Crasch

Dinsdagmiddag op weg naar huis, zit ik fris en fruitig in de zon op m'n witte scootertje.

Ik kwam net bij een zieke collega vandaan en was nog enigszins onder de indruk van haar pruik en het gemak waar ze over haar "chemo-coupe '40-'45" spreekt. Enorme bewondering heb ik voor haar om de kracht die ze uitstraalt als ik bij haar aan tafel zit en ze verteld over wat ze voelt en de volgende chemokuur die voor vandaag op het programma stond.

Afijn, ik rijd dus naar huis en terwijl ik bijna stapvoets een straatje uit kom rijden, want er komt een kruispuntje aan, gebeurt het.

Een puber met 3 hersencellen, waarvan er zeker 2 hersendood blijken te zijn, komt van links en voor ik hem uberhaupt in het snotje heb, (er staat een huis voor) zit ik er boven op.

De l.ul.

Ik klap met mijn prachtige smoelwerk op m'n scherm; m'n knieën klappen tegen m'n kuip aan en ik sodemieter met scooter en al om. Terwijl ik struikelend van die scooter schiet, staat de hersendode puber al naast die van hem en achter hem staat een evenzo hersendode puubster te krijsen dat ik best had kunnen remmen. Nou meid, dat had jouw hersendode pubervriend beter kunnen doen, want ik kom van rechts.

Uit alle hoeken en gaten komen er mensen aan en ondertussen maak ik foto's van de crash met mijn o-zo-handige-alles-kunnende-onmisbare-iPhone, om de situatie goed op beeld te hebben voor de hersendode puber zijn aan gort gereden scooter uit beeld sleurt.

We wisselen gegevens uit; ik negeer de hersendode vriendin van de puber omdat zij hard genoeg schreeuwt en dus voorlopig wel in leven zal blijven. Ze mankeerde echt niets hoor, in ieder geval niet aan haar stembanden.

's Avonds komt de veroorzaker met zijn vader bij mij thuis om het schadeformulier in te vullen. Aan alles blijkt dat hij (de vader) vindt dat het eigenlijk wel MIJN schuld is dat zijn hersendode zoon op mij is geklapt. Ik had 'dit' niet gedaan en ik had 'zo' gedaan en dus had zijn zoon er niets aan kunnen doen dat hij mij geen voorrang had gegeven.

Ik zei alleen maar dat ik de discussie niet aan wilde gaan en dat de verzekering het uit mag zoeken, daar worden ze tenslotte voor betaald. Het bleek dat deze aanrijding niet de eerste is van de hersendode puber en vaders vroeg of ik all-risk verzekerd was/ben en of we het op een akkoordje konden gooien. Wat een eikel zeg! Ik ben trouwens niet all-risk verzekerd en buiten dat, ga ik niet mezelf naaien door m'n no-claim ervoor op te geven.

Gisteren ben ik bij mijn verzekering langs geweest en zij zeggen: gelijkwaardige kruising, rechts heeft voorrang. Appeltje-eitje, wat hun betreft en ze schreef een aansprakelijkheidsverklaring voor me die de verzekering van de hersendode puber vandaag binnen heeft gekregen.

Mijn schade is zeker 800.- euro, want het verhicle is ontzet, m'n voorkap is gescheurd en er is veel krasschade.

De scooter van de hersendode veroorzaker ligt meer aan gort, want de brokstukken vlogen eraf. Ik zeg: 'dat heb je toch nog goed gedaan Zara!'

Mijn lijf is blont en blauw en op de raarste plekken ontdek ik kleuren en bulten die er normaal niet zitten. Het lijf en dan vooral mijn armen zijn stijf (voor een vrouw echt heel onhandig!) en m'n lip is geschaafd rust is gewenst maar mijn brein heeft niet onder de klap geleden. Dat is fijn.

Gelukkig kan ik nog wel rijden met m'n scooter en dus ging Zara de volgende dag gewoon weer naar het gesticht.

Vanaf morgen lekker 4 dagen vrij om verder op te knappen.

'k Ben er aan toe, mag ik wel zeggen.

Avonddienst

Dat je dan zaterdag ochtend gebeld wordt met de mededeling dat de latedienst ziek is.

En dat ze echt iedereen gebeld heeft, maar niemand kan werken die avond...

En dat er een pleeg nodig is, want er moet altijd minimaal 1 pleeg aanwezig zijn tijdens een dienst.

