Auw

AUW

Klik.

Crisis

Klik.

Zalige zondag

Tot het eind van het jaar, zal ik hier nog een link blijven plaatsen naar mijn nieuwe blog die ik nu in gebruik heb.

Dus, voor de luiaards onder jullie, jullie hebben nog tot oudejaarsdag de tijd om m'n nieuwe bloglink toe te voegen aan je leeslijst, of je te abonneren via de 'volgknop' op de nieuwe Zara.

Tot die tijd KLIK ik jullie nog wel even door...

Bless this house

K l i k op de link...

Welke link mogen jullie zelf weten!

Ja, dat houdt jullie alert

en blijft het hier nog een beetje spannend...

Blij met mij

En weer een nieuw logje op m'n nieuwe blog!

KLIK

Dierendagkonijnenliefde

Jongste puber keek mij liefdevol aan toen ik gisteren op dierendag meedeelde, dat ik ter gelegenheid van diezelfde dierendag het oude taaie konijn een stukje ging laten rennen in de duinen bij ons.

Want dat is inderdaad pas lief ja en jongste puberzoon snapt dat onmiddellijk toen hij mijn dierendagcadeau voor de rabbit hoorde uitspreken.

G. keek mij alleen maar aan, want hij voelde aan zijn water dat ik iets anders bedoelde met mijn liefde voor het konijn op leeftijd, dan wat puberzoon dacht dat ik bedoelde.

Wordt het gemiddelde konijn een jaar of 5, pak weg hooguit 6 of 7, dit exemplaar gaat alweer zo'n 8 jaar mee en is fris en fruitiger dan ooit tevoren.

In maart stopte het konijn ineens met eten en ik dacht blij verrast dat hij spoedig het lood zou gaan leggen. Niets was minder waar, want na een dag of 3 schraapte hij het oude taaie konijnenlijf bij elkaar en schrokte zijn voerbak in een ruk leeg. Dat was jammer, maar heee... het zou ook een laatste opleving kunnen zijn!

Afijn, we zijn een flink half jaar verder en het konijn doet het nog.

Toen G. en ik in een grijs verleden trouwden, nam hij ook een konijn mee en dat miracle is maar liefst 10 (!) jaar oud geworden! Toen het miracle op sterven na dood was, was het ook snel gebeurt en G. was er kapot van. Ja echt, hij heeft erom gehuild en was er naar van.

Om een lang verhaal kort te maken: ik heb het konijn niet een stukje laten rennen in de duinen. Hij zou niet meer terugkomen namelijk en als kakelvers konijnenhapje naar de eerste de beste vos toe rennen om een krikje te doen (hij springt namelijk overal op als hij de kans krijgt) en in al zijn onnozelheid opgevroten worden.

Dus.

Als het meezit (vanuit het konijn gezien) of tegenzit (vanuit mij gezien) gaat het beestje nog wel een paar jaar mee. Tot die tijd, verschoon ik liefdevol zijn hok, geef hem te eten, aai hem over het konijnenkop en trek hem van de katten en de hond af als hij losloopt en zich wil voortplanten.

Want zo ben ik. En trouwens, hij is te taai geworden om op te vreten, dat schijn je in het eerste jaar al te moeten doen...

Ben ik dus veel te laat mee...

Blote voeten door de branding

Beeld bij ons op de boulevard

Het strand lag gisteren vol met half blote mensen.

Dat is toch enigszins ongewoon.

Niet omdat ik hier aan zee in een nogal hoezegikhetnetjes, zedig en vroom dorp woon waarbij toch zeker nog de helft van de dorpsbewoners zich des zondags in zedig, zwart kleden omdat G.od enkel en alleen de kleur zwart schiep. (kijk maar om je heen in de natuur: alles zwart, zwart en nog eens zwart) ((ik besef, dit is een andere discussie))

Nee, die half blote dorp- en landgenoten op het strand waren niet de oorzaak van mijn verwarring gisteren waar het om ging. Het was de temperatuur mensen, de zomerse temperaturen welteverstaan!

Boven de 25 graden was het en dus liep ik gisteren met blote onderbenen en voeten door de branding in de zee. Ondertussen met een goede vriendin kletsend, die een middagje lang kwam, terwijl onze Larfjes zich vermaakten met aangespoelde kwallen, kreeftjes in schelpjes al dan niet het leven latend door zoveel voeten in de branding in deze tijd van het jaar; garnalen (te weinig en te dood om te koken en te eten); en ander spul wat aanspoelt.

Mijn hele zomervakantie lang heb ik niet zulk mooi weer gehad in de rimboe, dan dat het de afgelopen weken was. Ik was niet de enige, dat scheelt dan wel weer een beetje.

Heb ik net de meeste zomerkleding ritueel verbrand gewassen en opgeruimd, komt de zomer ineens terug alsof er nog iets goed te maken valt na het debacle van juli ende augustus...

