Zalfje

Het verval zet door.
Of ik nu wil of niet, een spiegel liegt niet en al helemaal niet als je de 40 gepasseerd bent.
Op mijn 40e verjaardag kort geleden, maar weet niet meer precies welk jaar dat was zat Jongste naast me en merktte toen al op dat ik 'drempels' op mijn gezicht heb / had. Pardon? DREMPELS???
Dat slaat in kan ik u verzekeren. Hij bedoelde 'rimpels' maar het leed was al geschied.
Zaterdag was ik bij mijn favoriete anti-drempel-winkel-en-wat-dies-meer-zij omdat ik dacht: 'nu of nooit'!
Ik smeer mijn drempels en hun omtrek normaliter iedere ochtend fris doch fruitig in met Nivea. Heerlijk, geen strakke bek meer gedurende de dag, maar m'n drempels worden er niet minder van.
Tot zaterdag. De jonge, strakke, keurig in de make-up zittende dame verzekerde mij ervan dat DIT (zie foto) echt HET anti-drempel middel van het moment is.

Ik heb heel hebberig een tube aangeschaft, in discrete verpakking in mijn tas geduwd en thuis direct gesmeerd op de probleemzone's.
Want als je toch meer en meer dit ....

op je bovenlip ziet verrijzen, dan wil je wel.

Tijdens het boodschappen doen word ik nog net niet mee gescanned met die bovenlip van mij.

Ik heb goede hoop dat de drempels verdwijnen, de verpakking en bijsluiter beloven het tenslotte.

En als het niet helpt tegen mijn streepjescode, kan ik het altijd nog gebruiken voor als de parkietenzalf op is.

Varen, varen

Gisterenavond hadden we een feestje.
We hebben een stukje gevaren.
Op een boot ja, da's belangrijk het had ook zomaar ergens anders op kunnen zijn van Katwijk de Kagerplassen over en met een grote boog weer terug.
Van 18.00 tot 22.30 uur. Ik was al blij dat ik het eind niet hoefde te zwemmen.
We waren nog maar nauwelijks aan boord of ik zag iets bekends in mijn linker ooghoek voorbij komen.
Al ras wist ik het: hij was het. Hij hoorde niet bij ons gezelschap, maar de boot moest blijkbaar vol, dus was hij er ook. Ik heb niets met dit soort mensen, ik vind het namelijk bloedlink om hieraan mee te doen of me hierin te begeven. Want er is zeker meer tussen hemel aan aarde dan wij weten en aangezien mijn blik gericht is op de hemel, laat ik me hier niet mee in.
Maar ja, ik kan toch moeilijk van boord springen als er zo iemand in de buurt is. Toch ook wel een soort van interessant...
Dus ik vroeg aan de Chef: 'zal ik ff vragen of het vanavond leuk en gezellig wordt?' Chef zei 'doe maar niet'. Dus ik sms zusdus met dezelfde vraag en krijg per omgaande een sms terug. 'Ja, is goed', luidde de sms, 'en vraag meteen even waarom papa vorig jaar zo snel overleed... of nee, laat ook maar.'
Hij had vrij, denk ik want ik heb hem nauwelijks gehoord en ook het licht bleef gewoon aan.
Op een gegeven moment zat ie strak achter Jasper en begint met hem een conversatie. Maar en dat had ie kunnen weten als para-abnormale! een puber van 15 converseert niet, die zegt alleen het hoog nodige. Zo ook die van mij. Ondertussen trok ik mijn topje iets hoger op... Ik ben ook niet achterlijk natuurlijk! De Chef vroeg later aan me, wat hij met Jasper moest. 'Praten en dan meteen contact leggen met z'n moeder', reageer ik adrem. Dat dacht de Chef al. Goed, ik weet nu dat ie niet zo para-abnormaal is als hij doet vermoeden. Ik weet het eigenlijk wel zeker.
Zijn vrouw lukte het namelijk om in een onbewaakt ogenblik van een opstapje af te sodermieteren. De Chef zag het gebeuren terwijl zei uitriep; 'Zag je dat?' 'Ja, zei de Chef, 'ik zag het wel'... Had ie toch best wel even zijn vrouw kunnen waarschuwen dat dat er aan zat te komen toch?

Wel kreeg ik 'door' dat ik toe was aan 'iets nieuws'. Vanmorgen wist ik het: een nieuwe lay-out!
Ik ben erg van de veranderingen en aangezien ik de Chef niet ieder moment kan inruilen trouwens, niemand wil hem hebben..., dan hier maar weer eens iets anders...

Eerste Liefde.

Jasper onze oudste is weer terug bij zijn eerste liefde.
6 jaar lang duurde de eerste periode van de relatie en ze waren onafscheidelijk.
Zo onafscheidelijk zelfs dat de Chef hem begeleidde, bracht en haalde. Hij hoefde maar te kicken en de Chef rende voor hem.
Heel wat kilometers en tijd zit er in die relatie en we zagen Jasper opbloeien en zich vormen tot wie hij 2 jaar geleden was.
Toen was de liefde bekoeld en maakte hij het zonder pardon uit.
En ik heb er destijds niet eens over hoeven janken. Terwijl ik toch ook, maar minder trouw contact had met zijn liefde en de wederzijdse familie.
Toen kreeg Jasper een ander. 2 jaartjes duurde die en nu is ook dat over en uit.
Het kwam teveel van 1 kant en dan houdt het op een gegeven moment op.

