Een-eiig

Onder lichte dwang hier een logje over het zijn van een 1-eiige tweeling.

Zusdus schreef het ook lekker therapeutisch van zich af en daar ben ik ook goed in.

Dus hier komt mijn kant van het tweeling-zijn verhaal.

Ik ben het roerend met haar eens, dat God bij zichzelf dacht rond juni '64: dit wordt prachtig; Ik maak er twee van!

En aldus geschiedde: in maart '65 aanschouwden wij gezusterlijk het levenslicht.

Omdat men mij 7 maanden niet heeft kunnen horen mocht m'n moeder niet 2 baby-uitzetten aanschaffen. Het was maar de vraag of er een 2e baby achter zusdus zat en dan nog de vraag of 'het' wel leefde.

M'n ouders hadden voor het gemak maar 1 jongens- en 1 meisjesnaam uitgezocht.

Zusdus lag met haar hoofd naar beneden voor de uitgang en toen het zover was, is zij als eerste geboren.

Ik had toen genoeg ruimte om mij eens lekker uit te strekken en mijn hoofd naar beneden te draaien richting uitgang: na 10 minuten was daar de 2e dochter, slecht 100 gram lichter dan de 1e. Keurig toch 2x 2500 gram.

Maar ala, een 2e dochter... er was maar 1 meisjesnaam verzonnen en die had zusdus al. Je noemt een dochter geen Frank (dat was de jongensnaam) en dus werd ik na een dag of 2 'Nicolette Astrid' genoemd. En ik ben er blij mee: vernoemd naar mijn lieve papa 'Nicolaas.'

We groeiden op en stalen de show vaak met door onze moeder zelf gemaakte poncho's, jurkjes en tuniekjes!

Onze vader vergiste zich nog wel eens en om het hem dat nog eens duidelijk te maken wisselden we dan van pyamabroek. Ik had een rode pyama, zusdus een blauwe en zo was de verwarring compleet.

Onze moeder heeft ons vanaf de 1e seconde altijd uit elkaar weten te houden. Gelukkig maar, anders had ik nu toch mooi gezeten in het lijf van zusdus...

Op de kleuterschool zaten we strak naast elkaar, want dat waren we zo gewent. We lieten het ook niet toe als er iemand met de ander wilde spelen. Afblijven! was het motto...

Het was als puber niet altijd even leuk. We moesten echt loskomen van elkaar en dat ging er soms nijdig aan toe. Zusdus en ik hebben elkaar de haren ook wel uit het hoofd getrokken hoor. Ik ben blij dat ik dat niet doe bij mijn kinderen alles weer is aangegroeid.

Na de Mavo -zusdus slaagde in 1x, ik in 2x- zijn we echt hele andere opleidingen gaan doen. Die periode was ook goed, we bouwden een eigen leven op met eigen vriendinnen en interesses.

Mijn man (die zelf er ook 1 van een tweeling is maar dan 'n twee-eiige!) heeft ons altijd uit elkaar weten te houden, vindt ons ook niet op elkaar lijken!

De kinderen roepen wel eens 'Oh, nu ben je net tante Marjolein!' Of ze vragen eerst iets zodat ze onze stemmen kunnen horen of ik mama ben of tante Marjolein.

JN zei zelfs een keer: Tante Marjo, die is pas cool! Onbegrijpelijk maar prettig, want dan ben ik dat natuurlijk ook!

Toen ik mijn rijbewijs in krap 2x haalde hebben we samen onze eerste auto gekocht: een VW-golfje. We scheurden heen en weer dat het een lieve lust was en soms leende ze mijn rijbewijs als het even niet anders kon...

Qua karakter zijn we niet helemaal gelijk. Zusdus is nog extraverter dan ik en ik ben al niet voor de poes. Ze kan echt een hork opvliegend zijn bijv. in de auto, ik ben wat meer relaxed, maar we kunnen ook vreselijk lachen zonder dat we hoeven uit te leggen waarom. We vinden vaak dezelfde dingen leuk, maar qua kleding ben ik was nonchalanter dan zij. Ik ben vooral van de broeken en zusdus zou je zomaar dood kunnen vinden in een rokje.

Nu we ouder worden -ietsje maar, maar toch ouder- wordt het steeds leuker. De vakantie's samen waren enig en houden we erin zolang het kan.

Deze foto is ook een leuk zoekplaatje voor jullie. Afgelopen vakantie op Samos. Wie is wie?

En als jullie ons live willen zien, kom dan op 20 november naar Ilse haar open-winkel-huis.

O ja, de 1 is iets 'forser' door de prednison. (Dat zei dus zo'n oetl#l ongevraagd op Samos: jullie lijken sprekend maar de 1 is iets forser. N/M zei: ja, da's van de predison meneer'. Daar schrok ie van... (Niet waar hoor van die prednison, maar dat terzijde...)

Uber-puber

Het weekend begon voortreffelijk. Ahum.
Ik was nauwelijks thuis of JN kwam van buiten en haalde voor de zoveelste keer verbaal uit naar DJ die net een week ziek-zijn achter z'n knopen heeft.
JN vond het maar uber-puber-stom dat DJ nog binnen was en vooral -en daar gaat 't om!- de hele week niet naar school geweest was en hij wel. Ik graaide in mijn opstijgende nijdigheid richting JN's weeldigere haardos en had een flinke pluk in m'n handen -heerlijk die dikke bos en  vooral dat ie niet zo vaak naar de kapper wil.- Ik draaide er flink aan en liet nog net optijd los zodat al het haar nu nog keurig netjes op zijn schedel prijkt. En dus heeft ie mazzel, want voor het zelfde geval had ik die hele pluk er zo af getrokken, zo boos was is.
DJ stond erbij en keek er met bewondering naar, want zo boos is mama nooit niet zo vaak. En aan haren trekken heb ik in principe een hekel -dat doen alleen rotmeiden onder elkaar- maar o, ik wat was boos. Sinds het bij de wet verboden is om je eigen bloedjes nog langer het ziekenhuis in te meppen, moet je toch wat anders verzinnen en zo kon het dus zomaar gebeuren dat ik als een rot-mama aan JN's haren stond te trekken.
Ik schaam mij diep. Tenminste, dat gaat nog komen. Misschien.
Het verdient geen schoonheidsprijs, maar hij zit DJ altijd in de weg en zal het nooit nalaten om even sneaky een opmerking te maken waar dat kind dan weer of van in de put beland of boos wordt. En ik ben het zat, ze doen maar normaal tegen elkaar en anders ga ik een keer per jaar aan haren trekken. Heel hard.
Mogen ze nog blij zijn dat ik niet knijp.
Ben ik de enige met uber-pubers in da house die het bloed onder je nagels vandaan kan halen? Nee he, ws wel herkenbaar en anders gaat het nog komen.
Leve de puberteit!

