Beestenspul

Ja ook wij hebben dieren in huis.
Dat is een gen-defect: vroeger hadden we nl. ook altijd dieren in huis. Meer dieren dan kinderen zelfs.
Je kan het noemen en wij hebben het gehad: katten, hond x2, muizen in een kooi, hamster, tamme dwergpapegaai, parkiet voor ie werd opgevroten door de kat van de buren, landschildpad, waterschildpadjes en wat dies meer zij...
Gijs en ik zijn er ook gek van. Dieren mensen, want daar hebben we het over.
Momenteel hebben we heel veel huismijt maar die kan je niet tellen en reken ik even niet mee 1 konijn tot de kerst en 1 poes en 1 kat. De kat is in dienst van de poes, hoewel kat eerder in huis was dan poes. Kat wast altijd poes' kopje maar terugpoetsen is er niet bij. als vrouw moet je natuurlijk ook duidelijk je grenzen stellen en daar zo consequent mogelijk in zijn
Hieronder ziet u dus geen siamesetweelingpoes/kat maar Noach die Sjerril haar nek en kop poetst.

Dat ze voor het gemak even bovenop elkaar en de tafel buiten liggen is niet erg: poetsen doe je overal als dat zo uitkomt.
We hadden ook een hond, een Tibetaanse terrier tot hij bijna 2 jaar terug door een noodlottig ongeluk een spuitje moest hebben.
Dat noodlottige ongeluk was veroorzaakt door Sjerril-dear. Die sprong nl op een mooie oktobernamiddag van het schuurdakje op de muur, op de fiets, op de grond. Vaste route, niets mis mee. Alleen.... Robbie (R.I.P) lag naast de fiets en toen Sjerril-dear van de fiets op de grond sprong, viel de fiets om. En tijdens het omvallen, schampte de bagagedrager de hondenheup van onze hond (R.I.P). Het was direct foute boel.
Hij kon niet meer op z'n poot staan en wij hebben de hele avond bij de dierenarts gezeten. Heup uit de kom. En een hondenheup kan je niet terug in de kom zetten, want dan schiet ie er zo weer uit. Opereren kon wel voor een slordige €1000.- maar dan moest ie daarna ook opgesloten worden in een bench omdat z'n hele hondenheup eruit gehaald zou worden.
Het was overigens zijn 'goede' heup die er uit lag, zijn 'slechte' heup zou dan helemaal overbelast en nog slechter worden.

Op de foto de laatste ochtend, onderste poot ligt gestrekt onder het hondenlijf: hij kon er niets meer mee en hij had veel pijn. Hoe die met die rotte poot op de bank is gekomen 's nachts hebben we nooit gesnapt.

Wij hebben er een nacht over geslapen en besloten hem een spuitje te geven. Om te janken ja, maar: het is een hond en niet m'n tante. Da's toch anders. Dieren gaan dood vaders ook en je weet dat het er ooit van komen gaat. Toch is het jammer.
Maar gelukkig krijgt zij binnenkort hele kleine, lieve, op kattenbak plassende puppy's.
Gijs wil geen hond meer, gelukkig valt Elvis ook niet in de categorie 'hond'.
Tot die tijd genieten wij van onze huismijt kat en poes en konijn tot de kerst

Afscheid nemen bestaat niet...

Wat ik de hele week al tegen probeer te houden, laat zich niet meer tegenhouden.
De pijn van het afscheid, wat te vroeg, te snel en te abrupt was.
Het komt weer naar boven en vandaag is er geen houden meer aan.
Ik sta weer aan zijn bed in het UMCU en besef nu dat we nog 4 dagen hadden om bij hem te zijn tussen hoop en 'beter weten' in.

Die nacht van vrijdag op zaterdag werd ik om 02.00 uur gebeld door m'n oudste zus dat papa na een ademdepressie ook een hartstilstand had gehad en dat ik moest komen. Nog zie ik me afscheid nemen van Gijs om 02.45 uur in de nacht, op een papiertje het adres van het UMCU gekrabbeld en op weg naar Utrecht. Hij was een paar uur daarvoor overgeplaatst van Blaricum naar Utrecht. We stonden rond zijn bed en wisten niet wat we eigenlijk moesten hopen. Dat papa naar 'Huis' mocht gaan of dat wij hem nog zo graag bij ons wilden houden. Papa is niet meer wakker geworden op de IC voor hij overleed op 1 juli.
We hebben foto's gemaakt die dagen op de IC -ook voor de jongens om ze voor te bereiden hoe opa erbij zou liggen toen ze een dag later afscheid kwamen nemen van hem- maar vooral hebben we strak aan zijn bed gezeten en hem vastgehouden en geknuffeld zolang het kon. We hebben hem 'los gelaten' en gezegd dat het goed was zo.

En het was 'goed' toen hij 4 dagen later overleed, want papa was Thuis! Maar och, voor altijd duurt wel erg lang en ik mis mijn vader zo.

En stel dat ie af en toe even om een hoekje kan kijken naar ons, naar zijn 3 meiden, m'n broer en mama. Dan denk ik dat ie best trots op ons zal zijn hoe we gedaan hebben en nu doen. Zonder hem om ons heen maar met hem in ons hart.

