Je hebt van die dagen

Je hebt van die dagen dat je meer dan genoeg onderwerpen hebt om over te bloggen.
Je hebt ook van die dagen dat je geen idee hebt waarover je moet bloggen.
Ik kan u melden: dit is zo'n dag.
Geen idee wat ik wil delen met jullie.
Ik zou jullie kunnen vertellen dat het best een lekker dagje was op het werk en dat ik tussen naald en spuit door ook nog een Sint gedicht in elkaar heb zitten flansen voor een behoeftige collega. Maar dat doe ik niet.
Ik zou jullie kunnen vertellen dat ik na het werk meteen maar boodschappen heb gedaan en eten heb gehaald zodat de Chef kon koken terwijl ik zweet in m'n reet sportte van 5 tot 6. Maar dat doe ik niet.
Ik zou ook kunnen vertellen dat de Chef in een dip zit omdat z'n eikel van een leidinggevende hem eruit probeert te werken, maar geen poot heeft om op te staan. Daarnaast zit hij als WAO-er in een beschermde positie, maar het maakt het niet makkelijker voor de Chef. Maar dat doe ik niet.
Ik zou ook kunnen vertellen dat ik me zorgen maak over de Chef door deze hele toestand en omdat hij nu ook weer zoveel pijn heeft omdat hij gezegend is met o.a velen soorten reuma. Maar dat doe ik niet.
Ik zou misschien kunnen vertellen over een blog die ik donderdag las en precies de woorden zegt die ik al tijden lang diep van binnen voel. Maar dat durf ik niet.
Ik kan ook vertellen dat ik zo aan vakantie toe ben en dat ik er soms zo de schurft van heb dat ik 4 dagen moet werken maar ja, de Chef heeft er ook niet om gevraagd... dus dat doe ik ook maar niet....
Wat ik wel kan doen is al die gevoelens met jullie delen door een schilderij die ik maakte en die dit alles uitdrukt. Het origineel is van Christa Rosier, ik ben weg van haar werk en heb o.a deze nageschildert en op een prominente plaats in de kamer hangen. Ik denk dat ik dat maar doe...

Onderschrift van Christa bij dit schilderij: Een huilende vrouw staat met uitgestoken arm naar boven. In haar hand een verkreukeld stuk papier, dat de vele onverhoorde gebeden symboliseert. Uit de houding van deze vrouw spreekt gebrokenheid; haar wereld staat stil, ze ziet geen uitkomst meer. Letterlijk staat ze met haar gezicht tegen de muur. Daarom ziet ze niet het licht dat op haar valt; het licht dat een teken is van God's aanwezigheid en troost. Die troost zal ze niet ervaren als ze zich niet eerst omdraait.

Soms, heel soms, durf ik me niet eens om te draaien maar ik denk dat ik dat toch maar weer eens ga doen, want ik kan niet en wil niet, zonder die aanwezigheid en troost...

Sint en Piet, maar dan anders

Hier kan ik dus echt in een scheur om liggen... en da's ook wel eens lekker.

Afscheidskus

Ik kom nog eens ergens.
Zit ik niet in Harderwijk voor 1-of-andere open dag dan ben ik aan het werk.
En op dat werk gisteren hadden we het o.a. het afscheid nemen met een kus van je lief voordat je op een onzalig tijdstip in de nacht/ochtend naar je werk gaat.
Afijn, de meesten kachelen dus voor ze vertrekken, terug naar de echtelijke sponde om hun lief af te lebberen en gedag te zeggen.
Sommigen gaan ook hun bed uit als lief eerder weg moet en zwaaien hem/haar dan uitgebreid uit.
Ik niet.
Ik kijk wel uit.
En dat vonden sommige collega's 'vreemd'. Ik leg het even uit:
Mijn lief slaapt met een masker op z'n welgevormde hoofd ivm slaapapneu en zou van mijn afscheidskus een bijna-dood ervaring oplopen als ik het masker van zijn schedel trek terwijl hij net zijn laatste rem-slaap inschiet. Wellicht zou hij mij dan weer wel tegen komen tijdens die bijna-doodervaring maar ik denk niet dat het onze relatie dus echt zal gaan verdiepen zo'n afscheidskus.
Kijk, ik ben echt wel gek op de Chef, al 23,5 jaar maar wij zijn niet afhankelijk van een afscheidskus voor ik ga werken of voordat ik moet poepen en 5 minuten uit het zicht ben.
'Ja maar, als er nu iets gebeurt dan heb je geen afscheid genomen', zeiden de collega's.
'Nou, dan moeten we het doen met de kus van de week avond ervoor', zei ik.
Als ik op donderdag vrij ben dan ben ik al wakker en uit bed voor de Chef vertrekt. Want ja, ik zit dan nog in het ritme van 'vroeg op' en half 8 is al uitslapen voor mij.
En ja, O Glorie, ik zwaai hem dan wél uit: Ik moet er nl. zéker van zijn dat ie echt weg gaat en dat ik het rijk alleen heb. (grapje, grapje mensen, ik zwaai hem uit en wens hem sterkte zonder mij)
Gisteren toen ik thuis kwam heb ik eerst de Chef gedag gezegd. Met een zoen overigens. Want ja, je weet maar nooit... Gisterenavond ook en vanmorgen voor hij wegging heb ik hem weer gezoend en hij mij en om geen enkel risico te lopen heb ik hem ook bedankt 'voor alles'.

Gekkigheid met een knipoog, want sommigen van ons weten wat het is, als je geen afscheid kan nemen van een geliefde. Ik heb bijv. niet met woorden afscheid kunnen nemen van papa. Maar dat hoefde ook niet want we waren niet afhankelijk van die laatste 4 dagen aan zijn bed terwijl hij er al niet meer echt bij was; we wisten dat we onuitsprekelijk van elkaar hielden. Een laatste kus of woorden zou daaraan niets veranderen.
De Chef en ik weten ook dat we niet, van een wel of niet gegeven kus in de ochtend afhankelijk zijn om onze liefde te bevestigen.