Vanmorgen ging hij terug naar zijn eerste liefde:

Een oefenwedstrijd heette het en hij liep na 2 jaar over het veld te rennen alsof het nooit uit is geweest. Met 9-1 heeft zijn team gewonnen: 1 assist en 1 doelpunt heeft hij gemaakt. Het doelpunt werd alleen afgekeurd omdat hij buitenspel zou hebben gestaan. Dat stond hij niet, maar alle scheidsrechters zijn slecht ziend en fluiten liever de vogels uit de bomen dan dat ze goed op het spel letten. Wahaha, Grapje! Ik ben en nette, niet langs-de-lijn-schreeuwende-moeder en heb het zo gelaten. Ik bedoel: ik was er niet eens bij, dus vooruit 9-1 ipv 10-1 is ook goed.
Chef gaat weer meehelpen met de training, heeft ie nl al 6 jaar gedaan tijdens de eerste periode van de relatie. Jasper is helemaal in zijn sas, kwam fluitend thuis en is weer terug daar waar hij hoort: Quick Boys B9. Op naar het kampioenschap!
Let op de naam, Jasper wordt de nieuwe Dirk Kuyt! die is ook bij Quick Boys begonnen en kijk nu eens hoe leuk die jongen woont.

'Vrije' dag?

Soms, heel soms, moet je wel.
Opruimen. En niet alleen je eigen sokken maar ook die van de Chef en het nageslacht.
Jongste doet dit zelf, oudste kan het woord 'opruimen' niet eens uitspreken.
Geen idee hoe dat komt, z'n stembanden weigeren dienst, hij kan mij dan alleen maar met grote onschuldige ogen aankijken en je ziet hem denken: 'wat zou ze daar nu mee bedoelen; nooooit van gehoord 'op-rui-men'.
Maar we zijn goed bezig. Bed van jongste is omgetoverd in een hoogslaper, dus meer ruimte in de kamer en veel oude en te kleine kleding en zooi is weggegooid. Maar er moet ook een kastje komen voor beiden, om het ook netjes te houden. Want 1+1= nog steeds 2, anders is het binnen een week weer een pestbende.
Dus ik ging om 2 kastjes. Eerst naar de Gamma, dat zeg ik! maar daar was niets praktisch voor pubers met een opruimprobleem.
Toen naar Trendhopper. Die hadden een kastje precies naar mijn Gooische smaak.
Meisje vertelde mij dat dit een showmodel was en dat er 20 euri van de 99 af ging als ik hem zo mee wilde nemen. En ik ben gek op geld, dus ik zei 'ja', 'x2 alstublieft'. Dat ging niet, want het was de laatste. Dus een 2e kastje is besteld voor de volle mep.
Meisje laadde het geweldige kastje op een steekkarretje en scheurde ermee naar mijn verhicle. Ik kantel het kastje en meisje tilt hem onderaan op.
Had ze dat maar niet gedaan: kastje donderde bijna compleet uit elkaar en al ras zag je niet meer dat het ooit een kastje geweest was. Da's wat overdreven, maar dat houdt het spannend
Meisje stond erbij en ik keek ernaar. Ze zou kastje weer in elkaar zetten en mij vanmiddag bellen.
Dat deed ze niet Het lijkt wel of niemand mij terug wil bellen ook al is dat afgesproken! Argh! dus ik belde. Ze had nog geen tijd gehad om kastje weer tot een herkenbaar kastje in elkaar te schroeven, druk, druk, druk. En nee, er was geen mannetje voor, ze zou het zelf doen.
Ik fronste mijn wenkbrauwen en dacht er het mijne van.
Dus heb ik de Chef in de auto geduwd en meegenomen naar Trendhopper. De Chef is nl. van oorsprong timmerman dus kan dat best zelf. Er ging zelfs nog eens 20 euri af ivm wat kleine beschadigingen aan de onderkant van het deurtje, maar aangezien het bij de oudste zo is 'wat z'n ogen zien, slopen z'n handen', vonden wij dit geen onoverkomelijke ramp. Dus voor 59 euri hebben we nu een prachtig kastje. De Chef heeft hem vakkundig muurvast in elkaar geschroefd en kastje staat als een huis. Knappe oudste die dat nog uit elkaar weet te slopen! Maar zeg nooit 'nooit'. Oudste heeft mij al vaker voor raadselen gesteld. Echt een heel bijzonder kind.

Verder, even voor de statistieken: ik begon vanmorgen met de ramen voor en achter te lappen. Het halve strand zat erop, waren al maanden weken niet gelapt, door de vakantie enzo. 3 wassen gedaan en weggewerkt. Schoolspullen voor het nageslacht gekocht. En nee, dan koop je niet zomaar schriften of een agenda, daar wordt serieus over nagedacht en gewikt en gewogen of bijv. de passer grijs of blauw moet zijn.
Voetbalschoenen en een trainingspak voor oudste, want die is gestopt met basketball want hij wil toch weer voetballen. Zusdus gebeld en haar geestelijk bijgestaan bij haar sollicitatie.
Voor mezelf naar Dr Rossi geweest ivm het overlijden van papa vorig jaar en de enorme aardverschuiving die dat veroorzaakte en die ik even niet alleen te boven kwam.
Hoezo 'vrije dag?'
Morgen 'gelukkig' weer werken...

Fototje's

Tadaaa!

Dit is een auto. Onze auto welteverstaan.

Een deel ervan zoals u snapt.

