven. Schijnt. Nu is het zo dat dit hersenloze wezen van de straat gereden is door een of andere onverlaat en daarbij net te weinig heeft gebroken om er het leven bij te laten en teveel heeft gebroken om in deze toestand terug naar huis te kunnen. Jammer ja. Vanaf vandaag denk ik dat zij met enige opzet van de straat is geschept want ze haalde bij de arts assistent, mijn collega's en bij me, myself and I het bloed onder onze gelnagels vandaan. Ze had laatst een brief gekregen van de arts voor haar letselschade advocaat met daarin de medische uiteenzetting van haar geval. Vroeg ze vandaag weer om die brief en beweerde bij hoog en bij laag dat ze nooit eerder een brief gekregen heeft. 'Heeft u wel', 'Heb ik niet'. 'Heeft u wel', 'Heb ik niet'. En daarbij krijsen he, je zou voor minder de hand aan iemand jezelf slaan...
Ook hebben we een giga wachtlijst (en dat terwijl het nog geen dag glad is geweest) en de artsen in de ziekenhuizen denken dat ze als enige een patiënt hebben aangemeld die op een plekje wacht. Zo had ik vandaag wederom Dr P. aan de telefoon die een opnamedatum eiste van een patient van haar. Maar het is net als Nederland bij ons: vol = vol. Geert zou trots op me zijn, I know. Maar ik geef geen opnamedata door als er zelfs nog geen ontslagdata bekend zijn. Zo werkt dat nu eenmaal. En toen had ik haar boos gemaakt en zij mij en ik kreeg ook nog eens heel erg jeuk van haar, want het was pas de 3e keer in 1 week dat ze belde...
De rest zal ik jullie besparen, maar soms denk ik: ik had even een half jaartje door moeten leren, dan had ik niet deze baan als voetveeg hoefen te vervullen.
Verder ben ik meestal gek op m'n werk... maar vandaag even niet.
Dokter Denzel snel eens vragen of hij nog behoefte heeft aan een Personal Assitent...