Burb*

Gisteren werd ik in the middle of the night wakker, met een gapend leeg gat naast mij.

De Chef had het nest verlaten en het antwoord op de vraag, waar hij dan was kreeg ik al ras.

Vanuit de verte hoorde ik een nogal onsmakelijk geluid met daarbij een overmatig gebrul aan teveel decibellen. Wat bleek? De Chef hing al vanaf 02.00 uur boven de pot om zijn maaginhoud te ledigen en ik bedacht 'zolang ik hem hoor, heeft hij het leven nog en kan ik lekker blijven liggen'... Aldus geschiedde.

Toen ik om 5.45 uur naar beneden stiefelde op weg naar de douche en een blik op de bank wierp, lag hij daar onder een plaid en deelde mij ten overvloede mee, dat hij 'echt heul erg' ziek was en de hele nacht lang al aan het overgeven was. Ik ach en wee-de met hem mee en verdween onder de douche.

Bijna 3 kwartier later stond ik me op te tuigen om weg te gaan, toen de Chef van de bank klom en achter me langs schoof op weg naar, alweer de toilet... Om kruisbesmetting te voorkomen, prevelde ik op weg naar buiten tegen de dichte toiletdeur 'sterkte schat kerel, komt goed hoor tot vanmiddag'!

Vandaag staat in het teken van de wonderbaarlijke wederopstanding want, op hier en daar een zucht en boer na, is de Chef gans genezen! Dat is fijn, zowel voor de Chef zelf als voor zijn wettige echtgenoot, want ik kan slecht tegen kotsende mannen om me heen, die daarbij vaak nog net iets dramatischer doen dan de kwaal waard is.

Chef zou vanmorgen met DJ naar de camping en jammerlijk genoeg is dat uitgesteld tot morgen. Ik snap het wel en ach, wat is nu 1 dag op een mensenleven bijna 5 weken? Morgen gaat ie alsnog met DJ en de katten en Denzel en ga ik onderhand ook maar eens aftellen tot mijn vakantie begint; nog 8 dagen werken!

Schijt.zooi

Ik geniet.

Da's op zich geen wereldnieuws, maar wel het vermelden waard.

Waar ik zo enorm opzag tegen deze week en de komende 2 weken tot 23 juli, valt het tot nu toe heul erg mee.

O ja, ik loop de benen onder m'n hol vandaan, maar het loopt als een tiet op de afdeling.

Dat dacht ik overigens niet, toen maandagmorgen om 8 uur een avonddienst zich ziek meldde... Zoek dan maar eens iemand die a: niet op vakantie is en b: extra en onverwacht wil/kan werken met thuiszittende schoolkinderen. Het lukte al bij de eerste poging en het probleem was dus snel opgelost.

Dan hebben we op de afdeling een soort van uitbraak van een soort van ranzig soort virusje. Een aantal patiënten is namelijk aan de dunne. Niet 'gewoon' aan de dunne maar heel vreselijk aan de dunne: gordijnen moesten gewassen worden (begrijpt u ws. wel waarom...) en een aantal kamers en toiletten tot op ooghoogte schoongemaakt en ontsmet. Het was collega K's eerste werkdag na zijn 4 weken Sitges vakantie en toen ik hem in de gang zag staan, gehuld in handschoenen, mondkapje en geel schort, hoefde hij niet uit te spreken of hij blij was weer terug te zijn... Soms is het werken bij de gemeentereiniging minder vies dan werken in de gezondheidszorg, kan ik vertellen; ze sch.ijten over je schoenen heen (zoals bij collega die ochtend onder de douche)

O ja, gevomeerd discreet woord voor kot.sen werd er ook door de patiënten en de cardioloog voelde aan zijn water tijdens de visite, dat er niets ergers bestaat voor een man dan te moeten overgeven. Hij bleef angstvallig uit de buurt van welke spetter dan ook en ging de patiëntenkamers niet in, om besmetting en verspreiding te voorkomen. Hij overgoot zich met handalcohol en als het gekund had, had hij het nog opgedronken ook.