Zie hier de kras tot op het bot op onze pas gespoten en uitgedeukte bumper. Made by skelterboy himself m.m.v zijn agressieve assertieve moeder. Heb ik overdreven? Het is toch een behoorlijk schadepostje, denk ik als leek.

Het mens zou mij bellen afgelopen weekend over haar WA gegevens. Nou, madam heeft ws wel gebeld, maar niet naar mij! Dus ik weet nog nix. Ik kijk het nog even aan, want ik heb deze week toch geen tijd om met die auto naar de garage te gaan en een afspraak te maken over de reparatie. Ze boft dus; ik ben nog niet boos, gewoon lekker Zen zoals altijd anders.

Op het werk zijn ze ook helemaal flabbergasted over de poging tot moord op hun 'Baas'. 1 collega dacht de handafdruk nog in mijn nekje te kunnen zien....

En last but not least: zie hier de nieuwe boxershortjes van jongste. Op het voortgezet onderwijs kan je tijdens de gymlessen, je natuurlijk niet meer vertonen in oude onderbroeken van de Hema. Niets ten nadele over de Hema integendeel, maar die onderbroeken zijn zeker 5 jaar oud en al aardig verwassen. Daarnaast groeit jongste door, hij is super slank /mager zusdus noemt hem de Koning van Biafra! Tr#t. maar toch kan je dan ook uit je onderbroekjes groeien. Ik ben niet zo van de merken, maar deze zijn wel super stoer en voor de helft. Net als de -nep-Bjorn Borg shorts van oudste. De Chef had wat moeite met die rose, maar jongste en ik zijn er erg blij mee. Morgen nog maar 2 rose bij halen. Vet cool noemen we dat.

Buurtjes

Ik klaag niet snel.
Ten eerste helpt het niet en ten tweede hebben de Chef en ik al zoveel meegemaakt dat we wel tegen een stootje kunnen.
Maar nu wil ik toch wat kwijt. Heel even maar, dus je kan nu nog stoppen met lezen.

Wij wonen in een niet zo'n groot huis met aan beide zijden buren. Da's lekker warm in de winter, scheelt een hoop stookkosten, want de buren stoken en wij genieten mee.
Afijn, de ene buren zijn schatten: rond de 70, altijd belangstellend zonder opdringerig te zijn en als er wat is zouden we zo bij hen terecht kunnen. Sjerril ligt gedurig bij hen op de vensterbank te slapen en jat de vis van hun bord als ze de kans krijgt.
De andere buren zijn een verhaal apart: alleenstaande moeder met 2 jongens. 4,5 en 9 jaar oud.
Dat ze alleen is kunnen wij niets aan doen. Dat was ze al toen ze er 3,5 jaar geleden kwam wonen.
Het jammere is dat de buurjongens altijd een enorme herrie maken. Die zijn schreeuwend verwekt denk ik, want hoe kan je anders altijd en eeuwig zoveel lawaai voorbrengen?
Het is mij een raadsel.
Vooral in het weekend. Dan staan ze om uiterlijk half 8 al te schreeuwen en te stampen en gooien met deuren en met elkaar.
We hebben nog mazzel dat ze ze niet altijd buiten zet om die tijd, want dan is de hele buurt wakker. Nu alleen wij. (Is echt wel gebeurt dat haar jongste op de plaats stond te krijsen en zij de deur op slot en gordijnen dicht had gedaan, met het idee 'dan is ie er niet'.)
Vrijdag kwamen we terug van de camping en tot onze stomme verbazing klonk er een hoop gezellig gespetter van over de schutting. De Chef keek eens over de schutting en keek zijn ogen uit. Er stond/staat op hun plaatsje een heus zwembad.
Da's niet zo raar, zie ik jullie denken. Nee, in principe niet. Ware het niet dat onze plaatsjes piepklein zijn, zo'n 25m2. Het zwembad is zeker 20m2. Dat betekent dat er naast het zwembad nu nog nauwelijks ruimte over is voor bv hun konijn en tuinstoelen. Maar da's niet mijn probleem. Ze heeft het zwembad op zaterdag geleegd (de zondvloed was er niets bij...) en weer gevuld, voor nog meer spetter plezier. (Buurjongens hebben vaak ruzie met elkaar, je zou denken: zo'n vol zwembad is de ultime gelegeheid om er 1 te verzuipen... Maar dat denk ik dan hé, ik zeg het niet hardop. Ik zou niet durven.)
Buurvrouw heeft sinds kort ook een vriend. Met 3 kinderen. En 3 + 2 = 5. En die zaten allemaal in dat enome zwembad op de piepkleine plaats.
Waar gespettert wordt moet er ook weer worden bijgevuld en aldus geschiedde: niet alleen het zwembad wordt gevuld, ook onze tuinstoelkussen en daarop slapende katten werden gewaterd. Ik zag het gebeuren vanuit de kitchen en gilde 'Hallooo!' Vriendje van buurvrouw greep in en onze kussen konden weer drogen.
Ik hoop zoooo dat vriendje een blijvertje is. Het huis is te klein voor buurvrouw + kids & vriendje + kids, dus er zal dan verhuisd moeten gaan worden. O, ik hoop het zo.
Ik kan niet tegen herrie en vooral niet tegen schreeuwende kinderen die daarin niet gecorrigeerd worden. Mijn motto was/is bij de jongens: niet schreeuwen, je praat maar gewoon dan hoor ik je ook. En dat werkt. Al 15 jaar. Dus het kan wel... maar buurvrouw weet dat nog niet.
Wij zijn dus ook blij dat de basisscholen weer begonnen zijn. Het is heerlijk rustig en er wordt -even- niet geschreeuwd. O jee, nu zie ik ze zojuist thuiskomen. Ik ga even m'n oorpluggen zoeken... Pray for me!
Later!