Twitterdetwitt

Go with the flow. En aldus geschiedde.
Net als Paul de Leeuw en zij en zij ben ik ook om.
Ik heb een accountje aangemaakt, dat ging nog net.
Kind kan de was doen.
Daarna begon de ellende want ik kon mezelf niet meer terug vinden. En ook haar en haar niet. Gelukkig is daar Willem Alexander himself bij wie ik ze gevonden heb en daarna ging het voorspoedig.
Ik twitter me rot, heb eigenhandig een achtergrondje in elkaar geramd en Tadaaa... Ik ben een officiele twitteraar geworden. Wel vreemd dat totaal onbekende twitteraars mij willen volgen, ik houd niet zo van al dat vreemde volk in mijn tuintje en klik de 'blokkeer knop' dan assertief in. Marco Borsato twittert net dat ie nog 2 kaartjes over heeft voor concert@see vanavond. Ja Marco: ik zou graag willen maar ik ben niet in de buurt en Zeeland is ver van Katwijk vlak voor de avondspits... Anyway, toch bedankt!
Alsof ik niets anders te doen heb zeg. Ben ik juist geheel gewend aan een bloggend bestaan, waardoor het hyven naar een dieptepunt is gezakt ga ik Twitteren! Niet slim want het zou zomaar kunnen dat het bloggen op een laag pitje zet. En dat wil ik niet, want ik vind het hier juist zo gezellig met jullie.
Maar maak u geen zorgen: Twitteren is eigenlijk heel stom, je kan maar 2 regels typen en dan is je ruimte vol. Ik kan daar geen blogje in kwijt en soms heb ik zoveel te vertellen.
Daarom zal ik jullie hier blijven vervelen; heerlijk met z'n allen elkaar vervelen.
Zo, nu ga ik andere blogjes lezen.

Vakantie in Mexico

Inbrekers schijnen op internet dit soort sites af te struinen om te zien wie er wanneer weg is, zodat ze vrij baan hebben in de huizen van vakantiegangers.

Verzekeringsmaatschappijen blijven de eventueel geleden schade gewoon uitkeren, dus:

Wanneer en waar gaan jullie heen deze vakantie?

Door de duinen

Je kan 2 dingen doen op zo'n dag als deze wanneer je niets in de planning hebt.

1: Niets

2: Iets.

Nadat ik vanmiddag op bed mijn benen weer eens had ge-epi-lady-ed had ik spontaan een wegraking van 1 uur. Nadat ik bijkwam heb ik m'n camera en m'n mobiel in m'n zak gestopt en heb de fiets gepakt. Gijs ging niet mee: kan even niet fietsen momenteel. voor de liefhebber: gaat goed met de wond en dat wat rest rond de wond!

Afijn, ik met z'n fiets de zuid-duinen in richting Wassenaar. Ik had ook de noord-duinen in kunnen gaan richting Noordwijk. Als Gooisch meisje zit ik dus eigenlijk 'gebakken' hier en heb ik vaak niet eens in de gaten dat ik aan de kust woon ipv in het Gooi. Heerlijk hoor.

Ik had de wind in m'n rug en door m'n haar, de zee in m'n oren en in mijn neus.

Ik was alleen niet de enige die een stukje ging fietsen; de ene na de andere sukkel racefietser haalde me in maar ik had geen haast, ik ging voor de natuur.

Even verderop stond een man van Staatsbosbeheer tegen zijn verhicle aangeleund. Langs hem fietsend zag ik waarom hij daar stond.

Rein zat in het gras en zat daar heel relaxed zo te zien.

Ik sjor m'n camera uit zijn knalrose hoesje en stel scherp: zie hier het resultaat...

Ik vroeg nog aan de meneer van Staatsbosbeheer: is ie ziek?

'Nou nee, hij is verpest'. Ja, dat is bijna hetzelfde. 'En hij heeft een doorn in zijn poot', zei dezelfde meneer. Arme Rein. Het gebeurt vaker dat vossen 'tam' worden, ze eten dan het brood uit je tas, als je brood in een tas bij je hebt natuurlijk.

Ik zat eens in de nachtdienst, ~het gesticht stond strak aan de duinen, voor we naar Leiden verhuisden~ en terwijl ik in the middle of the night iemand sondevoeding stond te geven en naar buiten keek zag ik 2 vossen die stonden te krikken. En ik, ik stond erbij en keek ernaar. Heel genant, maar zo gaaf dat vossen dus gewoon rondlopen hier.

Laatst ook op weg naar huis stak er een vos het fietspad over.

En toen de hond nog leefde en ik hem iedere morgen om 6.00 uur de straat over sjouwde zag ik ze ook wel eens.

Zo zie je maar, op de fiets zie je meer, morgen misschien dan toch eens op m'n fietsje naar het werk 8,5 kilometer heen en terug = dus 17 kilometer! Zeg nee! Niet doen Nic.! of toch maar op de brommer?

Vaderdag...

