Barcelona...

Hoe ver het was, valt nog wel te vertellen. Maar hoe vroeg het was is een ander verhaal. Want. De zomertijd ging in op zondagochtend en daar ben ik zowiezo al door van slag: ik heb het maar liefst half 3 zien worden die nacht en om 6 uur (zomertijd) moest ik er weer uit. Maar alles voor de leerzame en gezellige studiereisjes natuurlijk. Ik word er waarschijnlijk slimmer van, denk ik dan maar en dat het uitzicht dan ook nog alles meevalt (de mooie natuur ging mee op reis) dat neem ik dan maar op de koop toe.

Zonder direct te ovedrijven en lezers jaloers te maken kan ik melden dat het ge-wel-dig was. Meer dan. Heel veel gegeten geleerd natuurlijk want daar ging het om. Zondag hebben we, met gevaar voor eigen leven overigens, 's middags een fietstocht met een gids gehad.

Het Nederlandse wicht kende de stad op haar duimpje en scheurde ons langs de meest mooie bezienswaardigheden die je maar kan vinden in Barca. Dat ze daarbij veelvuldig dwars over stoepen croste en wij verdwaasd achter haar aan scheurden om haar bij te houden, maakt niet zoveel uit: men verstaat daar geen scheldende Hollanders dus da's makkelijk. Het leuke was dat we onderweg regelmatig gestopt zijn bij diverse tapastentjes om onze verbrandde calorieen weer aan te vullen met tapas en zelfgemaakte Sangria.

Men-o-men-o-men wat was dat lekker! En leerzaam natuurlijk, want daar kwam ik voor. Ondertussenk linkte ik haar met B. die ook mee was en verrek ze kent haar ook, want 'tennis en kinderen en om de hoek enzo'. Ja, ik ben gans niet achterlijk en heb 't soms zo in het snotje hoe de wereld in elkaar steekt.
Zondagavond uit eten geweest op de Ramblas.
Als voorafje kregen we 'Olvarit 16 maanden': groene drap waarvan we nog steeds niet weten wat het nu precies geweest is. Maar whatever, het was gezellig en de sfeer was goed en de wijn was prima te duwen.
De keus was "vis of vlees". Ik koos voor vlees en oh lucky me: Het rund was blijven steken in het bord maar de vis was er met een rotgang doorheen gezwommen.
Toetje was 'Olvarit 12 maanden' iets geels met een bolletje ijs. Errug lekker al zeg ik het zelf.
Om de dag in stijl af te sluiten zijn we met nog een select gezelschap naar het Hard Rock cafe geweest om de hoek op de Ramblas. Schijnt een bekende tent te zijn. Heb nog geprobeerd om de gitaar van Bob Dylan discreet in m'n tasje te duwen maar dat is niet gelukt helaas. Sorry Chef.
Ik heb geslapen als een os. Helmaal van de wereld was ik na de rot nacht van daarvoor. Geen centje last ook van de zomertijd meer, moet ik dus vaker doen naar Barca als de zomertijd in gaat... En straks met de wintertijd verzin ook wel weer wat anders.
Maandagochtend bloedvroeg op en ontbijten want we moesten om 8 uur vertrekken naar het Guttmann Institut.

Ik zal jullie niet vermoeien met wat ik geleerd heb, maar het was reuze interressant om in Verweggiestan in een ander centrum te kijken en te zien hoe ze daar doen, wat wij hier doen. Snappie?
We waren in de namiddag lekker vroeg op het vliegveld voor vertrek. Ik ben natuurlijk van top tot teen gefouilleerd omdat ik mn horloge nog om had en alle bellen gingen rinkelen toen ik door het poortje rende. Door een vrouw helaas gelukkig. Ik mocht door en daarna hebben Ada en ik lekker nog geshopt. Niets gekocht. Nou ja, bijna niets gekocht. Souvenir voor de mannen en voor zusdus en -doe eens gek- ook voor mijzelf 'Gold' van DKNY want die flessen stonden daar voor het helft (!!!) van de prijs. Ik heb zusdus zelfs nog gebeld om te vragen of ze ook nog zo'n fles wilde. Ja ja, ik denk ook aan alles als ik aan het werk ben. Daarna op het vliegveld wederom aan de tapas; het was verrukkelijk. Dat ik vanmorgen 2 kilo zwaarder leek, komt door al het vocht wat ik met vliegen vasthoud, want van het eten kan het niet gekomen zijn. Hoop ik.
Op een enkel luchtzakje en flinke turbulentie boven de bergen na, was de terugvlucht goed. En gezellig. En mooi ook weer. En leerzaam (laat ik het niet vergeten dat het vooral leerzaam was).