Dag 1 zit erop

5.44 stond er op de wekker toen ik me vanmorgen omdraaide.
'Shit, nog 4 minuten dan moet ik eruit'.
En omdat ik toch al wakker was en die 4 minuten er ook niet toe doen, ben ik eruit gegaan.
De katten gevoederd en daarna douchen. Vast ritueel als ik moet werken.
Ik was vast besloten om met de fiets dat eind -8,5km- naar mn werk te gaan, maar ik had zo rot geslapen en het was vanmorgen al akelig warm, dat ik me net optijd bedacht: op de brommer dus maar.
Ach, als ik een kantoorbaan had zou ik me schuldig voelen. Maar in de zorg komt er weinig van zitten en al helemaal niet op maandagen en na de vakantie, dus ik was vanmiddag ook blij dat ik op de brommer terug kon.

En jullie raden het nooit, wie mij belde op mijn 1e werkdag na de vakantie....
Juist ja: de Chef. Hij wilde even wat weten...
Hij heeft vandaag het bed van jongste omgetoverd in een hoogslaper, zodat jongste onder die vrijgekomen ruimte wat meer bewegings ruimte heeft. Het is mooi geworden en jongste is er ook super blij mee.

Ik ben blij dat deze dag erop zit. Maar liefst 176 mailtjes stonden er in mijn inbox, ik heb ze nog niet allemaal doorgelezen. Morgen bespreking over diverse begrotingen, ik heb ze bijna klaar... Dan nog 20 patienten dossiers die ik door moest nemen, vergaderingen enz, enz.
Het rare is, dat het ook wel weer lekker is om te werken. Het is natuurlijk 'ook niet anders'; na 3 weken weet je dat het weer uit is met de pret. Pret hebben we op het werk trouwens ook voldoende. Vaak liggen we even na 7.15 uur al blauw van het lachen en merken dan op: zoveel lol hebben we thuis niet om deze tijd. Als ik het dan thuis vertel is het lang zo grappig niet.
Laat mij dus maar, ik knap vaak nog van op ook op 't werk...

Back to basic

Veilig en wel.
We zijn er weer, gisterenavond om 18.45 stipt, meerden we aan in ons kippenhok aan zee.
Vandaag dus de gangbare dingen gedaan die een beetje huisvrouw en moeder doet na een vakantie: wassen, boodschappen doen, gerepareerde mobiel halen voor oudste en Sonja in huis gehaald.
Hoezo Sonja? De Sonja? Ja, de enige echte Sonja B.
Ik ben nl. niet meer alleen. Ik heb tijdens de vakantie kennis gemaakt met mijn alter-ego. Overal waar ik ben of ga ben ik niet meer alleen. Op de bank, in de douche, in bed, op m'n hangmatje en in bikini... Mijn buik is tot ongekende omvang toegenomen; ik heb me nog nooit zo dik gevoeld de zwangerschappen niet meegerekend natuurlijk! Gisterenavond in de spiegel op de slaapkamer was er geen ontkomen meer aan, m'n buik is te groot voor m'n brein. Dit wil ik niet.
Oke, ik ben de 40 reeds gepasseerd, dat zie je overigens niet hoor! dus ik weet dat je hier en daar wat dikker kan worden. Maar het moet wel leuk blijven natuurlijk en dat vind ik het nu niet meer.
Vanmorgen na de ochtendplas alle beetjes helpen nietwaar? heb ik de weegschaal uit zijn schuilkelder gerukt en heb hem zo strategisch mogelijk op tegen nr. 34 en 35, grenzend aan tegen 33 en 36 meegelegd. Er is tijdens 3 weken niets doen een slodig 3,5 kilo bijgeslibt! 3,5 kilo maar liefst! En 3,5 kilo poep je er niet in 1x uit met 2 bisacodlytabletjes.
Dus dan maar aan Sonja. In ieder geval ga ik het proberen, met Sonja als richtsnoer voor de lekkere recepten en tips.

Maar weer thuis, betekent ook dat zusdus weer 180 km verderop zit. Geen getut meer op de bank, geen zussen-dingen doen en alleen hardlopen... Daarnaast heb ik hier ook geen familie in de buurt, (moeders, 2e zus en broer wonen in Huizen) dus het is weer behoorlijk afkicken. Maandag wel weer werken, de dagen zijn dan ook wel weer gevuld, maar toch is het anders.
Ja, de schoonfamilie zit hier wel om de hoek, maar da's een verhaal apart. Er is dinsdag een tante van the Chef (man-lief) overleden en dat lazen we in de krant. We zijn niet gebeld ofzo, dus het arme mens is al begraven en wel.
Jongste was 1 aug. jarig en ook toen heeft DJ niets gehoord van zijn opa en oma. Geen kaartje of telefoontje, helemaal nix.
De verstandhouding is iet-wat gecompliceerd maar i.p is het contact nu 'oppervlakkig stabiel'. Breek me de bek niet open over de sch.familie, ik zou er een apart blog mee kunnen vullen.
Dit alles brengt me altijd weer zo dichtbij mijn liefde en de band die er wel is met mijn familie. Daarom mis ik zusdus ook zo, met 3 mannen en huis kan je als vrouw soms ook het gevoel hebben dat je op een andere planeet zit.
En daarom ben ik ook zo blij met jullie en mijn 'blog-leven'. Gewoon zonder dat je elkaar kent, lekker je verhaal doen en vindt je het nix, click je weer net zo makkelijk naar een volgend blog.
Dus sorry voor m'n gezeur, maar het lucht wel even lekker op.
Zo, nu ga ik Sonja's boek doorbladeren en eens kijken of ik van het lezen alleen al, wat kilo kan kwijtraken.