En dan is het vaderdag.
Ging vaderdag vroeger bijna gewoon voorbij, dit jaar is het zo vreselijk anders.
En niet voor deze ene keer, maar voor altijd.
Vorig jaar viel vaderdag een week eerder en wist ik niet dat het de laatste keer zou zijn.

Papa was gewoon op de camping met ma en hij had al wel aan me gevraagd of het 'normaal was dat zijn tenen zo krom gingen staan'. Hij belde me er zelfs voor de zaterdag voor vaderdag! Hij vertelde er alleen niet bij dat hij ook af en toe om viel maar dat werd steeds duidelijker die week erna. Mar en M. hebben pa en ma naar huis gebracht en de rest is geschiedenis.

En nu is het vaderdag. Maar ik heb geen vader meer, dus hoe moet dat dan vandaag?
Ik kan niet naar Blaricum, -daar ligt papa begraven- want de brug bij A'dam/Muiden op de A1 is afgesloten voor alle verkeer. Dus daar zit ik dan.
Dochter van een dode vader.
Het klinkt net zo vreselijk als dat het voelt.

Papa stond altijd met zijn armen wijd als hij me zag, ik kreeg dan een mega-knuffel van hem en hij vertelde altijd dat ie me mooi vond.
Hij was bezorgd om mij omdat, toen Gijs ziek werd ik weer volledig moest gaan werken. Ach, soms benauwde zijn bezorgdheid mij en dacht ik 'nou pa, het gaat goed hoor, kom op' maar nu mis ik het zo. Zijn armen om me heen, zijn bezorgdheid, zijn onvoorwaardelijke liefde voor ons allemaal.
Maar ook nu ben ik toch ook dankbaar: dankbaar dat ik een vader heb gehad zoals vaders bedoelt zijn. Dankbaar dat ik 43 jaar een vader heb gehad en mijn ouders hun 50 jarig huwelijk nog konden vieren, want het kan ook anders zoals bij haar.
Maar nu ik geen aardse vader meer heb, kan ik leunen op mijn Hemelse Vader. Ik kan bij Hem terecht met mijn vragen en verdriet. En ik geloof: er komt een dag dat ik mijn vader terug zal zien. Hij zal dan met zijn armen wijd op mij staan te wachten. Dan ben ik thuis bij mijn beide Vaders. Alle tranen zullen worden afgewist en de dood zal niet meer zijn... (Openbaring 21, vers 4)
Fijne vaderdag...

Schoolkamp deel 2

Hij is terug!
De eerste keer 2 nachten weggeweest zonder dat 1 van ons erbij was.
En hij heeft het overleefd en nog meer bijzonder ik heb het overleefd.
Ik heb zelfs van de rust proberen te genieten in huis, maar ondertussen voelde ik mij niet compleet zonder m'n plakplaatje.
Rond half 4 gisteren kwamen 62 leerlingen en een batterij meesters en juffen aan bij school.
Niets geen uitgelaten toestand; iedereen was stil en ze zagen grauw van moeheid. Bekaf waren ze en dat was van de gezichtjes af te lezen.

Om iets voor m'n ogen te hebben een zonnebril zonder zon staat zo stom had ik m'n camera voor m'n gezicht. DJ was blij dat ie me weer zag, ik snikte iets weg wat zich ophoopte in mijn keel en heb hem geknuffeld. Kort maar krachtig want anders krijgt DJ daar maandag weer wat over te horen door de vervelende, bemoeizuchtige, irritante meiden uit z'n klas.
DJ heeft het 'leuk' gehad. Het nachtspel de 1 e nacht was pas om 03.30 uur af en hij was al moe voor ie eraan begon. DJ's hobby is namelijk 'slapen', dat heeft ie van mij... en dan is 03.30 uur laat. Heul errug laat.
De dag erna had ie een inzinking: tijdens het zwemmen hebben ze hem 'te grazen' genomen over zijn goddelijk figuur. DJ is niet de dikste, integendeel hij is superslank heeft ie ook van mij! en toen begon het gezeik. Dion, wat ben jij mager zeg, jemig echt niet normaal... en dat soort opmerkingen... Stapelgek wordt ie ervan en ze gingen maar door. Hij heeft er zelfs van moeten huilen. en waar was ik ontaarde moeder? Een juf heeft hem opgevangen en verteld dat die meiden jaloers op hem zijn. En dat is zo.
Al jaren zeiken en zeuren en letten ze op hem ipv dat ze naar hun eigen van overgewicht uitblubberende buiken en hoofden kijken. 12 jaar oud en ik ben nog slanker na het uitpersen van 2 bloedjes dan die nooit meer in proportie terugkerende uitgezakte lijfen van die meiden in zijn klas.
Dion is dus blij dat hij over 3 weken van zijn klas verlost is; hij telt de dagen en kan niet wachten tot de deur achter hem dichtvalt. Ik ook. Het was een goede school, maar we zijn er klaar mee. En dan vooral van die moddervette, opgezwollen heften die altijd op hem letten.
En Dion: ik ben trots op hem, op wie hij is en zijn mag. En als je de foto bekijkt is het toch gewoon een prachtig kind? U mag hem leasen, maar liever niet de nachten...