En om het te verwerken ga ik vanavond een zak Lays paprika leeglikken. Tip van haar.

Wintertijd...

Het is weer Wintertijd.
Ik ben er enigsinds naar van.
Ik had me nog zo voorgenomen deze keer het gewoon te laten gebeuren en me er niet door te laten beinvloeden of zoiets.
Je mag tenslotte een uur langer slapen, dus niet zeiken maar ervan genieten.
Tja, ik wel, maar m'n lijf niet.
Zondag natuurlijk al om 7 uur wakker, maar 's avonds geen last dat ik om 21 uur al van de wereld geraakte. Kwam natuurlijk ook omdat de Chef weer thuis was met DJ die binnen een uur trouwens op de bank in de griep verdween. DJ knapt op hoor, geen enge dingen verder met hem gelukkig.
Maandag en gisteren klapte mijn luiken om 4.55 uur open. Tja, vorige week was het toen nog 5.55 uur maar mijn lijf volgt het nieuws niet zo op de voet dus het duurt even voor 't gewent is aan het fenomeen 'wintertijd'.
Gisterenavond brak ik om 21 uur door de midden. Ik had het helemaal gehad en meldde dat ik mezelf eenzaam ging opsluiten in bed. TV uit, licht uit en voor half 10 was ik vertrokken. Heerlijk was dat. Maar ja, vanmorgen dus weer vroeg wakker. Ik denk - hoop dat het tijdelijk is, morgen heb ik vrij dus ik kan uitslapen tot minstens half 8. Maak me gek!
Raar eigenlijk toch dat het lijf toch zo reageert op een uur verschil.
Tegen de tijd dat ik er geheel en al aan gewent ben... moeten we weer terug in maart!
Begint het gesodemieter weer van voor af aan.
Maar ja, om het leven leuk en aangenaam te houden heb ik mezelf verwent met iets warms.
Ik voel het nl. aan m'n plas; de winter gaat nl. nog lang duren...

Met schapenwol gevoerde EMU laarzen. Nee, geen Uggs, daar kan ik niet op lopen omdat er geen voetbed in zit of iets wat erop lijkt. En veuls te duur die rotdingen. Vorig jaar heb ik Uggs gehad en direct weer doorverkocht op Marktplaats. Hierin zit wel een soort van voetbed, vandaar. En ze waren heel vreselijk in de aanbieding en ik had ze gewoon heel erg helemaal niet  nodig. Zo. Dus.

Na overleg met de Chef  zit ik er nu de hele winter warmpjes bij op de brommert naar het werk...

En zwart kleed af, dan laat je zoiets dus ook niet staan. Toch?

Award

Met dank aan Purperpolletje.

Zie hier mijn gewonnen blog-award.

Maar aan deze award kleeft het één en ander.

Vooral het 'ander'.

Want, ik moet jullie mijn ongedeelde geheimen gaan meedelen.

En daar zeg je me wat. Geheimen zijn toch vooral bedoelt om geheim te houden niet waar?

Tien moet ik er maar liefst met jullie delen. Maar wel zo dat ik daarna ook nog over straat kan /durf hier in blogland. En op m'n werk durf te verschijnen.

Nou, ga er maar voor zitten, hier komen ze enne... niet doorvertellen hé?!

1: Ik zat in het verkeerde lijf. Heb mij als kind altijd een halve jongen gevoeld. Terwijl zusdus poppen kreeg, kreeg ik auto's en lego en andere jongensdingen die ik geweldig vond... Nu weet ik dat ik een stoer jongens-meisje was en kwam het toch nog 'goed' met mij.

2: Ik eigenlijk ook wel genoten heb van de afgelopen week alleen met JN; alles bleef redelijk opgeruimd en even had ik meer tijd voor mezelf.

3: Na het lezen van het vriendinnenlogje van haar, voelde ik me eenzaam; doordat ik hier zo druk ben en weinig tijd heb naast het werken en zorgen voor de mannen merk ik dat het ontbreken van echte vriendin hier in de buurt me 'gewoon' vaak eenzaam doet zijn. Tja ach, dat zeg je natuurlijk niet hardop hé...

4: Soms baal ik ervan dat de Chef niet meer in staat is om kostwinner te zijn. Maar ja, hij heeft er ook niet om gevraagd om vooraan te staan bij het uitdelen...

5:  Diep in m'n hart ben ik errug blij dat ik enkel zonen gebaard heb. De Chef is een erg leuke jongens-vader en als ik zie hoe ze met elkaar omgaan en de jongens leren van hun grote (grootte) voorbeeld denk ik 'prima zo'.

6: Na het overlijden van papa ben ik niet meer zo trouw ben in het kerkbezoek. Meer dan ooit weet ik nu dat het nl. niet uit maakt hoevaak je in de kerk komt maar wat voor relatie je hebt met Hem. Ik weet dat niets mij kan scheiden van Zijn liefde en ik voor altijd Zijn kind mag zijn.

7: Ik ben zo vreselijk gek op knoflook, dat de hond (R.I.P) ooit het kliekje niet lustte die hij van me kreeg. U raad ws. wel waarom...

8: Ik heb een gen-defect: ik ben geen ster in schoonmaken en alles wat met poetsen te maken heeft. Het is hier niet vervuild in huis hoor, maar ik zal niet nog eens extra de badkamer of de ramen doen als ik een uurtje over heb...

9: Nog een gen-defect: ik heb een hekel aan koken. Aan 3x per dag eten ook. Het is dat het moet want anders ga je dood, maar van mij hoeft het niet zo. Ik kan wel genieten van af en toe uit eten maar daar blijft het dan ook wel bij.

10: Ik wou dat ik rijk was en niet zo knap en beter kon schilderen want dan had ik daarvan m'n beroep gemaakt. Eh... van dat schilderen bedoel ik dus. ;-)

Zo dat was het, ik kan nog wel over straat, toch? Ik had gisteren al een lijstje gemaakt maar met opslaan ging er toen iets mis. Dit was dus de herziene versie, maar niet minder 'persoonlijk'...

Voel je vrij om de award over te nemen, ben ook wel benieuwd naar jullie geheimen!

Miss landmijn

Gisteren zat ik mijn foto's op m'n pc op te ruimen en kwam bij onderstaande foto terecht.

Vorig jaar zag ik die in de krant staan en was toch met een soort 'stomheid geslagen'.

Omdat ik verder niet zoveel inspiratie heb, omdat ik op de Chef en zoon lig zit te wachten hier het kopie van het blog wat ik er destijds op m'n hyve over schreef.

Wat ik vandaag nu toch weer in de krant las, je gelooft je eigen ogen niet.