Ik vervolg, zij wordt vervolgt...

34 graden in de schaduw. Ben ik blij dat ik niet aan het werk ben, maar nog zit te relaxen op de camping.
Ik ben weer helmaal Zen na de moordaanslag van afgelopen maandag.
Heb van zusdus een schadeformulier gekregen en heb de gegevens ingevuld. Van mevrouw-met-een-fetisj-voor-kelen hen ik geen last meer. Ze werkt volledig mee, heeft haar handtekeing op het schadeformulier gezet en houdt zich koest. Ze zegt zelfs 'U' tegen mij, had ze dat maar eerder gedaan... Zij belt mij van het weekend om haar WA-gegevens door de geven zodat ik alles kan opsturen.
Toch ben ik er danig van onder de indruk geweest. Het kan dus idd 'zomaar' gebeuren dat je iets wordt aangedaan. In dit geval een hand om m'n keel, voor het zelfde geld krijg je een mes tussen je ribben! Ik kan me hier nu iets bij voorstellen. Het gebeurt zonder dat je het aan ziet komen en dan is het al te laat. Skelterboy zelf zie ik regelmatig, maar die kijkt van me weg. Da's niet erg, wellicht zelfs verstandig...

Laatste daagjes van een heerlijke vakantie, zie zusdus bijna dagelijks en gisterenavond zijn we samen naar Kees Kraayenoord geweest. De beste gospelzanger van NL met heel veel humor en goede muziek en teksten.
Ook hebben we een logee, vriendinnetje van Dion, die we hier altijd op de camping tegenkomen want ze wonen in H'sum. Ze is vandaag zelfs jarig, maar wilde absoluut bij ons logeren en dus komt haar moeder haar vanmiddag ophalen. Grappig om een meisje in da house te hebben; is toch echt wat anders dan alleen maar 'mannen'. Wie weet over een jaar of 5, 6... Dion en zij zijn beiden 13 nu en slapen heerlijk onschuldig samen in het slaapkamertje in de caravan. Ik lig er in de andere kamer strak naast, maar ik ben eerder vertrokken dan het jonge spul... Na het wakker worden gaan ze samen liggen DS-sen, kan het onschuldiger?

Het was/is dus een heerlijke vakantie. Ondanks het gemis van m'n ouders om de hoek en het loopje ernaar toe, het 'even' langswippen en gezellig een bakje doen... Papa zal hier nooit meer zijn en mama heeft geen behoefte om dit jaar hier naartoe te komen. Het is goed, ik snap haar wel. Pa's bodywarmer hangt naast de deur in de caravan. Als ik de caravan in kom steek ik soms even m'n neus in z'n bodywarmer en ruik ik hem. Hij woonde in dat ding als hij hier was. Is hij toch nog een beetje hier.

Haar hand om mijn keel...

Toen haar hand om mijn keel verdween, verdween ook mijn tot dan toe bewaarde rust.
In een reflex gaf ik haar een klap(je) op haar wang, want ik heb soms hele lange armen en dat hielp. Ze liet mijn keel los maar ging door met tieren. Ik was mijn Zen-gevoel kwijt en tierde terug.
Hoezo? zie ik jullie denken.
Ik leg het even uit.


Ik lag weer eens op standje 'uit' in mijne hangmat en buiten onze plek (we zijn nog op de camping) scheurt een kind voorbij op een skelter. Zo'n grote die echt heel hard kunnen. Hij ziet mijn oudste zitten en gooit de skelter in z'n achteruit en roept oudste. 1,47 seconden later hoor ik zijn skelter in mijn autobumper verdwijnen. Meer had ik niet nodig om uit mijn hangmat te komen stuiteren.
Ik haast mij naar de plek des onheils en blijf helemaal Zen. Ja echt, zo Zen zie je mij niet vaak maar ik was het. Van boven tot onder: ZEN. Terwijl zich voor mijn ogen een enorme kras tot op het bot zichtbaar wordt op onze nieuwe bumper. (In mei/juni heeft er een auto achterop ons gezeten en daarna is er een nieuwe bumper op gegaan)
Nou, da's een flinke kras.
'Wacht maar even', zeg ik tegen skelterboy, 'dan ga ik papier, pen pakken en ga ik ff mee naar je ouders'. En nog steeds Zen he!

Ik achter het ventje aan naar z'n moeder. Die wilde eerst wel even de auto zien. Dat mocht, dat snap ik, zou ik ook willen.
Weer bij de auto aangekomen wilde zij eerst even kwijt dat ik niet had moeten zeggen dat de evt. schade aan zijn skelter niet mijn probleem was, het was immers wel een probleem voor skelterboy. 'Ja, maar mijn probleem is de schade aan mijn auto en niet die aan zijn skelter, dus dat mag ik wel zeggen'. Nou nee, van haar niet dus en toen begon het.
Ze ging staan schreeuwen terwijl ik zo Zen was. Was ja, want toen ontplofte ik ook bijna.