Naarden...

Wat kom vanmorgen het eerste tegen toen ik de computer opstartte?

Juist ja, Naarden is de place to be! Om te wonen bedoel ik dan. Niet Amsterdam, Harderwijk, Doetinchem of -overigens onbegrijpelijk- Katwijk aan zee. Nee: Naarden!

Elsevier heeft een onderzoek gedaan onder alle 441 gemeentes in Nederland en Naarden kwam als 1e uit de bus.

Ik snap het wel, want 21 jaar heb ik daar gewoond.

Mijn wieg stond daar; mijn ouderlijk huis en mijn scholen. Zelfs het ziekenhuis waar ik geboren ben en waar ik mijn opleiding heb gedaan stonden in Naarden.

Mijn moeder is geboren in de Naardermeer; mijn opa was er opzichter en regelmatig kwam Koningin Wilhelmina langs met haar dochter Juliana. Toch wel gaaf.

Wij zijn getrouwd (14-07'88) in het stadhuis van Naarden en Linda de Mol ook... ooit.

Trouwens -let op de woordspeling- Prins Huppeldepup van Vollenhoven en prinses Aimee ook! Maar ik was eerst, bijna 21 jaar geleden alweer.

Ik ben een echte 'Naardernees' en ook al woon ik al jaren ik Katwijk, ik ben een Gooisch meisje.

En om dat nooit te vergeten heb ik zelfs een T-shirt met 'Gooische Trut' erop! Voor de foto heb ik even heel erg uit de hoogte moeten kijken, want dat ben ik verleerd na 21 jaar .

Daarom een klein verzoekje nu jullie mijn afkomst weten: ik zou het op prijs stellen als jullie mij met 'Mevrouw' aanspreken. Of in ieder geval, alleen vandaag dan....
Dank U!

Stom

Ik heb van Ilse het stom-stokje gekregen en een dag de tijd gehad om erover na te denken. Hier komt ie dan:

Stom.

* dat er maar 2 dagen in ieder weekend zitten.

* dat je zo weining merkt van slapen.

* dat ik niet creatief ben bij het koken.

* dat je iedere dag moet eten, want als je niet eet ga je dood.

* dat zusdus en mijn beste vriendinnetje zover weg wonen.

* dat reuma niet over gaat en dat het zoveel pijn doet.

* onze poes haar buik niet wat meer inhoud, 't zou d'r figuur echt beter doen uitkomen.

* dat patienten nog steeds vragen of ze wakker gemaakt kunnen worden om dan hun slaappil in te nemen.

* dat geamputeerde benen niet meer aangroeien. (ja, er groeit wel meer niet meer aan, ik weet het...)

* dat mijn Lief 'vooraan heeft gestaan' met uitdelen.

* dat auto's niet op water rijden.

* dat dromen bedrog zijn.

* Jan en Yolanthe.... ooh, jullie weten het al!?

* dat vrouwen/meisjes na het wissellen van hun melkgebit ongesteld worden.

* dat patat niet mag van Sonja.

* dat ik niet jaren eerder ben gaan bloggen.

* dat collega's op het werk m'n hyves hardop gaan voorlezen aan 'niet vrienden'.

* dat vaderdag nooit meer vaderdag is voor mij.

* dat ik vorige vaderdag nog niet wist dat het papa's laatste vaderdag zou zijn.

* dat het soms al went dat papa er niet meer is.

* dat 'voor altijd' wel erg lang duurt.

* dat ik niet de enige ben die deze vaderdag het liefst wil overslaan.

* dat ik toch meer stom vind dan ik dacht.

Zo genoeg weer. Mijn stom-stokje gaat naar: zusdus.

Stom hé?

Maandag gehaktdag deel 2

Het zit erop mensen.

Of liever gezegd: 'het ligt eraf.'

Lief haalde mij op van het werk -da's nl. vlak bij het hospitaal- en ik begroette hem met een welgemeend 'heb je er zin in?' Nou nee, mompelde Lief en dat is wel logisch ook.

Het was een ware bevalling, hoewel ik geloof dat dat nog meer pijn doet. Alleen levert een bevalling meer op dan de ingreep aan pielemoos.

In het hospitaal stonden ze hem al op te wachten -ik snap waarom!- en hij kon direct doorlopen naar de slachtbank behandelkamer. Ik kon hem nog net 'sterkte' achterna roepen, waarna ik mij in de wachtkamer nestelde...

Het zou een krappe 20 minuutjes duren. Dat vind ik persoonlijk razend snel. Ik hoopte maar dat ze voorzichtig en discreet zouden zijn, want er wacht pielemoos nog een lange staat van dienst.

Na 40 minuten had ik de lectuur uit en keek eens om mij heen; geen spoor van Lief of dat wat ooit des Liefs' was.

Na bijna 1 uur -ja 1 uur, u leest het goed- kwam Lief de wachtkamer inkruipen lopen.

