Dekbedhoesperikelen

Ik ben een proper meisje.

Soms

Maar vooral dol op 'gemak dient de mens'...

Zo gooi ik bijvoorbeeld mijn dekbedhoes vanaf de waslijn meteen weer op de echtelijke sponde, want dat scheelt een hoop opruim en strijkwerk. Zo kan het voorkomen, dat de Chef en ik rustig jaren maanden lang onder dezelfde dekbedhoes liggen. Zie je niks van in het donker hoor, dus zo erg is het niet. En bovendien, het betreft momenteel een prachtige hoes, met tulpjes erop, die na iedere 2-wekelijkse wasbeurt er meer en meer fris en fruitig bij staan.

Helaas prikte ik vorige week tijdens het omdraaien van het lichaam, zomaar ineens met mijn strak geveilde nagels dwars door de tulpendekbedhoes heen! Najaaah!

Bij nadere inspectie mijnerzijds blijkt dat mijn C.inderella niet het lulligste merk he?! tulpendekbedhoes aan het verslijten is. Afgrijselijk ja, want ook al kunnen de Chef en ik iedere tulp bij naam en ook nog eens in detail uittekenen... je raakt er toch aan gehecht.

Gisterenmiddag 2e paasdag waste ik de tulpjeshoes en haalde ik mijn winter opdekmatrasje van mijn bed -daarom sliep ik zo rot de laatste dagen... ws van de warmte...- en deed ik bijna het meest ondenkbare: ik trok een oud H.ema streepjes dekbedhoes over de sponde! Ja, ja... applaus ja. Nog geheel zonder slijtgaten, dus die kan nog jaren maanden mee!

Het zal even wennen zijn, maar het komt vast goed. Ik houd m'n ogen gewoon dicht de komende nachten!

Ben alleen wel nieuwsgierig of ik de enige ben die de dekbedhoezen gebruikt tot de gaten erin vallen. Wisselen jullie iedere keer van hoes, of gooi je hem ook na het wassen weer op bed?

En eehhh... nee, meer detail hoef ik niet... ;-}

Waar blijft de tijd...

De zon schijnt!

Heerlijk.

We trekken de vele kledinglagen die ons in de barre winter warm hielden uit en genieten van de zon die dit voorjaar zomerse waarden bereiken.

Met een enigszins bang voorgevoel, dat dit misschien wel al het mooie weer zal zijn dit jaar kan ik vandaag pas wat meepakken van de zon, omdat deze week op het gesticht wel valt onder de drukste week van het jaar, tot nu toe.

Afijn, nu de zon dan schijnt wil ik iedereen de tip geven, om het uittrekken der kledingstukken toch met enig beleid te doen.

We denken soms dat we nog jong, fris en fruitig zijn net als vroeger...

Sommige van 'ons' hebben er ooit rete strak bijgestaan als de meiden hieronder...

Ik moet eerlijk zeggen: mijn spijkerbroeken waren langer... ja ook in de zomer...

Voor je het weet denk je dat je nog in de categorie hierboven valt,

maar de waarheid is...

Iedereen veel plezier in de zon, op het strand... in de tuin... op het balkon... op het terras... of achter het glas.

Je bent zo jong als je je voelt en daarom ga ik nu eerst m'n spijkerbroek afknippen...!

3-werf Hoera!

Trix is jarig.

Ik zeg: '3-werf Hoera'!

73 is ze geworden en nog immer ons staatshoofd. We hebben nog nooit een staatshoofd gehad die langer op de troon heeft gezeten dan onze Trix herself.

Nog redelijk goed geconserveerd en met hier en daar een nieuwe knie of heup regeert ze de boel met strakke hand.

Begint voor de meeste Nederlanders hun pensioen zo rond de 65 jaar, onze Trix wil van geen ophouden weten. Ze gaat maar door en het einde is nog niet in zicht.

Kijk, ergens snap ik dat ook wel, als je je eerste zoon kapot perst en hij nou net ons volgend staatshoofd moet worden, dan probeer je dat moment zo lang mogelijk uit te stellen.

Maar als je goed naar onze Trix kijkt dan denk ik dat ze de meeste bloembollen wel op heeft en binnenkort het stokje overgooit naar haar kapot geperste oudste zoon. Of we daar dan van opknappen weet ik niet, maar we hebben weinig keus. Zoon 2 (Friso) heeft een gangstermeisje getrouwd (Mabel) en die zie je liever ook lekker in London blijven.

Ach ja natuurlijk, C.onstantijn zoon 3, dat zou ook nog kunnen, want dat lijkt op gepaste afstand nog wel de best gelukte van het stel. Met voorlezende L.aurentien aan zijn zij vormen zij best een fris en fruitig setje. Sinds zij na hun verloving de remake inging met haar eigen Mari voor haar en make-up is zij verandert in een leuke prinses. Het schijnt een leuk mens te zijn, net als ik.

Onze redding, als Trix echt opkrast en Wim-Lex de kroon op z'n hoofd getimmerd krijgt, is zijn import bruid M.axima. Dat je van een import bruid lekker op kan knappen blijkt wel uit het huwelijk van mijn eigen Chef; die trouwde ook een soort van import bruid en zie hier: de Chef en zijn import bruid zijn nog steeds bij elkander.

Zo zie ik het nog wel gebeuren dat Wim-Lex en Max een leuk, stevig en langdurig koningspaar gaan worden. Als Wim-Lex eenmaal met z'n hol op die troon zit, krijg je hem er voorlopig ook niet meer vanaf. En gelijk heeft ie.

Ik roep alvast: '3-werf hoera voor Wim-Lex en Max'.

Zo, nu ga ik de vlag weer binnen halen, want misschien hebben we die binnenkort wel weer nodig bij een troonswisseling.

Muts

Ik zit met een dilemma.
De kou blijft namelijk nog wel even aanhouden, als je bedenkt dat het pas begin december is en de meeste winters wel tot half maart duren.
Wanneer de temp nog ietwat boven de 0 graadjes schommelt wil ik zoveel mogelijk toch met de brommer naar het gesticht en dus moet ik er dan wel warmpjes bijzitten. Vind ik.
Eigenlijk ben ik niet gemaakt voor onder 4 graden Celsius, maar geen haan die daarnaar kraait.
De warme pilotenmuts die ik heb is ingepikt door oudste zoon. Sinds de hormonen door zijn lijf razen zet hij niet meer zomaar een muts op, maar moet het hip & hot zijn. Laat zijn moeder nou net een hip&hotte pilotenmuts hebben? Dus die draagt meneer en een knappe moeder die die muts nog terug krijgt...
Ik gooide vanmorgen m'n dilemma op de Twitter en kreeg wat nuttige tips.

