Onderbroekenlol

"Welke kleur onderbroek kan ik voor u pakken'? vroeg onze broeder aan de longpatient die blauw in bed zat en zich graag laat bedienen. 'Doet u maar een witte', sommeerde mevrouw. Broeder zoekt en zoekt, keert het stapeltje onderbroeken binnenste buiten en meldt dan dat hij 'alleen maar grijze onderbroeken ziet liggen'... Laat mevrouw nou ook die onderbroeken bedoelen alleen ging er structureel iets mis in de was en werden haar witte onderbroeken geëvolueerd tot antraciet grijze onderbroeken. Het kan verkeren.
Ook hebben we momenteel een ietwat bijzondere mevrouw op de afdeling die geen witte of antraciet grijze onderbroeken heeft meegenomen. Nee, mevrouw heeft helemaal geen onderbroeken meegenomen want mevrouw draagt helemaal geen onderbroek(!) Waarom zou je ook een onderbroek aantrekken met nog maar 1,5 been; waar laat je dan überhaupt een onderbroek?
In eerste instantie kijken we daar nog vreemd van op maar ach, zelf heeft ze er geen enkele moeite mee... Geeft ook verder niet echt als je dan maar wel iedere dag een schone jogging- of trainingsbroek aantrekt. Ja, dat zou fijn zijn, ware het niet dat mevrouw die broek ook niet iedere dag wisselt. Maar vorige week wel gillen en schreeuwen toen we een keurige meneer, maar cognitief niet helemaal fris, gingen verhuizen naar het bed naast mevrouw: 'het was een smerige vent en die wenste ze niet naast zich te krijgen'. Toen werd mevrouw wel keurig aangesproken door ons zonder dat we in detail treden en dus werd de verhuizing ook gewoon doorgezet.

Hier thuis dragen de mannen gelukkig altijd een onderbroek; boxers welteverstaan. In alle soorten en maten, you name it: they have it. Wel hebben enkele mannen in da house de neiging om hun onderbroeken tot op de draad af te dragen. Jawel, wanneer ik niet zou ingrijpen en de mannen op een gegeven moment alleen nog de heupband van de onderbroek terugvinden in de kast, dan nog zouden ze die band gewoon aantrekken en niet in de gaten hebben dat er toch een wezenlijk onderdeel mist van het hansopje, namelijk het deel waar de billen en aanverwante lichaamsdelen in opgeborgen dienen te worden tot gebruik weer noodzakelijk is.
Jullie snappen dat ik dus, voor het zover kan komen ik onderbroeken met gaten/ scheuren en/of andere openingen die niet aanwezig waren bij de aanschaf, fluks wegpletter.

Maar ik zelf dan, hoor ik jullie denken. Ik ben 'voor'.
Voor het dragen van een onderbroek(je). Ik heb ze in alle vormen en modelletjes gehad en was eerlijk gezegd niet zo trouw aan een bepaald soort of merk. Zo ging ik in een kleine 20 jaar van de gewone 'huis-tuin-en-keukenonderbroek' naar de string om vervolgens door te steken naar de strakke boxer. Vooral de laatste is een uitvinding als het koud is en ik, bij gebrek aan vet op het achterwerk, m'n stringetje soms bevroren terugvond, als ik ze al terugvond...
Maar de warmte van de boxer is in de zomer weer wat overdreven en in de dunne broeken vaak ook gewoon veel te veel onderbroek wat de kont siert. En nu heb ik, als gulden middenweg tussen de string en de boxer, mijn hart verloren aan een geweldige nieuwe uitvinding namelijk de naadloze-witte-silk-slip van de Hema. Ik durf het bijna niet te zeggen, maar echt, van de Hema ja! En ik maar denken dat ze bij de Hema alleen maar uberhippe Hema-jurkjes verkopen. Ik ben om; ik heb in veelvoud 'de silkjes' aangeschaft als ware het wattenschijfjes, inlegkruisjes of oorstaafjes. Daar kan je er namelijk ook nooit genoeg van hebben... Bij de silk-slip kan je ook niet meer van 'onderbroek' spreken, nee dit zou de slip teveel onderwaarderen en mocht de slip er lucht van krijgen, zich omdraaien in je hol. Let op mijn woorden: deze Hema-naadloze-witte-silk-slip is weldra de Rolls-Royce in de onderbroekenwereld!

Dan rest alleen nog de vraag: ben je 'voor' of 'tegen' en als je 'voor' bent, wat draag je dan?
Gooi het er maar uit; ik kan veel hebben zoals je in dit logje leest en kijk dus bijna nergens meer vreemd van op.