Tja, wat doe je dan?

Dan bel je de hoofdzuster en laat die nou net, de eerste mooie zaterdag van dit jaar, geen afspraken te hebben staan... Dus ik toog halverwege de middag richting het gesticht om weer eens ouderwets aan het bed m'n trucjes te gaan vertonen.

Het lukte warempel nog aardig ook!

Geen doden en/of gewonden gevallen en slechts 1 blunder begaan...

Er moest een meneer van het neuro-team naar toilet. Die man kan niet praten en behalve zijn naam weet ik niet veel van hem want hij ligt niet op mijn team. Maar -ik ben ook de rotste niet- iemand op toilet helpen lukt nog wel.

Dacht ik.

Meneer deed de transfer rolstoel naar toilet zelf en ik sjorde vervolgens zijn broek naar benee. Daar ben ik wel heel goed in, bleek.

En het plast ook wel zo prettig.

Ondertussen drapeer ik zijn -te lange- overhemd boven de toiletzitting om hem droog te houden en laat meneer discreet even alleen.

Na een minuut of 30 5 ga ik terug de toilet in en zie meneer reeds staan. Da's niet de bedoeling want dat mag hij alleen onder toezicht.

Op de vraag of 'het' (whatever 'het' dan ook mag zijn) gelukt is, kijkt hij mij wazig aan.

Ik kijk wazig terug en mijn blik volgt zijn handen naar zijn kruis...

Mannen!

Al ras snap ik waarom meneer is gaan staan bij het toilet en waarom hij met zijn handen in zijn kruis staat te tasten.

Als jullie beloven niet te lachen, vertel ik wat er aan het 'handje' was.

Oke, niet lachen.

Komt ie: Meneer droeg een luier met plakstrips en die wilde hij uit voor het plassen.

Ik had die hele kloterige luier echter niet zien zitten, want die werd uit het zicht gehouden door zijn veel te lange overhemd.

Gottegottegot...

Ik frunnik de plakstripjes los, sjor de luier uit en laat meneer nogmaals neerkletteren plaatsnemen op de toilet.

Pffftt...

Na weer 30 5 minuten belt Hr. en er spreekt enige opluchting in zijn ogen als ik de toilet binnenkom.

Ik snap waarom...

Afijn, ik heb me uitermate vermaakt zaterdagavond.

De portier bakte een patatje voor ons met een kroket ; ik wisselde infuuspompen met m'n ogen dicht; hielp patiënten naar bed terwijl ik luidkeels alleen maar 'hup' riep en maande een puber van 20 dat hij voor 23.00 uur binnen moest zijn. Kortom, het liep als een tiet!

Ja ja, ik durf het best hardop te zeggen.

Komend weekend moet er alleen niemand ziek worden want zaterdag ben ik in de nieuwste en leukste winkel van Nederland te vinden.

Verder ben ik voor af en toe een andere avond best te porren...

Afscheid van vroeger

Hoe het komt weet ik niet precies.

Misschien omdat ik ouder wordt...? Nou ja... een beetje dan.

Misschien omdat er steeds meer (jonge) mensen om ons heen overlijden en ik besef dat niemand de garantie krijgt dat je minstens 80 wordt...?

Wellicht ook omdat m'n mams 77 is geworden zaterdag en dat dit al vele jaren meer zijn dan artsen, familie en wij als kinderen ooit verwacht hadden...

Ik merk aan mezelf dat ik zo met 'vroeger' bezig ben; meer dan ooit tevoren.

Veel dingen, gebeurtenissen en plaatsen waar ik gewoond heb en opgegroeid ben, wil ik nu indrinken en terug halen door er lichamelijk aanwezig te zijn.

Zo scheurde ik zondagochtend, voor ik naar huis terug ging, de vesting van N.aarden door, om weer met eigen ogen te zien, waar m'n basisschool staat en hoe het er nu uit ziet. Het stadhuis te zien waar G. en ik getrouwd zijn om daarna de straatjes door te rijden waar ik vroeger als kind gelopen heb en me veilig voelde en waar ik kind kon zijn. In het oude politiebureau in de vesting zit nu de hoofdredactie van H.appinez en inwendig moest ik erom lachen... De vesting is trouwens echt een yuppen-dorp geworden; je betaald een vermogen voor een lullig optrekje en parkeren is een crime. Nog altijd voelt het als 'mijn' vestingstadje, want daar liggen wel mijn roots en ik kan er momenteel geen genoeg van krijgen...