Zoals deze: Mohair, lekker warm en je kapsel eronder verandert niet direct in een platgeslagen konijn. Hoop ik.
Scrapje adviseert hem want in het koude Swiss houdt deze muts haar hersens ook lekker warm, dus dan zal deze muts ook wel een koude winter in Nederland het hoofd kunnen bieden.


dan hebben we nog deze muts: beetje krap (gisteren gepast in winkel) maar als je een beetje doortrekt zit ie kutje klem op m'n pannetje en houdt oren en wangen warm. Voor m'n haar is hij echter dramatisch; het plet m'n kapsel al voordat hij goed en wel over m'n fontanelletje is getrokken...


Dan de ultime wintermuts van de afgelopen jaren en de komende jaren!
Hij houdt je lekker warm, alle noodzakelijke onderdelen zijn warm verpakt terwijl ogen en mond hun werk kunnen blijven doen.
Het is een uiterst handzaam modelletje.
Deze warme wintermuts opent deuren voor je waar ze anders gesloten blijven.
Mensen kijken je respectvol aan en je krijgt voorrang bij alle kassa's; boodschappen afrekenen hoeft niet meer als je deze muts op hebt; je krijgt niet eens de kans!
Je houdt met deze muts geld over en dat is mooi meegenomen in deze dure maand en trouwens ook in de andere dure maanden van het jaar!
Nadeel is ook bij deze muts dat m'n haar er heel rot van gaat zitten. En ik ben niet op m'n best als ik @work de dag moet beginnen terwijl m'n kapsel op een open wond lijkt. Die zien er vaak ook niet uit. Vandaar de vergelijking.

Een dilemma dus.
Ik zei het al.
Ik twijfel.
Wie helpt me uit mijn dilemma?

Nog een rondje?!

Mag ik even?
Ja? Dank u!
Dat hardlopen van mij, begint extreme vormen aan te nemen.
Mijn eigen Carlo-van-Irene op het werk merkte vorige week tijdens het omkleden op dat mijn figuur aan het veranderen is. Ik kon hem wel zoenen, maar hield me in omdat hij meer van de mannen dan van de vrouwen is. Voor en na het werk kleden we ons gezamenlijk om in een uniform en het komt dan dus ook voor dat je in je stringetje boxer of slip en je hempje en BH tussen je mannelijke collega's staat. Ik heb er niets van, op het strand zie je meer, denk ik dan maar. Maar Carlo-van-Irene vond dus dat mijn figuur veranderd is. Op de heupen welteverstaan. Mijn probleemzone, want verder heb ik geen klagen en doe dat dus ook niet. Maar die heupen verliezen hun handgrepen en ik ben er blij mee.
Ik meldde de Chef dat Carlo-van-Irene-van-het-werk mijn figuur veranderd vond en de Chef keek alsof hij vet water zag branden... De Chef stemde mij gerust en beaamde dat wat Carlo ook al zag.
Ondertussen ren ik me het rotje: 2 keer per week, trek ik na het werken m'n kloffie aan en trek ik de duinen in. Soms een stukje erbij en anders probeer ik ietsje sneller te gaan. Niet overdrijven want het blijft toch nog een wankel evenwicht met m'n pezen en botten die nog steeds aan het wennen zijn aan wat er gebeurt.
En het wonderbaarlijke geschied momenteel: ik vind het heerlijk! Het wordt steeds leuker en ik geniet! Ik ren het zweet in m'n reet en ik vraag me af waar ik al die jaren was? Het is zo simpel, je stapt de deur uit en je kan beginnen. Ik steek 2 straten over en ik loop in het duin... en ik geniet.
Als ik thuis kom, ben ik kapot, dat duurt 2 minuten en ik terwijl ik dan een halve liter water naar binnen gooi, m'n benen in het ijs wikkel en m'n loopje bekijk op Nike+, ben ik al snel weer terug op aarde.
Ik geniet. De hele avond erna voel ik me top! In plaats van dat ik uitgeteld zou kunnen/moeten zijn, krijg ik er enorm energie van.
Ik zei het al eerder: het komt helemaal goed met mij. Zonder cursus (na 2x mee gestopt ivm blessures), maar gewoon alleen in m'n eentje.
Het wordt nog afkicken volgende week in Turkije, of zal ik stiekem m'n hardloopschoenen in m'n koffer meenemen?
Want ik geniet en het voelt echt super!

En de winnaars zijn...

Vandaag is de dag. Voor 2 personen maar liefst! Ja ja, ik ben ook de rotste niet en verloot vandaag 2 Pink Ribbon armbandjes alsof het nix is. Inclusief een rose strikje voor op je jas of tas. Toe maar, toe maar, dat dacht ik ook ja.
Wordt alleen lastig wie de hoofdprijs gaat winnen want bijna alle antwoorden waren om te gieren. Ik heb ervan genoten net als jullie van het uitzicht van al die smakelijke mannen 3 logjes hieronder. Om dus een keus te gaan maken uit al die leuke antwoorden was 'to much' voor mij, want sommigen van jullie ken ik persoonlijk, anderen niet en dat zou mijn keuze danig kunnen beïnvloeden, cq rose kunnen kleuren... En dat wil ik ten alle tijden willen voorkomen. Zo ben ik. Soms. Vandaag echter wel, vandaar dus.
Ik schreef alle nummers van reacties op een blad en prikte daar stekeblind een nummer uit. Met de oogjes stijf gesloten uiteraard, wat ervoor zorgde dat ik de blauwe stippen nu in m'n bank heb staan...
Maar het is gelukt hoor, de Chef vond mijn eerlijke actie tijdens het blind prikken ietwat overdreven maar dat kan mij m'n reet roesten.
Ik prikte dus dat het een lieve lust was en nadat ik 2 stippen op het blad had staan was ik alweer klaar. Want ik heb maar 2 armbandjes gekocht en 2 strikken gejat gescoord voor deze uitreiking. Ik word altijd nogal hebberig van het hele Pink Ribbon gebeuren. Zo heb ik al zeker 4 jaargangen liggen van het magazine en ieder jaar koop ik wel een artikel zoals het armbandje de agenda, de tandenstokers en de sleutelhangers. Dit jaar is er een heuse Pink Ribbon paraplu te koop en ook zag ik op de site dat er zelfs een hardloopshirt in knalrose te krijgen is die prima bij mijn rose hardloopjasje van Pink Ribbon kleurt! Ik bestelde dus het shirt met de plu en nog een armbandje, dus ik loop er strak en droog bij binnenkort...

