Het verval zet door

Reeds 2x ben ik onder het mes geweest voor hetzelfde euvel.

De (laterale)meniscus in mijn linker knie is op een randje na weggehaald omdat hij bij het minste of geringste 'op slot' schoot. En dat 'op slot' schieten doet errug pijn, kan ik u vertellen. Het is voorgekomen dat ik op de bank een half uur heb liggen creperen als een man omdat ik de opstandige knie niet 'van het slot' kreeg.

Afijn, na 2 x het mes erin, zou je denken 'het probleem is opgelost'.

Niets van het al.

Zodra ik met die knie bepaalde bewegingen maak, schiet ie weer als vanouds in het slotje met alle gevolgen van dien.

Nogmaals het mes erin, wil ik niet meer want hij zal er niet van opknappen. Dan zet ik voor dat geld liever het mes achter m'n oren om de lappen en flappen uit m'n gezicht te trekken.

Na de zomer ben ik serieus begonnen met hardlopen. Maar echt vlotten wilde het niet, want ik bleef op 40 minuten steken en dan nog redde ik het niet om in die 40 minuten onafgebroken een rondje te maken. De knie speelde ook weer op en gedurende de 4 maanden dat ik niet meer loop (door de l a n g e strenge winter...) is de pijn niet verdwenen, maar zelfs erger geworden.

Vanmorgen zat ik met m'n goeie gedrag en met die rotknie bij mijn vriend de huisarts om hem om raad te vragen. Hij wrikte en krikte mijn knie in alle standen en verwees me door naar de fysio omdat hij ook niet weet wat er precies aan het handje is. Het lijkt op overbelasting van de pees, maar daar kloppen niet alle klachten bij. Wellicht kan de fysio uitkomst bieden en mij vertellen wat er loos is.

Tot die tijd is het advies, 'niet hardlopen'... En dat is nu jammer, want ik heb vooral pijn in rust en niet tijdens het lopen. Ik heb er een beetje een hard hoofd in, ook omdat met 4 maanden rust de klachten niet verdwenen zijn.

Maar, we zullen het zien. Wie weet, komt alles wel goed met de knie en zo niet, dan ga ik over op wandelen. Heel oubollig 'wandelen'. Met de zwabber hond, als ie een beetje doorgroeit...

En dan het liefst met deze easytone schoenen want daar schijn je een hele strakke reet en benen van te krijgen.

Zo zie je maar: elk nadeel heeft z'n voordeel... hoop ik.

Nog een rondje?!

Mag ik even?
Ja? Dank u!
Dat hardlopen van mij, begint extreme vormen aan te nemen.
Mijn eigen Carlo-van-Irene op het werk merkte vorige week tijdens het omkleden op dat mijn figuur aan het veranderen is. Ik kon hem wel zoenen, maar hield me in omdat hij meer van de mannen dan van de vrouwen is. Voor en na het werk kleden we ons gezamenlijk om in een uniform en het komt dan dus ook voor dat je in je stringetje boxer of slip en je hempje en BH tussen je mannelijke collega's staat. Ik heb er niets van, op het strand zie je meer, denk ik dan maar. Maar Carlo-van-Irene vond dus dat mijn figuur veranderd is. Op de heupen welteverstaan. Mijn probleemzone, want verder heb ik geen klagen en doe dat dus ook niet. Maar die heupen verliezen hun handgrepen en ik ben er blij mee.
Ik meldde de Chef dat Carlo-van-Irene-van-het-werk mijn figuur veranderd vond en de Chef keek alsof hij vet water zag branden... De Chef stemde mij gerust en beaamde dat wat Carlo ook al zag.
Ondertussen ren ik me het rotje: 2 keer per week, trek ik na het werken m'n kloffie aan en trek ik de duinen in. Soms een stukje erbij en anders probeer ik ietsje sneller te gaan. Niet overdrijven want het blijft toch nog een wankel evenwicht met m'n pezen en botten die nog steeds aan het wennen zijn aan wat er gebeurt.
En het wonderbaarlijke geschied momenteel: ik vind het heerlijk! Het wordt steeds leuker en ik geniet! Ik ren het zweet in m'n reet en ik vraag me af waar ik al die jaren was? Het is zo simpel, je stapt de deur uit en je kan beginnen. Ik steek 2 straten over en ik loop in het duin... en ik geniet.
Als ik thuis kom, ben ik kapot, dat duurt 2 minuten en ik terwijl ik dan een halve liter water naar binnen gooi, m'n benen in het ijs wikkel en m'n loopje bekijk op Nike+, ben ik al snel weer terug op aarde.
Ik geniet. De hele avond erna voel ik me top! In plaats van dat ik uitgeteld zou kunnen/moeten zijn, krijg ik er enorm energie van.
Ik zei het al eerder: het komt helemaal goed met mij. Zonder cursus (na 2x mee gestopt ivm blessures), maar gewoon alleen in m'n eentje.
Het wordt nog afkicken volgende week in Turkije, of zal ik stiekem m'n hardloopschoenen in m'n koffer meenemen?
Want ik geniet en het voelt echt super!