Ik klaag niet hoor, ik zou niet durven. Maar vreemd is het wel.

Velen kunnen het zich de afgelopen 90 jaar dan ook niet herinneren dat het eerste weekend van oktober zo warm is geweest en als gevolg daarvan, ik met m'n blote voeten door de branding liep te banjeren.

Ons kikkerlandje vestigt dit jaar het ene record naar het andere: die 90 jaar dus o.a. dat het niet zo warm was op 1 en 2 oktober; de natste zomer in zoveel-tig jaar; de mooie aprilmaand die warm was...

De was hangt vandaag dus nog eenmaal buiten; de winterjas ruil ik nog een keer om voor m'n spijkerjack en m'n teenslippers wonen weer aan mijn voeten i.p.v m'n met bont gevoerde winterlaarzen.

Ik geniet, want wat moet je anders? Een verregende zomer kan je niet terug halen en dat is maar goed ook.

De laatste zonnestralen vullen mijn vitamine A tekort aan en die heb ik wel nodig want mijn volgende vakantie staat pas in mei gepland.

En als ik door mijn wimperharen kier, zie ik dat ik aan het eind van week gratis-ende-voor-niets, weer ouderwets gescrubd kan worden op het strand en de boulevard: storm en regen wordt voorspeld...

tenzij de herfst en de zomer zich bedenken...

Afscheid van vroeger

Hoe het komt weet ik niet precies.

Misschien omdat ik ouder wordt...? Nou ja... een beetje dan.

Misschien omdat er steeds meer (jonge) mensen om ons heen overlijden en ik besef dat niemand de garantie krijgt dat je minstens 80 wordt...?

Wellicht ook omdat m'n mams 77 is geworden zaterdag en dat dit al vele jaren meer zijn dan artsen, familie en wij als kinderen ooit verwacht hadden...

Ik merk aan mezelf dat ik zo met 'vroeger' bezig ben; meer dan ooit tevoren.

Veel dingen, gebeurtenissen en plaatsen waar ik gewoond heb en opgegroeid ben, wil ik nu indrinken en terug halen door er lichamelijk aanwezig te zijn.

Zo scheurde ik zondagochtend, voor ik naar huis terug ging, de vesting van N.aarden door, om weer met eigen ogen te zien, waar m'n basisschool staat en hoe het er nu uit ziet. Het stadhuis te zien waar G. en ik getrouwd zijn om daarna de straatjes door te rijden waar ik vroeger als kind gelopen heb en me veilig voelde en waar ik kind kon zijn. In het oude politiebureau in de vesting zit nu de hoofdredactie van H.appinez en inwendig moest ik erom lachen... De vesting is trouwens echt een yuppen-dorp geworden; je betaald een vermogen voor een lullig optrekje en parkeren is een crime. Nog altijd voelt het als 'mijn' vestingstadje, want daar liggen wel mijn roots en ik kan er momenteel geen genoeg van krijgen...

Toen ik de vesting uitreed en ook nog langs het huis kwam waar ik mijn puberjaren heb doorgebracht zuchtte ik ongemerkt diep.

Vroeger...

Wie had kunnen denken dat m'n leven zou gaan lopen zoals het gelopen is en loopt? Ik niet.

Wie had kunnen denken dat ik na bijna m'n halve leven alweer aan de kust te wonen, nu zo mijn roots mis? Ik niet.

Komt het omdat ik de tijd dat m'n mams nog bij ons is, extra wil genieten van haar en van het 'bij haar kunnen zijn'?

Ik denk er nog maar niet aan en geniet vooral van het nu van vroeger.

En diep van binnen weet ik ook dat ik vroeger niet kwijt zal raken, omdat het geluk en het kind in mij van toen (en nu) niet af te pakken is maar voor altijd blijft...

De Sushibar van DJ

DJ had al zijn zak- en verjaardagsgeld bewaard en wist ineens wat daar van gekocht moest gaan worden.

Een waterschildpaddenonderkomen.

De Chef vond dit echter geen goed idee, want als je een beetje goed voor die apparaten zorgt, kunnen ze zomaar 50 jaar oud worden en mee de kist in moeten . Dat werd het dus niet.

Al snel daarna wist DJ het helemaal; een aquarium moest het zijn!

Na uitgebreid lezen op internet en het ondertekenen van het ik-verzorg-ze-zelf-contract (hij moet de verzorging echt helemaal zelf gaan doen) werd er begin deze week een aquarium gekocht met alles erop en eraan. Voor een vermogen werd er aan noodzakelijke attributen aangeschaft, want je wilt toch ook niet dat je tropische visjes het lood leggen na 1,5 dag.

Inmiddels is Zara zelf ook rete enthousiast geworden en ik lees me een slag in de rondte over alles wat vinnen heeft en een beetje zwemmen kan.