Maar nu weer over tot het hoogtepunt van dit logje!
Ik kan meedelen dat de gelukkige winnaars van de unieke 'wie hoort er niet in het rijtje thuis/ mannen verkiezing na mijn uiterst eerlijk verlopen verloting, zijn geworden...
Tadaa.... Nummer 11! Karin!
en tadaa... Nummer 15! Joeltje!
Voor beiden is oktober met daaraan de hele Pink Ribbon actie's persoonlijk nogal aangrijpend. Van Joeltje wist ik het, zij moest haar 'liefste moeder ooit' erdoor loslaten, maar van Karin las ik het op haar log; zij is er zelf helemaal doorheen gegaan maar gelukkig ben je er nog! Meiden, ik gun jullie die armband plus bijpassende strik van harte om deze 2 zo bijzondere redenen!
Van mij voor jullie, maar eigenlijk is er niets van mij bij. Voor jullie dus omdat jullie zelf tot diep in je hart voelen hoe het echt voelt als je er zelf doorheen moet en liefsten er door moet loslaten.

(Karin, wil je me je adres mailen, die van Joeltje heb ik al...)

What's in a name

Je zal er maar mee geboren zijn.
En dan bedoel ik niet eens van die onuitspreekbare voornamen, waarvan je je soms ook verwondert afvraagt waarom de ambtenaar van de burgerlijke stand niet even op de schouder van de jonge vader of moeder getikt heeft en daarbij minimaal 1 wenkbrauw fronsend heeft opgetrokken bij het registreren van de soms niet uit te spreken en te spellen voornamen.
Namen waarvan je al bij voorbaat kan raden dat de jeugdzorg vroeg of laat absoluut kind aan huis wordt. Of namen waarbij je ook al kan weten dat het kind, laat maar waarschijnlijk vroeg, gepest mee gaat worden...
Wij hebben bij het uitkiezen van de voornamen van onze bloedjes bijzonder goed opgelet dat er niet 3 jongens in de klas dezelfde voornaam zouden hebben of erger nog: 3 kinderen met dezelfde voor en achternaam. Want dat had zomaar gekund.
Wij wonen in een dorp waar onze de achternaam van de Chef zo'n 3 pagina's in het telefoonboek in beslag neemt. Je gaat dus een soort van 'op in massa'. En ik ben niet zo van de massa, integendeel. De Chef was destijds wel al zo slim dat hij vers bloed uitzocht en een Gooisch deerntje trouwde, zodat zijn eventueel te geboren wordende kinderen niet de K.atwijkse ziekte zouden oplopen. Want echt, die ziekte bestaat. Inteelt, inteelt en nog een inteelt en daar knap je uiteindelijk dus niet van op. Onze bloedjes kregen dus een stoere Gooische naam die niet veel voorkomt hier aan zee. De Kezen, Willems, Rubens, Marken, Japen en Dirken zijn niet aan te slepen hier omdat 'vernoemen' ook nog eens erg hip is hier aan zee. Dat hebben wij dus niet gedaan. Alleen oudste is met zijn 2e naam vernoemt naar mijn vader en dus ook naar mij uiteraard en hij is daar erg blij mee. Logisch, wie wil er nu niet naar de liefste moeder opa ooit vernoemd worden?! De jongens gaan nu dus niet op in de massa met allemaal dezelfde naam, want hun combi voor- en achternaam komen niet/nauwelijks voor.

Maar goed, dan heb je nog de vele achternamen die in ons land rondlopen.
Ik zelf ben erg content met mijn achternaam en gebruik die dan ook te pas en te onpas. Officieel sta ik wel geregistreerd met eerst de achternaam van de Chef en daarna die van mijzelf, (22 jaar geleden dacht je/ik daar niet over na) maar de achternaam van de Chef is nou niet wat je zegt: 'daar gaan we de oorlog mee winnen'.
Dat het vele malen erger kan, hoorde ik vandaag. Tijdens een vergadering werd er gediscussieerd over Mw F/V.
Ik durf het bijna niet te zeggen maar de beste mevrouw heet dus echt F/V.u.k.k.i.n.k/g. Haar meisjesnaam is dan weer gewoon 'de Boer' en jullie mogen raden welke naam ze gebruikt: juist ja, de eerst dus.
De directrice van mijn A-opleiding heette van voren G.uusje. Leuk, leuk, leuk, tot je haar achternaam erbij zet: G.eijl.
G.uusje G.eijl dus. (Echt waar, haar handtekening staat op mijn diploma!) Nou, ik wil er niet mee dood gevonden hoor met zo'n achternaam, maar wie ben ik...?
We hadden ook ooit eens een Hr. R.iool op de afdeling en een prachtige fysiotherapeut heet P.oot van achteren. Jammer, jammer, alleen daarom al kan het niets worden tussen ons...
En ondertussen vraag ik me af: ben ik nou zo'n trut dat ik vind dat een achternaam lekker moet bekken en hebben jullie hier geen enkel probleem mee? Zouden jullie hem laten veranderen (ook voor de kinderen) of je meisjesnaam gebruiken als je echt met de achternaam van je man niet over straat durft?
Ben eigenlijk wel benieuwd...

Einde oefening

De kogel is door de kerk.
Het besluit is genomen.
De beslissing is gevallen.
De Chef en ik hebben vanmiddag op zijn werk verteld dat we 'akkoord gaan met het voorstel door de school gegeven'.
Dat betekent: ontslag m.i.v 1 januari 2011 en daardoor zal hij geen aanspraak maken op het 2e doorbetalingsjaar.
Op de vraag aan ons of het 'zo goed was', zei ik: nee het is niet goed, het is voor nu de enige oplossing, want de Chef heeft dit nooit gewild!'. En acuut zat ik te janken natuurlijk. En daar kan meneertje P&O slecht tegen als er een vrouw in huilen uitbarst.
De Chef wordt na de vakantie niet meer terug verwacht op school, het is finito, schluss, the end, over en uit.