Er bestaan vele soorten miss verkiezingen maar degene die ik vandaag tegen kwam sloeg echt alles!
Op het werk ligt iedere dag het AD met in die van vandaag een artikel mét foto van de strijd om de titel van Miss Landmijn 2008.
Huh? Ja, echt waar, je moet minstens 1 been missen om eraan mee te kunnen doen. Dat is niet zo moeilijk in Angola: je hebt er meer kans om op een landmijn te stappen dan op een madeliefje. ´Maar liefst 18 vrouwen deden mee en allen zijn ze verminkt geraakt doordat ze met het verkeerde been op een landmijn hebben gestaan. De verkiezing is opgezet om de aandacht te vestigen op hun lot. De vrouwen droegen zowel lange traditionele gewaden als een bikini tijdens de verkiezing die op tv werd uitgezonden´, meld het artikel ongeveer.

Op de afdeling hebben we veel patienten met een amputatie; onderbeen, bovenbeen, bovenbeen + bekken weg, bovenbeen weg maar onderbeen bewaart en omgekeerd in de heup teruggeplaatst zodat de enkel als knie dient, u vraagt het en wij hebben het liggen. Maar om daar nu een missverkiezing aan te koppelen? Het idee was bij mij in ieder geval nog niet boven komen drijven .
Afijn, bij ons worden ze ook niet geamputeerd omdat er in iedere berm een landmijn ligt en dát zal nu net het verschil zijn.
In Angola en in vele andere landen liggen nog teveel van die dingen die hele levens uit elkaar laten klappen. Dus ook benen. Eigenlijk ook best stoer van de dames om dan mét je amputatie mee te doen aan een miss-landmijn verkiezing. Ik vraag me dan weer wel af, hoe dat dan moet met een bikini? Daar heb je toch wel een stukje been voor nodig. Overigens waren de miss-sen zonder prothese : ze hebben de pech dat daar ws geen voorzieningen voor zijn. Bij ons kunnen ze zelf hun prothese samenstellen: wat wilt u kunnen met de prothese? Lopen, fietsen, bowlen, windsurfen, dammen of paardrijden : het kan allemaal verwerkt worden in het super-sonische kunstbeen.
In Afganistan en overal waar 'onze' jongens dan ook zijn lopen/rijden trouwens ook teveel soldaten die vrede komen brengen(?) op een landmijn.
Nog ff en dan hebben we een soldaten-berm-bom-verkiezing. En dan wil ík graag in de jury.

Behutje

Dit wordt een vrouwen-blogje.

Je kan het niet vroeg genoeg aangeven dus de mannen onder ons kunnen nu nog doorklikken naar iemand anders, of in volle vaart naar beneden scrollen voor het blogje hieronder.

Want ja, deze vrouw is nog even tijdelijk gescheiden van haar Chef.

Ik ben namelijk de Baas, mijn echtgenoot is de Chef; je moet ze nl. wel altijd het idee geven dat ze de leiding hebben, maar ondertussen...

Maar ala, daar gaat 't even niet over.

Gisteren ging ik voor een nieuw winter-niegliesjeetje naar Livera. Alle winter-niegliesjeetjes zijn daar nl. -20% en ik lig er graag warmpjes bij tijdens de koude nachten aan de kust.

Maar ik kon niet slagen en terwijl ik daar wat ronddrentelde dacht ik: het wordt weer eens tijd voor een nieuw setje. Behutje en onderbroek slipje.

Ik rukte het ene setje na het andere uit de rekken en trok mij discreet terug in de kleedruimtes van de winkel.

Eigenlijk zou je dit niet moeten doen na een vette zomer: die rotspiegels doen je bijna besluiten tot eenzame opsluiting en anders het licht uit te houden de komende maanden.

Maar, ik liet mij niet ontmoedigen en toen ik onderstaande setje eenmaal aan had en mijn spiegelbeeld mij zowaar vriendelijk toeknikte heb ik mij naar de kassa gehaast en het setje afgerekend met de kortingsbon die ik nog trouw bewaard had.

Omdat de Chef er dus niet is en ik mijn zoon het schaamrood op zijn puberkaken wil besparen vraag ik het even aan jullie:  is het geen schatje?

Met veel bloemetjes, 2 strikken -die de eerste wasbeurt ws. niet gaan overleven- en alles in de juiste maten.
Ook al ben ik het enige meisje in de house, soms wil ik ook wel eens 'iets met bloemetjes' aan. En omdat ik normaliter niet in mijn behutje en slip op de bank zit maar daar iets overheen draag, dacht ik: niemand heeft last van mijn over-the-top bloemetjes design.
Ja ja, het beloofd een feestje te worden als de Chef zondag besluit om huiswaarts te keren.

natte neuzen met de kachel aan

Ik hoop niet dat jullie het erg vinden maar ik heb de verwarming aangezet.
Het werd misschien ook wel eens tijd, het is verdeurie bijna eind oktober!
En ik ben moe en dan heb ik het altijd koud. Dus. De verwarming is aan en mijn voeten zweten al bijna uit de onelegante crocpantoffels. Troost u, ik ga natuurlijk niet met die vreselijke, doch heerlijk warme pantoffels over straat, maar uittrekken doe ik ze ook niet want ik ben op mijn best als ik 't comfortabel warm heb.
Vannacht was ik ook mijn best, doch alleen.
Dus ik sliep.
En de kat sliep ook. Strak naast me.
Normaal slapen de kattenkinderen beneden, maar de kat was ontsnapt naar boven en ik had geen zin om hem om te brengen te vangen en naar beneden te sodemieteren. Dus hij sliep strak naast me. Ruimte zat nu de Chef op de camping huist deze week.
Ik was echter even vergeten dat de kat meestal niet de hele nacht slaapt. Dat doen ze overdag nl. al en 's nachts ben je dan als kat op een gegeven moment over je kattenslaap heen.
Goed, het was rond 5. 00 uur en ik voelde plotsklaps een natte kattenneus in mijn rechterooghoek.
De Chef weet na 21 jaar inmiddels dat ie me niet wakker moet maken als ik slaap, maar de kat blijkbaar niet. Wat een achterlijke tijd om je voedselmasjien wakker te maken zeg!
Luidkeels zat ie te 'Prr, Prr, Prr-en' in mijn linkeroor. Tot de wekker ging 50 minuten later heeft ie om me heen lopen Prr-en en me wakker liggen houden.
Vannacht blijft ie dus beneden want morgen ga ik uitslapen omdat ik vrij ben.
De Chef vermaakt zich uitstekend en komt zondag pas terug richting de kust.
Dat betekend dat ik me ga vervelen alle tijd voor mezelf heb en voor JN. Die klom gisterenavond nog z'n bed uit om mij een dikke knuffel te geven omdat ie me zo lief vindt en om te zeggen dat ie van me houdt.
De schat, wat een heerlijk jong is het toch: bijna 16 en dan nog uitgebreid met je moeder knuffelen.
Maar goed, de verwarming is aan en ik dacht 'ik zeg het even tegen jullie', misschien ben ik wel de enige met de verwarming aan?!...