You are loved... ja ja het zal wel.

Het was een beetje crisis hier vanmorgen. Een beetje tussen de Chef en mij maar vooral binnenin mij.
Het ontmoeten van schloeder en schloederzus van de week bij het condoleren van het overlijden van de nicht van de Chef, gaf spanning en wij besloten uiteindelijk alletwee dat we vandaag niet naar de begrafenis zouden gaan.
Toen hadden de Chef en ik ook nog een akkefietje vanmorgen en ik had het er helemaal mee gehad. Ging eerst als een razende aan het soppen en daarna heb ik m'n hardloopspullen aangetrokken en ben ik gaan lopen. Ik draafde het duin in met o.a het bovenstaande nummer op m'n oren en al snel liep ik te mekken (Kattuks voor janken) En dat gaat slecht samen: rennen en janken... Ik overdacht dat het niet echt went dat de Chef nu permanent thuis is; hij heeft zat hobby's en vermaakt zich wel, maar mist het werk enorm. Ik was altijd zo blij met die ene dag vrij en dan ook alleen thuis te kunnen zijn; m'n eigen dingen doen, ontspannen en keutelen zonder dat er een man in m'n nek hijgt. Alsubegrijptwatikbedoel...
Nou het werd me teveel en ik jankte toen ik over de heuvels in de duinen rende, omdat Josh zong " everybody wants to be understood" en "don't give up" en "you are loved"... Jaja dacht ik, daar merk ik soms/vaak helemaal NIETS van. De Chef en ik staan er alleen voor. Zijn familie die ons al 22 jaar helemaal links laat liggen, mijn familie doet dat niet (waar zouden we zonder mijn moeder en 2 zussen zijn?), maar woont ver weg en Katwijk ligt niet op de route. Ook haken er nog steeds mensen af waarvan ik dacht dat het vrienden waren... Het kringetje wordt kleiner en kleiner en dan denk ik: jaja 'you are loved', door wie dan? Voor wie doe ik er nog toe, behalve m'n 3 mannen...? Het zal wel.
En nu ben ik op het punt dat ik het allemaal 'wel prima' vind. Laat maar. Laat de Chef en mij maar als onze zorgen allemaal teveel wordt want nee, meestal klinkt er geen goed nieuws vanaf onze kant. Ik kan er niets aan doen. Laat maar. Laat ons maar en eigenlijk doen velen dat al...

Ondertussen jank ik nog maar eens flink mee met Josh... maar of het oplucht weet ik niet. Dit logje voor nu even wel... En lieve blogvrienden, voel je vooral niet persoonlijk aangesproken het gaat om 'vrienden' om mij heen IRL. Want als ik jullie niet had...

O ja nog iets: over de uitslag kan deze keer niet gecorrespondeerd of gebeld worden. Reactie's zijn natuurlijk wel welkom, misschien fleurt het me wat op. Waarvan akte zou mijn vader zeggen.

I Run For Life

Vandaag ben ik vrij ivm nationale feestdag 3 (dit jaar 4) oktober in L.eiden.
Dat geeft mij heel veel tijd om de cadeautjes voor Joeltje en Karin op te sturen.
Het geeft mij ook tijd om vanmorgen al een stuk te gaan (hard)lopen. Ik ben gestopt met de start to Run cursus in groepsverband maar ik zal niet stoppen met (hard)lopen. Ik trek straks m'n kloffie weer aan en ga de benen uit m'n kont lopen. In mijn eigen tempo, alleen en gewapend met dit geweldige nummer op m'n oren.
Vandaag heb ik me voorgenomen, zal ik niet 'zomaar' een stukje gaan lopen. Qua afstand en snelheid zal het niet zoveel voorstellen nog, maar vandaag loop ik voor iedereen voor wie deze knalrose-aandacht-voor-(borst)kanker-maand zo dicht bij hun zelf staat, misschien omdat ze de littekens voor altijd met zich meedragen, op hun huid of in hun hart. En dan maakt het niet uit om welke vorm van kanker het gaat...