Door de afgelopen periode en de info die men over de Chef op tafel gooide die men vaak op een onbegrijpelijke manier wist, ben is zo paranoia als de tandjes geworden. Toen mijn Twitter nog niet op slot stond is de link naar dit blog ook een poosje voor heel de wereld te zien geweest. En ik heb bij het idee alleen al het zuur, dat er iemand is die hier meeleest met een andere intentie dan de meesten van jullie.
Dit heeft mij doen besluiten dit blog heel snel uit de lucht te halen.
Ik stop niet; ik ga het hele blog verhuizen naar een ander adres.
Ook wil ik niet meer onder m'n eigen naam loggen dus ik zoek een andere stoere, bij mij passende naam waarmee ik verder ga.

Ik heb jullie nodig: wie helpt mij aan een leuke naam ipv mijn eigen voornaam.
Titel voor een nieuw blog heb ik waarschijnlijk al, maar ook al die tips, ideeën en hysterische namen zijn welkom zijn welkom.
Als alles rond is en ik heb besloten wat het wordt, dan verschijnt mijn blog gewoon weer met alle blogs die ik geschreven heb tot nu toe.
O ja, jullie kunnen me nu al gaan mailen als jullie straks de naam en de link naar mijn 'nieuwe blog' willen.
Voel je vrij en mail naar : n.i.c.o.l.e.t.t.e.d.i.j.k.s.t.r.a.at.m.s.n.c.o.m ( en dan mijn naam zonder al die puntjes ertussen maar aan elkaar)
Tot ziens op mijn nieuwe blog en anders tot ooit...

L.Z.T (Log zonder Titel)

De mannen hebben vakantie.
7 weken maar liefst en geen dag minder. Eigenlijk hebben ze al 1,5 week geen lessen meer gehad, want dat kan allemaal in het voortgezet onderwijs. Als je zelf eens een dag extra vrij wilt voor je larfjes dan moet je dat in 3 fout aanvragen, maar dat de lessen 1,5 week eerder al eindigen daar kraait geen haan naar. Snapt u dat ik het niet snap? En maar klagen die leraren...
Maar goed, leuke bijkomstigheid is dat het weer alles meezit en de larfjes lekker al veel naar het strand gaan. Schepnet mee, skim-board mee, handdoek en brandzalf mee en huppetee, lekker zwemmen in onze vervuilde Noordzee.

De Chef echter heeft tot nader order 'vakantie'. De school gaat de afkeuring aanvechten en stelt de Chef nu voor een dilemma: of je neemt ontslag (en dan hoeft de school niet 2 jaar na te betalen, maar dan gaan we fors achteruit qua inkomsten) of je kiest voor WAO, maar dan gaan ze bezwaar maken tot de rechter aan toe. Want, volgens J.A S.tevens hoofd P&O van school, de grootste oetlul die er bestaat is de Chef wel degelijk in staat tot arbeid en gaan ze niet 2 jaar nabetalen voor deze frauderende werknemer. Want dat is wat ze zeggen: 'je kan wel staan op een personeelsavond en niet voor de klas...?' Daarnaast is hij vreselijk pissed-off dat hij niet het volledige rapport mag inzien van de Chef over de resultaten van de testen die de Chef heeft gemaakt. Die knakker van het coachingsbureau heeft het rapport nu liggen en laat het dicht tot bekend is of de Chef wel of niet verder gaat op school. Als de Chef stop zal hij het rapport vernietigen en zal het nooit bij school terecht komen...
We zijn het vechten moe mensen. Aan het einde van ons Latijn, afgebroken tot op het bot. Morgen belt het UWV ons terug hoe en wat nu te doen en wat er dan gebeurt met de Chef's uitkering als hij ontslag neemt en dan dinsdag voor de laatste keer naar school. We zien het wel. Rust in de keet en in onze hoofden, lijven en harten is ook wat waard en we hebben geen zin en veerkracht meer om weer een rechtszaak in te moeten.
We mogen wel weten en ervaren ook in ons hart dat we door deze periode heen gedragen worden door Een die alles in Zijn hand heeft en houdt. Dus ook ons en hoe het ook loopt; het zal 'goed' zijn.

De jongens hebben een grandioos rapport. De oudste omdat ie mazzel heeft en jongste omdat hij zich het ongans heeft geleerd. Het rapport van jongste is werkelijk nog beter dan dat het van mij ooit geweest is. 3-werf 'Hoera'!
De buurvrouw vroeg vanmiddag naar hun rapport en kassa... weer 5 euri binnen.
Vraagt jongste onder het bbq-en vanavond hoe de buren eigenlijk heten.
'K.uijt, net als 'onze Dirk' zeg ik. Ja, maar hoe heet de buurvrouw 'van voren'?
'Geen idee, zeg maar Toos', zeg ik opvoedkundig als ik ben.
'Hoe?, Doos?' zegt jongste weer... 'ik zeg wel Doos tegen haar, da's lekker makkelijk', besluit hij.
Ik greep in, hoor mensen. Dat jullie niet denken dat ik jongste de buurvrouw Doos laat noemen. Nee zeg, zo ben ik niet. Respect, respect alom hier, dus ook voor buurvrouw DoosToos!