Zo las ik ook dat je de bak beter kan laten schoonhouden door vissen en waterdieren die hiervoor gemaakt zijn dan dat je zelf met een sopje aan de slag gaat, om het glas en water helder en doorzichtig te houden.

Aldus geschiedde. Ik deed DJ 10 vuurgarnalen cadeau die als eersten de sushibar mochten gaan bewonen. Ik ben namelijk gek op garnalen.... gnagna...

Een dag later werden er 2 vijfstreepbarbelen gekocht die een dag op de bodem hebben liggen bijkomen van de verhuizing.

Gisteren bij het krieken van de dag snelde ik in mijn onderbroekje richting de sushibar om tot mijn verbijstering te constateren dat er een vuurgarnaal op zijn/haar zij 'zwom'. Ik sloeg een kruisje en liet DJ het lijk verwijderen en voeren aan de katten opbaren in de groene kliko.

Vervolgens werden er nog 2 zwaarddragers, 3 bijlzalmpjes en 2 borstel-algenetertjes gekocht. Voor de sier en ter onzer en uwer vermaak, zwemt er nu ook een dwergklauwkikker door de sushibar. O ja, 2 grote glasgarnalen mochten ook meeverhuizen, in het kader van 'hoe meer garnalen, hoe meer vreugd Zara heeft '

In de loop van de middag zagen wij tot onze ontzetting de vuurgarnalen een voor een het lood leggen. De opruimers in de sushibar doen hun werk goed en vreten de vuurgarnalen met zorg op.

*slik*

Vanmorgen zag ik er nog 2 zwemmen van de 10... gaat lekker zo, maarnietheus.

Afijn, de andere vissen, kikker en garnalen hebben het naar hun zin.

DJ en ik ook, straks mogen er bloedlarfjes ontdooit worden en door de sushibar geschept worden.

Het enige waar wij ons zorgen om maken is om de blik in de ogen van de Chef; hij is namelijk ook heel gek op vis, maar dan vooral als die in de pan ligt en daarna met een snufje kruiden op zijn bord beland...

Ik sla alvast nog maar een kruisje...

Ge-wel-dig, klonk het uit zijn mond...

De eerste werkweek zit erop.

Pffft.... hoorde ik regelmatig afgelopen week, want het viel toch helegaar niet mee zeg!

Om 6.10 ging zijn wekker en 20 minuten later zat meneer op de fiets richting het buurtdorp.

Klein half uurtje fietsen op puber-tempo, over een afstand die jij en ik makkelijk in 20 minuten af zouden leggen. Maar puberzoon hoor je niet en dus houd ook ik wijselijk mijn mond!

Wel werd ik de eerste werkdag ietwat onrustig toen puberzoon om 17.30 u nog niet thuis was.

Het was een lange lange eerste dag.

Zo ook de tweede dag... maar de derde dag was hij toch al wel om 16.30 u thuis!

Donderdag moest er naar school gegaan worden. Dat is namelijk wel handig als je een opleiding volgt. Dan hoort school daar als noodzakelijk kwaad echt bij.

Die school is echter aan de andere kant van Nederland het buurdorp van het buurdorp, zeg maar 12 km verderop, dus meneer mocht met de bus.

Bus, wtf is een b u s...?

We gaan nooit met de bus, dus ik puzzelde op internet de juiste route en busnummers bij elkaar en schreef die in blokletters op een briefje.

Ook was er een OV kaart nodig.

'Pies of keek' denk je dan, maar niets van dat al want bij de ene winkel kan je een OV kaart kopen om vervolgens het halve dorp door te fietsen om die kudtkaart op te kunnen laden! Ik snap werkelijk waar niet dat dat nou niet in 1 en dezelfde winkel kan. Ligt dat aan mij of is het soms/vaak/meestal zo onpraktisch geregeld in Nederland?

Alsof ik niets anders te doen heb...

Het ging trouwens helemaal goed met de bus en de puberzoon en zelfs de OV kaart werkte zoals hij bedoelt is.

Vrijdag was ook voor puberzoon de laatste werkdag van de week en via twitter las ik dat hij na het werk aan het bier hing.

Schijnt daar gewoonte te zijn.

In plaats van bloemen ofzo.

Voor zijn moeder ofzo...

Afijn, hij kwam ladderzat enigszins rood aangelopen thuis want puberzoon is geen bier gewent na een dag hard werken. Hard werken was ie trouwens ook niet gewent... toch hoorde ik de magische woorden vanaf de bank uit zijn keel omhoog komen dat hij het ge-wel-dig vond.

Ben er alleen nog niet achter of hij daarmee het werk of het bier bedoelde...

Bijna voorbij

Wanneer ik een beetje om heen kijk en lees, denk ik dat ik 1 van de weinige moeders ben die het jammer vinden dat de vakantievierende pubers binnenkort weer naar school moeten.