Weer zo'n logje waar geen titel bij past

Ik stond net weer op de crosstrainer van de sportschool te crosstraineren en kon geen kant op.
Want ja, ik vond dat ik toch echt even moest ook al moest ik op de brommert omdat de Chef met DJ met de auto op de camping zitten te vegeteren. (nee hoor, hij is druk met tegelen en opruimen zegt ie)
Want die buik mensen, o,o,o die buik. Als ik om me heen kijk valt het nog wel mee en weet ik dat ik ietwat overdrijf en plat op m'n rug zie je helemaal nix, maar ik moet van mezelf om het lijf leuk te houden.
Maar, ik kon dus nergens heen terwijl Animal Planet weer aan stond.
Nu was er een leeuwenfamilie met 2 welpjes die bijna opgevreten werden door hongerige krokodillen die in het water lagen te watertanden. Moederleeuw dwars door het water heen om haar kroost te redden en ik met het zweet in m'n reet omdat ze ook zomaar voor mijn ogen verslonden konden worden! Dat zweet kan eventueel ook van het crosstraineren zijn, want daar verlies ik altijd vele liters die ik er dan thuis weer aandrink in de vorm van rosé water.
Maar ja, ik ben weer thuis en kan gerust slapen: de leeuwenwelpjes leven nog en ik ben m'n gevulde koek van vandaag weer kwijt.

En terwijl half Nederland in standje 'uit' in de herfstvakantie hangt, werk ik me een slag in de rondte.
Het is retedruk in het gesticht, waarbij ik dan ook maar af en toe wat insteek op de afdeling. Niet te vaak uiteraard, want m'n onderdanen moeten er niet aan gaan wennen natuurlijk. Maar het is bovenal gezellig onderling. Bij gebrek aan mannen thuis, kijk ik de ogen uit m'n blonde hoofdje op de afdeling en deel mijn smaak met de collega van de dooie vis.
Daarnaast doe ik ook nog goede zaken want half november wacht het Kurhaus in Scheveningen op mij en m'n collega coòrdinator. 2 Dagen een symposium over urologie en de uitreiking van de gouden catheter. We blijven daar slapen want voor een luttele 35 euri's in het Kurhaus slapen krijg je niet iedere maand aangeboden. Op uitnodiging van Lofric, dezelfde met wie we de studiereis naar Luzern hadden in juni. Ik ben dus lekker van de straat en zie er met dit soort uitstapjes zelfs naar uit dat ik 2 hele lange jaren langer moet werken dan eerst de planning was. Dat laatste is een grapje hoor, ik ben er niet blij mee: 2 jaar langer! Daarnaast heb ik niet de keus om eerder te stoppen als kostwinner... maar da's weer een ander verhaal en ik ga nu eerst met m'n hakken op de bank 'n glaasje rosé naar binnen gieten.
En vroeg naar bed, want de wekker is meedogenloos om 5.48 uur in de nacht ochtend...

Van alles en nog wat

Niet dat ik echt iets te melden heb, maar toch.
Ten eerste en dat is echt het vermelden waard:
Mijn stappenplan hieronder heeft zijn eerste vruchten afgeworpen!
Oudste zoon, las het stappenplan gisteren toen ik nog on-line stond en gniffelde erbij...
Vanmiddag meldde hij vol trots dat hij helemaal alleen, uit the middle of nowhere, uit zijn hele-eigen-ikje de wc-rol verwisseld had. (!)
3 werf HOERA voor JN! Hoera, HoeRa, HOERA!!!
Het werp dus zijn vruchten af. Ik denk dat ik ze alledrie maar af en toe eens laat meelezen hier...

Vanmorgen op het werk werd gemeld dat we de 1e patient met de Mexicaanse Griep hebben.
'Waarschijnlijk', wordt er dan nog wel bij gezegd, want niemand wordt getest, tenzij ze zo ziek zijn dat ze over moeten naar het ziekenhuis.
Op mijn team nog wel. Argh, dus toch.
Ik zou bijna zeggen: eindelijk.
Maar ik ben niet blij, want als er 1 schaap over de dam is...
Slachtoffer is aan de Tamiflu en mag z'n 1 persoonskamer niet uit. Niet dat ie daar trek in zou hebben want  hij is er goed ziek van. Ik blijf dus uit de buurt en houd 't van gepaste afstand in het snotje.

En nu ben ik thuis.
Met oudste, want de andere 2 mannen liggen zitten op de camping.
Het weer valt alles mee, dus ik hoop dat ze het gezellig hebben met z'n 2, zonder mij en JN.
Ik ben blij dat JN bij mij thuis is, ik slaap altijd erg rot als ik ganselijk alleen ben en nu sliep ik heerlijk met oudste in de buurt. Morgen gaat ie met een vriendje naar Duinrell want we hebben nog 2 half-geld kaartjes over en die moeten op voor 01 november. Lekker dobberen in het Tikibad...

En verder?
Niets, behalve dat zij morgen een spannende dag heeft en ik steeds aan haar moet denken.
Dus Repeltje, houdt je haaks, ik denk aan je en velen met mij...

Wc-rol problematiek

Wis en waarachtig.

Ik ben het zat.

'Schijt'-zat zelfs!

De Chef en ons met veel moeite gebaard nageslacht lijken wel van een andere planeet te komen.

Ik geef jullie slechts 1 simpel doch duidelijk voorbeeld.

Wat te doen als onverhoopt, met de nadruk op 'hoopt', de wc-rol tijdens uitscheiden van het restafval op raakt?

Je zou denken; ze rukken een nieuwe rol uit de wc-rollenopbergkast-met handige klapdeurtjes zodat de rollen niet bevuild worden door heen en weder zwaffelende mannen maar keurig achter een deurtje staan te wachten op hunnen beurt. Ik heb het nog steeds over de wc-rollen mensen.

Nee hoor, die van mij niet.

Omdat ik ze zo goed ken, weet ik dat het openrukken van een wc-rollenopbergkast met klapdeurtjes teveel moeite zou kunnen zijn. Mannen kunnen doorgaans slechts 1 ding tegelijk dus en zwaffelen, defeceren of flatuleren gaat niet samen met het pakken van een nieuwe doch o-zo noodzakelijke wc-rol.

Ze rukken dan nog wel een nieuwe rol uit het pak dat op grijphoogte naast de wc-pot staat, geheel gehuld in plastic om spetteren tijdens het zwaffelen af te weren, maar het wil maar niet lukken om even de nieuwe wc-rol in de daarvoor bestemde wc-rollenhouder te doen.

Nooit, nee nooit doen ze dat.

Ze draaien zich wel een lumbale en/of thoracale hernia om de rol na gebruik achterop de stortbak te deponeren, maar doen hem niet in de houder.

Ik heb de oplossing bedacht.