En nu zucht ik eens even lekker door, na een lesdag over gesprekstechnieken...
Terugkijkend heb ik best een superleuk, vet-cool redelijk weekend gehad. Ach ja, we gaan niet klagen natuurlijk als je bovenstaande leest, maar jullie zullen het beamen: het was een druk, druk, druk weekend. Ik heb het zwaar gehad....
L.ofric eens snel bellen wat de plannen voor volgend jaar zijn....

Koken en strijken: mijn favoriete bezigheden

Ik was van de week iets kwijt. Kan gebeuren.
Alleen durf ik het hier bijna niet te vertellen omdat het wenkbrauwen zal doen fronzen. I know you. Maar ja, ik ben ook maar een mens met haar beperkingen. Gelukkig ben ik me van de meeste beperkingen zelf goed bewust.
Maar goed, wat ik dan wel niet kwijt was deze week? Mijn verstand? Nee hoor veel minder erg. Ik was mijn strijkbout kwijt.
Dat zeg ik: fronzenden wenkbrauwen alom.
Naast het feit dat ik weet waar ik niet goed in ben, weet ik ook wat wel nuttig is om tijd in te steken. En strijken behoort niet tot die categorie. Niet dat ik er niet goed in ben ik kan alles! maar ik heb er gewoon geen zin in. En weinig tijd voor, die ik doorgaans wel beter kan besteden. Met bloggen bijvoorbeeld.
Maar van de week bedacht ik me wat ik aan zal gaan trekken in Barcelona zondag en maandag. Ik kwam uit op een broek die ik nog wel even moet strijken want het is toch een select groepje waarmee we naar Barca afreizen. En dan moet ik er wel een beetje apeteitelijk bijlopen. In een gestreken broek dus. Gelukkig vond ik de strijkbout terug op de droger en hij deed het nog ook. Applaus dus voor mezelf want ik streek de broek alsof ik dit tot mijn wekelijkse bezigheden behoort!
De andere 2 broeken die mee gaan hoef ik niet te strijken dus da's mooi makkelijk.
Ik heb er zin in, kan niet wachten zelfs en bij terugkomst zal ik jullie laten meegenieten dmv een fotootje hier en daar.

Nu alleen nog even de foto uitleggen die boven dit logje prijkt.
Het is namelijk een echte Gooische Vrouwen keukenschort. Rechtstreeks uit de serie en een winkeltje daar in de neeboerhoed. Voila: een echte Gooische Vrouwenschort van mijn vriendinnetje voor mijn verjaardag. Aan huis bezorgd gewoon door de brievenbus. Bedankt Inge! Ik ga erover nadenken, waar en wanneer ik het collectus-item aan ga trekken, want u raadt het al: ik ben geen kookwonder. Wellicht trek ik hem aan als ik ga strijken...

Ongeveertig...

En in alle vroegte pakte ik Ilse's kado uit. Zat er al snel bij te snotteren van zoveel lieve aandacht op de vroege ochtend. Dank je wel lieve Ilse!!!
Da's nog eens wakker worden op m'n zus haar mijn verjaardag...
Lekker vroeg uit bed, niet omdat ik van de birthday-nervus niet meer kon slapen maar omdat de arbeid roept om 7.00 uur. Stipt.
Ergens halverwege de 40 vanaf vandaag: welkom in het land der fossielen!
Enne Mar: jij ook van harte gefeliciteerd met mijn onze verjaardag! (Papa zou trots op ons zijn en ons vandaag eens extra stevig vasthouden!)