En dan dat tuniekje van Floor... Afgrijselijk... Leuk!
De Chef en ik liepen vanmiddag in Noordwijk, want er moest ge-bbq-ed worden en zonder kooltjes wordt dat wat lastig.
En in het heidense Noordwijk zijn de ganse week de winkels open. Dus ook vandaag. en da's lekker makkelijk want we hadden dus kooltjes nodig. En terwijl we daar rond hupsten hand-in-hand zag ik een heuse 'D.ept'-winkel voor mijn blauwe ogen opdoemen. Ik sleurde de Chef mee naar binnen en verrek... hing daar toch in alle kleuren het tuniekje van Floor! Maar Floor had al laten weten dat ze er inmiddels al 2 had, dus stond ik bijna voor niets te passen daar. De Chef vond het tuniekje echter beeldig en da's voor mij het teken dat ik mij, voor hij zich bedenkt, moet haasten om af te rekenen... De schat. De Chef vindt namelijk niet snel iets echt leuk, dus het was een hysterisch ogenblik. En echt mensen, het is een enig gevalletje. Lekkere lange mouwtjes in het hansopje want er staat vaak een stevige bries in ons leven hier aan zee.
Moraal van het verhaal: hoe een verdrietige week, toch nog redelijk goed kan eindigen... Ik denk dat ik hem maar houd, die Chef van mij... ;-)

Rijbewijs-pasfoto-trauma

Een poosje terug had ik het er al over dat ik binnenkort om een nieuw supersonisch rijbewijs moet.
Dan hoef ik niet meer iedere keer die behangrol wat mijn rijbewijs nu nog is, in m'n tassen te duwen maar kan ik mijn kekke rijbewijspasje kwijt in mijn altijd lege portemonnee. Da's makkelijk want ik ben gek op ruimte besparende maatregelen als ik daardoor dan ruimte overhoudt voor echt bekangrijke zaken in m'n tas. Wij vrouwen weten waar ik het over heb, niet waar dames?
Op dat nieuwe supersonische rijbewijs moet echter ook een supersonische foto komen.
Volgens de nieuwe regels gaarne, want anders wordt je per omgaande weer teruggestuurd door de baliemedewerker van het gemeentehuis.
Stond ik 10 jaar geleden nog met geloken ogen en een verblindende glimlach afgebeeld op het epistel, nu moet de mond stijf gesloten zijn, met hooguit een flauwe glimlach rond de lippen. En heb het hart dan toch niet dat je je tanden blootlacht want dat mag echt niet meer. Ik zou nog denken in al mijn onnozelheid 'als ik luidkeels lachend op de foto sta, dan zie je toch zo aan mij dat ik geen radicaliserende blondine ben, dus laat mij nou lekker lachen...' Nee, nee, nee, geen denken aan; er wordt niet gelachen.
Dan de oren. Bloot graag. Dat was nog een toestand vanmorgen want ik heb het haar net over m'n oren en dus stond ik bij de fotograaf voor de spiegel, met een flinke klodder spuug , m'n haar achter m'n oren te metselen. Had ik kort daarvoor nog een liter haarlak erin staan spuiten, waardoor het op punt van afbreken stond, moet ik daar alles weer met een hoop moeite achter de oren zien te krijgen. Klaar. Heerlijk hoor, lekker spontaan ook om daarna nog op een levensgevaarlijke afgekeurde kruk met je bakkes recht in de camera te kijken en nog iets van een glimlach te voorschijn te toveren die ik tenslotte niet voor niets geoefend had in de spiegel van de badkamer nadat ik mij vakkundig had opgemaakt.
Voordat ik trouwens op de kruk zat had ik me al in diverse bochten moeten wringen omdat er een trap midden in de winkel stond omdat er geklusd werd aan het plafond.
Ik pers mij dus langs die trap en bereik veilig en wel de kruk. Sjaal van haar om mijn ranke nekje zodat ik over 10 jaar nog steeds weet wie zij ook-al-weer was want ze gaat naar Frankrijk emigreren op vakantie...
Terwijl ik nauwelijk met samengeknepen billen op die kruk zit, klimt er vanuit het niets een mannetje die midden-in-de-winkel-staande-trap op en kijkt ver vooroverbuigend langs de trap mijn kant op. Ja, daar zat ik op te wachten. Een of andere lul die z'n werk niet doet, maar naar mij gaat staan kijken terwijl ik het meest belangrijke moment voor de komende 10 jaar moet ondergaan. Zo'n rijbewijs gaat namelijk 10 jaar mee. Dus. Daar hoef ik dan geen pottekijkers bij. Iets teveel gevraagd?
En buiten dat. Probeer maar eens met zo'n onsmakelijke toeschouwer je in de badkamerspiegel geoefende glimlach op je lippen geperst te krijgen! Nee hé mensen, dat gaat niet lukken! Ik deed iets wat er voor m'n gevoel nog een beetje op leek en madammeke klikte af. Klikkerdeklik. Hoppa. De foto was gemaakt.
Ik klom van de kruk en haaste mij langs de ladder en de toeschouwer naar de PC om het resultaat te bewonderen.

En, je gelooft het niet: 1 oor niet zichtbaar! Gloeiendegloeiende!
Het hele verhaal kon opnieuw beginnen. Ik brak het laatste plukje haar dat nog bij m'n oren zat af en stortte mij op de kruk. Lachte flauw met de mond gesloten en vond het wel prima. En ja hoor, God zij geprezen: de foto werd goed bevonden.
Dan denk je betalen maar en wegwezen, volgt het volgende dilemma: 4 voor 10 euro of 8 voor 12,50? Ik heb er maar 1 nodig (of 2, maar meer niet) dus ja wat moet je met 8 foto's? Ons bin zunig want ik spaar voor een Apple laptop. Mogen jullie zeggen wat ik koos. Juist, 8 voor 12,50. Stom natuurlijk, maar nu heb ik wel voor de rest van mijn leven pasfoto's in huis. Ik propte er ook nog 1 bij de Chef in z'n port en heb er nog 5 over. Voor de liefhebber. Een collectus-item. Eventueel met handtekening. Roept u maar...
O ja en nu nog hopen dat ze goedgekeurd worden bij het gemeentehuis...

De overeenkomst tussen Willem-Alexander en mij

Zo, eindelijk heb ik weer een beetje het gevoel terug te komen daar waar ik mij van binnen 'goed' voel.
Ik druk gewoon de nog-op-te-sturen belastingaangifte ver weg in mijn brein en daarmee ook de anonieme reactie van 1 of andere Huppeltrut die de moraal van het verhaal in het geheel niet snapte. Je hebt mensen en potloden zullen we maar zeggen...