Zo, uit mijn blote brein kwam daar DE oplossing.

Maar ik heb jullie raad nodig.

Want als jullie het stappenplan snappen dan snappen mijn mannen het met een, aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid ook wel. En ieder ander alibi gaat er bij mij dan niet meer in.

En dan ga ik er patent op aanvragen, voor alle overige manen die het ook niet snapen

Stap 1:

Oh, de wc-rol lijkt wel op.

Stap2:

Even dichterbij kijken. Ja hoor, he-le-maal op.

Stap 3:

Men neme de lege wc-rol uit de houder en gebruikt hem als hulpmiddel tijdens het zwaffelen gooit hem weg.

Stap 4:

Men neme een nieuwe wc-rol uit het altijd klaarstaande wc-rollenpak en men maakt het 1e velletje los.

Stap 5:

Til voorzichtig doch resoluut de wc-rollenhouderdeksel een stukje op en drapeer de wc-rol op het daarvoor bestemde wc-rollenijzertje. Laat vervolgens de wc-rol los.

Et voila!

Stap 6:

Zie hier de nieuwe wc-rol trots hangen. Klaar voor gebruik!

Stap 7:

Ja hoor, ook van enige afstand ziet het er voorbeeldig uit.

Men kan weer onbeperkt urineren, defeceren en flatuleren.

Zolang de voorraad strekt.

Mocht onverhoopt de wc-rol wederom misschien toch voortijdig aan het einde komen, dan raad ik jullie aan dit stappenplan te herhalen vanaf stap 1.

Nou luitjes, dit moet te doen zijn, toch?

Meldt het mij AUB, dan kan ik dit stappenplan zo nodig aanpassen aan een mannenbrein: die moeten het tenslotte gaan uitvoeren.

Kijk, dat wij vrouwen het snappen, is niet verwonderlijk, maar de mannen moeten het vooral ook snappen.

Alle tips om dit idee te optimaliseren zijn welkom, sprak deze vrouw in hoge nood....

Uit eten?!

Weten jullie nog van etentje waar we morgenavond heen zouden gaan?
Nou, we gaan niet.
De Chef was vrij vandaag en vanmorgen kwam z'n pa aan de deur om te vertellen dat het feest niet doorgaat.
Oh. Dus?
Z'n ma heeft -overigens al jaren- last van haar slokdarm en om wat voor reden dan ook, morgenavond uit eten gaat niet lukken.
Oh. Dus!
De Chef vertelde het me toen ik thuiskwam en ik was en ben nog steeds flabbergasted.
Sprakeloos.
(..............)
Aan de ene kant een opluchting maar ook jammer van de biefstuk.
Ik weet zelfs niet eens wat ik voelen moet.
Nu, een paar uur later neemt de opluchting toe. Ik kan er niets aan doen, maar na die vertoning van afgelopen maandag, hoef ik morgen dus niet een avond op eieren te zitten.
Vrienden van ons ja heus deze vreselijke schoondochter en echtgenoot hebben zelfs vrienden! willen nu morgenavond met ons uit eten. Als dank voor wat de Chef heeft getimmerd bij hen in huis.
Nou, komt dat ff goed uit: morgenavond staat nog open!
Wie weet gaan we wel wokken op de boulevard in Noordwijk...

Strand!

Zomaar even.
Ik loop al dagen met een soort van hoofdpijn die maar niet wil wegtrekken. Vandaag ook iets eerder naar huis gegaan omdat DJ dat zo gezellig vindt als ie op donderdag lekker vroeg uit school komt kachelen. Op donderdag ben ik meestal vrij maar die had ik geruild met gisteren. Dus vandaag nix geen vrij maar wel eerder thuis.
De zon scheen en ik dacht: 'ik ga even, achter het glas op ons liefdesnest bed liggen met m'n bakkes in de zon. Nu kan het nog'.
Ruim een uur later kwam ik bij uit mijn wegraking. Gewoon 'weg' geweest, maar nog steeds hoofdpijn.
Daarna bood-ge-schapt want de mannen moeten eten vanavond.
Ik niet, ik ga uit eten.
Op het strand, in een strandtent -Paal 14- met de leukste collega's BBQ-en. 
Heb er zin in. Het laatste jaar konden dit soort uitjes mij niet bekoren. Nu weer wel gelukkig en dus trek ik zo m'n winterjas en warme laarzen aan en ga ik lekker 'los' op het strand. Het wordt fris maar whatever; ik heb er zin in.
En tegen kou die van buiten komt kan ik me beter wapenen dan kou die van de sch.familie binnenuit komt. Daar heb ik alleen maar hoofdpijn en stress van. Vanavond komt 't wel goed dus.
Zaterdagavond wordt 'n heel ander verhaal... Gaan we wokken in Noordwijk nl. en wij mogen ook mee.

Vis=dood

Ik was er zoooo aan toe en ben op m'n wenkbrauwen bedient.
Nee, gisteren niet, daar heb ik nog hoofdpijn van later meer daarover, maar vanmiddag tijdens de lunch.
Gebruld hebben we, blauw over de tafel lagen we.
K. mijn dierbare collega heeft een sterfgevalletje in huis en da's best heel verdrietig.
Zijn vis werd vermist. Zijn vriend vroeg: Goh, K. heb jij die vis soms gezien?
Nou nee, dat had K. niet. Vis was spontaan uit de kom verdwenen en niet meer teruggekeerd.
Vis lag niet onder de kom, niet onder de tafel waar de kom opstaat.... nergens.
Uiteindelijk hebben K. en vriend Vis gevonden: dood onder de bank.
En al zo enorm dood dat je nauwelijks meer kon zien dat Vis ooit een vis geweest was. Maar ja, wat nu?
Vis dood en wie gaat Vis dan opbaren of begraven?
Ze wisten het niet en dachten erover na.
Vis had nooit laten blijken dat ie depressief was van die ronde kom of een gestoorde relatie onderhield met VisII. Of in 'n dip zwom van het enorme schepnet dat vriend had gekocht voor het verschonen van de vissenkom. Het net was nl. zooo GROOT dat het niet eens in de kom pastte (!?) en ze uiteindelijk Vis en VisII in een kopje hebben overgeheveld tijdens alle verschoningen. Tja, vrienden onder elkaar hebben soms een grotere kijk op zaken dan ze in werkelijkheid zijn, zei ik tegen K. Zo ook dus met het veuls te grote schepnet, wat meer een leefnet genoemd kon worden.
Maar ik dwaal af.
Wat deden ze met Vis onder de bank?
K. heeft handschoenen aangetrokken en 4 velletjes keukenrol opgevouwen en heeft Vis met enig afgrijzen in de vuilnisbak gepletterd.
Ik was verbijsterd. K. staat op de afdeling gedurig tot z'n oksels in de viezigheid (ik treed niet in detail, maar het is soms echt heel vies werken in de zorg) en over de meest ranzige wonden gebogen, maar Vis durft ie niet gewoon op te pakken en op een beetje waardige wijze afscheid te nemen. Ja, je bouwt toch een band op met zo'n beestje. Nietwaar?
En dan nog: Vis is toch iets voor in de groene kliko? Scheiden die hap K.! Maar er viel niets meer te scheidden: Vis was al verschrompeld...
K. was er verder niet verdrietig van -ook al onbegrijpelijk- en gaat gewoon om een andere vis.
Tja, vissen zijn simpel te vervangen, mensen niet anders had ik ook allang een andere vader ergens vandaag gehaald.
Morgen ben ik vrij, heb de dagen ff omgewisseld, donderdag half dagje vrij geboekt en vrijdag weer hele dag. Maar voorlopig kan ik weer even vooruit.