Wat doen jullie? Geef je altijd een zoen voor je gaat poepen werken ? Ook als je lief nog slaapt? Zwaaien jullie je lief uit? Of ben ik de enige die al dan geen afwijkend afscheidsgedrag vertoont?

Stamppotboerenkool

Vanmorgen voor ik naar het werk vertrok had ik een helder momentje.
'Ik ga met de auto', dacht ik want de kans op regen was 90%.
Omdat ik woensdag tot op m'n corrigerende onderbroek ben natgeregend op weg naar huis wilde ik dit vandaag ten alle tijde voorkomen. Met de auto dus.
Vanmiddag op weg naar huis, goot het idd van de regen. Ik was helemaal in mijn nopjes met mijzelfe: ik had het haarfijn aangevoeld en plukte daar de vruchten van.
Omdat ik ook nog om boodschapen moest belde ik naar de Chef om zijn diner-wensen door te nemen.
'Boerenkool', klonk het vastberaden uit de mond van de Chef. '2 kilo boerenkool, aardappelen, spekjes, worst en natuurazijn' somde hij op.
'2 kilo Chef'? daswelheulveul'... haperde ik.
Nee, volgens de Chef staat in het stamppotboekje van U.nox (gratis bij 20 unoxworsten) dat je 2 kilo boerenkool nodig hebt om het op boerenkool te laten lijken.
Alles goed hoor, neem ik 2 kilo boerenkool mee... dagdag.

Toen ik na 10 minuten bij de Hoogvliet bij het boerenkoolschap stond, zag ik dat ik maar liefst 8 (!) zakken boerenkool nodig had om aan de wensen van de Chef te voldoen. Normaal redden we het met 1,5 zak van 250 grammetjes, dus ik trok toch lichtjes mijn pas geverfde wenkbrauwen op.
En belde de Chef want als ik toch 8 zakken boerenkool in m'n karretjes pletter, eten we de komende 2 weken... Boerenkool. En daar heb ik geen trek in.
Dus belde ik de Chef op, terwijl ik over m'n 8 zakken in m'n karretje waakte.
Chef is een slimme man, die weet wanneer z'n vrouw misschien wel eens gelijk kan hebben...
'Oh, da's wel veel ja 8 zakken... doe dan maar 2 zakken...'
En aldus geschiedde.
Het zal u niet verbazen: we hadden meer dan genoeg boerenkool.
De Chef heeft het klaargemaakt terwijl ik het zweet in m'n reet sportte.
En dat stamppotboekje van U.nox nemen we in het vervolg wel met een korreltje zout anders eet je je het ongans aan de stamppot en de U.noxworsten...

Ge-Tuttemerull-d

En toen stond ik vanmorgen om 11.05 uur zomaar ineens bij de leukste mensen uit Harderwijk in het leukste open huis van Nederland.

En verrot, ze herkende zusdus en mij zonder na te hoeven denken. Da's echt een hele opluchting, want ga maar eens uitleggen waar we elkaar nouookalweer van kennen.

Natasja kwam gelijk met ons aan en voor we het wisten stonden we met elkaar te praten alsof we elkaar al jaren kennen en elkaars grootste vriendinnen zijn!

Ik zou zeggen, kijk maar naar de foto's, dat zegt meer dan mijn stuntelige woorden.

Ilse met haar enige echte G.uido. Ik moet zeggen: je hebt smaak Ilse! het is een leuke foto geworden al zeg ik het zelf.

Zusdus met Natasja. En dat de mond van zusdus openstaat is niet verwonderlijk. Het is niet gelukt om een foto met gesloten mond te maken....

De taart en cappucino zijn net op.

Ze had de taken goed verdeelt: G. en Simone pakten in en rekenden af; Ilse entertainde haar klanten. En dat deed ze goed, maar da's ook niet zo moeilijk met leuke klanten... *kuch, hoest*

En bijdeweg: Elvis is niet dood, hij is nog springlevend!

Dus mochten we hem even zien en hopen op snel nog een nestje in de 7e hemel....

 En net toen we dachten; we hebben alles wel gezien en gekocht kwam daar nog ineens een mede-blogster binnen:

 Vooraan Zusdus en Natasja, daarachter met Ilse het nisje: Soes in levende lijve!

Ik ben blij dat ik vrij heb genomen vandaag.

Met een tas vol leuke kerst en andere hebbe-dingetjes togen we huiswaarts.

Jammer van de kilometers lange file bij Amsterdam al om 3 uur en de regen onderweg, maar het mag mijn pret niet drukken.

Ik heb een hele leuke dag gehad en zou 't zo nog een keer doen als Ilse deze open dagen overleeft en ooit nog eens aan zo'n mega-klus begint...

Enne... Ilse: bedankt voor je gastvrijheid in jullie 7e Hemel, je bent in het echt nog leuker en liever dan ik al dacht.

Killer heals @ work

Nog even een klein vervolg op het vorig blogje.

Nou ja eigenlijk ook niet, maar het gaat wel over het werk.

Omdat ik als heuze hoofdzuster het goede voorbeeld moet geven, heb ik besloten om komende dinsdag de mex.griepinjectie in m'n ranke arm te laten jassen. Als het zou moeten deed ik het zelf nog (doe ik ook met de vit.B12 in m'n been) maar de heren directeuren hebben dit klusje uitbesteed dus er komt een pleeg van buitenaf om het gesticht te enten. Alles goed hoor.

Maar, niet alleen geef ik het goede voorbeeld voor zo'n prik, ik probeer ook qua kledingvoorschriften de juiste toon te zetten. Het oog wil nl. ook wat en je zal maar maanden bij ons op de afdeling liggen; dan wil je ook dat het personeel er een beetje apetijtelijk bijloopt.

Dus.

Vandaar dat ik mijn klompen aan de wilgen heb opgeknoopt en mij een ander hakje heb laten aanmeten.

Zie hier mijn revalidatiecrocs.

Ookal moet u het dit keer zonder hoofd doen; ik ben het echt dat zie je aan die geweldige heupen en dat wat er bovenuit steekt. Ik meld er even niet bij, dat ik bijna bij m'n enkels afbreek en mij ondertusen vastklamp aan de lockers. De collega achter mij staat paraat om mij op te vangen mocht ik echt omslaan.