De laatste druppel was haar hand die om mijn keel verdween. Toen ging ik helemaal uit mijn pannetje. En daar is geen parkietenzalf tegen opgewassen mensen. 'Hoe krijg ik haar los?' dacht ik. Door dus een klap te geven. Vreselijk, ik heb nog nooit een volwassen vrouw geslagen. Kijk, m'n kinderen sloeg ik iedere dag, tot het bij de wet verboden werd, maar een volwassene??? Het was vreselijk, ik schaamde me dood. We stonden daar tegenover elkaar, ik zei nog dat ik niet eens boos op hem was geworden toen het gebeurde en dat zij dus ook ff normaal moest doen. En dat ze vooral heel erg van me af moest blijven want nu had ze mij volledig over de zeik geholpen.
Weg Zen, weg relaxte Nic, weg standje 'uit'... Alles weg. Schuim op m'n mond en rood voor m'n ogen. Daar gaat m'n haar heel rot van zitten, da's zo jammer...
Toen we bedaard waren heb ik haar en skelterboys' gegevens opgeschreven en verteld dat ik later wel naar haar toekom. Ik zei ook nog dat het maar een auto is en dat ik al blij ben dat skelterboy niet over de kat heen reed, dat had ik veel erger gevonden.

Heb even een foto gemaakt van de schade voor de verzekering en gewacht tot man-lief terug kwam van het zwemmen. Die was niet blij met haar ongewenste intimiteiten t.a.v mij en gaat vanavond even mee naar skelterboy en z'n moeder. Dat wordt dan schrikken voor hen, want man-lief is heel groot en sterk en daarnaast ook rete knap, echt een enorm stuk! dubbel schrikken dus. En ik wil ook niet dat ze ineens aan hem gaat zitten, dus ik ga mee.
Nu ga ik eerst een liter koffie rectaal inbrengen en parkietenzalf smeren, want ik moet weer rustig worden...
Zo Zen als maar kan.
Zal wel even duren denk ik...

Parkietenzalf

Terwijl ik het konijnenvoer op de toonbank leg en de 2 nieuwe afgeprijsde poezenkleedjes er naast zeg ik zo luchtig en normaal mogeljk als ware het een heel brood en graag ook nog parkietenzalf.
Jongste die met me mee is, kijkt me vol verwondering aan en piept naar me 'parkietenzalf mama???' Ik kijk hem streng aan en leg mijn vinger op m'n mond ten teken dat verder vragen niet wenselijk is op dat moment. Hij doet er verder het zwijgen toe, de schat.
Truus ik weet niet of de winkelmuts zo heette, maar het had zomaar zo kunnen zijn kijkt me aan en zegt 'parkietenzalf, waar is het voor?'
Kijk, voor zo'n vraag was ik al bang. Gewoon eigenlijk ook een hele domme vraag voor een zalfje waarvan je zou denken dat de naam al genoeg zegt: PARKIETENzalf.
Dus ik weer; 'voor mijn parkietje...' Truus: 'waar heeft ie last van dan...?'
Dit word me toch echt teveel van het goede. Ik kan Truus toch moeilijk uitleggen dat ik het op m'n kont ga smeren, het kind zou erin blijven op de zalige zaterdagochtend.
'Het is voor m'n zus, ik weet het ook niet' stamel ik. Truus blert vervolgens door de winkel naar collega dat deze mevrouw -ik dus- parkietenzalf wil hebben voor haar zus en wat ze dan moet hebben?
Ik krijg een helder idee en bel zusdus even op, gewoon midden in de winkel des te geloofwaariger kom ik over. Ha zus, met mij. Die parkietenzalf voor jou, hoe ziet dat eruit?
Zusdus legt het haarfijn uit en waarempel, ze hebben het potje van 4,95 euri gewoon op voorraad. Ik reken af en haast mij naar de auto. Daar bel ik eerst met zusdus en we komen niet meer bij van het lachen. Blauw liggen we, maar ik heb wat ik hebben wilde en ook weer voldoenden inspiratie voor dit blogje...

'Hard'lopen deel 2

Op een rustig moment van de dag gisteren (van 20.00-20.30 uur) heb ik m'n Adrenaline GTS 9 aangetrokken en me in les 2 gestort: hardlopen.
Na 3 dagen bijkomen van de bijna dood ervaring met Evy men, ik heb nog nooit zo'n pijn in m'n hoeven gehad na wat lopen hebben zusdus en ik besloten les 2 anders te gaan doen.
Dus zonder Evy in m'n oren maar met het schema van haar zou het beter moeten gaan.
En idd: het ging beter. Niet zo zeer het hardlopen zelf, als wel het bijkomen ervan. Ik kon toch vanmorgen soepeler dan ooit tevoor, m'n bed uitkomen en heb geen pijn. GEEN PIJN!
Jongste ging gisteren op de step met me mee en dat leidde 'lijdde' kan ook natuurlijk lekker af. Hij moedigde me aan toen ik ingehaald werd door 3 hardlopende mannen die ws de hele dag al op hun kont hadden gezeten en energie over hadden en zei dat ik het heel goed deed. De schat die kan liegen dat het gedrukt staat daar heb ik echt wat aan...
En vanmorgen dus bijna helemaal pijn-vrij. Gewelig toch?!
Tja dat is het ook, alleen als de wind niet draait moet ik vandaag nog parkietenzalf kopen, want dat kan je voor nog meer dingen gebruiken als je toevallig geen parkiet in huis hebt...

En vanavond BBQ-en bij zusdus en haar gezin, maar nu eerst de zon in. En het leukste: ik heb nog een week vakantie en het weer blijft super!

Belangrijk Verhuisbericht!