What to do on a sunday afternoon (da's Engels voor: wat te doen op een zondagmiddag)

Ik kondigde het vanmorgen al aan: tijd voor een nieuw logje.
Ik weet alleen nog steeds niet waarover precies.
Wat willen jullie weten van mij? Jullie weten nl bijna alles al.
Komende woensdag verjaard mijn fossiele tweelingzus, da's wel nieuws om te melden.
Ik heb zelf ook iets te vieren die dag, dus ik kan niet bij haar langs... en trouwens: ik moet gewoon werken die dag. 's Avonds gaan we uit eten in N.oordwijk aan de boulevard, omdat het een hele rustige verjaardag zal worden. Vorig jaar was het de eerste verjaardag zonder m'n vader en ik zag er vreselijk tegen op. Dit jaar eigenlijk ook, maar het doet wel minder pijn dan vorig jaar. Tijd heelt dus toch de wonden; ik hoop maar dat het korstje er op blijft woensdag en ik niet de hele dag loopt te mekken, want dan kan ik de inlegkruizen beter onder m'n ogen plakken.

Wat wel leuk is, is dat ik volgende week om deze tijd met m'n hol en m'n geharste bovenlip in Barcelona loop/zit/lig. Nee, nix geen snoepreisje maar 'druk' aan het werk. We gaan zondagochtend vroeg (terwijl de klok die nacht een uur vooruit gaat!) met een groep van 26 man!/vrouw naar Barcalona omdat we op maandag een dwarslaesiecentrum gaan bezoeken aldaar. Dit alles op uitnodiging van hunnie. Ja, ja ik kom nog eens ergens.
2 hele dagen weg dus tot maandagavond laat, als we volgens schema vliegen. De weersvooruitzichten zijn redelijk en da's mooi, want we gaan daar ook nog een stukje fietsen door de stad tijdens een tapas-tour. Zondagavond gaan we uit eten op de Ramblas en na een wilde lange nacht moeten we ons maandagmorgen melden in het dwarslaesiecentrum. We slapen in hotel Duc de la Victoria, een collega sliep daar onlangs ook en ik weet nu al dat de matrassen er verschrikkelijk zijn... Als ik ruimte over heb in m'n koffer prop ik er een luchtbedje bij.
Het leuke voor jullie van dit uitstapje is, dat ik volgende week weer veel te bloggen heb, want die reisjes zijn altijd erg leerzaam gezellig en het uitzicht is vaak prachtig.

What else? Nou, mijn moeder is ziek: longontsteking en griep. Gisteren was ik bij haar en heb lekker boodschappen voor haar kunnen doen. Nog even in het dorp geweest daar en langs m'n vaders graf in de stromende regen. Ach, dat het stroomde van de regen gaf niet want nu vielen de tranen op m'n wangen niet zo op toen ik hem denkbeeldig vertelde van de Chef en hoe het nu verder moet, omdat ik het diep van binnen ook niet meer weet...
Vanmorgen ging het al iets beter met m'n moeder, gelukkig lijkt de ABkuur en de prednison aan te slaan. Het was heerlijk om gewoon bij haar te kunnen zijn, met een boek op de bank en het WKschaatsen aan.

En nu ga ik schaatsbenen bekijken, want vanmiddag is de slotdag van het schaatsseizoen. Daarna maak ik me weer op voor het tennisseizoen. Ja, ja ik ben erg gek op sport kijken...
Toedels!

Filmpje...

Een filmpje waar je vrolijk van wordt aan het begin van de lente, maar als het je overkomt valt er -voorlopig- niets meer te lachen...



Dansen voor borstkanker.
Als het lukt dit filmpje één miljoen keer te laten lopen dan krijgt het ziekenhuis van de fabrikant van de roze handschoenen een grote donatie voor de behandeling van borstkanker!

Steun borstkanker nu!

Er zijn grenzen

Even dan, want ik heb maar 20 minuten.
Dan moet ik m'n blondeerhaarverf uitspoelen anders breekt het af. En dat zou zonde zijn, al zeg ik het zelf.
Ik wil een teintje blonder, dan komt mijn IQ beter overeen met mijn uitstraling. Ik zie jullie denken en in ieder geval 1 iemand instemmend knikken, zo niet schreeuwen dat ik inderdaad een bijzonder laag IQ heb. Gelukkig weet deze blonde hoofdzuster dat zelf ook.