Op de tocht

Zo'n kleine 2 weken geleden was ik de pineut net als velen land- en lotgenoten.
Snot, hoesten en wat dies meer zij, noem het en ik had en deed het. Ik blafte er lustig op los en tot grote vreugde ergernis van de Chef deed ik dit vooral des nachts als hij in z'n beademingsmasker naar adem lag te happen. Ik blafte mezelf er wakker van, om me vervolgens vol te gooien met wiebertjes en water om het hoesten tegen te gaan. Het hielp want na een dag of wat sliep de Chef weer als vanouds wat betekent dat ik gestopt was met hoesten, proesten en snotteren.
PdH, ik had het gehad voor dit jaar...
Dacht ik.
Gisterenavond rond een uur of 18.37 stipt, voelde ik mijn keel wederom dichtslippen. En da's een goor gevoel kan ik vertellen en buiten dat het ranzig is had ik ook zoiets van 'nee he, niet weer!'
Maar ja, wel dus want vanmorgen werd ik wakker in een plasje snot. De Chef keek mij meewarig aan en meldde dat hij het vannacht al in het snotje (ja, let op de woordspeling!) had gehad omdat niet alleen hij, maar waarschijnlijk de hele buurt heeft gehoord dat ik wederom het snot heb.
Ik stiefelde naar beneden en trok het keukendeurtje uit z'n scharnieren, waarachter de Chef zijn medicijnvoorraad verborgen houdt. Ik rukte de doosjes uit de kast en al ras had ik gevonden wat ik zocht: de niet afgemaakt AB kuur van de Chef. Waar hij van opknapt, knap ik waarschijnlijk ook wel van op en assertief drukte ik een pil door het doordrukstripje zo in mijn eigenste ochtendstrotje, want ik heb geen zin in weer een week me beroerd voelen en als ik m'n hoofd naar rechts of links draai dat ik slierten van snot sproei. Zo. Dus.

En nee, het komt niet omdat ik gisteren op de tocht heb gestaan op de boulevard in regen en wind om Repel aan te moedigen, ze ging zich er al schuldig van voelen maar dat is niet nodig. Wel maakte ik een foto van haar toen ze aan kwam rennen en ik moest er bijna van janken toen ik haar zag: wat een stoer 'wijf' is dat zeg: diep respect en eindeloze bewondering...


Zij liep zich het snot voor de ogen 22,1 kilometer en dus ik neem mij voor: 'ik zal niet meer zeiken over wat snot op mijn kussen'.
Maar toch is het goor.

Wie hoort er niet in het rijtje thuis?

Al 2 dagen zit ik te kwijlen op haar blog want het uitzicht is er prachtig!
Tenminste bij 2 van de 4 plaatjes in kwestie maakt mijn hart toch wel iets wat op een lichte oprisping lijkt.
Dus dacht ik: dat kan ik ook en dan met 4 leuke plaatjes van mijn mooie mannen; nog meer wonderen der natuur. Wat wil een vrouw nog meer op een regenachtige vrijdag...?
Ik heb ze gevonden mensen en ik ben er zelf stil van.
En om het geheel nog spannender te maken dan het al is, maak ik er een heuse prijsvraag van.
Ja ja, ik heb een hele leuke hoofdprijs in gedachten want oktober staat weer voor de deur.
En oktober is de maand waarin Pink Ribbon weer volop in de aandacht staat.
Voor degene die het het goede antwoord geeft ga ik uit het Pink Ribbon-assortiment van dit jaar iets leuks uitzoeken en opsturen. Want wat is er leuker dan het nuttige met het aangename te combineren?

Sorry Repel, deze houd ik zelf... als ik ze had.

Hoogste tijd nu om jullie de prijsvraag onder ogen te geven: Wie hoort er niet in het rijtje thuis?
Neem de tijd om ze allemaal goed te bekijken, ik snap ook wel dat smaken verschillen...
Het origineelste antwoord krijgt de hoofdprijs!


Luis Figo. Portugees en voetballer. Dat het zo geboren kan worden...


Clive Owen! Als hij voor m'n deur staat maak ik er geen politiewerk van en Toaske ook niet...


Fernando Verdasco, tennisser. Ik had het ei zelf nog kunnen leggen, maar het gaat om het uitzicht...


Prins Karel, moeders houd uw dochters binnen...


En dan nog mijn eigen Denzel, die kan natuurlijk ook niet in het rijtje ontbreken.

Zo dames, uitgekwijld? Ik weet, het is een moeilijke prijsvraag maar het leven zit nou eenmaal niet altijd mee.
Denk goed na, neem de tijd. Je kan meedoen tot 1 oktober, dan ga ik een winnaar trekken, schudden of prikken. Whatever.
Veel plezier!