Ja, u ziet het goed.
Ik ben weer in het nieuw. En niet zo maar nieuw, maar helemaal nieuw.
Zo'n 'lichtpunt' voel ik me nu ook weer niet en toen ik m'n blog begon verzon ik daar snel een naam bij. Nu, na 6 maanden voel ik dat het tijd is voor meer 'mijzelf' hier. Vandaar dus.
En, het wordt nog erger: ik ga verhuizen!
Dit, omdat ik hier nog meer onvindbaar wil zijn voor bekenden lees; werk, collega's en contacten tengevolge van mn functie Zo anoniem mogelijk dus.
Ik wil m'n naam uit m'n URL en ga die veranderen in hoezoblont.blogspot.com
Dan weten jullie dat en kunnen jullie mijn naam in jullie instellingen veranderen.
Een beetje snel graag, want ik kanniewachtnie.
Over... eh... 5 uur... eh... dagen ga ik om en zal ik niet meer te vinden zijn via de oude instellingen.
Zeg niet dat ik jullie niet gewaarschuwd heb!
veel plezier verder met mij... hum, hoe kom ik erop; plezier met mij? blont dus

Adrenaline GTS 9

Aan de schoenen zal het niet liggen.
Adrenaline GTS 9 medium van Brooks. Ik had er nog nooit van gehoord, maar ze schijnen al mijn afwijkingen die ik in de stand van mijn voeten en enkels op mijn ranke benen heb, te corrigeren en daar zijn ze voor.
Zodat ik fris en fruitig 's Heren wegen kan afrennen met Evy in mijn oren en zusdus aan mijn zij.
Gisterochtend les 1 gedaan. Evy vroeg na 1 minuut rennen al, voor wie of waarvoor ik het ookalweer deed. Ja, dat vroeg ik mij daarna ook erg af. Wat een pijn zeg. En da's niet goed lees ik bij zusdus haar reactie's.
Dus we gaan het anders aanpakken en starten met lopen en afentoe rennen. Zusdus en ik hebben nog ruim 1 week om het samen te doen, dus dat doen we dan ook nu het nog kan.
Die schoenen ja, die hebben een vermogen gekost, ik heb de prijs niet eens in zijn geheel aan man-lief durven te vertellen. Sommige dingen vertel je in etappes, de prijs van mijn Adrenaline GTS 9 dus ook.
Omdat ik al bekken klachten heb en een zere achillespees is het verstandig om niet op m'n Birkenstock teenslippers te gaan hardlopen, maar dat ik op goede schoenen loop. Aldus geschiedde.
Ik heb een loopanalyse laten doen en onder camera bewaking op meerdere schoenen een stukje gerend met het zweet in mn reet, want ik had juist die ochtend een bijna dood ervaring met Evy gehad zodat daarna bekeken kon worden welke schoenen mijn voeten het beste corrigeren en het lopen in de toekomst zo blessure-vrij mogelijk moeten maken.
En dat kost dus wat.
Daarbij hebben zusdus en ik direct een armband-voor-je-mobiel-met-daarop-Evy gekocht. Dat loopt beter dan dat je Evy in je handen moet houden. Je zou anders zomaar de neiging kunnen krijgen Evy halverwege les 2 ofzo te euthaniseren en dat wil je niet, dan wordt het nooit wat met die conditie van mij.
Vandaag rustdag, morgen ga ik aan de gang met mijn Adrenaline's. Met die naam alleen al, loop ik over een klein jaar de hele, halve, kwart, helft van een kwart...Marathon.
Het begin is er...

Eetstoornis en moordgedachten

Is de wespenlaag nog niet gearriveerd hier op de camping dan hebben we wel een ander probleem.
Muggen. En wat mij betreft heel speciale muggen. Wanneer ik ter bedde ga, check ik de gehele caravan en voel mij veilig en mug-vrij. Ik wordt echter vele ochtenden wakker met van die bulten op de meest onmogelijke plaatsen. Staat ook zo stom als je je in bikini op een bedje drappeert met muggebulten op bil of achillespees. Het jukt als de schurft dus rustig liggen is er dan ook niet bij. We hebben een muggenbultendrukker en dat scheelt nog wel een beetje.

Vannacht had ik een probleem: Een mug met een eetstoornis. Echt waar, ze bestaan.
Je kent ze wel. Ze hangen helemaal heamodynamisch stabiel van jouw bloed aan het plafond en hebben nooit genoeg: ze blijven rond je kop zoemen en verklaren je de oorlog.
Dat betekende dat ik vannacht om 03.00 uur op muggenjacht moest, er 2 euthaniseerde en daarna een uur wakker lag mijn moorden lag te overdenken. Nee dus
De jongens zijn ook weer een aantal bulten rijker, maar ach die hoeven niet op een ligstoel in bikini...
Nu breekt de zon door op deze stralende maandagmorgen. Normaal sla ik de maandagen het liefst over ivm de drukte, nu kan de dag mij niet lang genoeg duren.
Leve de vakantie dus en ik laat de muggen voor wat ze zijn. Vanavond nieuwe muggen, nieuwe kansen. voor mij natuurlijk, want ik heb de smaak van het moorden te pakken

Het klopt weer.