Toen ik de vesting uitreed en ook nog langs het huis kwam waar ik mijn puberjaren heb doorgebracht zuchtte ik ongemerkt diep.

Vroeger...

Wie had kunnen denken dat m'n leven zou gaan lopen zoals het gelopen is en loopt? Ik niet.

Wie had kunnen denken dat ik na bijna m'n halve leven alweer aan de kust te wonen, nu zo mijn roots mis? Ik niet.

Komt het omdat ik de tijd dat m'n mams nog bij ons is, extra wil genieten van haar en van het 'bij haar kunnen zijn'?

Ik denk er nog maar niet aan en geniet vooral van het nu van vroeger.

En diep van binnen weet ik ook dat ik vroeger niet kwijt zal raken, omdat het geluk en het kind in mij van toen (en nu) niet af te pakken is maar voor altijd blijft...

De bruiloft die iets anders verliep dan gepland...

Ja ja, weten jullie het nog?

Dat van die bruiloft waar G. en ik de ganse dag voor uitgenodigd waren?

Die bruiloft ja.

Nou, die liep even iets anders dan verwacht, helaas.

Want 6 dagen voor die bruiloft ging ineens de neef van G. dood.

Nou ja, ook weer niet ineens want hij was ernstig ziek en kans op genezing was er ip niet meer...

52 jaar is neef P.iet geworden en over 3 weken zou/zal hij opa worden...

Afijn, de overleden neef is begraven op - u raadt het al- de dag dat onze buren trouwden.

Ja en dan ga je dus eerst naar de begrafenis van de dode neef om daarna twee uurtjes thuis bij te komen om vervolgens naar het feest van de buurtjes te gaan.

Het viel niet mee.

De begrafenis verliep wat anders dan gebruikelijk is in dit kustdorp, maar was wel helemaal zoals P.iet was en het wilde. Sowieso is het vreselijk om zijn vrouw te zien die te jong haar man begraaft; je tante te zien die haar zoon moet begraven; de zwangere schoondochter te zien die weet dat haar zoon en stamhouder nooit zijn trotse opa zal leren kennen die zo naar zijn 1e kleinkind uitkeek...

Het verdriet van de kinderen, broers, zussen, familie en vrienden en het ongeloof bij het graf dat een leven en lichaam in 4 maanden tijd afgebroken werd en voorbij is...

Het verdriet van G. die met deze neef en diens broer is opgegroeid en nog altijd veel contact heeft/had met hen... het valt niet mee.

'Van leven ga je dood', zeggen ze en dat is waar maar soms snap ik er helemaal niets van....

Het feest van onze buren was gezellig, maar om 22.00 uur zaten G. en ik er doorheen en zijn we naar huis gegaan. De buurtjes snapten het gelukkig wel en we zijn blij dat we er toch even bij konden zijn.

Ik lag vlak daarna waterpas en zodra mijn hoofd m'n kussen raakte, was ik weg...

Van het Wilhelmus heb ik niets meer mee gekregen...

De Sushibar van DJ

DJ had al zijn zak- en verjaardagsgeld bewaard en wist ineens wat daar van gekocht moest gaan worden.

Een waterschildpaddenonderkomen.

De Chef vond dit echter geen goed idee, want als je een beetje goed voor die apparaten zorgt, kunnen ze zomaar 50 jaar oud worden en mee de kist in moeten . Dat werd het dus niet.

Al snel daarna wist DJ het helemaal; een aquarium moest het zijn!

Na uitgebreid lezen op internet en het ondertekenen van het ik-verzorg-ze-zelf-contract (hij moet de verzorging echt helemaal zelf gaan doen) werd er begin deze week een aquarium gekocht met alles erop en eraan. Voor een vermogen werd er aan noodzakelijke attributen aangeschaft, want je wilt toch ook niet dat je tropische visjes het lood leggen na 1,5 dag.

Inmiddels is Zara zelf ook rete enthousiast geworden en ik lees me een slag in de rondte over alles wat vinnen heeft en een beetje zwemmen kan.

Zo las ik ook dat je de bak beter kan laten schoonhouden door vissen en waterdieren die hiervoor gemaakt zijn dan dat je zelf met een sopje aan de slag gaat, om het glas en water helder en doorzichtig te houden.