Zon en schaduw

"Wanneer we ons richten naar de zon

dan zien we de schaduw niet."

Kijk, dat had ik nou net even nodig. Vanmorgen in de kerk was dit een one-liner van degene die de mededelingen deed. En ik kon er wat mee. Had de eigenlijke preek nog niet gehoord, maar had die bij wijs van spreken ook niet meer nodig na zo'n waar gezegde.

En die Zon heb ik zo nodig. Morgen mensen, morgen zijn m'n sch.ouders 50jr getrouwd klik.

Over de post (!) kregen we vorige week de uitnodiging voor morgenmiddag van 15-19 uur en de feestavond komende zaterdag. We kunnen niet wachten, het zal een feest worden zeg.

Ik ben rond 16 uur thuis, de mannen dan ook ws en we zullen ons dan 2 straten verderop begeven. Ik doe mijn best, heb een kadootje gehaald voor ze en iets nieuws gekocht.

Maar we zien er tegenop, de Chef ook en de kids blijven het liefst thuis... Het zegt genoeg.

Dus, wil ik me richten naar mijn Zon -God- het gevoel van niet geaccepteerd zijn en er niet bij horen naast me neer proberen te leggen omdat ik mag zijn wie ik ben.

Mijn vader zei het zo vaak en daarom weet ik het zeker: 'je bent mooi Nic, ik houd van je'. Hij was wel bevooroordeeld natuurlijk, maar toch. Van de Chef hield ie als was het zijn eigen zoon. Zo horen ouders eigenlijk dus te zijn en zich te gedragen. Ach papa toch, ik mis je.

Gelukkig weet ik dus beter, met dank aan mijn 'Vaders die in de Hemelen zijn...'

Laat de Zon maar schijnen morgen en zaterdag; ik zal proberen niet naar de schaduwen te kijken.

We've got him!

Met 'we' bedoel ik natuurlijk de Koningin en mijzelf. Vandaar dus. Ik weet alleen niet of Trix 'em ook heeft, maar dat terzijde.

Na lang zoeken, wikken en wegen heb ik gisteren een andere mobiel uit de KPNwinkel geklauwd gekozen.

Maandenlang heb ik kwijlend boven een IPhone gehangen, maar omdat ik niet de centen heb om hem 'los' te kopen, maar een toestel in combinatie met een abo moet, ging het met die IPhone niet lukken.

T-Mobile heeft een slecht bereik in dit deel van het land en daar kan ik slecht tegen, helemaal omdat ik van m'n mobiel afhankelijk ben; we hebben geen 'vaste aansluiting', vandaar. Dus.

Ik zocht en zocht en vond iets wat erop lijkt en waar ik geheel mee in m'n nopjes ben.

De Samsung Omnia Qwerty/ B7610

En zeg nou zelf: is het geen schatje?

Abonnemt is verlengt; ik ga van Telfort naar KPN en ik ben als een kind zo blij kon mijn lol op gisterenmiddag: hoe werkt dat ding? Een klein PCtje is het gewoon. Dat in combinatie met een hoog blond-gehalte... Maar, o wonder, ik heb em in het snotje. Heb m'n mziek er al gedeeltelijk opstaan, also ook m'n foto's.

Wat wel ff wennen is, is het touchscreen-gedeelte. Het is alleen maar touchscreen namelijk. En dat weet zusdus nu ook.

Geheel perongeluk heb ik haar gisterenavond gebeld op een tijdstip dat als je dan nog gebeld wordt je 1e gedachte is: 'wie is er dood'? Ik heb -en ik weet geneens met welke vinger- haar ge-touch-sreend en zusdus heeft lopen schreeuwen in haar phone om mijn aandacht.

Ik was echter druk met de Chef: hoelaat de wekker moest omdat hij vanmorgen en vanmiddag maar dan hoef je de wekker niet meer te zetten gitaar moest spelen in een dienst elders in ons kustdorpje.

Vandaag ben ik ook nog zoet met dat ding want er zit zoveel op, het duurt wel ff voor ik door de Nederlandse handleiding heen ben.

Alleen: heeft iemand mijn Nederlandse handleiding gezien?

Vanmorgen voor ik naar de church ging was ie er nog en nu niet meer...

De katten gedragen zich verdacht en de Chef heeft em ok niet gezien. Ja ja.

Toch maar verder zoeken dan.

Later!

Blauw

Ja u ziet het goed: it's me!

Nou, bijna dan. Het had zomaar zo kunnen zijn, want ik heb ook van die geweldige benen in net zo'n trekking.

Een 'wat'? Ja, een 'trekking' zo heet zo'n ding als het het midden houdt tussen een broek en legging.

Voor een vriendinnenprijsje bij Esprit, met nog eens 25 procentjes eraf ook, dus ik was blij verrast bij de kassa, dat snapt een ieder en voelde mij direct een stuk minder schuldig over deze uitspatting van nauwelijks 30 euri.

Staat geweldig bij m'n nieuwe laarzen en nu hoef ik m'n broekspijpen niet op een onmogelijke manier in m'n laarzen te proppen en m'n ritsen te slopen bij het dicht maken.

Vandaag al aangehad omdat ik sollicitatiegsprekken te voeren had en vanmiddag les had.

Trekking-herself zit echt super; lekker warm, enorm stretch dus alles past erin en 't staat echt schattig met een wat langer doch noodzakelijk hesje erop. Want de probleemzone is m'n buik die net boven de trekking uit probeert te zwaffelen.

De kleur is blauw, lekker makkelijk bij de rest van m'n garderobe.

Wat ook blauw is zijn de elastiekjes die sinds vanmiddag om de slotjes van 800 euri zitten strak te zijn van DJ.

Omdat ik er vanmiddag niet was is het arme kind moederziel alleen geheel in zijn arme eentje naar de ortho gefietst om z'n slotjes te laten controleren en de elastieken te verversen.