Gisteren kreeg ik post. De envelloppe die mijn zeer gewaardeerde ega op m'n schoot wierp deed een alarmbel rinkelen en nog voor ik geslagen werd riep ik al: 'ik heb nergen te hard gereden hoor'! 'RDW' stond er namelijk op, maar die doen bij nader inzien niet aan bekeuringen rondsturen, wel moet ik mijn rijbewijs voor 10 juli verlengen.
De naam op de brief deed mij glimlachen: 'N. D......a, want zo heet(te) mn vader ook. En oh, wat ben ik toch trots op die naam van hem en mij. Meer venoemd worden naar je vader dan ik ooit gedaan ben, kan bijna niet. Hij heette Nicolaas en ik Nicolette.
Eigenlijk heb ik 2 voornamen. Willem-Alexander heeft er 5 of 6 en bij zo'n aantal kijken we niet op een voorletter meer of minder.
WimLex en ik hebben daarentegen waarschijnlijk hetzelfde probleem. Ja echt, hij en ik, wij delen iets essentieels in onze voornamen.
Ik heet Nicolette-Astrid en hij heet Willem-Alexander en-nog-wat-namen.
Valt het u op?
*tromgeroffel aan* We hebben alletwee een streepje tussen onze voornamen! *tromgeroffel uit*
Dat was in die tijd niet gebruikelijk, sterker: het was verboden.
Zijne Koninklijke Hoogheid was de eerste Nederlander die officieel toestemming kreeg voor dat stomme streepje tussen zijn voornamen.
Da's echt waar, dat heb ik eens tot op het bot uitgezocht toen ik post ging krijgen waarbij men voor het gemak maar mijn 2e voorletter wegliet. Ipv 'N.A' ging men over op enkel en alleen nog maar de 'N' te vermelden. Da's toch wel een hele 'A' te weinig.
Ik ben erg van de puntjes op de 'i' en dus heb ik menigmaal aan de telefoon gehangen om bij bijvoorbeeld van de verzekering mijn beide voornamen op m'n pasje te krijgen, daarbij schermend dat ze de 'A' bij Willen-Alexander ook niet weg zullen laten.
Wanneer je namelijk een streepje tussen je naam hebt, dan gelden die namen als 1 voornaam. Stom naturrlijk, maar echt waar. Alleen: Willem-Alexander was dus de eerste Nederlander bij wie dit goedgekeurd werd en ik ben een fractie ouder dan W-A. (!?) Mijn streepje is dus illegaal en derhalve vind ik dat ze het streepje dan ook wel kunnen verwijderen. Maar dat kost geld, veel geld, want het komt er dan op neer dat je dan je naam wilt veranderen. Dat wil ik niet, ik wil alleen geen streepje tussen mijn namen.
Navragend bij mijn moeder blijkt dat de ambtenaar van de burgelijke stand het streepje tussen onze voornamen helemaal zelf heeft verzonnen en ertussen heeft geplakt. (zusdus heeft ook zo'n zelf-verzonnen streepje tussen haar namen Geertje en Trui; we noemen haar GeerTrui)
Hoe onnozel kan je zijn als ambtenaar in de mid-jaren 60. Zelf een streepje verzinnen en mij vervolgens 40 jaar later met een voorlettercomplex opschepen.
Sinds gisteren ben ik dit complex echter nagenoeg kwijt geraakt, toen ik mijn naam en dus de naam van mijn vader op die RDW-brief zag.
Laat die 'A' maar zitten pap, ik draag nu met trots jouw naam en letter en de 'A'? Ach, dat staat sinds deze week ook een stuk minder sjiek als je uit Naarden komt...

Dilemma

En dan druk ik me nog voorzichtig uit hoor.
Eigenlijk verkeer ik in de opperste staat van stress.
'Hairstress' welteverstaan.
Ik behoor een gelukkig mens te zijn. Dat ben ik in principe ook maar er zijn soms van die dingen dat ik denkt: 'waar komt dat onrustige gevoel vandaan en waar zeur ik eigenlijk over'?
Ik laat mijn haar namelijk groeien en werkelijk waar: het groeit de pan uit. In 8 maanden tijd van errug kort is het nu tot op schouderlengte gedaalt. Werkelijk waar, mijn baby's deden er langer over om in te dalen.
Met het verstrijken van al die centimeters groeiend haar, gaat het uber-zware en stijle haar van mij ook steeds meer, nog stijler en nog zwaarder zijn.
Gisteren was de druppel: na de maandelijkse 2-dagelijkse haarwasdag was het 3 uur na het fohnen en stylen weer net zo onhandelbaar als ware ik Maxima op een doordeweekse dag. En dat kan natuurlijk niet, nee.
De Chef sprak daarna de magische woorden: 'dan ga je toch naar de kapper'? Dat zegt ie anders nooit, want hij weet met mijn hairstress dat ie dat dan wel iedere week kan zeggen. Maar, geef me 1 vinger en ik pak de hele hand. Omdat mijn kapper inmiddels ook weekend aan het vieren was en dus gesloten, heb ik op internet eens rondgesnuffeld en een paar ideetjes opgedaan.
Nu mogen jullie helpen kiezen. Weet niet of het veel uitmaakt, maar alle tips helpen dus wie weet: loop ik komende week wel met jullie idee in m'n haar.







De Chef gaat voor de eerste en ik diep in m'n hart ook. Think in blond want ik ga er namelijk geen kleurtje door heen gooien, dat houdt bij mij nl niet.
En anders moet ik hier ook weer een andere blognaam verzinnen en ik heb al genoeg aan m'n hoofd...

Thuis is waar je hart is

En weer was ik 2 dagen op mijn geboortegrond.
Heerlijk toch iedere keer om weer even thuis te kunnen zijn.
Ik had ons oudste larfje meegenomen want die wilde wel weer eens bij oma slapen. En omdat ik niet helemaal achterlijk ben en me het rotje ga rijden heen en weder naar het Gooi, gooide ik ook mijn niegliesjeetje in een tas en de rest van m'n kledingkast erachter aan en toog met zoon-lief huiswaarts.
Zusdus was er ook met haar harige Opperhoofd en m'n nichtje en dus was het gezellig.
Vorige week had ik bij de juwelier en tevens hofleverancier van onze familie, een snufje goud ingeleverd. Ik zei de week ervoor, bij het verzamelen van het ouwe-goud nog tegen de Chef: is het heel raar als ik bij je ouders alvast de trouwringen ga vragen om om te laten smelten? De Chef keek me aan en tipte me dat dat briljante plan ws op niets zou uitdraaien. Dacht ik al... Wees maar niet bang, ik heb het natuurlijk niet gevraagd; ik denk ook niet dat ik ooit maar iets zou willen hebben van hen. Dus, krikte ik mijn gouden kronen uit m'n bakkes en kwam er toen achter dat die van porselein zijn.
Al met al, heb ik gisteren in de middag na intensief telefonisch overleg met de Chef en in aanwezigheid van oudste zus én met een gulle gift van het restje goud wat zusdus over had, een prachtig horloge uitgezocht. Tadadadaaa.
Helemaal bij de tijd weer.