Maar het ging goed, ik had zelfs nog de moed om een andere pose aan te nemen.

Ja ja, echt slangeleer en het hakje en dat wat er het hakje om mijn voeten moet houden kost zo'n slordige 375 euri. Ik stikte er almost in en vond het wel heel gedurfd van collega dat ik haar killer-crocs even aan mocht.
Want het zal u niet verbazen dat die dingen niet tot mijn garderobe behoren. Echt, ik was blij dat ik ze uit kon doen en dat alle botten in beide voeten nog op dezelfde plek zaten als 10 minuten daarvoor.
Ik breek namelijk al af als ik op meer dan 3 centimeter hak sta, daar kan ik niets aan doen da's een erfelijke aandoening.
Maar leuk was het wel en ik zie het al: heel even hadden jullie écht het idee dat ik op deze dingen over de afdeling rondhobbel. Ik moet u teleurstellen, maar gelukkig heb ik de foto's nog...

Zuster Eu

Voorlopig moet ik nog een paar jaar doorzuchten voor ik met pensioen mag.

Maar liefst 2 hele generatiekloven scheiden mij van een uitgewerkte toekomst.

Tenminste, als het een beetje tegenzit dan ben ik ruim oma als ik afzwaai.

Je zal denken; wat is nou 2 jaar langer doorwerken? Maar er zijn beroepen waarin je er toch niet aan moet denken dat je tot je 67e door moet.

Hoe zal bijv. de zorg eruit zien over 23 jaar?

Wanneer al m'n collega's en ik 's morgens aankomen voor de dagdienst, staan we waarschijnlijk in de omkleedruimte bij elkaar de steunkousen aan te sjorren, al dan niet zittend op een rollator. We maken elkaar erop attent dat de inlegger uit de onderbroek zakt of dat 10 kalknagels in 2 teenslippers echt not done is aan het bed. Na de overdracht halen we voor een laatste check ons gebitje uit ons kanaaltje en spoelen die in de waterkan schoon. De rapportage is in extra grote letters en kan zonodig met 1 druk op de knop voorgelezen worden als onze ogen het kleine schrift niet meer kunnen lezen.

Daarna trekken we elkaar omhoog uit de stoel, doppen onze catheters af van de nachtzak en brengen een dagzakje aan et voila.. op naar de patienten die op ons liggen te wachten.

Die patienten zouden zo ongeveer onze kleinkinderen kunnen zijn; wanneer ze onze naam niet weten, roepen ze 'oma' of 'opa' en dan komt het vanzelf goed.

(Dat is nu al regelmatig zo dat je eigen kind zou kunnen zijn: vandaag een knul van 17 opgenomen na een scootercrash)

Maar is het wel zo veilig dan om al die fossielen nog aan het bed te zetten?

Ik heb de mazzel dat ik dat nu al niet meer doe, maar hoe beweeg ik me voort over 23 jaar? Heb ik dan die personeelspas vooral voor mezelf op m'n uniform, zodat ik terug kan lezen 'wie ik ben' en 'op welke afdeling ik werk'? (Da's trouwens een geweldig idee zeg! Gat in de zorg-markt)

Staan we regelmatig met een verkeerde spuit aan het bed, omdat zr. Euthanasia (zeg maar 'Eu') echt iets anders gehoord denkt te hebben?

Ik weet het niet. We zien het wel. Tegen die tijd is er wellicht ook een ander kabinet en is er weer van alles verandert. En, niet geheel onbelangrijk, wie weet haal ik de 67 niet eens... (nee, ben niet depressief ofzo alleen naar reeel)

Ondertussen heb ik het nog steeds naar m'n zin na 20 jaar in hetzelfde gesticht; heb ik een onwijs leuk en deskundig team om me heen hobbelen en wordt er hard gewerkt.

En om niets aan het toeval over te laten heb ik in mijn oneindige wijsheid besloten om op het werk, de gratis en voor niets aangeboden Mexicaanse griepinjectie te nemen.

Grote kans dus dat jullie mij aan het bed krijgen over 20 jaar, met kalknagels, kunstgebit en dagzakje aan m'n been over m'n steunkouzen heen....

Kanniewachtenie...

Mijn mannen

Hevige twijfel overvalt mij.

Zal ik wel, of zal ik niet.

Houd ik de mannen in mijn leven anoniem of laat ik zien waar ik meestal heel blij mee ben?

Deel ik jullie in mijn vreugde of laat ik jullie zelf een beeld verzinnen bij mijn mannen?

Ik hakte de knoop door toen vorige week de schoolfoto's binnen kwamen.

Dus hier zijn ze dan: applaus graag voor mijn 3 mannen!

De twee buitenste hebben we 'zelf gemaakt'. Is het geen pracht?

De middelste heb ik gejat van een camping en, overigens onbegrijpelijk, er is nooit aangifte van vermissing gedaan. Zelfs niet door z'n moeder.

De Chef werkt op dezelfde school als waar onze larfjes dagelijks worden onderwezen.

Toen de schoolfotograaf er was, heeft de Chef ze uit de klas gehaald en zijn ze op de foto gegaan. 'Voor moeder' stond eronder. Grapje natuurlijk, maar wel leuk om een foto van m'n mannetjes te hebben. Ik zei nog tegen de Chef. Leuk voor je mams, want ik sta er niet op, die zet ze vast wel neer. Maar dat doen we dus niet. Het is nl. all-inclusive. Ik niet? De kinderen ook niet.

De larfjes mochten ook nog apart op de foto en die zijn ook goed gelukt al zeg ik het zelf, maar ik ben natuurlijk gezegend met een moederlijke blindheid, waardoor die van jezelf altijd de mooiste zijn.

Oudste ~Jasper~ 18 december 1993.

Door hem werd ik moeder. Alleen daarom al vergeef ik zijn, voor mij bijna traumatische baby-tijd. Meneer kwam 10 hele dagen 'te laat' en ik maar wachten. Na de bevalling sodemieterde ik na 7 dagen van mijn rose wolk en ben er nooit meer opgeklommen. Hij was een huilbaby en ik wist niet wat me overkwam. Er was geen bijsluiter bij geleverd en ook had niemand mij verteld dat 'een baby niet altijd leuk is'.

