Vaderdag 2011

The greatest gift

I ever had

came from God

I call him DAD...

In loving memory,

30 Juli 1934 - 1 Juli 2008

Dag pap...

Ik zat vanmorgen weer op het bankje op het graf.
Even daarvoor had ik op het graf van mijn vader een wit hart neergelegd en stilgestaan bij 2 jaar die achter mij liggen.
Terwijl ik in de schaduw dus op het bankje zat, dacht ik eraan hoe het zou zijn als mijn vader nu 'gewoon' even naast me zou komen zitten. Denkbeeldig deed hij dat ook...
En terwijl ik dicht tegen mijn vader aankroop vertelde ik hem dat het best 'goed' gaat. Niet helemaal de waarheid, maar we ervaren het wel zo; het gaat echt best wel goed. Het diepe en pijnlijke verdriet heeft plaatsgemaakt voor berusting en dierbare herinneringen staan op de voorgrond.
Maar pap, ik mis je ook, nog steeds...
Ik zou zo graag weer je stem willen horen, want ik kan die mij soms niet meer herinneren en dat doet pijn.
Ik zou zo graag je armen weer om me heen willen voelen, want ik vergeet bijna hoe dat voelde...
Pap, en als ik dan toch bezig ben, ik zou zo graag gewoon bij je in de buurt willen zijn en tegen jou ook willen zeggen dat ik van je houd...
Ik zou je vertellen pap, dat Jasper en Dion alle twee over zijn en een goed rapport hebben! En dat ze zo groot worden...
Ik zou je vertellen van Gijs en alles wat er gebeurt (is)...
En pap, je zou dan mijn tranen drogen en me vast houden en alleen maar 'Nicky, Nicky' zeggen terwijl je grote vader handen over m'n rug mij tot bedaren zouden brengen...
Dank je pap, dat je vanmorgen op ons bankje op het graf zo dichtbij was; dat je mijn tranen droogde, terwijl je vader handen over m'n rug gingen; mij vertelde dat je van me houdt; dat je trots bent op de jongens en op Gijs...

Opgelucht droogde ik mijn tranen en liet ik je los.
Want ook al laat ik je iedere keer denkbeeldig achter daar op het graf, je bent altijd bij me in mijn hart en dus hoef ik eigenlijk nooit meer afscheid van je te nemen...
Dag pap, ik houd van je...

How to say goodbye...

Tell me when
The time we had slipped away
Tomorrow turned yesterday
And I don't know how

Tell me what
Can stop this river of tears
It's been building up for years
For this moment now

Here I stand
Arms open wide
I've held you close, kept you safe
Till you could fly
Tell me where
The road ahead is gonna bend
And how to harness up the wind
And how to say goodbye

Tell me why
Why does following your dreams
Take you far away from me
And I knew that it would

Tell me how
To fill the space you left behind
How to laugh instead of cry
And how to say goodbye...

De overeenkomst tussen Willem-Alexander en mij

Zo, eindelijk heb ik weer een beetje het gevoel terug te komen daar waar ik mij van binnen 'goed' voel.
Ik druk gewoon de nog-op-te-sturen belastingaangifte ver weg in mijn brein en daarmee ook de anonieme reactie van 1 of andere Huppeltrut die de moraal van het verhaal in het geheel niet snapte. Je hebt mensen en potloden zullen we maar zeggen...