Wat bleek: normaal is een gemiddelde pielemoos na 2 spuiten totaal verdoofd, bij Lief hadden ze er 4 nodig en nog was het karwei niet pijnloos. argh, doe mij toch maar een bevalling!

Ik zal u verdere details besparen want daar knapt niemand van op.

Mijn zorgvuldig uitgezochte mutsjes gaan trouwens niet passen wil ik nog melden: te klein, ja véél te klein.

Ik had het kunnen weten natuurlijk...

En nee Mar, ook niets op sterk water, geen potje was groot genoeg.

Zo dat was onze gehaktdag, de rest welke rest weet ik nog niet moet indrogen en uitharden.

Hij heeft beloofd niet aan de hechtingen te frunniken...

Het nieuws van Nederland

Ik lees hier en daar mee op andere logjes en wil met dit logje haar steunen.
Ik ben gek op onverwachte telefoontjes dus laat die meneer mij ook maar bellen.
Daarnaast heb ik waarschijnlijk nieuws voor jullie waar vrouwen nog blij van worden.
Ik wel tenminste, lees maar even mee.

Mijn lief lief las het ook en vond het 'belachelijk'. Ik merkte nog op dat ik nu snap waarom het zo stil wordt als ik ergens langskom; of ik nu in de rij van de supermarkt aanschuif of langsfiets: stilte alom. Lief keek mij alleen maar aan... en hield verder wijzelijk zijn mond. Hij is tenslotte druk met andere zaken.
En ik... ik droom lekker verder en vraag mij af waarom het hier in huis zo'n herrie is.

Maandag gehaktdag

Dit wordt geen leuk logje. U bent gewaarschuwd.
Ik heb al wel herhaaldelijk gestrekt gelegen maar ws. ook van de zenuwen.
Man-lief moet nl onder het mes.
Maandag rond 11.30 uur gaat het mes erin.
'Waarin', hoor ik u vragen.
Ja, dat ligt ietwat gevoelig.
Nogal 'lullig' zeg maar.
Zonder in details te treden zal ik een tipje van de sluier oplichten. Hij wordt geopereerd aan zijn 'mannelijkheid'. En dat is niet nix nee, mijn lief slikt nl. zoveel medicijnen dat ie daar bijwerkingen van heeft gekregen.
En dat gaan ze even discreet oplossen maandag.
Tenminste, ik hoop dat ze het discreet doen, want een man z'n pielemoos is toch iets waar ze doorgaans zuinig op zijn. Die van mij dus ook. Hij is niet blij, maar schikt zich in zijn lot. En ik dus ook, ik heb geen keus. de garantietermijn is immers na 21 jaar ruim verstreken, toch?

Nu zie ik u denken, 'wat doen die enige IPod hoesjes op de foto?'
Ook dat leg ik even uit.
Omdat het ws. een koude toestand wordt nadat de wond geheeld is en ook wat kouder in den broek heb ik voorgesteld om een mutsje te breien of te kantklossen voor mijn lief. Ja, ik moet zuinig zijn op hem, hij staat al jaren op instorten. Hij denkt dat ik de draak steek met zijn zwaffeltje en mijn mutsjes-idee maar ik ben bloedserieus.
Vanmiddag was ik in het dorp en kwam deze kant-en-klare-mutsjes tegen bij Dixons.
Er ging mij een lampje branden!
Officieel horen hier IPods in of gsm-metjes maar ik zag in 1 oogopslag dat het ook om z'n pielemoos gaat passen. En past het niet: ze zijn van stof, dus zo flexibel en uitrekbaar als wat!
Wasbaar op 60 graadjes en in 6 vrolijke kleuren. Wat wil een man nog meer?

Vlieg met me mee...

Alcohol, cocaine, speed en XTC had ie gesnoven en geslikt.
Daarna dacht ie dat ie kon vliegen, maar zijn vlucht duurde maar 2,7 seconden.
De landing was nl. maar 3 meter lager en werd onderbroken door een glazen dakkapel .
En nu ligt ie bij mij op de afdeling. Bekken aan gruzelementen maar die houd je dan weer bij elkaar door een bekkenbrace.
Geen poot om op te staan, 3 maanden niet belasten. Te goed voor het ziekenhuis, te slecht voor thuis maar dan is er altijd nog het revalidatie centrum die hem verder op z'n hoeven gaat helpen. Gisteren was de methadon gestopt die hij kreeg tegen de pijn en met opgezwollen ogen vertelde hij dat hij not amused was daarover. Nee, dat snapten we al. Maar volgens de artsen in het ziekenhuis die ik belde voor de overname, is deze man niet verslaafd.

Zoals ik een dropje eet, een ander een reep chocola naar binnen duwt of moeders die soms patat eten, gebruikt hij af en toe verdovende middelen.
En om de trip zo volledig mogelijk te beleven, dan wel alles door elkaar. net als patatje oorlog met uitjes en curry
3 hersencellen waarvan hij er 2 heeft weggesnoven.
Dat beloofd nog wat.
Jammer dat deze mensen ervoor zorgen dat anderen die op een geplande operatie wachten, dan afgebeld worden voor spoedgevalletjes tussendoor.