Toen nog 3-hoog-achter, alleen, zonder familie of vrienden (wel een lieve collega die ik nu 'vriendin' noem)  in de buurt en een sch. familie die niet naar de stamhouder en zijn ouders omkeek. De Chef en ik: we zijn er samen voor gegaan en weten o.a door Jasper's komst dat we op elkaar kunnen bouwen.

Jasper is inmiddels opgedroogd tot een heerijk kind. Bijna 16  en nog regelmatig hangt hij in m'n nek en verteld hij me dat 'ie van me houdt'. En ik van hem, maar dat is ook niet zo moeilijk. Hij lijkt in alles enorm op zijn biologische vader (op de foto in het midden ;-)) Alleen zijn steile haar en zijn lieve karakter uiteraard heeft ie van mij. We knijpen tot nu toe in onze handjes met Jasper: hij rookt niet, hij drinkt niet (gaat van bier over zijn nek) en ligt niet te blowen in de duinen zegt ie. Doet het goed op school, houdt zich aan gemaakte afspraken en heeft veel vriendjes. Ja, ze bestaan nog, pubers die zich aan afspraken houden... Hij moet alleen wat  meer zijn rommel opruimen en wat liever voor z'n broer zijn, maar ach, we moeten iets te wensen hebben toch?

Jongste ~Dion~ 01 augustus 1996.

Toen hij uiteindelijk op mijn buik lag, ik nog 'high' van het lachgas, wist ik dat het 'goed' was. Zo'n oergevoel waar je geen invloed op hebt.

Door mijn bekkeninstabiliteit ben ik met 38 weken ingeleid en als pleister op alle hechtingen en nog 2,5 jaar een gaar bekken, was Dion een verrukelijke baby die alleen huilde als hij zn moeder wilde zien, honger had.

Het eerste wat m'n moeder zei toen ze Dion zag in het ziekenhuis was: 'precies een Dijkstra'. Mijn vader knikte en vond dat ook. En ik? Ik was blij en beaamde de heldere kijk van mijn ouders op deze vers-van-de-pers baby. Het is ook inderdaad 'een Dijkstra'. Hij heeft alleen wel slag in zijn haar -net als de Chef- en ook de Chef's gare knieen, maar verder heb ik erg m'n best gedaan op Dion. Ik heb het dan ook nooit 'erg' of als 'gemis' ervaren dat ik 2 jongens heb gekregen en geen meisje. Ze zijn zo anders, voor mij kan daar geen meid tegenop. Dion was 1,5 pond lichter en 5 centimetertjes kleiner dan zijn grote broer en echt een hele andere baby en nu ook een heel ander kind dan z'n broer.

Dion is dus mijn plakplaatje. Hij komt wat meer los van mij en gaat zelfs hele weken met de Chef naar de camping en zit ook niet meer na school op de bank letterlijk op mij te wachten. En dat is goed, want ik moet er toch ook niet aan denken, dat hij dat over 10 jaar nog doet.

Ik zou zeggen, geniet van het uitzicht (print ze uit, doe ze in een lijstje) ik zal ze nl. niet zo vaak ten toon zetten op het www.

Jullie snappen mijn gepaste trots wel een beetje, toch?

Overigens: u kunt ze wel leasen, maar ze zijn waarschijnlijk onbetaalbaar voor julllie gewone stervelingen....

Kurhaus

Weer thuis.

Met de blaren op m'n kont van het zitten en stalbenen van het staan tusendoor. En van de feestavond maar dat terzijde.

Ik hoor natuurlijk politiek correct te melden hier dat het heel erg leerzaam was en ik heb nieuws: dat was het ook! Veel uiteenlopende onderwerpen en niet alleen maar over natte kruisjes incontinentie en wat je daartegen kan doen. En da's fijn, dat houdt je wakker en alert. Zo hadden we vanmiddag een sexuologe uit het zkh uit D.oetinchem ( ja Mar, bij jou om de hoek!) en we hebben gebruld. Je zou bijna wensen dat je een probleem had, dan kan je met je partner eens bij kletsen bij haar. (wachtlijst van 1 jaar!)

Naast het leerzame deel was het reuze gezellig. Vrijdag zo'n 150 mensen en vandaag 70. Beetje massaal als we de reisjes naar Swiss, Engeland en Zweden vergelijken met z'n 20-en maar toch ook leuk. Denk trouwens niet dat jullie willen weten wie de gouden catheter heeft gewonnen en waarom, dus dat meld ik maar niet hier.

En het Kurhaus natuurlijk; daar ben je ook niet iedere dag. Ik lag er gewoon in m'n blote kont in het ligbad!

En ik heb de gratis sloffen uit de kast in m'n koffer gestopt. Hans Klok is er nix bij.

Bij de badjas en de paraplu hing een briefje dat als ik de badjas of de plu graag wilde, ik hem gewoon kon kopen bij de receptie. Ja dahag, ik had al gratis sloffen.

M'n kamertje voor 1 nacht.

Collega en ik kregen uiteindelijk een aparte kamer, dus ik kon m'n tanden vannacht zonder toeschouwers op het nachtkastje kwijt.

Uitzicht kamer op de voorkant van het Kurhaus.

Gisterenavond dus het feest. Het eten was lekker, het drinken gratis en het motto 'spoelen moet'.

Ja, als je met een leverancier van catheters op stap bent moet je wel voldoende drinken en daarna alles weer volledig zonder residu uit je blaasje zien te krijgen! En aldus geschiedde.

Na het eten heb ik me een slag uit m'n corrigerende hemdje gedanst. Op de muziek en onder het toeziend oog van de band Geen-I.D ( gave band; leuke muziek en goede zangers en 1 zangeresje)

En dan dat hemdje mensen, dat hemdje. Had ik het maar eerder geweten! De uitvinding van de eeuw. Alles strak en op de juiste plaats binnen proportie. Ti en Et ook niet in de verdrukking gekomen nadat ik het hemdje deskundig op de juiste plaatsen had geschikt. Niet in m'n jurkje (het ging niet lukken, maar da's psychisch) maar in m'n trekking , topje en lang zwart vest. En daaronder dus dat hemdje.