Ik weet niet hoe het komt maar ik geniet enorm van mijn in huis aanwezige koter(s).

Larf stofzuigde deze week helemaal uit zichzelf zijn kamer en beneden en het is reuze gezellig wanneer hij om me heen keutelt. Hij houdt zich goed aan afspraken ( ik ook trouwens ;) en nu ik weer aan het werk ben is hij tussen 22.00 en 23.00 u thuis, omdat hij weet dat ik niet kan slapen als hij nog niet thuis is en ik graag wil/moet slapen omdat ik vroeg op moet. Soms neemt ie dan nog een vriend mee naar huis om een filmpje te kijken en zo rond een uur of 1.00 gaat hij ook plat. In het weekend was hij wel laat thuis van het uitgaan, maar ook dan doet hij geen gekke dingen en roept altijd naar boven dat hij er weer is.

Van de week stond ie ineens met z'n armen wijd in de keuken en kreeg ik spontaan een hugje van hem. Ik koester die momenten en werp me aan zijn puberborst: mijn 17 jarige, grote, naar puberzweet ruikende, stoere eerstgeborene. Zonder te stotteren brult hij dan ook nog eens met zijn zware stem in m'n oor: 'ik houd van je mam' en ik... ik geniet. Met volle teugen en met een hart vol dankbaarheid.

Zo blijkt maar weer: pubers zijn niet altijd een drama en lieve en leuke pubers bestaan echt!

Vanmiddag heb ik m'n eerste werkweek er alweer opzitten en rijd ik vanaf het gesticht door naar de camping om de Chef en DJ op te halen. Vrijdag komen we dan weer naar huis, want maandag moet DJ z'n rooster ophalen. Z'n boeken worden morgen door z'n leraar Engels opgehaald en thuisbezorgd. Altijd handig om connecties te hebben in de vorm van een huisvriend die tevens leraar Engels is en oud-collega maar vooral vriend van de Chef.

Larf hoeft pas de 29e te beginnen met met zijn nieuwe opleiding waarbij hij gaat werken (4 dagen) en leren (1 dag). Die heeft dus echt de langste vakantie van zijn leven gehad, want na zijn examen in mei is hij al vrij van school.

Het zal wennen zijn om over 2 weken alles weer in het gareel te hebben.

Ik zal het missen.

Ik zal ze missen, mijn pubermannen.

Geweldig genoten... toch?

Laten we het even niet over de vakantie hebben, oké?

Die viel in meerdere opzichten ietwat... eh... tegen zeg maar.

Verwachtingen die niet uitkwamen en die niet alleen met het weer te maken hadden en het -nog steeds- missen van mijn ouders die daar ook altijd waren, deden mij donderdagavond reeds huiswaarts keren.

Larf zat juichend naast mij op de terugweg want hij had zijn vrienden ernstig gemist en hij was de enige van de vriendengroep die nog niet thuis was en node gemist werd.

DJ en de Chef zijn nog in de rimboe, met de dieren en een logeetje. Die vermaken zich nog wel maar ik was er wel klaar mee.

Een ding is me in ieder geval wel gelukt, ik ben lekker uitgerust, las een onwijs goed boek, nam besluiten en dus kan ik er morgen weer met de volle 30% grapje tegen aan op het gesticht.

Er staan een paar drukke maanden voor de deur en een aantal belangrijke beslissingen zullen genomen gaan worden, waar nu het laatste woord nog niet over gesproken is. Als alles doorgaat, zoals de afdelingsarts en m'n manager het in hun brein hebben, dan moet ik meer werk (door uitbreiding van een 4e diagnosegroep aan patiënten) in dezelfde tijd gaan doen en ik weet bij God niet, hoe ze denken dat ik dat in 32 uur erbij moet gaan proppen. De tijd zal het leren, maar het feit dat ik er nu al, voor ik morgen de eerste stap weer in het gesticht zet, over loop te piekeren zegt ook wel genoeg.

Voor nu verder even geen diepgang of hersenspinsels, ik kan er niet meer van maken dan het is.

Vanavond trouwens niet vergeten de wekker te zetten... het is inmiddels nog donker als die afgaat...

The end...

Mijn nederige dank voor de tips voor/tegen de hondenkots in de auto en op de fiets.

Ik haalde pillen op natuurbasis waarmee ik Denzel vol kan gooien en die de van streek geraakte hondenmaag tot bedaren moet gaan brengen.

Denzel is reeds op de camping met de Chef en DJ en Houdini is er niets bij. Herhaaldelijk verdwijnt hij als sneeuw voor de zon om dan later als levende voetbal het sportveld op te huppelen of bij de buren langs te gaan. Die kennen hem inmiddels en komen het 'oh zo schattige hondje' (hun woorden) dan keurig terugbrengen. De Chef heeft Houdini gisteren onopvallend gadegeslagen en nu weet hij hoe hij in het niets verdwijnt. Meneer vouwt zich zo'n beetje dubbel om vervolgens door de houten betimmering heen, onder de veranda te verdwijnen... Dat ziet hij de katten namelijk ook doen en dus kan hij dat ook wel!