Vanmorgen moest hij zich helaas ziek melden: diarree en overgeven... Of de duvel ermee speelt... Wij hebben er smakelijk om moeten lachen uiteraard.

Ik hoop dat de andere collega's en ik de dans ontspringen en gelukkig bleek vandaag ook dat er onder de patiënten geen nieuwe 'slachtoffers' bij zijn gekomen.

Verder gaat het goed... ben benieuwd of ik dat vrijdag om 12 uur ook nog vind...

Eet smakelijk *burb*

U bent gewaarschuwd, het wordt een beetje een onsmakelijk logje.

Wij hebben namelijk een pup in huis.

Daar is op zich niets onsmakelijke aan want we hebben een heel proper pupje.

Meestal dan, want pupje houdt er inmiddels in de 6 weken die wij hem nu hebben een toch ietwat bijzondere afwijking op na.

Denzel -zo heet pupje, zoals vaste meelezers weten- doet het uitstekend in huize Zara.

Hij slaapt samen met de katten beneden en dat in volledige pais en vree, tot het moment dat er iemand naar beneden komt zetten. Dan is het etenstijd en krijgen de katten hun voer en Denzel ook.

Nog 3 keer per dag weet hij zijn voerbakje gevuld, met 1x vlees en 2x brokjes. Niet het lulligste vlees want het geheel is zonder kleur- geur- en smaakstoffen en volgens de verpakking nog biologisch ook. Ik zou m'n hondenpootjes ervoor dichtknijpen maar nee, Denzel steekt zijn bek in de voerbak en schrokt het geheel in zo weinig mogelijk happen naar binnen. Daarna hoor je hem al boerend aankomen want dan moet er geplast worden en alshijtochbezigis, meestal wordt er ook een drol gedraaid. Prachtig prachtig: 90% gebeurt nu buiten en alleen de ongelukjes deponeert hij nog op de krant in de hoek van de kamer.

Applaus voor Denzel!

Dit was het minst ranzigst gedeelte. Nu komt het.

Als de katten op de kattenbak zitten te toiletteren dan kan je er donder op zeggen dat Denzel strak voor de bak gaat zitten. Hij wacht de katten op en zodra die 1 poot buiten de bak steken is dat voor Denzel het startsein voor 'feest'. Vinden de katten trouwens niet, maar daar heeft Denzel sch.ijt aan. We corrigeren hem zoveel mogelijk want je zou er als kat van aan de dunne raken, als je iedere keer als je van de wc komt er een pup je kruis in rent.

Zodra de katten -hoezegikhetnetjes-, gedefaeceerd hebben, dan verdwijnt Denzel in volle galop zo 1, 2, 3 de kattenbak in om daar als volautomatische kattenbakstrontschepje 5x woordwaarde de bak leeg te scheppen. Met z'n bek welteverstaan. Ja, dat is g o o r ja.

Toppunt van ranzig als je hond denkt dat hij de katten en ons een plezier doet door alle d.rollen van de katten op te kauwen en met het kattenbakgrid nog op z'n lippen, daarna bijna als een drugsverslaafde die zojuist een supershot heeft gescoord, al dan niet boerend, de kattenbak weer uit te komen zetten.

Net gebeurde het weer. Even daarvoor was ik hem nog te slim af en trok ik hem uit de bak, nu was hij mij te slim af en ik ROOK hem aankomen. Hij slikte nog eens en draaide zich vervolgens gelukzalig aan mijn voeten op de bank waar hij nu verzadigd ligt te slapen.

Ik snap er niets van. Pup van onze vrienden doet hetzelfde bij hun kattenbak.

Dat het ranzig is, moge duidelijk zijn. Geen idee waarom hij het doet, het enige wat ik hoop is dat Denzel heel snel van zijn kattenontlasting-fetischj afkomt en zijn puppybrokken en puppy-biologisch-vlees volledig prefereert boven deze gorigheid.

Tips zijn overigens van harte welkom...