Na het feest nog een stuk over de boulevard gelopen om bij te komen en goed te kunnen slapen.

De eetzaal voor ontbijt en lunch.

Ik voelde me gewoon op vakantie tijdens het ontbijt. Er stond zelfs champagne, om je bij het krieken van de dag alweer een stuk in je kraag van te drinken. Niet gedaan, gewoon 2x thee en 1x sinaasappelsap.

Achterkant Kurhaus / de Pier.

Mooi plaatje tot besluit. Vanmiddag rond 16 uur. Geen regen meer en dus hebben we de Pinda van collega het strand opgeduwd en zijn we in 1 streep naar huis gereden...

Collega en ik kunnen nu gaan aftellen tot eind maart: studiereisje Barcelona... nee, ik klaag niet...

Zelfmoord hemdje

Vanmorgen had ik eigenlijk maar 1 doel.

Het corrigerende hemdje (hempje volgens haar ;-) ) scoren en wel zo rapide mogelijk.

Het liep echter anders.

Nadat de mannen de deur uit waren heb ik eens uitgebreid staan douchen. Al het haar wat groeit en bloeit teruggesnoeid en mezelf in de bodylotion gemarineerd.

En, let op dit wordt een hysterisch ogenblik, ik heb de keuken van voor naar achter en van boven naar onder uitgesopt. Het leuke van de keuken uitsoppen is, dat als je dit niet zo vaak doet, je ook echt ziet dat het ervan opknapt! En opgeknapt dat het is!

Zelfs de mannen zagen het, zonder dat ik een hint moest geven.

Nou, dat zegt dan toch genoeg hé?!

Daarna vond ik dat ik iets voor mezelf had verdient en dus toog ik naar de Hema.

Daar scoorde ik het corrigerende hemdje waar ik het gisteren uitgebreid over had, om de 'plop' boven de corrigerende onderbroek te elimineren.

Hij lijkt erop, aan die van mij zit zelfs nog een kantje 'voor het leuke'.
Want je wordt er niet leuker of aantrekkelijker op in zo'n corrigerende outfit.
Het hemdje is idd, een crime om aan te trekken. Voor ik aan jullie tips dacht zat het suicidale hemdje al rond mijn ranke hals gekneld en dacht ik: Oh... dat gaat niet lukken, ik had een L moeten nemen ipv een M...
Maar ik had te vroeg geschreeuwd: ik trok het hansopje naar benee en voila, geen rol meer te bekennen.
Geen tieten ook meer overigens.
En dat was nou net niet de bedoeling!
Ik rukte het kanten randje naar onderen en het schikte Ti en Et tot ze zich weer op ooghoogte bevonden en bekeek het resultaat in de spiegel. Hummm niet gek. Dit gaat wel lukken  morgen en/of overmorgen.
Ik biechtte de Chef vanmiddag op dat ik een 'pittig setje' corrigerende lingerie had gekocht. Hij is reuze benieuwd, ik zal hem echter deze ontluistering bewaren en gewoon  weer m'n bloemetjes aantrekken...
Dus landgenoten, tot overmorgenavond... dan ben ik terug van 2 dagen incontinent zijn...

Onderbroeken'lol'

Ergens heb ik het al gemeld, dat ik vrijdag en zaterdag op audientie naar het Kurhaus moet mag.

En na een lange vrijdag allerlei in- en continentieperikelen aangehoord te hebben is er vrijdagavond een soort van feestavond met eten, heel veel en lekker eten!

Dan vieren we met de winnaar van de gouden catheter daar wil je overigens niet mee doodgevonden worden hoor dat we het zo naar ons zin hebben, (?) het uitzicht prachtig is en het eten zo lekker is.  Voor de gelegenheid trekken we dan ook de onderlinge incontinentiebandjes weer eens lekker strak aan tegen het afzakken van alle inleggers en andere vochtvangers.

Als het even kan trek ik voor de avondsessie wel even iets fris en fruitigs aan. Ik heb een schattig zwart jurkerig-achtig-iets met een legging en laarzen. Alles in stemmig zwart uiteraard, want dat kleed af.

Maar... de b.u.i.k. Die zie je dwars door het zwarte jurkerig-achtige hansopje heen.

Doch, O Glorie!, de Hema heeft daar de corrigerende onderbroek!

Je kan nauwelijks meer van een 'slip' spreken. Ik kreeg de tip van een collega en ben in 1 streep naar de Hema gegaan voor zo'n strakke broek.

Dit is hem niet overigens, maar het scheelt niet veel. Ik heb er 1 zonder pijpjes, want daar zit bij mij geen vet of andere sinaasappel-achtige ongein.
Terug van de Hema vluchtte ik naar boven en hees mijn afgetrainde lichaam in de nieuwe onderbroek.
Ge-wel-dig!
Alleen... waar moet de buik heen als de broek zo strak zit?
Juist ja, naar achteren (heel goed, hij mag daar blijven) en naar boven. Zo 'plop' boven de corrigerende onderbroek uit. Ik stond erbij en keek er in de spiegel naar.

Ik dacht nog bij de Hema 'een corrigerend shirt/hempje heb ik niet nodig, dan verdwijnt mijn D-cupje naar mijn okselholtes en dat wil ik niet'. 'Laat zien wat je hebt'. Maar die 'plop' boven de enorme onderbroek uit, zal alle ogen gekluisterd houden op de verkeerde zone, dus morgen ga ik terug naar de Hema voor zo'n corrigerend hempje.

Het moet wel, wil ik ik het jurkje zo jurkachtig mogelijk dragen. Ik ben namelijk NIET van de jurkjes, dus het gaat echt heel bijzonder worden. 'Blont' in een jurkje!
Morgen dus eerst maar een hempje scoren voor het 'plop-probleem'.
Om 9 uur gaat de Hema open.