Zusdus die morgen 2 weken later dan gepland pas onder het mes gaat en thuis maar moet zien of dat wel of niet uitkomt. Een andere revalidant bij ons, die vandaag onder het mes zou gaan om zijn gapende borstwond te laten sluiten en overrichte zaken weer terug kwam op de afdeling omdat er ook een spoedje tussen kwam.
Het is jammer dat mensen zich vaak niet bewust zijn van de gevlogen voor zichzlef en anderen.
ik klaag niet, ik ben alleen verbaasd.

Onderscheid met verplegen wordt er natuurlijk niet gemaakt: ook de meneer die dacht dat ie kon vliegen wordt gewoon door ons verzorgd zoals iedere ander. En zo hoort het ook.
Maar hierover zo m'n gevoel te hebben staat vrij.

o ja, maandag komt er iemand die met alcohol op tegen een boom is geknald. De schuld overigens van de boom, want die ging niet aan de kant.

Schoolkamp deel 1

Dion deelde 2 jaar geleden al mee: 'ik ga niet op schoolkamp hoor in groep 8'.
En begin van dit schooljaar zei het hetzelfde: 'ik ga niet mee'.
Geen woord wilde ik er meer over horen; 'je gaat gewoon mee, het is altijd hartstikke leuk'.
En nu is het bijna zover.
Dion heeft niet meer gemeld dat hij 'niet mee wil' en weet zelfs al met wie hij in de tent slaapt.

Vanavond was er infoavond voor de ouders.
Ik zat met dichtgeknepen strot achterin.
Ja echt, Dion heeft nergens last van, maar ik zak al in een depressie als ik eraan denk:
'Mijn kind gaat 3 dagen op kamp en ik mag niet mee'.
Er gaat geen 1 ouder mee, alle leerrachten ontfermen zich over het gespuis en brengen ze na 3 dagen weer veilig thuis op de fiets.
Maar 3 dagen zonder mijn jongste, mijn plakplaatje, mijn knuffeltje, mijn KIND.
Ik had in eerste instantie vrij geregeld om hem uit te zwaaien, maar dat heb ik inmiddels veranderd: ik ga 'gewoon' werken want anders sta ik hem jankend en over de rooie uit te zwaaien en ben ik in staat om hem na te rennen als alle fietsen uit het zicht verdwijnen...
Dat ziet er dan natuurlijk niet uit: een moeder die zichzelf niet in de hand heeft, arm kind, arme moeder...

Ik vroeg nog aan zijn meester vanavond: 'wat doen jullie met moeders met heimwee?'
Ik mag altijd bellen als ik het niet ga trekken, we hebben de nodige 06 nummers klaar liggen, want 3 dagen zonder DJ: het wordt heel zwaar voor mij...
Nog 8 nachtjes en dan gaat ie... Nog 10 nachtjes en dan komt ie terug!

Chocoladekraan

Ik was dus in Swiss. Het chocoladeland waar iedere chocolade-addicted naar toe wil.
Ik ging niet om de chocola maar om de heerlijk mannen die meegingen studie die aan de reis vast zat.
Ik wil jullie deze foto niet onthouden: uit de kraan die je ziet stroomt geen water maar...

CHOCOLA!!!

Menig van jullie dromen hiervan: je draait de kraan open en er stroomt geen water uit maar chocola. Argh!
Ik ben hormonaal aardig stabiel neem een Mirenaspiraal! en chocola is geen verslaving van mij. Sterker nog: het zou bederven in mijn kast, maar de mannen in huis voorkomen dat dan weer. Naast de kraan, een 'toren' die ook continu aan het chocola spugen was; leuk, lekker en leerzaam.
Ik ben weer thuis, heb geen chocola gekocht en neem nu weer een dropje...

Studiereisje

Ik ben weer thuis mensen.
Helemaal thuis.
En ik kan het bijna niet geloven: 2 luttele dagen weg en nu weer thuis.
Zit nog minstens 1 verdieping hoger met m'n gevoel en ben euforisch over het tripje naar Swiss.
Kan alleen geen Zwistserse chocolda meer zien 't komende jaar...
Het moest doorgaan voor een studiereis. Zo heet dat als je met een heerlijk gezelschap gaat neuzen in een ander dwarsleasie centrum in Verweggiestan.
Studiereis ja. Gisteren hebben we alleen maar gegeten zo lijkt het. Eerst op Schiphol, toen in de pleen, daarna een uitgebreide lunch in Luzern en tijdens de rondleiding door Luzern belandden we bij een chocolaterie waar jawel, je raadt het al chocolade gemaakt wordt. We hebben alles moeten proeven. En dat terwlijk ik niet echt een chocolade-mens ben. Daar kan ik nix aan doen, ik houd vooral van drop, maar dat maken ze daar niet.
Ik heb echter geen chocolaatje afgeslagen: zo'n kans krijg je maar 1x, dacht ik helder en dus heb ik helder doch ongeremd al het aangeboden chocola naar binnen zitten schuiven. Ik was er naar van. Als iemand in m'n buik geduwd had had het er allemaal weer uitgekomen.
En nu zit ik dus met een beginnende chocolade-allergie. Als ik eraan denk word ik al misselijk.
's Avonds weer een uitgebreid diner, dat ik naast chocolade ook geen sla meer kan zien...
Daarna nog in het hotel nog nagepraat onder een strak blauwe donkere hemel.