Via mijn writersblock naar mijn man(nen)

Daar hang ik dan: boven een leeg laptop scherm omdat ik na het vorige logje tegen een writersblock opliep.
Zomaar, ineens was het er. Na een heerlijke middag (#bloglunch) had ik er diezelfde dag nog een logje uitgekotst en nu het na-kwijlen afneemt weet ik gewoon helemaal niets te schrijven!
Da's jammer want ik ben meestal nogal van de kwebbel.
Update-jes dan maar waar jullie misschien wel in geïnteresseerd in zijn.

Dr. Denzel: Ik dacht, laat ik het lekkere ding de dokter eens mailen of de geplande patient komende maandag nog onze kant opkomt want ik had tenslotte een bed voor de dokter en mij die patient vrij gehouden.
Kreeg ik vandaag een alleraardigste mail terug van Denzel, dat die hele operatie niet is doorgegaan, omdat die patient dan ws met een gelukte zwaailap operatie opgebaard zou kunnen worden... te slechte conditie dus om te opereren en dus komt patient niet. Maandag niet en ws nooit niet. Dat heeft weer tot gevolg dat Dr. Denzel ook niet komt want wat heeft ie bij ons te zoeken behalve mij als we geen patient van hem hebben... Dus dames: plan een zwaailap of andere bloederige plastisch chirurgische ingreep die een beetje de moeite waard is en kom revalideren naderhand bij mij. Dat is handig want 1: het is reuze gezellig bij mij op de afdeling en 2: Je krijgt Dr. Denzel er een soort van gratis bij!

De Chef: nou die is dus thuis ( klik en klik ) heeft een nieuw doel in zijn leven namelijk: afvallen! Hij is 3 jaar geleden meer dan 40 kilo afgevallen in 16 weken tijd. Dit deed hij in het kader van 'n onderzoek in het L.UMC waarbij mensen met overgewicht en diabetes+ insuline gebruik nodig waren, om te kijken of het menselijk lichaam kan genezen van diabetes en geen insuline meer nodig heeft. De Chef, stond op een rantsoen van 450 Kcal/dag die hij kreeg in de vorm van 3 zakjes M.odifast per dag. Daarbij onder begeleiding sporten (ivm met zijn bouwvallige lijf) en de kilo's vlogen eraf. Er werd af en toe zelfs gefluisterd of hij wel/niet ernstig ziek was want 40 kilo is wel erg veel... Na 16 weken hoefde de Chef inderdaad geen insuline meer te gebruiken en is zijn 'suiker' zo hersteld dat hij nog maar op 1 pil per dag zit. De M.odifast kreeg hij toen gratis en voor niets van het L.UMC omdat het in het kader van onderzoek was. Daar heeft hij nog zoveel van over, dat hij sinds vorige week die zakjes weer uit het stof heeft getrokken en weer aan 3 zakjes per dag zich te buiten gaat. Nu begeleidt de huisarts hem en na 1 week is hij alweer 4 kilo kwijt. Ik vind het knap want hij laat dus echt ALLE tussendoortjes staan; vreet de bloemen niet uit de vaas, lepelt het afwasmachinezeefje niet leeg en laat de katten ook met rust als die staan te eten.
Er hoeft deze sessie geen 40 kilo af, want dan zit ie bijna op z'n geboortegewicht en dat zou jammer zijn. Het afgelopen jaar is hij weer aangekomen door alle stress en een heel pijnlijk lijf; daardoor heeft hij veel minder kunnen bewegen dan hij inmiddels deed, zodoende...
Ik ben trots op de Chef en als hij een aantal weken verder is, stel ik voor dat u hem kunt gaan leasen. Van maandag tot vrijdag, u roept maar. Let wel: hij blijft waarschijnlijk wel krak-en-mikje maar oh, ik heb zoveel plezier met die man...!
Wel even nauwkeurig de kleine lettertje lezen, want hij mag niet blijven slapen...

Lunchtime

Gisterenavond begon het toch wel erg te kriebelen en was het Door die mij overhaalde om toch mee te gaan vandaag.
En nu ik uitgeput moe maar voldaan op de bank hang, heb ik er geen moment spijt van gehad, want het was leuk. Wat zeg ik: het was heel erg leuk!
Samen met Repel ben ik met de trein naar Utrecht afgereisd en al na een paar minuten nadat we elkaar zagen waren we volop aan het kakelen. Het blijft raar om elkaar ineens IRL te ontmoeten. Je bent toch vreemden voor elkaar, maar ondertussen weet je 'alles' al via het blog... En dan blijft het ook nog maar afwachten of je de ander(en) niet vreselijk tegenvalt IRL (wat een raar mens zeg die Zara...) Ik vind het echt waar heel leuk dat ik gegaan ben en jullie gezien en gesproken heb:
Cisca, Astrid, Nuver/Vita, Nicole, Anita, Nicole(kebolleke), Door, Toaske, Kikkertje, Natasja, Rianne, Repel, et moi. En nu maar bidden dat ik niemand vergeten ben...
Natasja had dit uitstapje in elkaar gedraaid omdat Cisca over is uit de JoeEsofEe en dat moet gevierd worden. Met ons meisjes uit blogland welteverstaan met wie anders?.
Cisca was stralend middelpunt en we hebben na enig aandringen zelfs de melkboer kunnen bewonderen!
Omdat foto's meer zeggen dan woorden, hieronder een kleine sfeerimpressie.