Mandarijnen

Ik heb een probleem.

Een mandarijnen-probleem welteverstaan.
Normaal heb ik niets met fruit, ik koop het niet, want ik eet het niet. Soms verdwijnt er nog wel eens een banaan-of-wat-erop-lijkt in mijn boodschappenkar, die de mannen dan opeten als ze ze niet vergeten en ze zelf naar de kliko wandelen...
Maar ach, kijk nu, het komt toch helemaal goed met mij.
De mandarijnen zijn weer in het land en ik heb ze ontdekt. Ik koop ze volop en vreet ze volop.
Duw er een paar in m'n rugzak voor op het werk en kaan me vervolgens het ongans aan die vitaminebommetjes. Tenminste: ik ga er voor het gemak maar vanuit dat de mandarijnen bol staan van de broodnodige vitamines.
Want het motto voor deze winter is: 'ik moet op de poot blijven'.
Man nr.3 -JN-zit nu thuis met de verschijnselen, die het midden houden tussen 'ik wil heel graag griep' en 'ik heb echt griep'.
Om geen enkel risico te lopen is meneer dus thuis. Want ik wil het ook niet op m'n spat-vrije geweten hebben dat ik het larfje naar school stuur en dat ie daar over z'n huigje gaat.
Dus, JN zit thuis. En eet ook mandarijnen. Want hij stopt zowiezo alles in z'n kanaaltje wat ie tegen komt en eetbaar is. Dus ook mijn mandarijnen. Hij moet er nog van groeien denk ik dan maar, want hij wordt bijna 16 en is nog 3 cm korter dan zijn lieve moedertje. Hij is laat in de groei, maar het komt goed is ons verzekerd, dus we gaan daar dan ook maar vanuit. Hij zal de 2 meter van z'n vader niet gaan halen en dat is ook wel zo prettig want zo groot zijn is niet prettig. Klein voorbeeld waarom 'heul lang' lastig is? Komt ie:
De Chef heeft ooit een ongeluk gehad en moest met de ambulance vervoerd worden. Maar, prop 2 meter lang en (toen nog) 1 meter breed, maar eens flexibel in een ambulance...
Ze hadden hem rechtop gekrikt en duwden hem vervolgens in volle vaart de ambulance in. 'Ram', zo z'n kop er bijna af, want die stak boven de draagbaar uit... 'Ach' was het commentaar, 'u moet toch naar het ziekenhuis'.
Toen de Chef in de ambulance lag, sloten ze de achterklep, want ja die laat je niet open als er iemand in ligt en je bent op weg naar het hospitaal. Ze hadden alleen even niet op z'n voeten gelet die nog uit de ambulance staken en bezorgden hem bijna een dubbele voetamputatie...
Ik bedoel dus te zeggen, dat JN niet zo groot hoeft te worden als de Chef. Wel duidelijk zo, toch?
Zelfs DJ eet mandarijnen - want daar ging het tenslotte over hier- maar die heeft de afwijking om ze uit te kauwen en dan niet door te slikken. Als ie de kans heeft, kwakt ie de uitgekauwde mandarijnenpartjes in een klaar staand Tupperware bakje.
DJ is nl. niet zo van het slikken. Da's 'n aangeboren afwijking. Het kwam regelmatig voor dat ik hem als peuter na zijn middagdut uit bed trok en dat ie dan z'n brood nog uit z'n wang haalde omdat ie vergeten was om het door te slikken. Ook moesten wij hem er met klem op wijzen dat als je gekauwd hebt, je ook moet/mag/gaat slikken. Dat was geen vanzelfsprekendheid namelijk hier aan zee.
Nu wel, hij slikt bijna alles door, behalve dus de uitgekauwde mandarijnenpartjes.
En dan de Chef, toe aan de 2e griepronde, die eet ook nog wel eens wat fruit, helemaal nu het voor het grijpen ligt. Nu vergrijpt ie zich ook aan de mandarijnen die ik voor het gemak maar op de tafel in de kamer heb gezet ipv in de keuken, uit het zicht.
Onbegrijpelijk dan toch dat de mannen al zijn omgevallen van de griep en ik er tot nu toe doorheen fladder.
Maar wat niet is kan nog komen. De winter duurt nog lang. Ondertussen duw ik nog in iedere holte een mandarijn want vrijdag en zaterdag moet ik op toernee voor 2 studiedagen naar het Kurhaus in Scheveningen. En dat wil ik ff niet missen, want het wordt mooi daar en eh... leerzaam natuurlijk!

Update van vorig logje: de mevrouw die mij de groeten deed van mn sch,ma, die is voor altijd gestopt met roken...55 jaar...

'Mama' en 'de Kerst'...

Gisteren ben ik een dag naar m'n moeder geweest omdat het anders voor mijn gevoel te lang duurt voor ik weer naar haar toe kan. De 19e nl. pas omdat ik die dag erop naar Ilse ga en ik dan niet zo ver hoef te rijden de 20e.

Het was gezellig ondanks al de regen.

Toen het bijna droog was zijn we met de auto naar het winkelcentrum gereden en we hebben daar een andere halogeenlamp gekocht die zo mooi achterin de auto kon en die ze dan niet op de fiets hoeft mee te slepen.

Daarna met mama naar het graf van papa gereden.

Dat vind ik altijd moeilijk. Als ik er alleen ben of met zus of zusdus dan kan ik eh... makkelijker laten zien en zeggen wat het nog steeds met me doet. Met mama is dat anders. Zij mist papa nog zo erg en dan denk ik: 'voor jou is het veel erger dan voor mij', dus dan houd ik me toch in op de 1 of andere manier.

Het windlicht was uit toen we bij het graf kwamen en ik haalde daarom even lucifers uit de auto. Toen ik terugliep naar het graf, zag ik haar daar zo staan en het beeld trof me.

Ik kon er niets aan doen, maar ik heb er snel een foto van gemaakt met mn mobiel.

Ze staat daar zo...  nou ja... alleen.

We rouwen met elkaar om papa maar uiteindelijk doen we het toch ook allemaal alleen.