Aldus geschiedde. Ik deed DJ 10 vuurgarnalen cadeau die als eersten de sushibar mochten gaan bewonen. Ik ben namelijk gek op garnalen.... gnagna...

Een dag later werden er 2 vijfstreepbarbelen gekocht die een dag op de bodem hebben liggen bijkomen van de verhuizing.

Gisteren bij het krieken van de dag snelde ik in mijn onderbroekje richting de sushibar om tot mijn verbijstering te constateren dat er een vuurgarnaal op zijn/haar zij 'zwom'. Ik sloeg een kruisje en liet DJ het lijk verwijderen en voeren aan de katten opbaren in de groene kliko.

Vervolgens werden er nog 2 zwaarddragers, 3 bijlzalmpjes en 2 borstel-algenetertjes gekocht. Voor de sier en ter onzer en uwer vermaak, zwemt er nu ook een dwergklauwkikker door de sushibar. O ja, 2 grote glasgarnalen mochten ook meeverhuizen, in het kader van 'hoe meer garnalen, hoe meer vreugd Zara heeft '

In de loop van de middag zagen wij tot onze ontzetting de vuurgarnalen een voor een het lood leggen. De opruimers in de sushibar doen hun werk goed en vreten de vuurgarnalen met zorg op.

*slik*

Vanmorgen zag ik er nog 2 zwemmen van de 10... gaat lekker zo, maarnietheus.

Afijn, de andere vissen, kikker en garnalen hebben het naar hun zin.

DJ en ik ook, straks mogen er bloedlarfjes ontdooit worden en door de sushibar geschept worden.

Het enige waar wij ons zorgen om maken is om de blik in de ogen van de Chef; hij is namelijk ook heel gek op vis, maar dan vooral als die in de pan ligt en daarna met een snufje kruiden op zijn bord beland...

Ik sla alvast nog maar een kruisje...

Ja, ik wil... toch?

Volgende week om deze tijd, sta ik me in mijn wurghempje te wringen voor ik een keurig hansopje aantrek.

Volgende week om deze tijd, hopen de Chef en ik op een stralende dag en wij niet alleen...

Volgende week om deze tijd, komt de kapster aan huis, want m'n haar moet in de plooi en wel de hele dag!

Volgende week om deze tijd, laten we de stropdas van de Chef maar voor wat hij is en laten we het bovenste knoopje tot de navel open.

Wat is aan volgende week om deze tijd aan de hand, zie ik jullie denken?

Volgende week om deze tijd trouwen onze buren.

Dat is fijn.

Sinds 2 jaar heeft onze buurvrouw een vriend en volgende week gaan ze trouwen.

Hoezee !

Echt een intensief contact heb ik niet met ze, behalve over de schutting en hier en daar eens een uitbundig 'hallo' en 'dag'.

De keren dat we bij elkaar een bakje van het een of ander deden, zijn op 2 handen te tellen, hoewel de Chef er wat vaker over de vloer komt om ze qua timmerwerk zegt ie soms uit de brand te helpen. En daar ging het waarschijnlijk mis. Want, wie nodigt z'n buren nu de g.ganse dag uit voor hun bruiloft, als je nog niet eens weet hoe de buurvrouw echt heet?

Die buurvrouw ben ik dan weer.

Op de enveloppe stond namelijk de naam van de Chef en de naam van iemand anders.

Ik dacht nog, 'daar kom ik mooi vanaf' en wenste de Chef met een helderziene geest alvast fijne dag met 'Nicolien'. De Chef is er echter van overtuigd dat het de bedoeling is dat ik met hem meega want een sluitende verklaring voor wie 'Nicolien' dan wel/niet is, kon hij me ook al niet geven... Ja ja...

Afijn, toe maar, whatever, what's in a name....

Volgende week om deze tijd, hebben wij dus een bruiloft.

Ik houd m'n hart vast voor de huwelijksnacht en twijfel of ik beneden op de bank zal gaan liggen.

Want regelmatig heb ik die neiging ook, als de buurvrouw luidkeels uitbreekt in het Wilhelmus. En dan alle coupletten.... Onze slaapkamers grenzen namelijk strak aan elkander. Daar hebben ze in 1939 even niet aan gedacht toen deze kippenhokken gebouwd werden. Toen werkten vaak nog alle mannen op zee en waren geluiddichte slaapkamerwandjes niet nodig...