Tekst en muziek: Melissa Etheridge


It's been years since they told her about it
The darkness her body possessed
And the scars are still there in the mirror
Everyday that she gets herself dressed
Though the pain is miles and miles behind her
And the fear is now a docile beast
If you ask her why she is still running
She'll tell you it makes her complete

I run for hope
I run to feel
I run for the truth
For all that is real
I run for your mother, your sister, your wife
I run for you and me, my friend
I run for life

It's a blur since they told me about it
How the darkness had taken its toll
And they cut into my skin and they cut into my body
But they will never get a piece of my soul
And now I'm still learning the lesson
To awake when I hear the call
And if you ask me why I am still running
I'll tell you I run for us all

And someday if they tell you about it
If the darkness knocks on your door
Remember her remember me
We will be running as we have before
Running for answers
Running for more

I run for hope
I run to feel
I run for the truth
For all that is real
I run for your mother, your sister, your wife
I run for you and me my friend
I run for hope
I run to feel
I run for the truth
For all that is real
I run for your mother your sister,
your daughter, your wife
For you and me my friend
I run for life
Ohohohoh

"t Is weer voorbij die mooie zomer

Wanneer je denkt dat je dan eindelijk de zomer achter je hebt gelaten en je je crocpantoffels weer uit het stof hebt getrokken om er weer warmpjes bij te zitten krijg je dit: 1 oktober met een temperatuur van 20 graadjes minstens en de zon strak aan de wolkenloze hemel. En laat ik nou net vandaag vrij zijn om hiervan met volle teugen van te kunnen genieten! Ik ging gek. Vanmorgen al hyper door het duin lopen rennen waar ik tot de ontdekking kwam dat het goed gaat met mijn pijnlijke scheenbenen! Ja ja, ijs erop en compressiekousjes aan, doen wonderen. En terwijl ik moederziel alleen, de duinen aan mij voorbij zag trekken trok er een pijnscheut door mijn linker achillespees. Scheisse, shit, defeacatie... wat is dit nu? Ja hoor, mijn achillespees protesteert bij zoveel aanhoudend lichamelijk geweld en niet zo'n beetje ook. Afijn, ik liep m'n parcourtje uit en deed er maar 10 secondjes langer over dan maandag. Pootje in het ijs en uiteindelijk ben ik vanmiddag langs de hardloopwinkel geweest en in overleg met hen besloten de cursus te laten voor wat het is en m'n eigen tempo, tijd en snelheid maar aan te gaan houden. Verstandig want anders is de kans groot dat ik binnenkort afbreek en lange tijd geen poot meer kan verzetten en dat wil ik niet.
Er is ook goed nieuws hoor: ik roeide een behoorlijke kolonie huismijt uit, ik poetste dat het een lieve lust was, maar stopte net op tijd voor ik er echt plezier in begon te krijgen. Grenzen mensen, grenzen. En buiten dat: ik heb andere talenten dan schoonmaken en die moet ik wel scherp houden natuurlijk. Daarna trok ik de kussenhoesjes van de vulling af en drapeerde er een paarse hoes omheen, waarna ik de gordijnen tussen de kamer en de keuken ook verving voor paarse exemplaren. De Chef keek eens en zag dat het goed was. Overmoedig geworden trok ik ook de grand foulards van de bank en pletterde daar ook paarse voor terug. En dat alles van de B.lokker! Ik hartje B.lokker. Soms, moet natuurlijk niet overdrijven, want ik loop al 2 dagen te zeuren daar voor de PinkRibbon-plu, maar die komt maar niet binnen.
Ook kocht ik 2 PR-armbandjes voor de prijswinnaars van mijn mooie mannen-logje. Dit weekend ga ik de gelukkigen trekken en adressen vragen.
En als ik dan denkt dat m'n dag niet meer stuk kan, had ik het mis. Ik liep met m'n bakkes in de zon in het dorp en wie zie ik daar aankomen scheuren in de scootmobiel? Juist ja: schloeder. Al maanden niets meer gezien noch gehoord van schloeder en erger nog: ook jongste niet toen hij vandaag precies 2 maanden (!) geleden 14 jaar werd... Ik had dus geen zin in een beleefd gesprek en zei neutraal 'hallo/dag' toen ze voorbij scheurde. Ook zij deed geen poging om te stoppen en ik vond het wel best.
Ik besteed m'n tijd en energie liever aan jullie dan aan haar, maar echt wennen doet het nooit. Ze mist een hoop denk ik dan maar. Niet aan mij maar wel aan de jongens.
En nu de zon weer in, vandaag doe ik niets meer behalve eten, drinken en vrolijk zijn!