En ze is dapper, mijn moeder. Ze 'doet' het goed. Ze heeft veel aanspraak vanuit de kerk, er wordt echt naar haar omgekeken en praktische hulp geboden. Ze wordt bij andere te eten gevraagd en ook mama heeft regelmatig iemand te eten bij haar thuis.

Als ik dan een dagje bij haar ben, genieten we er beiden van.

Nog even iets anders: we gaan 2e kerstdag met z'n allen naar m'n moeder om kerst te vieren.
Dit kan je beter maar vroeg afspreken en buiten dat, broer en zussen + aanhang en/of gezin zijn vrij om wel of niet te komen.
Wij vinden het heerlijk om er naar toe te gaan en verder hebben we toch niets te doen met kerst, behalve dan naar de kerk op 1e kerstdag.
Afijn, gisteren ging de Chef's telefoon toen ik op weg was naar Huizen.
Z'n moeder(!) Ik zei nog: was je toch ineens wel bereikbaar?!
Ja, ze heeft 2e kerstdag geboekt bij de plaatselijke Koppensnellers; dus of we mee uit eten gaan, dan.
De Chef meldde dat we dan al een afspraak hebben en er dus niet bij kunnen zijn.
Oh, nou, dat was dan toch wel errug jammer...
Chef beldde mij terwijl ik op de A1 reed en 150 euri boete riskeerde.
In al die 21 jaar hebben we nog nooit en te nimmer een uitnodiging voor de kerst gehad en nu boekt ze dus zonder overleg een etentje waar wij dan ineens ook bij verwacht worden.
Chef is er heel resoluut in: moet ze het maar overleggen, wij kunnen niet.
Jammer, jammer, jammer... (?) Niet echt, we zijn er eens langsgeweest met kerst en toen was de tafel voor iedereen gedekt, behalve voor ons...
Weten jullie ook weer dat wij dus al een afspraak hebben 2e kerstdag, maar nog niet op 1e kerstdag...
Voel je vrij, voel je vrij...

Dromen

Nog steeds klap ik iedere ochtend als ik moet werken rond 5 uur mijn luiken open (door dat uur wintertijd)om ze vervolgens weer dicht te klappen voor nog een poosje bijknorren.
Alleen vannacht was ik reuze blij en opgelucht dat de wekker op m'n mobiel trillend en luid afging.
Ik was blij dat ik de echtelijke sponde kon verlaten. Wat een rot-nacht.
Nee, de Chef heeft niet liggen snurken; hij had zelfs de hele nacht z'n apneumasker op z'n giecheltje waardoor ik niet wakker lig van zijn gestik.
Het was nog veel erger.
De Chef, heeft vannacht gewoon met een ander staan zoenen terwijl ik er naast stond! Als een bij om de honing; hij was niet bij haar uit de buurt te slaan. En ik sliep stond erbij en zag het voor mijn blauwe ogen gebeuren.
Ik werd er gans beroerd van wakker. Zak. L#l!
Terwijl ik opgefokt uit bed stapte, draaide de Chef zich niets vermoedend nog eens op zijn andere zij...
Ik dacht nog: 'Ja, ja, doe maar net of je neus bloed, jij weet van nix natuurlijk'.
Even overwoog ik nog om de stekker van z'n apneuaparaat uit het stopcontact te trekken zodat ie nooit meer akelig wakker zou worden, maar ik streek mijn hand over mijn hart.

Het gekke is dat ik er op het werk toch nog aan moest denken.
Werd snotjandu nog een soort van ongesteld ook. Kan-er-ook-nog-wel-bij!

Om dit uitgezakte lijf weer in proportie te krijgen heb ik vanmiddag overuren opgenomen om o.a. te sporten. Kom ik thuis, zit de Chef in een geanimeerd gesprek met vriendin S. Let op: 'Zit' in gesprek, zeg ik en niet 'ligt' in gesprek'.
S. kent hij al langer dan mij en regelmatig komen ze als een stel ouwe wijven bij elkaar op de koffie.
Hij was blij (?) verrast met mijn vroege thuiskomst en ik meldde de Chef meteen dat ik een appeltje te schillen had met hem.
Over vannacht.
Hij moest erom lachen en vroeg of 'het er nog een beetje prettig uitzag'.
Nee, ze was foei-lelijk, dus ik begreep er al niets van.
Hij ook niet en drukte mij op het hart dat ie heul blij is met mij zoals ik ben en ga worden door al dat gesport.
Kijk, dat hoor ik graag.
Ondertussen staan de puntjes weer op de i hier.
Stom eigenlijk, dat ik zo beroerd van zo'n droom kon zijn. Ik ben helemaal niet jaloers aangelegd.
Daarom zingen we nog steeds luidkeels met Marco mee: 'de meeste dromen zijn bedrog... '

Gewoon een door-de-weekse-dag

En toen was het alweer woensdag middag, maar al zo donker dat je de middag ook 'avond' mag noemen.
En ik ben het zat. Moe bedoel ik.
Gisteren een lange dag gehad, omdat we aansluitend een les-middag hadden van Frans de directeur himself. Over beleid en organisatie in het kader van het interne MD-traject voor alle kneuzen in het gesticht die net zo'n functie hebben als ik: coordinator.
Was nog interessant ook alleen hadden ze de chips en rosé vergeten en de koffie was niet lekker.
Nu ja, ik kan daar wellicht ook geen chips gaan zitten likken ala Ilse, dus misschien was het wel goed dat er geen chips was.
Even daarvoor had ik een arts uit een zkh in Nieuwegein aan de telefoon die nogal tekeer ging tegen mij. Ik zei er nl. wat van dat ik maandag niet terug gebeld was om de overname van een patient te regelen. Die zouden ze, zo bleek, vandaag wel even overplaatsen zonder overleg. 'Nou nee, vrijdag is het eerste bed vrij en niet vandaag'. Hadden ze maar maandag moeten bellen, nu deed ik het zelf en kreeg ik nog de wind van voren ook. En daar word ik heul errug 'rood' van. Ik heb het mevrouw de dokter en ook de verpleegkundige verteld dat ik daar niet van gediend ben. 'Wanneer zij hun afspraken niet nakomen, kan ik daar niets aan doen en wens ik niet als een voetveeg aan de telefoon behandeld te worden. Zo'n toon aanslaan laat ze maar, al is ze 1000x arts, ik ben niets minder dan mevrouw de dokter.'
En het luchtte op maar ik liep er wel van te stuiteren.