Cisca en Rianne


Natasja, Nicole, Vita


Anita, Repel en Toaske


Door en Kikkertje (ja, ze heet echt zo!) ;-)

Ik sta er natuurlijk niet op, da's maar beter ook want ik was het fossiel van alle aanwezigen. Niet dat dat in eerste instantie opviel, want men dacht dat Door vele malen iets ouder was dan ik. Viel dus alles mee voor Door, haar dag kon niet meer stuk maar ik kwam de klap echter niet meer te boven en liet de wijn in flessen tegelijk aanslepen daarna...

De volgende lunch, weekendje weg, uitje of iets wat erop lijkt met blogmeisjes onder elkaar, ga ik niet zo lang twijfelen en bij deze geef ik me nu alvast op. Ik ga mee!
Roept u maar!

Da's nou jammer...

Zo weet je dagen niet te schrijven en zo schrijf je je een lamme arm.
Nee, niets ranzigs meegemaakt vandaag, het kan geen feest blijven natuurlijk.
Het leukste van deze week is dat mijn weekend reeds begonnen is omdat ik mezelf 1 vakantiedag cadeau heb gedaan.
Mijn moeder verjaart vrijdag en daar wil ik vooraan zitten bij zijn. Morgen overdag zou ik naar haar toe gaan zodat ik voor de spits de A1 over ben want daar staat het altijd potje dicht als je niet oplet.
Maar toen... kregen wij vorige week een brief. Van school. De school...Niet voor de Chef maar over de infoavond voor oudste larfje.
En laten die eikels nou net die infoavond hebben gepland op de avond dat ik bij m'n moeder op de bank had willen zitten...
Alsof de duvel ermee speelt brieste ik tegen de Chef. Maar ja, larf zit in zijn examenjaar, zijn stage begint binnenkort alle info die je moet weten over dit belangrijke jaar wordt die avond aan alle onnozele ouders verteld. Ik kan moeilijk van de Chef verwachten dat hij ernaar toe gaat, want hij heeft na de vakantie nog helemaal niets, nada, noppes, van school gehoord (behalve een ontslagbrief op de mat). Collega's die hij tegen komt vragen waar hij blijft; veel collega's weten dus niet dat hij niet meer terug mag komen. De Chef wordt volledig doodgezwegen en wanneer hij dus morgenavond naar school gaat en in het lokaal moet gaan zitten waarbij 10 jaar gewerkt heeft, tegenover zijn eigen collega's die hem genaaid hebben dan trekt hij ze stuk voor stuk over de cirkelzaag heen. En dat geeft heel veel rommel en da's niet handig en niet gewenst en dus ga ik. Voor de Chef en voor oudste larfje. Ik ga daar met opgeheven hoofd de Chef's collega's doordringend aankijken; mijn gezicht non-verbaal boekdelen laten spreken en er ondertussen het mijne van denken. Zijn ze nou helemaal belazerd?
En ik hoop, van binnen en van buiten dat ik daar morgen bij de excollega's van de Chef een onuitwisbare indruk achter ga laten.
Niet om wie ik ben, maar om wie de Chef is: 10 jaar lang heeft hij alles gegeven, z'n lijf nog verder om zeep geholpen dan het al was en dan op deze manier bij het grofvuil gezet te worden. We zijn er nog steeds erg boos, opstandig en verdrietig om.
Voor larfje dus, maar vooral voor de Chef. Ik zal er zijn en misschien ga ik wel vooraan zitten...
En daarna rijd ik alsnog door naar m'n moeder en dan is de file op de A1 vast wel opgelost...