Tja, mijn vakantie gaat ook beginnen en morgen vroeg rijden oudste en ik mee met vrienden die een weekend naar Duitsland gaan en ons er in D.oetinchem uitgooien.

Kan nog niet echt zeggen dat ik er zin in heb, dat komt waarschijnlijk maandag pas als ik echt het gevoel heb dat ik vrij ben. Nu ben ik nog in dezelfde staat van opwinding als de afgelopen 3 weken. Zo druk als nu, hebben we het in jaren niet gehad in de zomer op het gesticht, maar ik/we hebben het overleefd... zonder slachtoffers gelukkig.

Dan ging ik bij wijze van hoge uitzondering naar de kapper om de landingsbaan van m'n struik te verven, want normaal doe ik dat zelf. Ik wil er straks een beetje knap bij liggen in de regen mijn hangmatje. En omdat het blond geleidelijk aan was veranderd in por.nobl.ond heb ik lowlights laten trekken in mijn struik. Het is nu een stuk donkerder maar dat kleurt nog wel wat terug de komende weken. Op twitter kreeg ik louter complimenten, dus ik kan de straat nog op. O ja mensen, de struik groeit en groeit. Nog even en L.inda de M.ol kan wel inpakken. Onbegrijpelijk maar de Chef draait z'n hoofd bijna van z'n romp als zij op tv is. Gelukkig ben ik zeker 9 maanden jonger dan haar en minstens 20 kilo lichter...

Zo, nu het laatste wasje in de droger en alles klaar zetten, dan kan ik aan de Sangria en/of rosé.

Tot snel, want ik blijf natuurlijk uitgebreid bloggen in de regen vakantie in Nederland...

Adem in- adem uit...

Dat klinkt natuurlijk leuk, zo'n bovenstaande foto, maar als het puntje bij welk paaltje dan ook komt, dan kan het zomaar ook gevaarlijk zijn om met een nurse te sleep-en.

Kijk, die Chef van mij kan des nachts van de trap vallen omdat hij een tree mist, maar ik denk dan 'zolang ik hem nog hoor, leeft hij nog en valt het wel mee'. Dat klinkt hard en dat is het ook maar ik heb 's nachts wel iets beters te doen dan de nurse uithangen. Er zijn jaren geweest dat hij wel iets aan mij had hoor, want als hij stopte met ademen dan was ik daar die lag te tellen, hoelang de apneu duurde om hem vervolgens met een ferme stoot in zijn zij weer tot ademen te dwingen. Kijk, zo ben ik dan ook wel weer!

Op het werk vragen ze wel eens of ik wel kan slapen met de Chef aan de beademing naast mij. Ja hoor, zeg ik dan, als ie lastig wordt of lelijk doet, dan trek ik gewoon de stekker eruit!

Feit is dat ik de Chef 's nachts altijd hoor, of hij nu wel of niet aan de bi-pap ligt... ik hoor hem. Ik hoor hem liever als hij wel aan de bi-pap ligt want dan hoef ik me geen zorgen te maken of hij wel of niet doorademt. Het klinkt misschien snobberig, maar ik durf wel te zeggen dat ik Chefs' leven heb gered. Omdat zijn apneu's nogal zijn ontkent in het ziekenhuis en hij, omdat ik hem steeds zieker zag worden, op een gegeven moment m'n poot stijf hield, dat er echt iets moest gebeuren en hij daadwerkelijk is onderzocht en binnen een week aan zo'n apparaat lag. De schade die hij van jarenlang zuurstof tekort heeft opgelopen 's nachts, zal nooit meer helemaal herstellen, maar ik hoef nu niet meer bang te zijn, dat hij 'er in blijft' 's nachts.

Ondertussen lig ik alweer een paar nachten alleen te slapen (Chef is naar de camping met DJ) en ik kan er niets aan doen, maar ik slaap altijd voortreffelijk zonder de Chef aan mijn zijde. Ik kan ineens uitslapen, terwijl ik normaal in het weekend, echt om half 8 uiterlijk al naast m'n bed sta. Nu klap ik m'n ogen pas rond half 9 open en geniet van de rust om mij heen.

Ik weet dat sommigen van jullie zich hier niets bij kunnen voorstellen, maar het is echt zo: ik slaap beter zonder m'n vent naast me, dan menig andere gehuwde vrouw.

En gelukkig weet ik dat de Chef zonder mij ook goed slaapt, zolang hij maar zijn kap opheeft en de stekker in het stopcontact laat...