Licht blauwe elastieken zit er nu om. En ik had het kunnen weten, dat 'lichtblauw'. DJ is van de pastel. Zowel qua karakter als nu de kleur om zijn sloten. Ik ben al blij dat er geen rose of lila omheen prijkt, want dat lila is ooit zijn 'verlievelingskleur' geweest.

Maar DJ wordt met zijn 13 jaar steeds stoerder en steeds meer een kleine-grote man. En ik heb dus de hoop dat het ooit helemal goed komt met mijn plakplaatje, mijn jongste, mijn prinsje.

Nu dus lichtblauw, ik houd jullie op de hoogte van de volgende kleur om de sloten.

Rosé

Voor jullie.
Omdat het alweer eergisteren was van m'n laatste bericht.
Sommigen van jullie worden heel onrustig als ik langer off-line ben en gaan dan ongerust informeren bij zusdus.
Vandaar dus, nog even op de valreep.
Vanmorgen op weg naar het gesticht 'n enorme regenbui op m'n kop gehad. Had gelukkig m'n regenpak aan, maar dan nog was het gewoon link op de brommert. Donker, slecht zich en nat, Nat, NAT!
Sommige collega's waren tot op hun inlegger nat, daar had ik geen last van... Ik draag geen inlegger namelijk...
Het waren 3 lange dagen tot nu toe en morgen nog zo'n lange dag. 7 uur beginnen en ivm lesmiddag door tot 17 uur.
Dinsdag was het zelfs van 7-19 uur. En dus hoor ik eigenlijk nu al op m'n bed in stabiele zijligging te liggen, want slaap en ik gaan prima samen.
Ik zit aan de rosé om mijn nachtrust voor te bereiden en ben al blij dat ik nog aan de rosé kan zitten.
Vanavond stond de Chef mijn fles rosé leeg te kieperen boven zijn pannetje zuurkool.
'Voor de smaak', meldde hij. Ja, dat snap ik, 't zal niet voor de kleur zijn. Duh.
Ik houd niet van zuurkool; trek al vacuum bij het idee alleen al en de jongens ook. Wij zaten dus aan de Harico-verts -zonder rosé- en de Chef aan de zuurkool -met rosé-.
Het was heerlijk; ouderwetse speciebonen die zo lang zijn dat je ze harico-verts mag noemen. 'Gooisch sperciebonen' dus eigenlijk.
Daarna wederom gesport en toen ik terug kwam waren al de mannen naar de training van de voetbal. Dat was errug prettig; even het huis voor mij alleen.
Nu zit de 2e was n de droger, want buiten gaat niet lukken vannacht.
Ik probeer hier en daar wat te lezen bij jullie maar vrijdag heb ik pas echt tijd. Niet ongerust worden dus.
"I'll be back".  Sprak zij de magische woorden.

Altijd prijs!

Soms zit het tegen, soms zit het mee.
Zit het toch vandaag ineens een beetje mee?
Ik weet niet goed hoe ik het zeggen moet want zusdus leest mee.
Niet dat het over haar gaat, maar ik ken haar en haar reactie hierop.
Afijn, ik gooi het er maar uit.
We hebben een prijsje gewonnen.
De Chef en ik.
Eigenlijk 'ik', maar de Chef herinnerde mij haarfijn aan de naam die er op de envelop van de Sponsor-bingo-loterij stond: G..... En dat is de Chef dus officieel.
Maar de flop lag er al een paar dagen, normaal gooien we die flopjes altijd meteen weg en IK heb hem opengemaakt. Dus dan is ie toch van mij?!
Wat hebben we gewonnen?
2 dagen voor 2 personen naar de Zwaluwhoeve bij haar in de stad.
Incl. overnachting, diner, handoeken, Fa-scrub, sauna en overgietingen en wat dies meer zij.
Dilemma is nu: wat moet ik in een sauna? En dan 2 dagen maar liefst! Ik zou ervan uitdrogen en onherkenbaar strak opdrogen in combinatie met al die gratis scrub!
Ok, lekker eten en slapen daar, maar ik heb niets met de sauna...
Dan nog: wie gaat er: de Chef met iemand of ik met iemand. (Want 'samen' gaat niet lukken; de jongens zouden elkaar uitmoorden hier alleen thuis)
En met wie ga ik dan als de Chef onverhoopt zegt: 'ga jij maar'...?
Want iederen staat natuurlijk te dringen om zich met mij strak te scrubben en zich te laten uitdrogen en verschrompelen in een sauna.
Ik denk dat ik de Chef maar stuur, is ie er ook eens lekker uit.
We hebben nog de tijd tot eind juli 2010, houd julie op de hoogte!

Nog meer familie

Nu we het toch over 'familie' hebben, moet ik het volgende even kwijt.
Ik trek een beerput open maar ik zit met een dilemma.
Schoonouders. Mijn schoonouders welteverstaan.
Die van zusdus zijn reeds overleden, die van mij gedragen zich al jaren zo.
Volgende week zijn ze 50 hele lange jaren getrouwd.
En dat die jaren 'heel lang'  hebben geduurd hoorden wij wel eens van schoonvader.
Maar goed, 50 jaar dus.
Laat ik eerst even melden dat de band stabiel goed/slecht is.
Er is zoveel gebeurt in de jaren dat de Chef en ik bij elkaar zijn; ik zou er 3 dagen mee kunnen vullen.
Wat zeg ik? Ik zou er een aparte blogsite vol van kunnen schrijven en jullie verbijsteren dat 't allemaal echt gebeurt is en nog gebeurt.
De Chef keek z'n mooie blauwe ogen uit, toen hij 25 jaar geleden in onze familie kwam: zo kon/kan je dus ook met elkaar omgaan?!
Bij het overlijden van papa vorig jaar zei hij zelfs dat het nooit méér pijn kan doen als zijn ouders ooit overlijden (...) dat zeg je toch ook niet 'zomaar'?
Tipje van de sluier? Komt ie.
DJ was 01 aug. jarig, nog niets gehoord van ze en ze wonen 2 straten verder. Oke, we waren op vakantie, maar een kaartje of telefoontje was blijkbaar ook teveel gevraagd. We zijn overigens alweer een kleine 6 weken thuis...
Wanneer er ooms of tante's overlijden: wij lezen het in de krant en kunnen dus niet normaal afscheid nemen en/of onze deelneming door aanwezig te zijn, laten blijken. (Goh, G&N waren er weer niet!)
10 jaar geleden waren ze 40 jaar getrouwd: uit eten geweest (waren we bij aanwezig) en daarna zijn ze 'met z'n allen' een mid-week weggeweest. Zonder ons.
Wanneer we met kerst kwamen na de kerk stond de tafel voor 'allemaal' gedekt. Niet voor ons.
JN was geboren. Ze zijn 1x geweest de dag erna en 6 (!) weken later kwam zwager met een flopje met geld namens m'n sch.ouders. Kinderen van sch.zus kregen een bankboekje met 5x meer.
De Chef heeft gelukkig altijd mij geloofd in dat wat er gezegd werd over mij. Bv: 'je moet eens weten wat zij doet, als jij er niet bent'.
Komt het mischien omdat de Chef een import-bruid uit het reservaat "het Gooi" getrouwd heeft niet 'van het dorp'? Geen idee... Het is niet alleen kommer en kwel geweest. Soms, heel soms hebben we ook korte goede periode's gehad.
'Tipje' zei ik, anders blijf ik gaan en daar knap ik niet van op; het heeft al zoveel energie gekost.
Afijn, over 8 dagen dus 50 jaar.
De Chef hoorde via z'n (tweeling)broer dat 'we' uit eten gaan de 17e.
Sch.moeder heeft ons wel gebeld maar krijgt ons niet te pakken. Raar hoor, met al die nummerherkenning dat hun nr. er toch echt niet tussen staat. We zijn trouwens altijd bereikbaar omdat we alleen mobielen in huis hebben en al jaren geen vaste aansluiting meer.
Maar goed, de 17e dus 'uit eten'. Officieel weten we van niets.
Wat nu?
De 12e -de dag zelf- langs met een grafstukje bos bloemen?
Bellen en vragen wat de bedoeling is?
Het is lastig. De Chef en ik zit een wel op 1 lijn en ik ben vaak juist degene die man en kinderen beweegt om even langs te gaan. Maar omdat DJ nog niets heeft gehoord voor z'n verjaardag en wij het te makkelijk vinden om hem een flop in handen te laten duwen als wij er langs gaan (O ja, Dj... nog voor je verjaardag... net als bij mij in maart) hebben we zoiets: we gaan de 12e ws. wel langs en dan zien we wel.
Het enige leuke aan die 50 jaar is dat ik er een Bijzonder Verlof-dag voor krijg.
En die plan ik later het jaar in, als Tuttemerull een open-dag heeft ofzo.
Kan ik tenminte echt iets leuks doen, waar ik wel van opknap...