Ranzig

Zeg niet dat ik jullie niet gewaarschuwd heb!
Dit wordt een vies verhaal. Wat zeg ik? Heeeel erg vies zelfs, bij het gore af.
Dus doorklikken naar een ander blog is aan te raden
Daar gaat ie: ik was vandaag weer op het gesticht werk -waar anders?- en werd door een collega om advies gevraagd.
En omdat ik alles weet als Opperhoofd meestal wel het naadje van de steunkous weet van de patienten, bood ik ook vanmorgen mijn geniale brein aan om mee te denken.
En dat had ik nou niet moeten doen!
Komt zo: we hebben een patient liggen -ik noem geen namen- en die gaat binnenkort een stukje voet missen.
Hoe zeg ik het netjes? Meneer heeft tenen die in staat van ontbinding verkeren. Ja, het kan verkeren ja. Maar dan anders. Gewoon dus dooie tenen. Zo dood zelfs dat er geen plaatje bij te google-en is. Da's dus heul er dood ja.
Maar. Die tenen zitten nog wel aan de voet en nu is het wachten op het moment dat we teen 1,2,3,4 of 5 een keer terug vinden in z'n bed. Of in z'n schoen. Of nog erger, in het doucheputje.
Ziet u het voor zich? Ik wel. Vanmorgen werd ik erbij geroepen en omdat ik van veel bloed en akelige wonden houd hing ik zonder na te denken ineens boven de dooie tenen van Meneer X.
Ik dacht dat ik er ter plekke in bleef: in mijn 25 jarige loopbaan heb ik dit nog nooit gezien. En geroken... Men o men, als het mijn voet was had ik er allang het fruitmesje in gezet. Of het '1000 dingen' zakmesje van de Chef.
Ik deed na deze culinaire ervaring uitgebreid verslag aan onze arts en die geloofde mij op m'n woord: insturen die hap naar het ziekenhuis. Nou is het niet zo, dat die tenen ineens zomaar zwart uit de lucht komen zetten hoor, want meneer kwam hiermee uit het ziekenhuis. Alleen toen rook je ze nog niet als je op de gang liep en nu wel. Infectie erbij waarschijnlijk. Vandaar dus. (De voet is zwart geworden na een zuurstofgebrekje als gevolg van een aandoening aan het hart, voor jullie je afvragen hoe kan dat nou en kan ik hier morgen ook mee wakker worden.)
Morgen mag meneer zijn tenen gaan uitpellen in het ziekenhuis en dan hopen we dat ie ze alle 5 nog heeft en dat de chirurg er rapide iets aan gaat doen.
Mocht het nou zo zijn dat er onverhoopt een teen uit het doucheputje steekt, dan beloof ik dat ik even een mooie foto maak. Anoniem natuurlijk.
Na afloop bedachten we met de collega's onderling weer: wat hebben we toch een leuke baan! Alleen af en toe zou je wensen dat je ipv in de verpleging, bij de gemeentereiniging zou werken, want dat is lang zo vies niet.
Zo en nu buig ik me over de vraag: wat eten we vandaag?

Komt goed?!

En toen was het ineens zover: stond ik zaterdagochtend met vriendin in hardloopkloffie bij de hardloopwinkel in ons kustdorp omdat dat het verzamelpunt was/is voor de cursus 'S.tart to run. Enkel en alleen vrouwen hebben zich opgegeven voor deze martelgang van 6 zaterdagen waarin je groepsgewijs de beginselen van het wonder dat hardlopen heet, wordt bijgebracht.
Ik dacht nog heel onnozel: 'da's mooi, alleen maar vrouwen dat komt helemaal goed met dat uitzakkende lijf van mij'.
Ik keek nog iets nauwkeuriger de kring rond, lachte vriendelijk en beleefd terwijl ik ondetussen mijn kritische blik over de andere vrouwen liet glijden. Ik leek niet de oudste en ook niet degene met de slechtste conditie, voor zover je dat aan de buitenkant zien kan. De twee strakke mannen die ons les geven, deden erg enthousiast en pepten ons op met de mededeling 'dat het allemaal goed komt'. Hij vertelde er alleen niet bij 'wanneer' het dan allemaal goed gaat komen, maar de mannen zien ons over 6 weken meerennen met een of andere ronde door het duin.
We liepen met z'n allen de boulevard op en al ras stonden we te rekken en te strekken dat het een lieve lust was. Na een kwartier wist ik 'zo soepel ben ik in jaren niet geweest'. Vervolgens begon les 1 officieel met 10x1 minuut hardlopen afgewisseld met 3 minuten wandelen. We gingen het duin in richting Repelbos. Re-pel-bos! Ja, u leest het goed. Daar waar Repel's voeten binnenkort de Halve Marathon o.a door haar eigen Repelbos afleggen, liep ik met een tempo van '3x nix', mijn eerste lesje te volbrengen. Ik was blij dat we na een poosje omdraaiden om over de blvrd terug te keren naar ons vertrekpunt.
Het tempo in de groep ligt hoog, heb ik al gemerkt, ik hoop echt dat mijn benen het gaan trekken want qua conditie kan ik het allemaal wel bijhouden alleen m'n onderbenen 'lopen vol'. En dat doet pijn, kan de een dan nauwelijks meer voor de ander zwabberen. Maar de strakke hardloopmeneer zegt, dat ook dat goed komt...
Vanmiddag na het werk heb ik de eerste huiswerk-hardlooples 1 gedaan en dat ging goed. Keurig aan de opdracht gehouden, geen gekke dingen behalve dan dat ik er 2x1 minuut aan heb geplakt omdat ik nog niet thuis was toen de opdracht af was.
Donderdag mag ik weer. Huiswerk-hardloop les 2.
Komt goed?
Komt goed!