O ja ook 'leuk'.
Maandag nieuwe opname: longpatient, ernstig benauwd, 32 kilo en dat alles dankzij de eeuwige sigaret. (je zou voor de gein eens moeten komen kijken bij een longpatient: je zou meteen stoppen met roken...) Deze mevrouw stopt binnenkort ws. ook met roken; is het niet links-om dan is het rechts-om. Maar goed, waar was ik. Ik stel me voor aan mevrouw en ze zegt direct nadat ik m'n naam noemde: 'oh, de groeten van je schoonmoeder. ' Oh, nou er heten er meer vdP. 'Nee, ze wist het zeker, haar buurvrouw in het zkh had gezegd dat haar sch.dochter hier afdelingshoofd is en dat moest ik dan toch zijn.' 'Want je bent getrouwd met haar zoon'. Da's een heldere opmerking van mevrouw, ze weet alleen niet hoe de Chef heet.
Ik raapte m'n onderkaak van de grond en flapte eruit: 'Nou, niets dan lof over mij mag ik hopen?' Ze kreeg spontaan een hoestbui en ik liet het maar zo.
Ik in 1 streep naar de dichtsbijzijnde telefoon en de Chef gebeld met de mededeling dat z'n moeder dus blijkbaar in het zkh ligt!?
Wij weten nl. van niets.... en dat bedoelen we nou.

's Middags tijdens het booschappen doen scheur ik met m'n karretje door de Hoogvliet en laat bijna het leven: rijdt m'n sch.moeder daar alive & kicking in haar scootmobiel(!?)
Ik parkeer m'n kar dwars voor haar scootmobiel en meld dat ik de groeten van haar heb gekregen.
Heel verhaal over 'ons niet kunnen bereiken' en wat dies meer zij en dat zij ja, inderdaad naast deze mevrouw heeft gelegen...
Ze heeft gelukkig maar 2 dagen in het zkh gelegen en verder onderzoek volgt.

't Is me wat allemaal.
Ik had jullie ook nog willen vertellen van die man met een beenamputatie en van het andere been zijn ook de tenen gans verdwenen (geamputeerd, maar dat rijmt niet) Deze man vroeg bloedserieus of wij de pedicure wilde regelen voor hem. (...)
Of van die mevrouw (slechts 2 jaar ouder dan mij, argh!) die iedere ochtend als K. de kamer binnenkomt uit bed springt en vlak voor z'n neus eerst al haar tanden uit haar giecheltje trekt en deze ook voor zijn neus in een bakje water plettert...
Nee, niet leuk. Daarom brei ik er maar een eind aan voor vandaag.
Dagdag...

Het huis van mijn vader

Gisteren zijn we met DJ een soort van onverwacht naar Hilversum afgereisd. Naar een vriendin met die Chefs' hulp even praktisch nodig had en ala, dan doe je nog eens wat nuttigs op de zalige zondag.

Vriendin in kwestie woont echter vlakbij de straat waar mijn vader is geboren en getogen tot hij met mijn moeder trouwde.

Ik wilde er even langs om met eigen ogen 'de jeugd en oorlogstijd van m'n vader' te zien.

En terwijl vriendin in de auto wachtte maakte ik in de stromende regen een foto van het huisje.

Al snel stonden er twee mensen voor het raam verbaasd naar me te kijken. Ik liep naar de voordeur om even netjes uit te leggen wat ik aan het doen was en waarom:

'Mijn vader heeft hier vroeger gewoond en omdat hij vorig jaar plotseling is overleden wil ik zien waar hij vroeger zijn jeugd heeft doorgebracht'.

De vrouw die mij aanhoorde zei: Ach, kom binnen dan kan je het hele huis zien, het is nog in de oude staat. Ik wenkte vriendin uit de auto en samen zaten we daar ineens op de bank de originele steentjes in de schouw te bewonderen en familielijnen uit te leggen, zodat men wist over welke Dijkstra-tak ik het had en wie er nu precies in het huis gewoond had. De link werd gelegd want een oom en tante werden herkent vanuit de kerk, waar het echtpaar ook komt en ik kon vertellen dat mijn vader daar dus een broer van is/was.

Voor ik het wist stond ik met mevrouw op de bovenverdieping en zag ik de kamer waar mijn vader met zijn 5 broers geslapen heeft (en waar hij uit het raam klom als hij niet op de normale manier naar beneden kon of wilde). Er waren daarnaast nog 2 zussen en opa en oma. Opa en oma schijnen in het piepkleine slaapkamertje ernaast geslapen te hebben, maar waar de 2 zussen geslapen hebben is niet duidelijk; het huis had maar 2 slaapkamertjes...

Terwijl ik door het huisje liep dacht ik nog: 'Nic, je moet 't goed in je opnemen want hier heeft papa leren lopen, hier heeft ie de oorlog meegemaakt en hier is ie verliefd geworden op mama...'

Eenmaal weer beneden nam de heer des huizes me mee de achtertuin in, omdat 'ik ook echt even een foto moest maken van de achterkant van het huis'. En aldus geschiedde.
Het was echt heel bijzonder. Het overtrof mijn stoutste verwachtingen. Ik dacht alleen even een foto te gaan maken en voor ik het wist stond ik binnen en zat ik bij vreemden op de bank.
Ik heb maar niet gezegd dat in diezelfde kamer als waar wij nu zaten mijn opa zittend in zijn stoel op een zondagmiddag achter de krant zijn laatste adem heeft uitgeblazen. Dat zou een beetje een vreemde smaak gegeven hebben aan dit gastvrije onthaal.
En ik?
Ik ging met een vreemd maar dankbaar gevoel naar huis terug, nadat ik eerst even mijn mama had gebeld en verteld...
En dat op 'Allerzielen', kan het mooier?