Vandaag hadden we een stel lezingen, want het was tenslotte een studiereis.
De dwarsleasies komen daar 'vers' binnen, ze hebben in het centrum alles wat nodig is voor 1e trauma opvang t/m ontslag naar huis in rolstoel en zo zelfstandig mogelijk.
We waren met een leuke groep waarvan we de meesten al een paar jaar tegenkomen. Da's prettig, zo hoeven we niet te wennen aan elkaar en gaan we lekker ontspannen met elkaar om.
De heren van Astra-tech mogen zelf de uitnodigingen verdelen en aangezien m'n paspoort voorlopig nog 4,5 jaar geldig is houd ik me aanbevolen.
En nu ben ik het zat (slechte nacht gehad) ga zo richting bed....

De eerste keer

Vandaag heb ik gestemd. Met een potlood!
Voor het eerst welteverstaan.
Ik heb altijd met de computer gestemd, maar die dingen schijnen niet zorgvuldig genoeg met de privecy om te gaan van de gestemden. Kan mij het schelen als iemand weet wat ik stem, maar nee we gaan weer ouderwets alles inkleuren.
Fris en fruitig heb ik een uur geleden de volmacht voor Gijs eigenhandig ingevuld en ondertekend en ging ik op de elektriek naar het stembureau in de bieb.
Ik schrok er toch even van toen ik binnen kwam: geen razendsnelle stemcomputer meer te bekennen maar een grote stapel papier en 3 pashokjes waar ik mijn biljet in alle rust kon kleuren.
En ik ben gek op kleuren: op de kleuterschool al en nog steeds schilder ik dat het een lieve lust is.

Ik meldde netjes dat het 'mijn eerste keer was' en 'dat het dus wel even kon duren'.
Niet erg want ik was de enige op dat moment.
Discreet trok ik mij terug in het middelste stemhokje geen idee waarom ik niet het rechter of linker hokje koos!? en probeerde de gordijnen te sluiten. Er waren echter geen gordijnen dus dan maar zonder.
Ik zocht bij mijn partij de eerste de beste vrouw uit die ik tegenkwam op de lijst en kleurde met akelige preciesie het rondje rondje rood. En dat x 2.
Pfft, valt niet mee, want bij de stemcomputer verschijnt zodra je met 1 vinger een naam intoetst de naam met koeieletters bovenaan in het display.
Check, check, dubbelcheck doe je dan en pas daarna druk je op 'OK'.
Nu moest ik alles zelf controleren! x 2!
Het is gelukt. Ik vouwde de stembiljetten op de lijntjes op en liep naar de kliko waar ze in moesten. Een kind kan de was doen...
Keek nog even om mij heen ivm de aanwezige fotografen of is het fotograven? en wachtte net als zusdus op 'kliklikliklik'.
Niets van dat alles, dan maar loslaten en nazwaaien!

Zo, ik vind het wel leuk dat 'stemrecht'. Voel mij echter vooral Nederlander en geen Europeaan, maar als je niet stemt mag je ook niet zeiken vind ik en ik zeik graag maar niet teveel en dus ben ik gaan stemmen.
Weer eens wat anders dan de was ophangen of stofzuigen op m'n vrije dag.
En nu m'n koffer inpakken voor 2 dagen Swiss morgen. Vroeg op, maar het beloofd een prachtig tripje te worden want veel moois uit de natuur gaat gewoon mee!
Zaterdagavond meer...
Toedeloe!

Foute boel.

Foute boel.
Dat ging er door mij heen toen mijn schoonmoeder zo'n 3 weken geleden aan de deur stond en vertelde dat er bij m'n schoonvader 'vlekjes op z'n strottenhoofd waren gezien'.
Vorige week zijn er biopten weggenomen en vandaag de uitslag.
Hartstikke fout. Zeg maar: 'kanker'.
Daar zit geen woord Frans bij. Kanker en nog kwaadaardig ook.
Al tijden had ie last van een schorre stem, maar naar de dokter gaan was er niet bij.
En nu zit ie er mee en wij dus ook indirect.

Ik moet vertellen dat het contact met de schoonfamilie 'stabiel oppervlakkig' is.
Er is veel gebeurt, veel gezegd en de fam. ging uit dat wat ze dachten ook klopte over mij en Gijs. Onze maat was vol toen de jongens met uitspraken thuiskwamen die te ranzig waren om hier te melden. Gepraat werd er niet en er zijn zelfs jaren geweest dat er geen contact is geweest. Grenzen stellen heet dat, anders gaat je huwelijk eraan kapot.
Afijn, nu is sinds een jaar of 2 weer wat contact, we lopen de deur niet plat maar langskomen kan gewoon weer.