Je kent het misschien wel.
Het gevoel dat het klopt.
Eindelijk weer klopt.
Ik heb dat nu ook, eigenijk alvanaf gisterenavond 22.33 uur stipt.
Toen meldde zusdus dat ze er weer was. Thuis. Veilig en wel uit het verre France.
En het euvel wil dat ik om de hoek op de camping zit, waar wij ooit onze mannen hebben leren kennen. vandaar dat we ook zo achterlijk ver uit elkaar wonen
En dus klopt het nu dus weer.
Ze is weer in de buurt en ik zit nu bij haar op de bank, 2 weken afwezigheid bij te kletsen.
Ik heb nog 2 hele weken vrij en dus hebben we nog voldoende tijd om elkaar te zien, te ruiken en te irriteren. 2 hele weken!
Er is reeds 1 BBQ gepland met z'n allen. Bij haar in de tuin inclusief mannen en kinderen. Ik denk dat wij dan aan een tafeltje apart gaan zitten...

Griep

Hij komt, hij komt.
Of eigenlijk: het komt.
Griep, de griep. Die Mexicaanse welteverstaan.
Reeds 1 dode hier in NL en de vraag is niet of het erger wordt, maar wanneer het erger wordt.
Zo ook op het werk: vorige week spoedoverleg geef me 1 goede reden waarom ik in mn vakantie over mn werk begin?! en 6750 mondkapjes met filter, 5000 handschoenen, netzoveel mutsjes, haarkapjes dat beloofd nog wat, gaat mn haar heel rot van zitten handalcohol, spatbrillen en wat dies meer zij besteld.
Eind augustus zijn we de klos. Ik weet niet hoe ze het in het gesticht het gaan doen, want als de verpleging ook ziek wordt moeten ze naar huis en mogen pas weer werken na minimaal 1 week.

Maar nu dus vakantie.
Man-lief niest net, ik was blij dat ik uit de wind zat.
Niet normaal meer.
Hij zit hier in de natuur en gedraagt zich daar ook naar. Niezen dus zonder dat je iets voor je treiter houdt: de plantjes hoeven geen water meer, die leven een week van zijn snot.
Ik zeg nog: doe dat nou niet, ik vind het ranzig. Hij kijkt me aan en geeft aan dat ie kramp krijgt als ie het moet ophouden. Ik waarschuw hem voor de griep, de Mexicaanse ja!
Wacht maar als hij over een week of wat plat ligt: want een man met griep en dan heb ik het nog niet eens over de Mexicaanse die gedragen zowiezo al terminaal. Dat beloofd dus nog wat.
Als er normaal al 1 virusje langsdenderd heeft man-lief hem te pakken. Nu zal zijn eigen campingsnot hem achtervolgen, ik voel het aan m'n plas.
Ik houd u op de hoogte.

Snappie?

Hij snapt het niet.
Dat kan. Hij snapt wel meer niet.
Man-lief en ik kijken naar het NOS journaal en het weerbericht.
Vooral dat laatste is iets wat je maar beter op de voet kan volgen als je in NL op vakantie bent.
En dus keken wij het weerbericht.
En hij snapt het niet.
Hij snapt niet dat het overdag aan de kust koeler is dan in de Achterhoek en dat het des nachts warmer is aan de kust dan in de Achterhoek.
Ik snap het wel. Da's niet zo verwonderlijk hoor, ik ben hartstikke snugger en heb dat soort dingen razendsnel in het snotje
De zee mensen.
De zee.
De zee zorgt er overdag voor dat het koeler is aan de kust en dat het in de nacht warmer is.
Niet zo moeilijk toch? Waar de zee al niet goed voor is. Je eigen airco om de hoek en wat doen wij?
Wij gaan in de heetste tijd van het jaar naar het heetste deel van het land.
Wel lekker is dat het 's nachts nog aardig afkoelt zodat wij uitgeslapen fris en fruitig de ochtend weer kunnen beginnen.
De warmte houdt nog even aan en ik geniet nog even lekker verder.
En man-lief? Die zegt dat ie het inmiddels wel snapt... dan is ie tenminste van mijn gezeik af, ik ken dat van hem

Smeren&keren...

Eindelijk weer internet. We zijn nog meer zeker van de zon, dan van het internet en da's heel bijzonder toch in NL?
Gisteren hadden we een regendag en dat hadden er velen, zelfs in ver-weg-France. Dus het ligt er niet aan dat wij in de Achterhoek verkeren.
Vandaag schijnt de zon dat het een lieve lust is. Heerlijk, heerlijk, ik ben er zo aan toe.
Het Samos-bruin is aan het terug keren, want dat was al aardig verdwenen.
In nestel mij in mijn hangmat met een boek of kussen.
Smeren & keren is mijn motto: het schijnt een hele warme week te worden.
Ik heb het verdient al zeg ik het zelf.
Jongens gaan lekker hun gang in het meer of in het zwembad en man-lief keutelt wat. Heeft zelfs afgewassen vanmorgen in een onbewaakt ogenblik. Ik ben heel stil in een hoekje gaan zitten om dit hystorische ogenblik niet te verknallen.
Daarna heeft hij de was gedaan en is met de jongens weg geweest. Ik heb als dank, de was daarna maar opgehangen, ben ook de rotste niet in mijn vakantie.

En nu meldt het nieuws dat Ferdy E. dood is. Ik had bijna zo iets van 'ach, wat sneu'. Toch rot als je onder een vrachtauto aan je einde komt. Nog rotter is het om door een ontvoerder een kogel door je lijf gejaagd te krijgen.... Hij was destijds in oorlog met de NL-se samenleving, zei hij. Da's een goed excuus neef...
Ik ben deze week in oorlog met de zon. Da's een veel nobeler streven.
Smeren & keren: ik hoop dat ik het volhoud.