Toch twijfelde ik om een nieuw logje te knutselen want de laatste 2 logjes deed veel stof opwaaien bij iemand. Jammer. Ik schrijf hier omdat ik het gewoon leuk vind (op een gegeven moment is je neus leeg namelijk) en ik ben dan lekker van de straat en jullie kunnen een beetje met mijn wel en wee meeleven, meelachen en zelfs meehuilen. Dat ik soms dingen schrijf recht vanuit mijn hart, die bij de lezer gevoelens oproepen die men niet kan plaatsen staat iedereen vrij. Maar:
Het is echter MIJN blog, dus heel simpel: ik bepaal helemaal alleen in m'n 'eendje' ;-) wat ik hier wel of niet neer'kwak'. Ik probeer niemand tegen het hoofd te schoppen of in het hart te trappen, maar het zal voorkomen dat ik anders denk en op zaken een andere kijk heb en reageer dan jullie. Dat mag. Toch? En dus heb ik besloten dat ik mij hier niet meer laat uitkafferen door iemand en dan nog anoniem ook. Want dat heb ik niet verdiend. Buiten dat: ik heb genoeg aan m'n blonde hoofd om datzelfde blonde hoofd boven water te houden en voor de Chef en de jongens een gezellige vrouw en moeder te zijn.
Ik vind bloggen enig en had er jaren geleden al mee moeten beginnen, denk ik vaak. Dus: laten we het leuk houden hier. Als mijn logjes je niet bevallen, klik je lekker verder naar een ander, of je komt hier helemaal niet meer. Mag allemaal.
Zo, ik ben het kwijt en ga nu mijn haarverf uitspoelen.
Later!

De overeenkomst tussen Willem-Alexander en mij

Zo, eindelijk heb ik weer een beetje het gevoel terug te komen daar waar ik mij van binnen 'goed' voel.
Ik druk gewoon de nog-op-te-sturen belastingaangifte ver weg in mijn brein en daarmee ook de anonieme reactie van 1 of andere Huppeltrut die de moraal van het verhaal in het geheel niet snapte. Je hebt mensen en potloden zullen we maar zeggen...

Gisteren kreeg ik post. De envelloppe die mijn zeer gewaardeerde ega op m'n schoot wierp deed een alarmbel rinkelen en nog voor ik geslagen werd riep ik al: 'ik heb nergen te hard gereden hoor'! 'RDW' stond er namelijk op, maar die doen bij nader inzien niet aan bekeuringen rondsturen, wel moet ik mijn rijbewijs voor 10 juli verlengen.
De naam op de brief deed mij glimlachen: 'N. D......a, want zo heet(te) mn vader ook. En oh, wat ben ik toch trots op die naam van hem en mij. Meer venoemd worden naar je vader dan ik ooit gedaan ben, kan bijna niet. Hij heette Nicolaas en ik Nicolette.
Eigenlijk heb ik 2 voornamen. Willem-Alexander heeft er 5 of 6 en bij zo'n aantal kijken we niet op een voorletter meer of minder.
WimLex en ik hebben daarentegen waarschijnlijk hetzelfde probleem. Ja echt, hij en ik, wij delen iets essentieels in onze voornamen.
Ik heet Nicolette-Astrid en hij heet Willem-Alexander en-nog-wat-namen.
Valt het u op?
*tromgeroffel aan* We hebben alletwee een streepje tussen onze voornamen! *tromgeroffel uit*
Dat was in die tijd niet gebruikelijk, sterker: het was verboden.
Zijne Koninklijke Hoogheid was de eerste Nederlander die officieel toestemming kreeg voor dat stomme streepje tussen zijn voornamen.
Da's echt waar, dat heb ik eens tot op het bot uitgezocht toen ik post ging krijgen waarbij men voor het gemak maar mijn 2e voorletter wegliet. Ipv 'N.A' ging men over op enkel en alleen nog maar de 'N' te vermelden. Da's toch wel een hele 'A' te weinig.
Ik ben erg van de puntjes op de 'i' en dus heb ik menigmaal aan de telefoon gehangen om bij bijvoorbeeld van de verzekering mijn beide voornamen op m'n pasje te krijgen, daarbij schermend dat ze de 'A' bij Willen-Alexander ook niet weg zullen laten.
Wanneer je namelijk een streepje tussen je naam hebt, dan gelden die namen als 1 voornaam. Stom naturrlijk, maar echt waar. Alleen: Willem-Alexander was dus de eerste Nederlander bij wie dit goedgekeurd werd en ik ben een fractie ouder dan W-A. (!?) Mijn streepje is dus illegaal en derhalve vind ik dat ze het streepje dan ook wel kunnen verwijderen. Maar dat kost geld, veel geld, want het komt er dan op neer dat je dan je naam wilt veranderen. Dat wil ik niet, ik wil alleen geen streepje tussen mijn namen.
Navragend bij mijn moeder blijkt dat de ambtenaar van de burgelijke stand het streepje tussen onze voornamen helemaal zelf heeft verzonnen en ertussen heeft geplakt. (zusdus heeft ook zo'n zelf-verzonnen streepje tussen haar namen Geertje en Trui; we noemen haar GeerTrui)
Hoe onnozel kan je zijn als ambtenaar in de mid-jaren 60. Zelf een streepje verzinnen en mij vervolgens 40 jaar later met een voorlettercomplex opschepen.
Sinds gisteren ben ik dit complex echter nagenoeg kwijt geraakt, toen ik mijn naam en dus de naam van mijn vader op die RDW-brief zag.
Laat die 'A' maar zitten pap, ik draag nu met trots jouw naam en letter en de 'A'? Ach, dat staat sinds deze week ook een stuk minder sjiek als je uit Naarden komt...