Ranzig, deel 2

Een poosje terug schreef ik er al een ranzig logje over en dit wordt het vervolg erop.
Vanmorgen kwam ik op het werk het kantoor binnen met een humeur van ver onder 0. Het was namelijk hondenweer en omdat de Chef er met de auto vandoor is ben ik veroordeeld tot het gebruik van m'n brommertje. Meestal niet erg, maar wel als het noodweer is... En ik wordt er niet blij van als de regen met bakken uit de lucht komt zetten. Ik hees me thuis in m'n regenpak en alles wat me me onderweg dan ook maar droog kan houden en tufte naar het werk. Daar sta ik me dan weer uit te pellen tot op m'n onderbroekje omdat er een uniform gedragen dient te worden. Ze kunnen namelijk beter over je uniform heen piesen dan over je toffe shirtje en/of skinny spijkerbroek...
Goed, helemaal opgetuigd, haar weer enigszins fatsoenlijk in de plooi, make-up op de juiste plaats, kwam ik het kantoor binnen en voor ik ook maar enige kans kreeg om mezelf vol te tanken met koffie kreeg ik bovenstaand kweekpotje onder m'n nuchtere neus geduwd met de mededeling dat de teen van meneer X. er nu dan toch ein-de-lijk af was komen zetten en in bed lag.
Nachtzuster had de teen opgebaard in een kweekpotje en onder een wit gaasje op de tafel midden in het kantoor gezet.
Ik sloeg voor het fatsoen een kruisje en werd al beroerd bij het idee dat de teen om een laatste speech lag te wachten terwijl de dag nog maar nauwelijks begonnen was. Een andere collega hing amechtig in haar stoel en ging tekeer dat het haar allemaal much-to-much was. Nachtzuster had er niets van en opende het potje waarna ze afwisselend haar neus en vinger in het potje stak. 'Nee, het rook nergens naar en voelde nog hard aan ook'... We keken haar aan en dachten allemaal hetzelfde: 'die is gek geworden zeg, dat doe je toch zeker niet bij een dooie teen die er aan de voet al niet uitzag?!' Ze stond met het kweekpotje te schudden en te shaken als zou de teen toch zomaar weer tot leven gewekt kunnen worden...
Om half 11 dronken we samen met de voedingsassistentes en de zorgassistente koffie, wederom in hetzelfde kantoor en voila, daar kwam de dooie teen weer tevoorschijn. Wij van de verpleging wisten inmiddels dat de dooie teen een zacht-zoet dropje bleek te zijn, aangelengd met tijmsiroop, waardoor het geheel er akelig echt en ranzig uitzag.
De voedingsassistente zag de teen en spuugde haar crackertje bijna over de tafel heen... De zorgass pakte haar broodje ei en duvelde hem zo fluks in de afvalzak. Geen trek meer ineens en groen van ellende keerden ze hun rug af van de o-zo dooie teen in kwestie... Wij kwamen niet meer bij en om het geheel nog erger te maken, draaiden we het kweekpotje open en staken we om de beurt onze neus zo ver mogelijk naar binnen...
Ik twitterde een foto van de 'dooie teen' en de ene na de andere reactie vol afgrijzen werd getweet...
Ja, ik weet het: het is ranzig, maar ik had die foto NOOIT getweet als het een echte dooie teen had geweest. Het zou mij mijn baan kunnen kosten en het spreekt niet van enige compassie met de oorspronkelijke eigenaar van de teen. Nee, ik zou het nooit doen. Het zijn inderdaad van die ziekenhuis grapjes die ons soms niet erg genoeg kunnen zijn. Het houdt de sfeer er zo lekker in, zeg maar. Want als ouwe rotten (hoe toepasselijk!) in het vak, hebben we het meeste toch wel gezien hoor qua ranzigheid.
We hebben hier wel de hele dag lol van gehad en dat zijn toch ook vaak de dagen met een gouden randje...
Eens kijken wat er morgen op me staat te wachten, als ik weer drijfnat de afdeling op kom zetten...