Ook de klos

Er gaat weer iets rond in blogland waar bijna geen ontkomen aan is.
En dat is ten eerste: de blogmeeting volgende week zondag ergens in Utrecht (ik heb nog een week om te beslissen of ik wel of niet ga) en het 'getikt' worden door iemand die dat erg prettig vindt.
En omdat zusdus mij tikte moet ik hier dus over van alles x 4 gaan vertellen hoe, wat en waar.
Eens kijken of ik eruit kom...

4 dingen in mijn Kiplinghandtas:
* M'n aaifoon als ik weg ben, ben ik thuis dan ligt ie onder handbereik.
* Muntje en/of 50 cent voor de winkelwagentjes.
* Lipglosje en/of lippenstift
* Huissleutels van m'n moeder haar huis.

4 dingen in mijn bureaula
Ik heb geen bureau, dus ook geen la. Wel wat laadjes in het dressoir en daar ligt echt van alles in:
* kaarten, foto's, papieren die belangrijk zijn, papier die onbelangrijk zijn en pasjes van allerlei aard. En zelfs de ID's van de larfjes die zijn terug gevonden liggen weer in de la!

4 dingen op mijn slaapkamer
* De echtelijke sponde
* Het beademingsapparaat van de Chef
* TV + afstandsbediening op mijn nachtkastje
* M'n nieuwe flitsende knalrose koffer die veel, vaak en het liefst langdurig op reis wil met mij. (Je moet iets te dromen houden toch?)

4 dingen die ik graag zou doen maar nooit gedaan heb
* Parachute springen (heel onverstandig Diana, ik weet het!)
* Naar Israel op vakantie gaan en daar een rondreis maken
* Een Jeep-safari doen met Floor haar Jeep (alleen weet Floor dat nog niet...)
* Een klein, snel en zuinig autootje (Mini Cooper) voor mezelf willen hebben.

4 dingen die ik op dit moment erg leuk vind
* Dat ik waarschijnlijk in november toch nog een weekje naar de zon ga met Zus&zo
* Dat de Chef dit niet erg vindt en snapt dat ik hier zo enorm van opknap na (alweer) een rotjaar.
* De hardloopcursus die morgen begint en dat ik daar onwijs veel zin in heb
* Dat de jongens goed in hun vel zitten en het op school heel goed gaat met ze. (nu ik nog...)

4 dingen die je nog niet van mij weet
* Dat ik 2 tattoo-tjes heb en de 3e klaarligt
* Dat niet alleen ik maar ook de Chef 'helft' is van een tweeling
* Dat ik bang ben om jong weduwe te worden en daar eigenlijk al jaren rekening mee houd...
* Dat ik me vaak beter op m'n gemak voel met mannen om me heen dan met vrouwen. Daar heeft onze lieve Heer rekening mee gehouden en zodoende kreeg ik 2 jongens! Ik vind het heerlijk om geen dochters te hebben; ik bedoel, ik heb helemaal niet het gevoel dat ik ook maar iets mis, omdat ik (wij) 2 prachtige jongens heb(ben) gekregen!

Voordat alle 'meisjes moeders' over me heen gaan vallen: ik ben gewoon meer een jongenstype dan een meisjestype. Kreeg zusdus voor haar 4e verjaardag een pop, ik kreeg van een grote zandauto met laad en kiepbak... Ik speelde met auto's en zusdus met poppen, kralen en andere roze toestanden. Dat was aan mij niet besteed: ik klom in bomen en viel daar ook net zo hard weer uit. Nog steeds vind ik 'jongens dingen' leuker: zet mij op een segway en ik ga los, net als met ijshockey (ooit gedaan), rolstoelbasketball en andere snelheidsoverschrijdende waaghalzerijen.
Nu ik toch bezig ben: toen mijn moeder van ons in verwachting was werden er 2 namen verzonnen: 1 meisjesnaam en 1 jongensnaam. Niet echt heel handig als je een tweeling verwacht maar dat kwam omdat de artsen hadden geadviseerd om vooral geen 2 baby-uitzetten aan te schaffen, want de baby die 'achter' lag (c'est moi!), was 9 maanden lang niet te horen en het was maar de vraag of de 2e uitzet wel gebruikt zou gaan worden. Er waren nog geen ultrasonische apparaten op de markt om onderzoek te doen, wel was op de röntgenfoto te zien dat er 2 baby's zaten...
Baby 1 werd geboren en bleek een meisje: Zusdus.
Baby 2 werd geboren en bleek ook een... meisje... Oeps. Alleen de naam 'Frank' was nog over maar dat klinkt raar bij een meisje... Na 2 dagen kreeg ik alsnog de mooiste naam ooit, vernoemt naar mijn vader!
En zo is het gekomen dat ik een jongens-meisje ben...
Heerlijk vind ik het... en ik kan er niets aan doen!