Makkelijker kunnen we het niet maken

De spreuk van de belastingdienst.
Breek me de bek niet open zeg.
Omdat de magische grens van 1 april nadert heb ik me vanmorgen maar eens op de aangifte van 2009 gestort. Geen koophuis onder mijn reet, dus het invullen doe ik al jaren zelf omdat er niet zoveel te melden valt. Nu heeft de belastingdienst, om het de Nederlandse belastingbetaler nog makkelijker te maken, vele zaken geschapt die je kon opgeven om nog enig voordeel van te trekken. Neeee, natuurlijk niet de rente die je betaald als je een koophuis onder je kont hebt: die mag je nog gewoon opgeven en vooral aftrekken. Want daar vaart de regering ook nog eens wel bij.
Nee, ze hebben dit jaar alle buitengewonen ziektekosten geschapt.
Nou ja, bijna alle buitengewone ziektekosten. En dan vooral de ziektekosten waar mijn chronisch zieke Chef nog iets van voordeel bij had. We -u en ik- mogen geen premie's meer aftrekken en ook niet meer de aanvullende verzekerings premie's (waar we ons het schompes aan betalen).
Vanmorgen bij het invullen van de hele toestand bleek dus dat de drempel die er is bij de bijzondere ziektekosten, dat die %>&$#<@* 2,5 keer hoger is dan vorig jaar!
Da's lekker dan. Want ons inkomen is niet 2,5 hoger dan vorig jaar! Integendeel.
Want nu zijn we de spreekwoordelijke LUL.
In plaats dat we een snufje belastinggeld terugkrijgen moeten we betalen!
Ik snap er niets van en kan het ook bijna niet geloven.
Ben je dus dubbel de L#L. En ziek, waardoor minder inkomsten en nog betalen ook.
Want makkelijker kunnen ze het niet maken voor ons.
Wordt je niet ziek en uitgekakt door een werkgever die z'n zieke personeel kwijt wil, doet de belastingdienst en Nederlandse overheid er gewoon nog een schepje bovenop.
Niet alleen de Chef is er ziek van, ik inmiddels ook.
Ik ben het spuugzat, van mij hoeft het allemaal niet meer.

De Chef

De Chef is thuis.
Da's niet bijzonder zie u denken: het is zaterdag en 'die van mij is ook thuis'.
Klopt, op zaterdag is dat ook niet bijzonder maar... de Chef is de hele week al thuis want hij stond krom en stijf van de pijn. Met veel gekreun komt hij des morgens uit bed en dat geluid maakt hij niet van genot. Ik bedoel maar, da's een significant verschil kan ik vertellen.
Door al het vocht in de lucht, de aanhoudende lage temperaturen en de stress van het werk knapt dat goddelijke lijf van de Chef niet op.
Pijn heeft ie altijd al, maar dan heb je nog altijd de overtreffende trap van pijn: 'heel veel pijn'. En nu heeft ie zich dus ziekgemeld van de pijn. Dat doet ie niet vaak maar er zijn grenzen.
Daarnaast is er het gevalletje 'school' wat hem ook niet in de koude kleren gaat zitten en hij heeft nu alle grenzen bereikt. Totaal gedemotiveerd is hij nu thuis; het kan hem geen barst meer schelen. Deze houding straalt iets definitiefs uit en zo ken ik de Chef niet. Hij gaat/ging altijd voor de volle 100% voor de kinderen die hij les gaf/geeft inclusief onze oudste die hij nu ook in de les heeft.