Eet-proof

Het eerste (?) slachtoffer is gevallen. Nou ja, ik weet natuurlijk niet of ie gevallen is, maar feit is dat meneer hartstikke dood is.
De man at een zelfgeplukte paddestoel uit het bos en legde vervolgens het lood. Van die paddestoel want die bleek achteraf zo giftig als m'n schloeder maar zijn kon.
Toen ik het hoorde trok ik ietwat gelaten mijn ranke schouders op tot mijn oren (da's vlakbij in mijn geval) want ik vind het gewoon heel erg stom dat je je volduwt met paddestoelen uit het wild en dat je dus waarschijnlijk niet weet welk soort je wel kan eten en welk soort waarschijnlijk niet.
Nou moet ik zeggen: ik stop ook graag alles wat eetbaar is in mijn mond maar doe dat niet te pas en te onpas. Als ik in het duin loop en ik zie een scharrelkonijn dan denk ik ook niet 'ik vreet hem op', of wanneer ik op het werk tot mijn oksels in een verse wond sta dan denk ik ook niet 'ik haal er even een stukje stokbrood bij'. Nee toch?
Maar goed, het is dus reuze jammer dat meneer is overleden. Die heeft misschien wel net iets teveel naar Expeditie Robinson gekeken en dacht 'dat kan ik ook, maar dan dichter bij huis'.
Expeditie Robinson haalt bij velen de Tarzan-inside naar boven. Ze jagen daar op vis, leguanen en alles wat eetbaar lijkt of is. De beruchte eetproef die jaarlijks aan het begin van de serie terugkomt weerhoud mij ervan om me op te geven: ik weiger om koeien- of vissenogen te eten en slakken al dan niet kauwend te begeleiden naar mijn eigen maag-darmstelsel.
Dus.
Aten wij vanavond gewoon weer overpasta, met veel verse groenten, ananas en kaas, maar zonder paddestoelen!

Op de tocht

Zo'n kleine 2 weken geleden was ik de pineut net als velen land- en lotgenoten.
Snot, hoesten en wat dies meer zij, noem het en ik had en deed het. Ik blafte er lustig op los en tot grote vreugde ergernis van de Chef deed ik dit vooral des nachts als hij in z'n beademingsmasker naar adem lag te happen. Ik blafte mezelf er wakker van, om me vervolgens vol te gooien met wiebertjes en water om het hoesten tegen te gaan. Het hielp want na een dag of wat sliep de Chef weer als vanouds wat betekent dat ik gestopt was met hoesten, proesten en snotteren.
PdH, ik had het gehad voor dit jaar...
Dacht ik.
Gisterenavond rond een uur of 18.37 stipt, voelde ik mijn keel wederom dichtslippen. En da's een goor gevoel kan ik vertellen en buiten dat het ranzig is had ik ook zoiets van 'nee he, niet weer!'
Maar ja, wel dus want vanmorgen werd ik wakker in een plasje snot. De Chef keek mij meewarig aan en meldde dat hij het vannacht al in het snotje (ja, let op de woordspeling!) had gehad omdat niet alleen hij, maar waarschijnlijk de hele buurt heeft gehoord dat ik wederom het snot heb.
Ik stiefelde naar beneden en trok het keukendeurtje uit z'n scharnieren, waarachter de Chef zijn medicijnvoorraad verborgen houdt. Ik rukte de doosjes uit de kast en al ras had ik gevonden wat ik zocht: de niet afgemaakt AB kuur van de Chef. Waar hij van opknapt, knap ik waarschijnlijk ook wel van op en assertief drukte ik een pil door het doordrukstripje zo in mijn eigenste ochtendstrotje, want ik heb geen zin in weer een week me beroerd voelen en als ik m'n hoofd naar rechts of links draai dat ik slierten van snot sproei. Zo. Dus.

En nee, het komt niet omdat ik gisteren op de tocht heb gestaan op de boulevard in regen en wind om Repel aan te moedigen, ze ging zich er al schuldig van voelen maar dat is niet nodig. Wel maakte ik een foto van haar toen ze aan kwam rennen en ik moest er bijna van janken toen ik haar zag: wat een stoer 'wijf' is dat zeg: diep respect en eindeloze bewondering...


Zij liep zich het snot voor de ogen 22,1 kilometer en dus ik neem mij voor: 'ik zal niet meer zeiken over wat snot op mijn kussen'.
Maar toch is het goor.