Maar de dag was nog niet voorbij: de dochter van mijn allerliefste vriendinnetje verjaarde. 18 jaar alweer. Ik weet nog dat wij 18 werden maar dat terzijde.
Vriendinnetje en ik, da's eigenlijk een heel verhaal.
We kennen elkaar al langer dan onze echtgenoten nl. vanaf ons 12e. En nu zijn we ongeveertig en een beetje en kennen elkaar van binnen en van buiten. Dacht ik.
Want toen ik gisterenavond bij vriendinnetje onverwacht voor de deur stond stond (we wonen 1 uur rijden bij elkaar uit de buurt) bleef ze er ter plekke bijna in. Ik dacht nog: 'acht shit, die zit niet op mij te wachten' 'de verrassing is te groot had ik maar ff gezegd dat ik van plan was om te komen' maar zonder woorden vlogen we elkaar in de armen. Past altijd nog die armen van ons om elkaar heen... ook als we elkaar een poos niet zien.
Maar: ik mis vriendinnetje. Heel erg. Zelfs zo erg dat ik dacht: ik ga vriendinnetje verliezen... met de afstand en het drukke leven van ons beiden.
Na het overlijden van m'n vader was het 'overleven' voor mij om op de poot te blijven en onbewust nam ik afstand. Niet zozeer van haar, maar eigenlijk van iedereen. Dus ook van haar. Het gebeurde gewoon, maar niet bewust. Nu ik erop terugkijk, voel ik dat het zo is geweest. Rouwen doe je uiteindelijk he-le-maal alleen. Hoeveel anderen ook meeleven en belangstelling tonen: je moet er alleen doorheen en het een plekje geven.
Gisteren pas rond de klok van 11 (ideaal een nieuw horloge met de juiste tijd!) kreeg ik het uit m'n strot dat ik haar mis en dat was goed om te zeggen. Om alle onderlinge vriendinnenbandjes weer aan te sjorren gaan we samen 2 daagjes weg. Hebben we besloten. We gaan van mijn gewonnen prijs 2 dagen naar de sauna en de scrub en de bubbelbaden en de gietingen en de hot-stones en we mogen nog blijven slapen ook daar. En eten uiteraard. Ik ga met m'n zusjes al naar Turkye, dus ik dacht gisterenavond: ik ga met vriendinnetje! 2 hele dagen wellnessen in ons blootje... Dat wordt brullen en we hebben besloten optijd te gaan scheren, want we willen daar niet het risico lopen om over onze bikinilijn te struikelen...
Tot snel lief vriendinnetje: ik houd van je!

Je hebt van die dagen

Je hebt van die dagen dat je meer dan genoeg onderwerpen hebt om over te bloggen.
Je hebt ook van die dagen dat je geen idee hebt waarover je moet bloggen.
Ik kan u melden: dit is zo'n dag.
Geen idee wat ik wil delen met jullie.
Ik zou jullie kunnen vertellen dat het best een lekker dagje was op het werk en dat ik tussen naald en spuit door ook nog een Sint gedicht in elkaar heb zitten flansen voor een behoeftige collega. Maar dat doe ik niet.
Ik zou jullie kunnen vertellen dat ik na het werk meteen maar boodschappen heb gedaan en eten heb gehaald zodat de Chef kon koken terwijl ik zweet in m'n reet sportte van 5 tot 6. Maar dat doe ik niet.
Ik zou ook kunnen vertellen dat de Chef in een dip zit omdat z'n eikel van een leidinggevende hem eruit probeert te werken, maar geen poot heeft om op te staan. Daarnaast zit hij als WAO-er in een beschermde positie, maar het maakt het niet makkelijker voor de Chef. Maar dat doe ik niet.
Ik zou ook kunnen vertellen dat ik me zorgen maak over de Chef door deze hele toestand en omdat hij nu ook weer zoveel pijn heeft omdat hij gezegend is met o.a velen soorten reuma. Maar dat doe ik niet.
Ik zou misschien kunnen vertellen over een blog die ik donderdag las en precies de woorden zegt die ik al tijden lang diep van binnen voel. Maar dat durf ik niet.
Ik kan ook vertellen dat ik zo aan vakantie toe ben en dat ik er soms zo de schurft van heb dat ik 4 dagen moet werken maar ja, de Chef heeft er ook niet om gevraagd... dus dat doe ik ook maar niet....
Wat ik wel kan doen is al die gevoelens met jullie delen door een schilderij die ik maakte en die dit alles uitdrukt. Het origineel is van Christa Rosier, ik ben weg van haar werk en heb o.a deze nageschildert en op een prominente plaats in de kamer hangen. Ik denk dat ik dat maar doe...

Onderschrift van Christa bij dit schilderij: Een huilende vrouw staat met uitgestoken arm naar boven. In haar hand een verkreukeld stuk papier, dat de vele onverhoorde gebeden symboliseert. Uit de houding van deze vrouw spreekt gebrokenheid; haar wereld staat stil, ze ziet geen uitkomst meer. Letterlijk staat ze met haar gezicht tegen de muur. Daarom ziet ze niet het licht dat op haar valt; het licht dat een teken is van God's aanwezigheid en troost. Die troost zal ze niet ervaren als ze zich niet eerst omdraait.

Soms, heel soms, durf ik me niet eens om te draaien maar ik denk dat ik dat toch maar weer eens ga doen, want ik kan niet en wil niet, zonder die aanwezigheid en troost...

Onderbroeken'lol'

Ergens heb ik het al gemeld, dat ik vrijdag en zaterdag op audientie naar het Kurhaus moet mag.

En na een lange vrijdag allerlei in- en continentieperikelen aangehoord te hebben is er vrijdagavond een soort van feestavond met eten, heel veel en lekker eten!

Dan vieren we met de winnaar van de gouden catheter daar wil je overigens niet mee doodgevonden worden hoor dat we het zo naar ons zin hebben, (?) het uitzicht prachtig is en het eten zo lekker is.  Voor de gelegenheid trekken we dan ook de onderlinge incontinentiebandjes weer eens lekker strak aan tegen het afzakken van alle inleggers en andere vochtvangers.