Wij hebben onlangs bij het UWV de vraag neergelegd of de Chef aanspraak kan gaan maken op de uitslag van de laatste keuring in 2006: 80-100% afkeuring. 10 jaar lang heeft hij zijn uiterste best gedaan om toch betrokken te kunnen blijven in de maatschappij in de vorm van werk ook al was dat niet het werk waar zijn hart nog altijd bij ligt: timmerman. De afgelopen 9 jaar heeft hij dit prachtige vak kunnen leren aan kinderen en hij heeft er altijd van genoten om met die gastjes om te gaan. De leerlingen zijn gek van hem; als hij een poosje niet op school was dan stonden ze aan de deur met de vraag wanneer hij weer terug kwam. Op straat en in het dorp wordt ie altijd uitbundig begroet door leerlingen en oud-leerlingen slaan hem nu ze groot zijn, enthoudsiast op de schouder als ze de Chef tegen komen. Zegt wel ongeveer hoe hij het als les-assistent bouw/timmeren doet/gedaan heeft.
En nu is de koek op. Hij ziet er ontzettend tegen op om een nieuw coachingstraject in te moeten gaan met diverse psycologische testen en uiteindelijk toch weg te moeten. Daarom heeft de Chef nu de stap zelf gezet: we hebben het UWV geschreven en binnen 8 weken horen we 'hoe en wat' er besloten wordt door het UWV.
2006 was niet de eerste keer dat de Chef volledig werd afgekeurd; hij heeft dus lange tijd laten zien dat hij wel wil werken, maar dat het nu niet langer meer gaat... Zo'n besluit maakt je niet 1,2,3 en nu het uiteindelijk echt zover is, vinden hij en ik het vreselijk.
K#t-reuma, k#t-school.
Maar ik ben trots op de Chef en hij op mij want samen zijn we een sterk setje die onvoorwaardelijk voor elkaar gaan. En niet omdat wij zelf zo goed zijn ofzo, maar omdat we weten dat er Eén is die ons leven in Zijn hand houdt en uiteindelijk altijd zal zorgen voor ons.

O ja, maandag is de Chef jarig en de komende week is het ook de nationale reuma-collecte week, daar lijkt over nagedacht. Doen jullie mee reuma bestijden? Geef gul als ik aan uw deur sta maar ook als ik niet aan uw deur sta maar iemand anders. Voor de Chef, voor iemand die u kent en misschien ook wel voor uzelf. Want reuma daar kies je niet voor, reuma overkomt je.