Gek stel zijn wij toch...

quatorze juillet

Vanmorgen dan eindelijk verlieten man en zoon (want die werd gisteren ziek en kotste alles onder) het huis zitten nu save op de camping. Ze zijn voor het noodweer vertrokken en voor de buien het oosten bereikten zaten zij al hoog en droog in de stacaravan.

Met de hond en de katten. Want die zijn mee omdat de achterblijvers hier alleen maar aan het werk zijn.

Over dat werk trouwens even dit:

Gisteren kwam er een man de afdeling op stieren en op mijn vraag of hij iemand zocht, vertelde hij voor Hr L. te komen. Hr L. is maandag opgenomen omdat er iets flink mis ging in zijn lijf tijdens een zeiltocht in Griekenland, waardoor hij nu voorlopig is ingetrokken bij ons. Ik zeg 'hij gaat de kerst wel halen'. Hr L. is reuze vriendelijk en dan sla ik Mw L. voor het gemak maar even over want die heeft in 2 dagen tijd al een onuitwisbare indruk gemaakt bij ons. Afijn, de meneer die Hr L. zocht kwam ver voor het bezoekuur en daarom vroeg ik, zo beleefd mogelijk 'bent u zijn huisarts?'

~Nee, ik ben gynaecoloog.

'Aha, zeg ik rete assertief, u bent zijn behandelend gynaecoloog!'

Terwijl mijn collega dubbelgevouwen een kamer in schoot keek meneer mij slechts schaapachtig aan en mompelde iets onverstaanbaars.

Zal wellicht aan mij liggen maar wat heeft het er nu mee te maken dat je gynaecoloog bent als je een vriend komt bezoeken? Ik was niet op zoek naar een inwendig onderzoek ofzo, dus houd dat soort opmerkingen dan lekker voor je. Maar ach... mannen!

Nog meer mannenafwijkingen bij een vrijgezelle collega van ons:

Jarenlang op de ambulance gewerkt, maar daar moest hij (net als iedereen) met 55 jr. stoppen en nu werkt hij teveel als oproepkracht bij ons. Hij is zo anti-vrouw dat wij hem verdenken van een gen-defect. Hij merkte laatst op dat er niets ranziger bestaat dan een bevalling. Toppunt van goor vindt hij dat, terwijl hij wel met enige regelmaat de resten van mensen van spoorrails stond te schrapen, alsjebegrijptwatikbedoel. Want dat vind ik pas vies, doe mij dan maar een bevalling. Ik heb hem gevraagd of hij soms in een rieten mandje uit de hemel is komen zakken of dat hij gebaart is door zijn moeder.... Het is best een aardige vent hoor, maar soms denken we echt dat hij van een andere planeet komt met zijn ideeën en opmerkingen, maar ach, we kunnen er ook smakelijk om lachen en doen we thuis vaak niet om 7 uur 's morgens...

En verder is dit eigenlijk ook best wel een beetje een hysterische dag, want ik/we zijn vandaag 23 jaar geleden getrouwd.

Dus.

Vandaar de foto boven het blogje...

Een hond is er dit jaar ook bij, dus wat ik nog meer?

Trouble

Beweerde ik in het vorige logje nog luidkeels dat ik enkel en alleen 'voor de Chef ging', heeft diezelfde Chef dat afgelopen dinsdag nou niet bepaald tot meerdere eer en glorie van zichzelf proberen te behouden.

Het is niet mijn bedoeling dat ik hier mijn huwelijksproblemen in het rond ga spreiden want die hebben we net als iedereen natuurlijk niet, maar soms moet je het meest irritante toch even kwijt.

Dinsdag was een drukke dag. Dat mag ik rustig zeggen wanneer je 's ochtends om half 7 het pand verlaat en er pas om half 6 's avond weer inrolt.

Ik zal niet teveel in detail treden maar het scheelde niet veel of ik had andere sloten op de deuren laten zetten die avond, terwijl de Chef naar een bbq was en ik nog eens om eten moest gaan.

Je hebt van die dagen dat alles samenvalt en dat zo'n dag dan met stip op 1, in het rijtje kudt-dag komt; dinsdag was zo'n dag, ook omdat op het gesticht het een en ander hoog opliep. Het is maar goed dat er niet teveel van die dagen zijn, want dan laat me headhunter of begin ik voor mezelf.

Afijn, toen ik gisterenochtend wakker werd, schoot het door mijn brein dat het pas woensdag was, nog 2 dagen te gaan deze week... Da's niet lekker wakker worden kan ik zeggen en dat gevoel bleef gisteren dan ook hangen, tot ik besloot om mezelf vandaag een vakantiedag cadeau te doen. Nu kan het nog, want de komende 3 weken ben ik de enige leidinggevende op de afdeling omdat de andere 2 van het andere team, met vakantie zijn. Dat is niet erg, maar wel druk en betekent vaak ook dat ik op m'n vrije vrijdag ook present ben.