Op de tocht

Zo'n kleine 2 weken geleden was ik de pineut net als velen land- en lotgenoten.
Snot, hoesten en wat dies meer zij, noem het en ik had en deed het. Ik blafte er lustig op los en tot grote vreugde ergernis van de Chef deed ik dit vooral des nachts als hij in z'n beademingsmasker naar adem lag te happen. Ik blafte mezelf er wakker van, om me vervolgens vol te gooien met wiebertjes en water om het hoesten tegen te gaan. Het hielp want na een dag of wat sliep de Chef weer als vanouds wat betekent dat ik gestopt was met hoesten, proesten en snotteren.
PdH, ik had het gehad voor dit jaar...
Dacht ik.
Gisterenavond rond een uur of 18.37 stipt, voelde ik mijn keel wederom dichtslippen. En da's een goor gevoel kan ik vertellen en buiten dat het ranzig is had ik ook zoiets van 'nee he, niet weer!'
Maar ja, wel dus want vanmorgen werd ik wakker in een plasje snot. De Chef keek mij meewarig aan en meldde dat hij het vannacht al in het snotje (ja, let op de woordspeling!) had gehad omdat niet alleen hij, maar waarschijnlijk de hele buurt heeft gehoord dat ik wederom het snot heb.
Ik stiefelde naar beneden en trok het keukendeurtje uit z'n scharnieren, waarachter de Chef zijn medicijnvoorraad verborgen houdt. Ik rukte de doosjes uit de kast en al ras had ik gevonden wat ik zocht: de niet afgemaakt AB kuur van de Chef. Waar hij van opknapt, knap ik waarschijnlijk ook wel van op en assertief drukte ik een pil door het doordrukstripje zo in mijn eigenste ochtendstrotje, want ik heb geen zin in weer een week me beroerd voelen en als ik m'n hoofd naar rechts of links draai dat ik slierten van snot sproei. Zo. Dus.

En nee, het komt niet omdat ik gisteren op de tocht heb gestaan op de boulevard in regen en wind om Repel aan te moedigen, ze ging zich er al schuldig van voelen maar dat is niet nodig. Wel maakte ik een foto van haar toen ze aan kwam rennen en ik moest er bijna van janken toen ik haar zag: wat een stoer 'wijf' is dat zeg: diep respect en eindeloze bewondering...


Zij liep zich het snot voor de ogen 22,1 kilometer en dus ik neem mij voor: 'ik zal niet meer zeiken over wat snot op mijn kussen'.
Maar toch is het goor.

Komt goed?!