Ik tik:
* Zonnetje
* Baasbraal
* Stef
* Wie nog niet getikt is en dit erg graag wil! Voel je vrij: bij deze tik ik je!

Dubbele Rietberger

Het is dat m'n kop vast zit anders was ik hem/haar verloren de afgelopen dagen.
Ik loop mezelf voorbij en daaraan vast zit een kop met snot en een keel als schuurpapier.
Et doch. Sleep ik mij door de dag en de week. NIet erg als ik naar buiten kijk: het regent als nooit tevoren dus ik ben bijna blij dat ik aan de arbeid ben.
Gisteren hadden we op het gesticht aansluitend na het werk de jaarlijkse sportdag. Er waren 17 workshops/clinic's uitgezocht waar je je op kon inschrijven en als je mazzel had werd je op 2 van je 5 voorkeuren ingedeeld.
En ik had mazzel!
Als eerste clinic mocht ik een spoedcursus 'golf' gaan ondernemen. Als Gooisch meisje word je daar blij van; eindelijk iets doen waar je voor gemaakt bent.
Not dus. Mensen, ik kan er niets aan doen, maar het is niets voor mij. Na 3 x een hole in one op een sloom oefenveldje en in colonne achter elkaar aan hier en daar een balletje putten, kwam ik tot de conclusie dat 'golfen' voor mij waarempel niet aansluit bij mijn afkomst. We mochten daarna ook nog 'tig' keer de bal afslaan vanaf een plastieke rechtopstaand gevalletje en al ging dat niet onaardig: het zal mijn ding niet worden. Maar het was wel leuk! En gezellig! We dronken er een glas prosecco een bekertje koffie en maakten ons gereed voor de volgende clinic.
Voor mij betekende dat ik mijn leven mocht gaan wagen op een hele echte segway.
En. Dat. Is. Gaaf! Helemaal mijn ding! Ik ben ervoor gemaakt! Wat zeg ik: in een vorig leven ben ik vast en zeker een segway geweest.
Behendig werden we door de instructeurs discreet op de tweewieler geholpen en in standje 'traag' legden we als jonge eendjes achter elkaar aan, het uitgezette parcours af. Ik snapte het in 1 keer: naar voren leunen -> ga je vooruit en naar achter leunen -> u raadt het al, stop het geval. Nog verder naar achteren leunen, ga je ook daadwerkelijk achteruit en als je daarbij dan fluks naar links of rechts stuurt maak je een dubbele Rietberger. Wat dus ten sterkste werd afgeraden. Want als je valt, dan kan je het wel schudden: je verongelukt waar je zelf bijstaat. Niet handig en dus hield ik me keurig aan de gestelde regels. Na enige tijd hield een deel van de groep het voor gezien. Er bleef een select groepje waaghalzen gemotiveerden over. De snelheidsbegrenzer werd geofferd en toen werd het pas echt leuk: scheuren en op zoek naar de directeur: ik ging zo snel; hij had me nooit herkent als ik hem onderste boven had gereden... Het was enig! En koud.
Na alle inspanningen hebben we in de sportzaal van het gesticht gegeten en gedronken: gezellig met veel collega medewerkers die je anders niet zo snel tegenkomt of spreekt in het gesticht.
Ik heb na thuiskomst nog even voor het fatsoen een half uur op de bank gezeten maar al ras hield ik het voor gezien: total-loss naar bed want vanmorgen gewoon weer op de segway brommer om 7 uur present.
Wereldbaan heb ik en dat ook nog eens in het leukste gesticht van Nederland!
Volgend jaar doe ik weer mee en oefen ondertussen de dubbele Rietberger....

Vroeger...