Vandaag kon ik dus uitslapen en schoot pas om 8.15 uur wakker! H E E R L I J K !

Ik sleurde de hond over straat, douchte uitgebreid en betaalde de belastingdienst rekeningen.

Morgen ga ik een dag naar m'n moeder omdat het de sterfdag van m'n lieve vader is. Daarom ook is het goed om vandaag thuis te zijn, want anders zien de jongens me nauwelijks waardoor ik me weer schuldig zou voelen omdat ik al zo weinig thuis ben.

Ik geniet dus de komende dagen. De finale van Wimbledon is in aantocht; jammer dat George niet een beetje knap kan tennissen, maar ach Nadal in de finale mag ook.

Zondag start ook de tour de France: mannen aan het werk is altijd leuk om naar te kijken.

Toch fijn dat ik zo'n sportief typje ben!

Weekend

De Chef ging donderdagochtend vroeg alweer richting de camping.

Alleen.

Het is niet wat jullie denken hoor, dat hij momenteel iedere week de hort op is en alleen naar onze stacaravan vertrekt.

Alweer 2 jaar staat de stacaravan van m'n ouders op onze plek en dat betekent dat er flink wat werk verzet moest worden voor alles af is.

O ja, we hebben niet 1 vakantie over hoeven slaan, maar de aanbouw van de veranda's en het bouwen van de uitbouw kost heel wat tijd. Daarbij komt dat de Chef het afgelopen jaar nauwelijks iets heeft kunnen uitrichten omdat zijn lijf hem ernstig in de steek liet.

Nu de Chef sinds 3 weken minder pijn heeft (na een goed gerichte injectie in zijn rug) is dat voor hem het teken dat er geklust kan worden en aldus geschiedt. Een goede vriend helpt hem dit weekend voor het zware werk, iets wat we erg waarderen!

Voor de zomervakantie is alles klaar en dan hebben we in de aanbouw een nieuwe douche en toilet en kan de oude schuur volgend weekend helemaal worden afgebroken. Op de veranda wordt dan nog een extra slaapruimte getimmerd en dan zitten we er in onze stacaravan bijna nog mooier bij dan hier thuis! Heerlijk!

Gisteren sms'te vriendinnetje uit het Gooi of ik iets te doen had vandaag anders wilde ze graag langskomen. Zij heeft het broertje van onze terror-pup in huis en ze zou hem meenemen. In het nest speelden Denzel en Spikey erg veel met elkaar maar ondertussen waren ze inmiddels langer zonder elkaar dan dat ze met elkaar geweest zijn.

Toch pikten ze de draad snel weer op. Er kwam geen eind aan en na ruim 2 uur hebben we een verplichte pauze ingelast en Spikey meegenomen naar het dorp en Denzel thuisgelaten.

Leuk om de broertjes weer samen te zien, ze zijn even groot maar hun vacht verschilt nogal.

Denzel is een punkertje; z'n haar staat alle kanten op en is niet zo dik en golvend als van Spikey.

Normaal horen dit soort honden niet te verharen, nou Denzel doet het wel hoor! Hele stofzuigerborstels vol haal ik van het kleed terwijl Spikey geen haar verliest...

Hebben wij weer...
Tot slot nog een gezellige afscheidsfoto tot besluit. Het ziet er angstaanjagend uit, maar naast af en toe een onheilspellend gegrom was het vooral pais en vree met de broertjes vandaag!

Na het afscheid, is Denzel als een puppy-blok in slaap gevallen... en hij slaapt nog steeds...

Mannen...

En ik kan het weten, met 3 mannen in huis.

Daarmee zeg ik niets teveel en ook zeker niets te weinig, want ik ben er inmiddels wel over uit dat het fenomeen 'MAN' een apart iets is.

O ja, ze bestaan in alle soorten en maten en ik moet ook eerlijk zeggen: ik ben gek op mannen. Vooral die van mezelf. Alledrie, niet eentje uitgezonderd.

Uiteraard heb ik met de twee 'zelfgemaakte' een andere band dan met mijn husband, maar ze zijn me alledrie even lief.

Ik denk ook dat het zo heeft moeten zijn, dat wij 2 zonen kregen. Ik zei het hier ooit al eerder, ik heb niet het gevoel dat ik iets mis zonder dochter in huis.

Daarbij hebben wij ook de mazzel dat het tot nu toe soepeltjes loopt met onze pubers, een enkel incidentje uitgezonderd wat loopt bij bureau H.alt. Maar een kniesoor die daarop let...

Vrouwen onder elkaar 'werkt' ook heel anders dan mannen onder elkaar. Dat heb je overal; in gezinnen; op blogs; op het werk.... het is echt anders.