Ranzig

Zeg niet dat ik jullie niet gewaarschuwd heb!
Dit wordt een vies verhaal. Wat zeg ik? Heeeel erg vies zelfs, bij het gore af.
Dus doorklikken naar een ander blog is aan te raden
Daar gaat ie: ik was vandaag weer op het gesticht werk -waar anders?- en werd door een collega om advies gevraagd.
En omdat ik alles weet als Opperhoofd meestal wel het naadje van de steunkous weet van de patienten, bood ik ook vanmorgen mijn geniale brein aan om mee te denken.
En dat had ik nou niet moeten doen!
Komt zo: we hebben een patient liggen -ik noem geen namen- en die gaat binnenkort een stukje voet missen.
Hoe zeg ik het netjes? Meneer heeft tenen die in staat van ontbinding verkeren. Ja, het kan verkeren ja. Maar dan anders. Gewoon dus dooie tenen. Zo dood zelfs dat er geen plaatje bij te google-en is. Da's dus heul er dood ja.
Maar. Die tenen zitten nog wel aan de voet en nu is het wachten op het moment dat we teen 1,2,3,4 of 5 een keer terug vinden in z'n bed. Of in z'n schoen. Of nog erger, in het doucheputje.
Ziet u het voor zich? Ik wel. Vanmorgen werd ik erbij geroepen en omdat ik van veel bloed en akelige wonden houd hing ik zonder na te denken ineens boven de dooie tenen van Meneer X.
Ik dacht dat ik er ter plekke in bleef: in mijn 25 jarige loopbaan heb ik dit nog nooit gezien. En geroken... Men o men, als het mijn voet was had ik er allang het fruitmesje in gezet. Of het '1000 dingen' zakmesje van de Chef.
Ik deed na deze culinaire ervaring uitgebreid verslag aan onze arts en die geloofde mij op m'n woord: insturen die hap naar het ziekenhuis. Nou is het niet zo, dat die tenen ineens zomaar zwart uit de lucht komen zetten hoor, want meneer kwam hiermee uit het ziekenhuis. Alleen toen rook je ze nog niet als je op de gang liep en nu wel. Infectie erbij waarschijnlijk. Vandaar dus. (De voet is zwart geworden na een zuurstofgebrekje als gevolg van een aandoening aan het hart, voor jullie je afvragen hoe kan dat nou en kan ik hier morgen ook mee wakker worden.)
Morgen mag meneer zijn tenen gaan uitpellen in het ziekenhuis en dan hopen we dat ie ze alle 5 nog heeft en dat de chirurg er rapide iets aan gaat doen.
Mocht het nou zo zijn dat er onverhoopt een teen uit het doucheputje steekt, dan beloof ik dat ik even een mooie foto maak. Anoniem natuurlijk.
Na afloop bedachten we met de collega's onderling weer: wat hebben we toch een leuke baan! Alleen af en toe zou je wensen dat je ipv in de verpleging, bij de gemeentereiniging zou werken, want dat is lang zo vies niet.
Zo en nu buig ik me over de vraag: wat eten we vandaag?

Lieve God...

Lieve God,

U heeft de afgelopen tijd mijn favoriete zanger Michael Jackson tot u genomen...



en mijn favoriete actrice Farah Fawcett...



en mijn favoriete acteur Patrick Swayze...



en mijn favoriete entertainer Ramses Shaffy...



Ik wil U alleen nog even laten weten dat mijn favoriete elftal Spanje is...


...

Wie schrijft...