En toen was het ineens zover: stond ik zaterdagochtend met vriendin in hardloopkloffie bij de hardloopwinkel in ons kustdorp omdat dat het verzamelpunt was/is voor de cursus 'S.tart to run. Enkel en alleen vrouwen hebben zich opgegeven voor deze martelgang van 6 zaterdagen waarin je groepsgewijs de beginselen van het wonder dat hardlopen heet, wordt bijgebracht.
Ik dacht nog heel onnozel: 'da's mooi, alleen maar vrouwen dat komt helemaal goed met dat uitzakkende lijf van mij'.
Ik keek nog iets nauwkeuriger de kring rond, lachte vriendelijk en beleefd terwijl ik ondetussen mijn kritische blik over de andere vrouwen liet glijden. Ik leek niet de oudste en ook niet degene met de slechtste conditie, voor zover je dat aan de buitenkant zien kan. De twee strakke mannen die ons les geven, deden erg enthousiast en pepten ons op met de mededeling 'dat het allemaal goed komt'. Hij vertelde er alleen niet bij 'wanneer' het dan allemaal goed gaat komen, maar de mannen zien ons over 6 weken meerennen met een of andere ronde door het duin.
We liepen met z'n allen de boulevard op en al ras stonden we te rekken en te strekken dat het een lieve lust was. Na een kwartier wist ik 'zo soepel ben ik in jaren niet geweest'. Vervolgens begon les 1 officieel met 10x1 minuut hardlopen afgewisseld met 3 minuten wandelen. We gingen het duin in richting Repelbos. Re-pel-bos! Ja, u leest het goed. Daar waar Repel's voeten binnenkort de Halve Marathon o.a door haar eigen Repelbos afleggen, liep ik met een tempo van '3x nix', mijn eerste lesje te volbrengen. Ik was blij dat we na een poosje omdraaiden om over de blvrd terug te keren naar ons vertrekpunt.
Het tempo in de groep ligt hoog, heb ik al gemerkt, ik hoop echt dat mijn benen het gaan trekken want qua conditie kan ik het allemaal wel bijhouden alleen m'n onderbenen 'lopen vol'. En dat doet pijn, kan de een dan nauwelijks meer voor de ander zwabberen. Maar de strakke hardloopmeneer zegt, dat ook dat goed komt...
Vanmiddag na het werk heb ik de eerste huiswerk-hardlooples 1 gedaan en dat ging goed. Keurig aan de opdracht gehouden, geen gekke dingen behalve dan dat ik er 2x1 minuut aan heb geplakt omdat ik nog niet thuis was toen de opdracht af was.
Donderdag mag ik weer. Huiswerk-hardloop les 2.
Komt goed?
Komt goed!

Ren je rot...

Wat vorig jaar zo jammerlijk mislukte, lukt dit jaar tot nu toe, wonder boven wonder redelijk goed.
Ik heb het over het hardlopen. Vorig jaar zomer in de vakantie heb ik mezelf voor een vermogen een paar heuse hardloopschoenen laten aanmeten omdat als ik iets doe, het ook graag 'goed' wil doen.
Vorig jaar ging ik echter te hard van stapel. Ik had Evy op m'n oren staan en die bleef maar brullen dat ik vol moest houden en door moest zetten. Dat deed ik dan ook maar dat ik dan onder het gekrijs van Evy meerdere malen mijn leven aan mij voorbij heb zien trekken tijdens zo'n hardloopsessie, daar kraaide geen haan naar... Al met al, heb ik het lopen na de vakantie vorig jaar gelaten voor wat het niet was. Ik ging als alternatief naar de sportschool! En al ras sportte ik me het zweet in de bilnaad. 2 tot 3x per week trok ik mijn sporthansopje aan en deed ik mijn uiterste best om nog te redden wat er te redden viel. Maar door al het gestress en gezeik hier in huis door het exwerk van de Chef, kwam er de klad in. Geen zin, geen energie en noem maar op: ik bleef nauwelijks op de poot met datgene wat echt moest gebeuren dat ik het sporten delete...
Deze vakantie heb ik de hardloopschoenen weer aangetrokken en vroeg een paar tips aan de meneer van onze hardloopwinkel.
Rustig aan beginnen, Evy elimineren, je eigen tempo lopen en heel, heeeel, heeeeeel rustig dat tempo gaan opbouwen.
En alzo geschiedde: ik liep vooral die weken op de camping, afgewisseld met kleine stukjes hardlopen.
Weer thuis gekomen schafte ik een heuse Nike+ sensor aan want ik ben enigszins een controlfreakje. Als ik iets doe, wil ik ook graag zien wat ik doe en of er enige vooruitgang in zit.
En, o Glorie, er zit vooruitgang in dit oude fossiel! Werkelijk waar heeft dit lijf eindelijk in de gaten wat de eigenaar aan het doen is en komt het niet meer uitgeput en uitgewoond over de finish gestrompeld.
Ook de Nike+ uitslagen laten zien dat ik goed bezig ben. Ik doe al wat korter over hetzelfde rondje en verbrand calorietjes nog sneller dan dat ik ze gewoonlijk inneem!
Maar goed, ik doe wel lyrisch, maar ik sta pas aan het begin. Omdat ik het echt ook leuk vind (je stapt de deur uit en je kan beginnen) en hiermee door wil gaan, heb ik me ingeschreven bij de 'start to run' hardloopcursus die over 1,5 week begint. In 6 weken loop ik dan 3 km. Zonder pauze en als het goed is, zonder bijna dood ervaring onderweg. In plaats dat ik dan mijn leven aan me voorbij zal zien trekken zie ik de natuur en al haar moois aan me voorbij trekken. Hoop ik. Ik heb er zin in, het komt helemaal goed met dit in verval zijnde lijf van mij!
Ik houd u op de hoogte... en wie weet loop ik dan volgend jaar wel met haar en haar de 1/2 marathon van KW door het duin en over het strand...