Gisteren...

Lastig om onder woorden te brengen hoe het gisteren was.
Het was een bijzondere dag
Het was mooi.
Het was fijn om erbij geweest te zijn.

Wat is familie toch belangrijk op dagen al deze.
Je hebt 'familie' en 'familie', ik bedoel; je hebt niet met heel je familie dezelfde band.
Met deze kant van de familie hadden we vroeger als gezinnen een hechte band. En onze ouders hadden die band nog steeds.
Samen op vakantie geweest in onze jonge kindertijd en onze ouders gingen jarenlang nog 1x per jaar een lang weekend met z'n vieren weg.
Maar we groeiden op, trouwden en we verlieten onze geboortegrond en verloren neven en nichten uit het oog..
Gelukkig blijven goede herinneringen bestaan en pak je bijna weer als vanzelf de draad na jaren op, daar waar je hem ooit losliet.
Daarom konden we gister mee-rouwen met het gezin van m'n oom.
Raar voor ons en mama om terug te zijn in het rouwcentrum waar papa 15 maanden geleden ook gestaan heeft. Onze oom stond daar waar papa stond en nu vormden onze tante, neven en nichten de rij voor het condoleren die wij vorig jaar vormden...
Bijzonder en ontroerend om de hechte band die ze onderling hebben te zien en de warmte en liefde die ze voor hun vader hebben te mogen voelen.
Wat de familie en ons troost, is dat we weten dat de dood geen punt is, maar een dubbele punt: wij zijn er zeker van dat we elkaar terug zullen zien!

Zusdus en ik keken elkaar na afloop eens diep in de ogen en we hadden alletwee hetzelfde: het was een geweldige dag.
Met een vol hoofd en moe kwam ik gisteren weer thuis. Heb vannacht diep en vast geslapen en werd voor mijn doen, pas laat wakker.
En vandaag gaan we verder.
Het liefst zou ik na zo'n emotionele dag als gisteren een poosje 'onderduiken' ofzo.
Even niets graag.
Het verdriet een plekje geven en daarna pas weer verder. Maar dat gaat niet, het idee alleen al in deze Westerse maatschappij, waar nauwelijk ruimte is om tijd te nemen om te rouwen...
In gedachten doe ik het echter wel.
Denken aan al degene die niet meer bij ons zijn.
Het gemis van wat niet meer is.
Nooit meer zal zijn hier.
Wanneer je veel gekregen hebt van iemand, moet je veel missen als die persoon er niet meer is.
En ik heb veel gekregen, daarom mis ik ook zoveel.
Voor altijd duurt dan ook wel erg lang...

'Nog even dan,' zei de bakvis

Voor ik straks het pand verlaat moest ik toch de mannen van voldoende eten, drinken en andere genotsmiddelen voorzien.
De Chef is nog grieperig en ik ben ook de rotste niet: boodschappen gehaald dus voor 2 lange dagen.
Want lang duren de dagen als de enige vrouw des huizes weg is.
Ik heb mezelf eens verwent met de nieuwe Jeroen.
Had nog een bon van de Free Record Shop liggen, vandaar.
Vraagt die knakker bij het afrekenen of ik er een levensgrote poster van Jeroen zelf bij wil. (!)
Ja en wat zeg je dan?
Ik schakelde zonder na te denken over in de 3e persoon enkelvoud en zei zo neutraal mogelijk ; 'ach ja, doe maar, vindt ze wel leuk'. Die 'ze' daar bedoel ik dan wel mezelf mee, maar dat hoeft Knakker niet te weten.

Dus kwam 'ze' thuis met een levensgrote poster van Jeroen. En nu hangt ie aan de deur in de kamer. Zolang het duurt, want de Chef heeft niet echt iets met Jeroen. In ieder geval niet wat ik wel met hem heb. En dat valt ook wel mee hoor. Hallo zeg, ik ben de 40 -net- voorbij dus ik ga me niet als een bakvis gedragen met een poster van 'ene Jeroen' aan de muur. Maar wat moet ik dan met Jeroen? Opvouwen, onder het bed? Boven het bed? In bed? Of toch maar aan de deur in de kamer beneden...

Nog even iets anders.

Ik heb het inpakpapier van Tuttemerull bewaart. Te mooi om weg te gooien.

Denk niet dat het interessant voor jullie is, maar ik vond de foto gewoon mooi.

Vandaar dus. Verder gaat het nergens over.

Straks naar m'n moedertje. Eerst langs de G-Star outlet (heb ik via het werk een pasje van) om broeken te halen voor JN. Die pubert z'n broeken uit en deze zitten gewoon goed bij hem. Vorige jaar had ik er een winterjas voor een luttele 19 euri's voor meneer en al eerder ook een broek voor 29 dezelfde luttele euri's. Eens kijken dus en daarna voor de files uit, door naar het Gooi. -Eindelijk thuis!-