Als het even kan trek ik voor de avondsessie wel even iets fris en fruitigs aan. Ik heb een schattig zwart jurkerig-achtig-iets met een legging en laarzen. Alles in stemmig zwart uiteraard, want dat kleed af.

Maar... de b.u.i.k. Die zie je dwars door het zwarte jurkerig-achtige hansopje heen.

Doch, O Glorie!, de Hema heeft daar de corrigerende onderbroek!

Je kan nauwelijks meer van een 'slip' spreken. Ik kreeg de tip van een collega en ben in 1 streep naar de Hema gegaan voor zo'n strakke broek.

Dit is hem niet overigens, maar het scheelt niet veel. Ik heb er 1 zonder pijpjes, want daar zit bij mij geen vet of andere sinaasappel-achtige ongein.
Terug van de Hema vluchtte ik naar boven en hees mijn afgetrainde lichaam in de nieuwe onderbroek.
Ge-wel-dig!
Alleen... waar moet de buik heen als de broek zo strak zit?
Juist ja, naar achteren (heel goed, hij mag daar blijven) en naar boven. Zo 'plop' boven de corrigerende onderbroek uit. Ik stond erbij en keek er in de spiegel naar.

Ik dacht nog bij de Hema 'een corrigerend shirt/hempje heb ik niet nodig, dan verdwijnt mijn D-cupje naar mijn okselholtes en dat wil ik niet'. 'Laat zien wat je hebt'. Maar die 'plop' boven de enorme onderbroek uit, zal alle ogen gekluisterd houden op de verkeerde zone, dus morgen ga ik terug naar de Hema voor zo'n corrigerend hempje.

Het moet wel, wil ik ik het jurkje zo jurkachtig mogelijk dragen. Ik ben namelijk NIET van de jurkjes, dus het gaat echt heel bijzonder worden. 'Blont' in een jurkje!
Morgen dus eerst maar een hempje scoren voor het 'plop-probleem'.
Om 9 uur gaat de Hema open.

Nog meer familie

Nu we het toch over 'familie' hebben, moet ik het volgende even kwijt.
Ik trek een beerput open maar ik zit met een dilemma.
Schoonouders. Mijn schoonouders welteverstaan.
Die van zusdus zijn reeds overleden, die van mij gedragen zich al jaren zo.
Volgende week zijn ze 50 hele lange jaren getrouwd.
En dat die jaren 'heel lang'  hebben geduurd hoorden wij wel eens van schoonvader.
Maar goed, 50 jaar dus.
Laat ik eerst even melden dat de band stabiel goed/slecht is.
Er is zoveel gebeurt in de jaren dat de Chef en ik bij elkaar zijn; ik zou er 3 dagen mee kunnen vullen.
Wat zeg ik? Ik zou er een aparte blogsite vol van kunnen schrijven en jullie verbijsteren dat 't allemaal echt gebeurt is en nog gebeurt.
De Chef keek z'n mooie blauwe ogen uit, toen hij 25 jaar geleden in onze familie kwam: zo kon/kan je dus ook met elkaar omgaan?!
Bij het overlijden van papa vorig jaar zei hij zelfs dat het nooit méér pijn kan doen als zijn ouders ooit overlijden (...) dat zeg je toch ook niet 'zomaar'?
Tipje van de sluier? Komt ie.
DJ was 01 aug. jarig, nog niets gehoord van ze en ze wonen 2 straten verder. Oke, we waren op vakantie, maar een kaartje of telefoontje was blijkbaar ook teveel gevraagd. We zijn overigens alweer een kleine 6 weken thuis...
Wanneer er ooms of tante's overlijden: wij lezen het in de krant en kunnen dus niet normaal afscheid nemen en/of onze deelneming door aanwezig te zijn, laten blijken. (Goh, G&N waren er weer niet!)
10 jaar geleden waren ze 40 jaar getrouwd: uit eten geweest (waren we bij aanwezig) en daarna zijn ze 'met z'n allen' een mid-week weggeweest. Zonder ons.
Wanneer we met kerst kwamen na de kerk stond de tafel voor 'allemaal' gedekt. Niet voor ons.
JN was geboren. Ze zijn 1x geweest de dag erna en 6 (!) weken later kwam zwager met een flopje met geld namens m'n sch.ouders. Kinderen van sch.zus kregen een bankboekje met 5x meer.
De Chef heeft gelukkig altijd mij geloofd in dat wat er gezegd werd over mij. Bv: 'je moet eens weten wat zij doet, als jij er niet bent'.
Komt het mischien omdat de Chef een import-bruid uit het reservaat "het Gooi" getrouwd heeft niet 'van het dorp'? Geen idee... Het is niet alleen kommer en kwel geweest. Soms, heel soms hebben we ook korte goede periode's gehad.
'Tipje' zei ik, anders blijf ik gaan en daar knap ik niet van op; het heeft al zoveel energie gekost.
Afijn, over 8 dagen dus 50 jaar.
De Chef hoorde via z'n (tweeling)broer dat 'we' uit eten gaan de 17e.
Sch.moeder heeft ons wel gebeld maar krijgt ons niet te pakken. Raar hoor, met al die nummerherkenning dat hun nr. er toch echt niet tussen staat. We zijn trouwens altijd bereikbaar omdat we alleen mobielen in huis hebben en al jaren geen vaste aansluiting meer.
Maar goed, de 17e dus 'uit eten'. Officieel weten we van niets.
Wat nu?
De 12e -de dag zelf- langs met een grafstukje bos bloemen?
Bellen en vragen wat de bedoeling is?
Het is lastig. De Chef en ik zit een wel op 1 lijn en ik ben vaak juist degene die man en kinderen beweegt om even langs te gaan. Maar omdat DJ nog niets heeft gehoord voor z'n verjaardag en wij het te makkelijk vinden om hem een flop in handen te laten duwen als wij er langs gaan (O ja, Dj... nog voor je verjaardag... net als bij mij in maart) hebben we zoiets: we gaan de 12e ws. wel langs en dan zien we wel.
Het enige leuke aan die 50 jaar is dat ik er een Bijzonder Verlof-dag voor krijg.
En die plan ik later het jaar in, als Tuttemerull een open-dag heeft ofzo.
Kan ik tenminte echt iets leuks doen, waar ik wel van opknap...