'Hard'lopen deel 2

Op een rustig moment van de dag gisteren (van 20.00-20.30 uur) heb ik m'n Adrenaline GTS 9 aangetrokken en me in les 2 gestort: hardlopen.
Na 3 dagen bijkomen van de bijna dood ervaring met Evy men, ik heb nog nooit zo'n pijn in m'n hoeven gehad na wat lopen hebben zusdus en ik besloten les 2 anders te gaan doen.
Dus zonder Evy in m'n oren maar met het schema van haar zou het beter moeten gaan.
En idd: het ging beter. Niet zo zeer het hardlopen zelf, als wel het bijkomen ervan. Ik kon toch vanmorgen soepeler dan ooit tevoor, m'n bed uitkomen en heb geen pijn. GEEN PIJN!
Jongste ging gisteren op de step met me mee en dat leidde 'lijdde' kan ook natuurlijk lekker af. Hij moedigde me aan toen ik ingehaald werd door 3 hardlopende mannen die ws de hele dag al op hun kont hadden gezeten en energie over hadden en zei dat ik het heel goed deed. De schat die kan liegen dat het gedrukt staat daar heb ik echt wat aan...
En vanmorgen dus bijna helemaal pijn-vrij. Gewelig toch?!
Tja dat is het ook, alleen als de wind niet draait moet ik vandaag nog parkietenzalf kopen, want dat kan je voor nog meer dingen gebruiken als je toevallig geen parkiet in huis hebt...

En vanavond BBQ-en bij zusdus en haar gezin, maar nu eerst de zon in. En het leukste: ik heb nog een week vakantie en het weer blijft super!

Adrenaline GTS 9

Aan de schoenen zal het niet liggen.
Adrenaline GTS 9 medium van Brooks. Ik had er nog nooit van gehoord, maar ze schijnen al mijn afwijkingen die ik in de stand van mijn voeten en enkels op mijn ranke benen heb, te corrigeren en daar zijn ze voor.
Zodat ik fris en fruitig 's Heren wegen kan afrennen met Evy in mijn oren en zusdus aan mijn zij.
Gisterochtend les 1 gedaan. Evy vroeg na 1 minuut rennen al, voor wie of waarvoor ik het ookalweer deed. Ja, dat vroeg ik mij daarna ook erg af. Wat een pijn zeg. En da's niet goed lees ik bij zusdus haar reactie's.
Dus we gaan het anders aanpakken en starten met lopen en afentoe rennen. Zusdus en ik hebben nog ruim 1 week om het samen te doen, dus dat doen we dan ook nu het nog kan.
Die schoenen ja, die hebben een vermogen gekost, ik heb de prijs niet eens in zijn geheel aan man-lief durven te vertellen. Sommige dingen vertel je in etappes, de prijs van mijn Adrenaline GTS 9 dus ook.
Omdat ik al bekken klachten heb en een zere achillespees is het verstandig om niet op m'n Birkenstock teenslippers te gaan hardlopen, maar dat ik op goede schoenen loop. Aldus geschiedde.
Ik heb een loopanalyse laten doen en onder camera bewaking op meerdere schoenen een stukje gerend met het zweet in mn reet, want ik had juist die ochtend een bijna dood ervaring met Evy gehad zodat daarna bekeken kon worden welke schoenen mijn voeten het beste corrigeren en het lopen in de toekomst zo blessure-vrij mogelijk moeten maken.
En dat kost dus wat.
Daarbij hebben zusdus en ik direct een armband-voor-je-mobiel-met-daarop-Evy gekocht. Dat loopt beter dan dat je Evy in je handen moet houden. Je zou anders zomaar de neiging kunnen krijgen Evy halverwege les 2 ofzo te euthaniseren en dat wil je niet, dan wordt het nooit wat met die conditie van mij.
Vandaag rustdag, morgen ga ik aan de gang met mijn Adrenaline's. Met die naam alleen al, loop ik over een klein jaar de hele, halve, kwart, helft van een kwart...Marathon.
Het begin is er...