Toen ik vanmiddag belde naar m'n sch.moeder en het Gijs vertelde wist ie niet wat te zeggen. Het gaat over z'n vader, er is wel een goede band tussen hen, maar niet echt super-diep ofzo.
Niet te vergelijken in ieder geval met de band die Gijs had met mijn vader.
Toen papa vorig jaar ineens overleed na 10 dagen ziekenhuis, was Gijs er ook kapot van; pa en Gijs hadden een hele goede band met elkaar.

Ik ben nu vooral boos.
Boos omdat m'n sch.vader niet eerder naar een dokter is gegaan.
Boos omdat hij er eerder bij had kunnen zijn, nu is het afwachten of hij uitzaaiingen heeft en waar die zitten. Maandag hoort ie meer in een ander zkh:LUMC.
Boos, omdat ik het niet goed aandurf om er zomaar 'langs te gaan' en m'n hulp aan te bieden en ze bij te staan met mijn verpleegkundige kennis. schoonzus is echt een bitch en negeert ons nog steeds, altijd
En boos omdat mijn vader vorig jaar juni wel snel aan de bel heeft getrokken en 'gewoon' na 3 weken /10dagen ziekenhuis dood ging. Ook omdat hij ws tumorcellen in z'n darmen heeft gehad die zijn zenuwstelsel en spieren massaal hebben vernietigd: geen houden aan.
Mijn boosheid is ws. erg egoistisch maar zo voel ik me op dit moment.

Trots!

Ze zijn er weer.
Ik stond zonder tranen onder m'n oksels langs de weg, stopte de bus bij de depandance 150 meter bij het hoofdgebouw vandaan! Kon ik me daar naar toe slepen.
Daar word ik dan niet zo blij van, maar ala.
Gijs strompelde de bus uit en Dion kwam er kwiek achteraan.
Een wonder dat ik ze er zo uit pikte want iedere Efteling-ganger was gekleed in een wit t-shirt met op de borst het logo van de school.
Het was super, erg druk maar bovenal 'leuk!'

Nu staat Dion onder de douche en Gijs zit met z'n reuma hoeven in een voetenbubbelbadje.

Ik ben trots op hem dat ie dit toch maar weer doet voor z'n nageslacht. Door de artrose en fibromyalgie om maar es 2 soorten te noemen waar ie o.a last van heeft zal hij dit uitstapje wel een week lang voelen in z'n goddelijke lijf en meer pijn hebben dan dat hij normaal al heeft. Hij doet het toch maar.

Want soms, wil hij net als vele andere vaders er kunnen zijn voor zijn bloedmooie, op moeder lijkende kind en bijzondere gebeurtenissen meemaken.

En dus is Gijs vandaag meegegaan voor Dion en ook voor zichzelf.

En dus ben ik trots op hem.

Efteling

De school van de jongste bestaat 2000 jaar.
Nou ja, misschien iets minder lang, maar wel lang.
Daarom is het feest.
De hele week.
Geen les wordt er gegeven en dat vindt Dion errug fijn.
In groep 8 zit meneer en is er wel klaar mee. 9 Jaar lang (groep 1 2x) heeft ie erop zitten en hij telt de dagen tot de musical. Ik ook.
Op een gegeven moment ben je klaar met de basisschool, zowel de ouders als de kinderen.
Het is een prima school, maar je ontgroeit het gewoon.

Vandaag begint de feestweek met een dagje Efteling. Dat is een hele klus want 400 kinderen en 120 begeleiders van Katwijk naar de Efteling doe je niet op een bakfiets.
Er zijn heel veel bussen gehuurd om de inhoud van de school te vervoeren. Totale kosten ruim 12.000 euri's. Kassa.
Dubbel kassa, want normaal gaat groep 8 alleen op kamp, nu hebben ze 2x een uitje. Wel leuk want Dion heeft 2x een schoolreisje moeten missen ivm ziekte. 1x door de ziekte van Pfeiffer en 1x omdat ie bijna dood was na het verwijderen van z'n amandelen: nabloedinkje gehad... Vreselijk, wat was dat kind ziek.
Ik dwaal weer af.
Man-lief is mee vandaag en dat is ws nog het fijnste voor Dion. (Hij zit nl in een niet zo'n leuke klas en is daarbij zelf een erg gevoelig typje) Ouders konden zich opgeven en omdat een vader zich meldde mocht ie nog mee ook. Veilig gevoel voor mij en voor Dion ook.
Ik heb net gebeld waar ze uithangen, want ik wil graag weten wat ik moet met het eten.
Ze waren nog in de Efteling, dus 'doe maar makkelijk want we zijn voorlopig nog niet thuis'.
Dus ik wacht op het verlossende telefoontje dat ze de straat indraaien, dan kan ik ze met tranen onder m'n oksels toezwaaien. Maar wat moet je zeggen als ze een luttel dagje weggeweest zijn? 'Welkom thuis' krijg ik niet uit m'n strot, ik vind het al heel wat dat ik straks vooraan sta om ze toe te zwaaien.
Alsof ik blij ben dat ze terug zijn. Ben ik ook.