...die blijft.
Aha, jullie kenden hem al.
Ik mag dus blijven, want ik heb mijn eerste welverdiende vakantiedag geheel gewijd aan het schrijven van een pittig epistel aan de leidinggevenden van de Chef. Ik zal niet teveel in detail treden want 'you never know wie er meeleest', maar ze spelen het bijzonder ranzig om hem weg te krijgen. Hij heeft zich ziek gemeld vanaf vorige week maandag na een gespek -waar ik onuitgenodigd en tot de tanden gewapend bij aan schoof om de Chef bij te staan- en waarin hij een verslag kreeg wat er zoal aan schort.
In het verleden heb ik al vaker pittige epistels geschreven.
Toen hij na een WAO 'keuring' waarbij hij alleen maar door zijn knieen hoefde te buigen en meneer 'de dokter' zijn bloeddruk opnam, 100% werd goedgekeurd heb ik 11 kantjes vol zitten typen met als gevolg: een herkeuring waarbij hij 100% werd afgekeurd.  Gerechtigheid!
Hij wilde echter wel graag werken voor zover mogelijk en kon aan de slag als les-assistent voor 16-18 uur per week. Dat je daarmee jezelf in je afgekeurde vingers snijdt omdat je loon tot op de cent nauwkeurig gekort wordt op de uitkering is tot daar aan toe, maar dat die zelfde baas hem nu op ranzige wijze probeert te deleten is echt te on-Kerst voor woorden. (on-Kerst ja, ik dacht; ik blijf even in de sfeer)
Ook hebben we daarna een rechtzaak gewonnen die zijn laatste werkgever uit zijn gezonde werktijd had aangespannen, o.a. omdat ik alles uitgebreid en tot in detail op papier schreef en opstuurde naar de rechter. Alweer: gerechtigheid!
O ja, de Nuon heeft ook een zaak de dag voor de zitting terug getrokken omdat ik op papier ze al het gras voor hun onder spanning staande voeten had weggemaaid. Heel verstandig dat ze zich terug trokken, want ook dit zaakje hadden ze glansrijk verloren!
En nu zijn huidige werkgever. 7 kantjes in een klein lettertype wacht hen bij terugkomst na de kerstvakantie.
Ik wacht nog even met opsturen want de Chef zelf moet ook even lezen wat ik zoal op papier heb gepletterd namens hem. De inzet nu is niet zozeer gericht op terugkeer naar zijn werk (verhoudingen zijn zeer beschadigd inmiddels en hij heeft zich tijdens zijn ziek-zijn nog nooit zo rot gevoeld) maar op duidelijkheid bij de leiding van de school over hoe men niet met werknemers, maar over en achter de rug om van werknemers praat, maar dan wel verwacht dat de Chef kan ruiken wat eraan schort.
Enne... ik durf ook best heel arrogant te zeggen dat ik goed ben op papier met bezwaarschriften en wat dies meer zij. Helemaal als het mijn lief aangaat: ik ga door het vuur voor hem; we zijn een sterk setje.
Jullie zijn gewaarschuwd ;-)
Zo, en nu neem ik voor het slapen nog een oxazepammetje want ik wil wel weer eens gewoon een nacht SLAPEN en niet wakker liggen piekeren.