Ruzie op het stembureau

Ik telde de nachtjes af en vandaag was het zover: we mogen met z'n allen massaal naar het stembureau.
Iets minder, maar toch een soort van enthousiast en gemotiveerd duwde ik beide stembiljetten in mijn handige 100-vakjes tellende Kiplingtas en toog op de fiets naar stemlokaal 7 te K.atwijk. Dit stemlokaal 7 iedereen mag het weten! is ondergebracht in de hoofdbieb. Ik had het biljet van de Chef al ingevuld en ondertekend: eigenhandig (met de nadruk op 'handig') zijn handtekening vervalst gezet en daaronder die van mij, want ach de Chef staat stijf van de pijn al zit alweer 3 dagen thuis te vegeteren omdat het lijf niet in staat is tot enige arbeid. Dus.
Kom ik daar bevroren van de kou ik vermoord Piet P. nog eens! op het stembureau 7 aan, zet de peperdure fiets van wijlen mijn vader in het slot en stuiter de trap af de bieb in. Ik geef, nog helemaal 'Zen', m'n 2 stembiljetten af en maak het ze makkelijk door alvast mijn rijbewijs onder hun neus te duwen. Alles goed. Tot zover. Toen vroegen ze om het legitimatiebewijs van de Chef. En daar ging het mis. 'Ja, dat heb ik niet bij me, want ik heb de Chef ook niet bij me, dus dat heeft ook geen enkele zin', sprak ik assertief. 'Ja dat moeten we echt hebben hoor, anders mag u niet stemmen voor de Chef', sprak het loeder de vrouw achter de tafel. Er was geen praten aan. Ik kreeg wel mijn met rood potlood in te vullen stembiljet, maar niet die van de Chef. Omdat ik naast assertief ook irritant ben in zulke situaties, heb ik gezegd dat ik mijn stembiljet dan ook niet wil en dat er dus niet gestemd zou gaan worden. Onder luid protest verliet ik het stembureau, het was iedereen duidelijk dat ik het er niet mee eens was. Moet ik terug naar huis en dan weer door de vrieskou ik vermoord Gerrit H.iemstra nog eens! naar dat stomme stembureau! Watdenkenzewel/niet? Dat ik na een dag noeste arbeid niets anders te doen heb, dan heen en weer te blijven fietsen door de vrieskou ik vermoord Henk K.rol nog eens! om voor Koningin en vaderland onze stemmen uit te gaan brengen. Ze moeten juist blij zijn dat ik er ben en wil stemmen en dat ook voor de Chef wil doen!
Daarna eerst boodschappen gedaan en toen naar huis.
Ik blérde tegen de Chef dat ik, hoe stom, niet eens mocht stemmen zonder zijn ID en dat ik dus nu weer terug moest door de vrieskou ik vermoord Helga v L.eur nog eens! want ja, uiteindelijk wil ik dus wel erg graag stemmen. Want als je niet stemt mag je ook niet zeiken vind ik. En ik zeik graag, dus ik stem daarom ook graag.
Ik ben dus weer op de fiets gestapt en ben, jawel: door de vrieskou ik vermoord Diana W.oei nog eens! naar stembureau 10 gereden, want je mag bij alle stembureau's stemmen. Da's weer een voordeeltje dat je je eigen stembureau mag uitkiezen.
Bij stembureau 10 trof ik een man (tenminste: het leek het meest op een man) achter de tafel aan en ook hij vroeg naar het ID van de Chef. Ik gaf het hem en vroeg waarom hij het moest zien, want het zegt nl niets als de Chef er niet zelf bij is. De man zei dat ze goed de handtekening willen controleren, vandaar. Ach daar gaat het al mis, merkte ik op, want de Chef wisselt dag en dagelijks van handtekening en bovendien: deze had ik eigenhandig vervalst, maar dat zei ik er natuurlijk even niet bij. Oh, dat vond de meneer geen goed idee van de Chef en op mijn vraag dat de handtekening dus al niet klopt, wat het ID dan nog voor nut heeft hing hij een slap verhaal op en gaf mij 2 stembiljetten om met een rood stomp potlood 2 x 1 rondje binnen de lijntjes in te kleuren.
Al mijn frustratie heb ik vervolgens afgereageerd op de 2 rondjes die ik binnen de lijntjes heb ingekleurd. Dat ik het er nog steeds niet mee eens ben/was weten ze in stemnbureau 10 nu ook. In stembureau 7 zien ze me dit jaar niet meer terug.
En ik? Ik fietste door de vrieskou ik vermoord het hele KNMI nog eens! weer naar huis... gestemd en al. Twee keer!
Volgens mij heb ik deze verkiezingen bij voorbaat al gewonnen!

Kappertje kappertje

En daar zat ik dan.
Half 5 stipt.
In de kapperstoel.
Want vanmorgen heb ik op het werk zodra de kapper open was gebeld en gemeld dat ik vandaag echt nog geknipt moest gaan worden... Ik had m'n eigenste kapstertje aan de lijn en die snapte waar ik het over had. Nood klonk door in mijn stem en dus belde ze de andere klanten af en maakte ze ruimte voor mij om half 5. Stipt.
Met gesloten ogen hing ik in de wasbak (of hoe heet zo'n haar-was-bak-waar-je-achterover-in-ligt?) en ik liet 3 weken vuil uit m'n haar rossen.
Daarna toverde ik het voorbeeld plaatje tevoorschijn en ze was er razend enthousiast over: dit gaat wel lukken, komt helemaal goed. En dat het goed kwam zien jullie hier. Nee geen foto zo in het eggie, klik maar aan want dan blijf ik nog een beetje in-cognito hier.
Ik ben er helemaal mee in m'n nopjes, kon er zelfs nog een beetje bij lachen ook, op veler verzoek.
En zelfs de Chef maakte een tevreden geluid toen ik weer thuis was; ik denk dat hij het ook leuk vindt...
Iedereen bedankt voor de reacties bij 'Dilemma'; het helpt echt als je grote beslissingen in je leven niet alleen hoeft te nemen.