Ja, vroeger heette M&M's nog Treets, schreef zij al...
Vroeger zeiden patiënten en bezorgde bezoekers van patienten nog 'ja dokter, nee dokter'.
Vroeger zeiden diezelfde patiënten en bezorgde bezoekers ook nog 'ja zuster, nee zuster...'
Da's tegenwoordig wel anders.
Heeft de ouder wordende mens hun mond vol over 'de jeugd van tegenwoordig' nou zelf mogen zij zich bijeen vergaderen onder het kopje 'de ouderen van tegenwoordig'. Maar let wel: het betreft natuurlijk niet iedereen. Want net zoals mijn monsters bloedjes van kinderen ook niet opgaan in 'de jeugd van tegenwoordig' en mijn moeder helemaal nooit in het hokje ' de ouderen van tegenwoordig' zal gaan passen, is het natuurlijk maar een deel van de samenleving die je daar wel in kan proppen.
Zo hebben we momenteel een niet zo leuke patiënten groep op mijn afdeling. Er zitten een paar rotte appels tussen die de sfeer behoorlijk aan het verzieken zijn en de boel opstoken. Zo hebben we een mevrouw op mijn afdeling van het soort 'goed gelukt typetje T.ineke S.chouten'. Echt waar, T.ineke zou er een avondvullend programma mee kunnen vullen! De ellende is alleen dat deze mevrouw geen typetje speelt maar echt zo is. Inclusief de oorverdovend harde stem met daarbij horend alle gezichts uitdrukkingen van dien. En vooral deze mevrouw regeert de boel zoals het haar uitkomt. De verpleging heeft zij gebombardeerd tot 'de tegenpartij' zonder dat wij haar anders behandelen of zorg onthouden. Gewoon, omdat wij 'de verpleging' zijn...
Omdat het alle perken te buiten ging, heb ik haar vorige week apart genomen voor een goed gesprek. En dat zijn toch wel de meest lastige gesprekken die ik soms moet doen, want je spreekt iemand dan aan op ongewenst gedrag wat vaak een grote blinde vlek van de betreffende persoon is. Zo ook bij deze mevrouw: geen idee waar ik het over had en al snel sloeg ze om naar mij persoonlijk dingen te verwijten. Ik bleef akelig kalm en hing als helikopter boven het gesprek zodat ik steeds haar gevoel van de werkelijkheid kon uitfilteren en corrigeren. Lastig, lastig, want het is moeilijk praten met iemand met 3 hersencellen... En niet doordat zij een trauma in haar hoofd heeft waarvoor zij bij ons is opgenomen (ze is bij ons ivm beenletsel) maar omdat ze zo geboren is...
Afijn, sinds ons verhelderende gesprek is mevrouw zich wel anders gaan gedragen, helemaal wanneer ze mijn tronie in het vizier krijgt...
Donderdag nog zo'n gevalletje 'de ouderen van tegenwoordig'. Omdat ik een lesdag had liep ik in mijn eigen goeie goed kleding op de afdeling en niet in uniform.
Komt er een bezoekster van een patiënt de gang op en sommeerde mij de catheterzak van meneer D. te legen. Ik zeg dus: 'momentje dan bel ik voor u, want ik doe dit niet in mijn eigen kleren'. De tijd dat ik letterlijk over me heen heb laten piesen is voorbij en helemaal wanneer ik in m'n eigen kleren loop. Nou, nou, nou het dak eraf mensen! Het loeder ging toch tekeer omdat ik niet de catheterzak wilde legen, wie dacht ik wel dat ik was!
Ik besloot ter plekke dat ik niet haar voetveeg was en noch mijzelf, noch mijn team laat uitkafferen door 'het bezoek van tegenwoordig' en stapte op mevrouw af met de vraag wat haar probleem eigenlijk was? Zij vond dat meneer nu moest wachten en wilde zelf vooral niet wachten. Inmiddels was er al een verpleegkundige bij meneer bezig en dus hoefde meneer nergens op te wachten, wat ik haar duidelijk maakte. Ze vond het toch belachelijk en ik sprak haar aan op haar grote bek ongewenste gedrag en houding naar ons toe met de mededeling dat ik het zeer op prijs zou stellen als zij beiden achterwege zou laten binnen het gesticht onze afdeling. De vrouw van de patient-met- catheterzak, vond het allemaal reuze gênant en probeerde de opstandige bezoekster ook te corrigeren, waarna ik met opgeheven hoofd de keet verliet.
Het is toch van de zotte dat, in dit geval de verpleging steeds meer het stempel 'van de tegenpartij' opgedrukt krijgt en wij ons dit nog veel te vaak ook maar laten aanleunen ook! De mentaliteit van de hele samenleving gaat ermee naar de knoppen en wanneer we hier niet tegenin gaan en het laten gebeuren, dan is het einde zoek.
Dat wil ik dus niet. Al helemaal niet niet op mijn afdeling en tegen mijn personeel of tegen mijzelf.
Zo, ik moest het even kwijt.