Onsmakelijk sporten

Ik had het al eens gemeld toch?
Nou, dat ik sport.
Niet gewoon, maar vreselijk overdreven en over the top: sporten dus.
Want ik was vet zwaar geworden na 3 weken zomervakantie.
En dat kan niet hé, want dan past dit lijf niet meer in haar herfst- en wintergarderobe.
Dus. Ik moest wel.
Nog nooit heb ik op m'n lijn gelet; die had ik namelijk niet.
Maar nu moest ik wat doen aan het vet voordat het zich vast zou vreten in mijn heupen, buik en armen.
3x in de week sta ik op de masjienes en hang ik op en over apparaten die strategisch staan opgesteld voor hele grote spiegels.
Vanavond was ik er weer, de 3e keer pas deze week, want de rest van de week komt het er niet meer van.
Fris en fruitig op de crosstrainer met m'n blik op 1 van de 3 tv-schermen aan de wand.
Fijn! Animal Planet met het vervolgverhaal van de meerkatten. Grappig, leuk en bijdehand.
Maar vanavond was het gruwelijk.
Sta ik dus met klotsende oksels op dat ding te crossen, zie ik dat 1 van de meerkatten bevallen is en de volgende ochtend het nest even verlaat om te eten en te drinken, want anders gaat moedermeerkat dood en dat kan niet met een nest vol kleine meerkatjes.
Dus. En toen moeder-meerkat iets te eten aan het zoeken was, sloop er een andere meerkatvrouwtje haar nest in en vrat al haar jonkies op. (!) Want dan blijft zij nl de baas in de roedel... Rotwijf, die meerkatvrouw.
En ik stond erbij en keek ernaar, want m'n 15minuten waren nog niet om, dus ik moest wel kijken. Kon geen kant op. En ik werd er beroerd van. Moord en doodslag die meerkatvrouwen onder elkaar en dat niet eens op Robinson eiland. Daar knap ik dus niet van op. Zelfs niet tijdens het sporten.
Argh.
Daarna wat geroeid -2km in 12 minuten- benen en armen getraind en na 50 minuten weer op de crosstrainer om het af te leren. Weer met m'n bakkes achter dat tv scherm aan de muur. Nog steeds Animal Planet.
Wel een ander programma. Hoera.
Nu vond de dierenbescherming ergens ver weg een huis met allemaal dooie kleine hondjes en kittens in een vriezer. En als ze niet in de vriezer lagen dan lagen ze strak in de schimmel in een kast. Ook dood. Daar knapte ik dus ook al niet van op.
Zouden ze dat express doen? Ranzige programma's aanzetten zodat je nooit meer wil eten?
Niet nodig hoor, want ik val zo ook wel af.
Want dat gaat voorspoedig.
Ik weet het niet precies in kilo's want waar vet verdwijnt vormen zich spieren. ;-) Ja echt, alleen zie ik ze nog niet, maar dat is een kwestie van tijd.
Maar het komt goed met mij. Met of zonder ranzige programma's: ik vind het leuk en na amper 3 weken pas ik alweer in m'n uniformbroeken op m'n werk. Applaus ja, neem de tijd.

Verder meld ik me even af, want ik ga morgen naar m'n moeder, zusdus komt ook ivm een begrafenis vrijdag.
's Avonds pas weer terug en dan gekluisert voor Gooische Vrouwen.
Later!

Wat? Wrat!

Het is te goor voor woorden, ik stond (oke: zat) erbij en keek ernaar.
Het gebeurde me zomaar en dat terwijl ik altijd zo razendsnel kan reageren op iets.
Het kwam zo: ik was aan het werk vandaag en tijdens de koffiepauze zit ik deskundig en nauwgezet mijn banaan af te pellen.
Ik heb bedacht dat als ik volgende week in bikini wil, ik nu iets moet doen om er een beetje apetijtelijk bij te liggen. Een banaan dus en geen taart of ontbijtkoek ofzo.
Toevallig zit er rond die tijd dat wij (de verpleging) pauze hebben ook altijd een fysiotherapeut in ons kantoor te snaaien en te kijken en te proeven wat wij hebben staan aan eetbaars zijn pauze voort te zetten na net zijn eigen pauze gehad te hebben.

Afijn, terwijl ik mijn banaan pluk roept hij: ' he joh, geef mij eens een stukje van jouw bananenschil'.
Ik keek hem enkel aan en dacht na.
Ik zat te verzinnen hoe ik hem een stukje van mijn bananenschil zou moeten geven, als ik hem al een stukje van mijn bananenschil wilde geven.
'Pak maar een schaar', zei ik 'en knip maar af'.
Niet nodig dacht de fysio: hij wierp zich over tafel heen en stortte zich op mijn bananenschil!
Eikel. Nee, Schil. Ik was er beduust van en dat ben ik niet snel kan ik melden.
Hark, doe een even normaal zeg.
Het wilde hem niet lukken -ik snap het- en ik keek naar dat wat er over was van de schil.
De uitleg die volgde deed mijn reeds genuttigde banaan rap weer omhoog komen kwam er bij hem maar eens wat omhoog Bananenschil schijnt goed te zijn tegen wratten!
Wat een vieze Hark zeg, om met zijn wrattenvingers ongevraagd in mijn schil klimmen!

Ik had ineens geen trek meer, heb de schil eraf gehaald en de rest van de banaan naar binnen geduwd. Als ik morgen enorme lippen heb die ik niet herken, weten jullie waar het van komt.
(Zijn NIET mijn eigen handen mensen!)