Tja... het wordt een lange... lange dag volgende week om deze tijd.

Ik zeg 'laat maar komen, ik heb er zin in'!

En tot die tijd hoop ik ergens geluiddichte oordoppen te scoren.

Ge-wel-dig, klonk het uit zijn mond...

De eerste werkweek zit erop.

Pffft.... hoorde ik regelmatig afgelopen week, want het viel toch helegaar niet mee zeg!

Om 6.10 ging zijn wekker en 20 minuten later zat meneer op de fiets richting het buurtdorp.

Klein half uurtje fietsen op puber-tempo, over een afstand die jij en ik makkelijk in 20 minuten af zouden leggen. Maar puberzoon hoor je niet en dus houd ook ik wijselijk mijn mond!

Wel werd ik de eerste werkdag ietwat onrustig toen puberzoon om 17.30 u nog niet thuis was.

Het was een lange lange eerste dag.

Zo ook de tweede dag... maar de derde dag was hij toch al wel om 16.30 u thuis!

Donderdag moest er naar school gegaan worden. Dat is namelijk wel handig als je een opleiding volgt. Dan hoort school daar als noodzakelijk kwaad echt bij.

Die school is echter aan de andere kant van Nederland het buurdorp van het buurdorp, zeg maar 12 km verderop, dus meneer mocht met de bus.

Bus, wtf is een b u s...?

We gaan nooit met de bus, dus ik puzzelde op internet de juiste route en busnummers bij elkaar en schreef die in blokletters op een briefje.

Ook was er een OV kaart nodig.

'Pies of keek' denk je dan, maar niets van dat al want bij de ene winkel kan je een OV kaart kopen om vervolgens het halve dorp door te fietsen om die kudtkaart op te kunnen laden! Ik snap werkelijk waar niet dat dat nou niet in 1 en dezelfde winkel kan. Ligt dat aan mij of is het soms/vaak/meestal zo onpraktisch geregeld in Nederland?

Alsof ik niets anders te doen heb...

Het ging trouwens helemaal goed met de bus en de puberzoon en zelfs de OV kaart werkte zoals hij bedoelt is.

Vrijdag was ook voor puberzoon de laatste werkdag van de week en via twitter las ik dat hij na het werk aan het bier hing.

Schijnt daar gewoonte te zijn.

In plaats van bloemen ofzo.

Voor zijn moeder ofzo...

Afijn, hij kwam ladderzat enigszins rood aangelopen thuis want puberzoon is geen bier gewent na een dag hard werken. Hard werken was ie trouwens ook niet gewent... toch hoorde ik de magische woorden vanaf de bank uit zijn keel omhoog komen dat hij het ge-wel-dig vond.

Ben er alleen nog niet achter of hij daarmee het werk of het bier bedoelde...

Stil in mij...

In dezelfde laag blubber kan de een het gevoel hebben dat het water hem aan de lippen staat, terwijl de ander makkelijk zijn weg vind en er niet door gehinderd wordt.

Ik ken dat gevoel en vraag me soms af hoe het komt dat ik me bepaalde dingen en gebeurtenissen zo aantrek en er van slag door kan zijn, terwijl anderen er zoveel makkelijker doorheen rollen...

Het is de laatste tijd nogal eh... stilletjes hier.

Dat is niet voor niets.

Wanneer ik niets te melden heb, of jullie niet wil vervelen met inside information, dan kan ik beter m'n klep houden, dacht ik zo.

Daarnaast was ik gewoon druk.

Want, aan het werk.

En moe of zoiets...

En gisteren zelfs aan de studie.

In Den Haag, bij de concurrent, met gezellige collega's van ons gesticht en het concurrerende gesticht, vlakbij haar...

Samen met een collega dwars door de stad gescheurd; veel geleerd, ge-rollen-spelt ik had actrice moeten worden!> en enorm gelachen.

Heerlijk zo'n dag tussendoor en er nog iets van opsteken ook...

Zou vaker dit soort daagjes moeten hebben, gelukkig staat er nog een wondcongres op het programma en heb ik in november zelfs 2 dagen Kurhaus-symposium in het verschiet...

En hier ga ik eens uitgebreid over nadenken. Of en welke bruggen ik wil en kan verbranden...

Fijn weekend!