Op het werk is het heerlijk om een paar mannen in het team te hebben en ook buiten de afdeling kan ik met de meeste mannen prima overweg. Ze relativeren anders, plassen anders en denken anders. Dat geeft ruimte in de groep en de gesprekken gaan ook eens over wat anders dan 'vrouwen-dingen' alleen.

Vaak ook heb ik het gevoel dat ik beter met mannen kan opschieten dan met vrouwen, terwijl ik er tegelijkertijd niet aan moet denken om geen vrouwen om me heen te hebben.

Zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik vraag me af of ik de enige ben die dit zo ervaart of dat meer hier 'last' van hebben....

Was me een weekje wel...

Weer die tand weg!

En omdat J.an S.mit (?) stond te zingen strak voor me, heeft hij hem er weer aangetimmerd ook....

Dit droomde ik vannacht dus. Geen idee waarom, maar het blijkt dus wel dat die hele tand-affaire en het optreden van J.an bij de Toppers een oneindige indruk op me hebben achtergelaten deze week... En dat terwijl ik niets heb met Jan, integendeel...

De afgelopen dagen waren een soort van rete-druk op het gesticht. Niet erg maar ik ben gevloerd dan 's avonds en gisteren (hemelvaartsdag en dus vrij) heb ik eigenlijk de hele dag liggen vegeteren op de bank. Niet helemaal lekker maar ook niet echt ziek; gewoon moe. Denzel vond het prima en lag strak naast me. Ik weet niet of hij dat doet omdat hij een 'man' is of een puppy, maar gezellig was het wel!

De Chef zit weer een paar dagen op de camping helemaalalleeninzijneentje om de veranda Denzel-proof te maken en nog wat timmerwerk te doen. Hij ging woensdagochtend weg en komt vanavond weer terug, zegt ie...

Afijn, dan las ik net haar blogje en acuut schiet ik weer in de heimwee-modus: zij was 10 dagen daar, waar ik 3 weken geleden de lekkerste, mooiste en relaxte week van dit jaar had: Ephesia/Turkije. Leuk om te lezen en de foto's te zien en daarbij te roepen 'daar was ik ook!' En omdat ik zeker weer terug wil, spaar ik me het rambam, wat helemaal nog niet meevalt maar ach, het maakt me bewuster voor wat ik pin en uitgeef aan zaken die eigenlijk niet noodzakelijk zijn. Een week naar de zon is namelijk wel noodzakelijk voor mij, dus dat helpt wel bij het extra sparen hiervoor.

Zij schreef in haar laatste blogje dat ze in een luttele 3 minuten een blogje uit haar mouw schud. Nou, ik vind het knap; ik schud me het ongans maar in 3 minuten wil het niet lukken. Daarbij merk ik dat ik soms ook teveel nadenk of men het wel interessant genoeg zal vinden dat geleuter van mij. Alsof ik dus niet voor mezelf maar voor anderen zit te schrijven hier. Het diepste van m'n ziel schrijf ik nergens op, ook niet op een gesloten blog. Die weet ik alleen en dat houd ik graag zo...

Jullie mogen al blij zijn dat ik hier zo vrij over mijn tand-crisis heb geschreven hier... Pfffttt....

;-}

Loesje

Oudste heeft deze week de laatste examens.

Waarvan akte.

Omdat de Chef een paar dagen de hort op is (die gaat maar weg... en gaat maar weg...) dacht ik gisterenmorgen laat ik Larf eens bellen en hem veel succes wensen. Aldus geschiedde, het was tenslotte al 8.05 uur en om 8.30 uur zou het examen beginnen.

Ik bel Larf dus op, neemt hij met een slaperige stem op waarop ik pols waar hij uithangt. Op bed.

Op de vraag of het niet eens tijd wordt om eruit te komen omdat hij over 25 minuten examen heeft zucht hij vervolgens diep en antwoord 'Jaahaa'... Geen enkele stress dus, maar zo relaxed trek ik dan weer niet.

Wel zat Larf onder de uitslag op zijn lijf. Echt waar. Beetje jeukerig ook en spikkels all-over-the-place...

Ik duwde er een anti-hystaminepil in tegen de jeuk en verbood hem zo'n pil te snuiven voor z'n examen want dan zit hij te trippen daar en dat staat zo slordig.

We verwachten dat de uitslag weg is zodra hij klaar is met z'n examens ;-}

Dan nog een paar leuke Loesjes, zonder al teveel tekst van mij...

Goed idee voor een volgend tripje!

En ik vind ook dat ik na 3 keer, in het vervolg best een gratis visum mag krijgen als ik Turkije in wil....

Op Schiphol moesten we namelijk door een scanner (!) met onze armen en handen in de lucht en de benen wijd. Ach ja, 't is weer eens wat anders...

Hier laat ik behang van drukken!

Heel hip ja, maar voor mij dan maar geen bont.