Gisteren kreeg ik post. De envelloppe die mijn zeer gewaardeerde ega op m'n schoot wierp deed een alarmbel rinkelen en nog voor ik geslagen werd riep ik al: 'ik heb nergen te hard gereden hoor'! 'RDW' stond er namelijk op, maar die doen bij nader inzien niet aan bekeuringen rondsturen, wel moet ik mijn rijbewijs voor 10 juli verlengen.
De naam op de brief deed mij glimlachen: 'N. D......a, want zo heet(te) mn vader ook. En oh, wat ben ik toch trots op die naam van hem en mij. Meer venoemd worden naar je vader dan ik ooit gedaan ben, kan bijna niet. Hij heette Nicolaas en ik Nicolette.
Eigenlijk heb ik 2 voornamen. Willem-Alexander heeft er 5 of 6 en bij zo'n aantal kijken we niet op een voorletter meer of minder.
WimLex en ik hebben daarentegen waarschijnlijk hetzelfde probleem. Ja echt, hij en ik, wij delen iets essentieels in onze voornamen.
Ik heet Nicolette-Astrid en hij heet Willem-Alexander en-nog-wat-namen.
Valt het u op?
*tromgeroffel aan* We hebben alletwee een streepje tussen onze voornamen! *tromgeroffel uit*
Dat was in die tijd niet gebruikelijk, sterker: het was verboden.
Zijne Koninklijke Hoogheid was de eerste Nederlander die officieel toestemming kreeg voor dat stomme streepje tussen zijn voornamen.
Da's echt waar, dat heb ik eens tot op het bot uitgezocht toen ik post ging krijgen waarbij men voor het gemak maar mijn 2e voorletter wegliet. Ipv 'N.A' ging men over op enkel en alleen nog maar de 'N' te vermelden. Da's toch wel een hele 'A' te weinig.
Ik ben erg van de puntjes op de 'i' en dus heb ik menigmaal aan de telefoon gehangen om bij bijvoorbeeld van de verzekering mijn beide voornamen op m'n pasje te krijgen, daarbij schermend dat ze de 'A' bij Willen-Alexander ook niet weg zullen laten.
Wanneer je namelijk een streepje tussen je naam hebt, dan gelden die namen als 1 voornaam. Stom naturrlijk, maar echt waar. Alleen: Willem-Alexander was dus de eerste Nederlander bij wie dit goedgekeurd werd en ik ben een fractie ouder dan W-A. (!?) Mijn streepje is dus illegaal en derhalve vind ik dat ze het streepje dan ook wel kunnen verwijderen. Maar dat kost geld, veel geld, want het komt er dan op neer dat je dan je naam wilt veranderen. Dat wil ik niet, ik wil alleen geen streepje tussen mijn namen.
Navragend bij mijn moeder blijkt dat de ambtenaar van de burgelijke stand het streepje tussen onze voornamen helemaal zelf heeft verzonnen en ertussen heeft geplakt. (zusdus heeft ook zo'n zelf-verzonnen streepje tussen haar namen Geertje en Trui; we noemen haar GeerTrui)
Hoe onnozel kan je zijn als ambtenaar in de mid-jaren 60. Zelf een streepje verzinnen en mij vervolgens 40 jaar later met een voorlettercomplex opschepen.
Sinds gisteren ben ik dit complex echter nagenoeg kwijt geraakt, toen ik mijn naam en dus de naam van mijn vader op die RDW-brief zag.
Laat die 'A' maar zitten pap, ik draag nu met trots jouw naam en letter en de 'A'? Ach, dat staat sinds deze week ook een stuk minder sjiek als je uit Naarden komt...

Het huis van mijn vader

Gisteren zijn we met DJ een soort van onverwacht naar Hilversum afgereisd. Naar een vriendin met die Chefs' hulp even praktisch nodig had en ala, dan doe je nog eens wat nuttigs op de zalige zondag.

Vriendin in kwestie woont echter vlakbij de straat waar mijn vader is geboren en getogen tot hij met mijn moeder trouwde.

Ik wilde er even langs om met eigen ogen 'de jeugd en oorlogstijd van m'n vader' te zien.

En terwijl vriendin in de auto wachtte maakte ik in de stromende regen een foto van het huisje.

Al snel stonden er twee mensen voor het raam verbaasd naar me te kijken. Ik liep naar de voordeur om even netjes uit te leggen wat ik aan het doen was en waarom:

'Mijn vader heeft hier vroeger gewoond en omdat hij vorig jaar plotseling is overleden wil ik zien waar hij vroeger zijn jeugd heeft doorgebracht'.

De vrouw die mij aanhoorde zei: Ach, kom binnen dan kan je het hele huis zien, het is nog in de oude staat. Ik wenkte vriendin uit de auto en samen zaten we daar ineens op de bank de originele steentjes in de schouw te bewonderen en familielijnen uit te leggen, zodat men wist over welke Dijkstra-tak ik het had en wie er nu precies in het huis gewoond had. De link werd gelegd want een oom en tante werden herkent vanuit de kerk, waar het echtpaar ook komt en ik kon vertellen dat mijn vader daar dus een broer van is/was.

Voor ik het wist stond ik met mevrouw op de bovenverdieping en zag ik de kamer waar mijn vader met zijn 5 broers geslapen heeft (en waar hij uit het raam klom als hij niet op de normale manier naar beneden kon of wilde). Er waren daarnaast nog 2 zussen en opa en oma. Opa en oma schijnen in het piepkleine slaapkamertje ernaast geslapen te hebben, maar waar de 2 zussen geslapen hebben is niet duidelijk; het huis had maar 2 slaapkamertjes...

Terwijl ik door het huisje liep dacht ik nog: 'Nic, je moet 't goed in je opnemen want hier heeft papa leren lopen, hier heeft ie de oorlog meegemaakt en hier is ie verliefd geworden op mama...'

Eenmaal weer beneden nam de heer des huizes me mee de achtertuin in, omdat 'ik ook echt even een foto moest maken van de achterkant van het huis'. En aldus geschiedde.
Het was echt heel bijzonder. Het overtrof mijn stoutste verwachtingen. Ik dacht alleen even een foto te gaan maken en voor ik het wist stond ik binnen en zat ik bij vreemden op de bank.
Ik heb maar niet gezegd dat in diezelfde kamer als waar wij nu zaten mijn opa zittend in zijn stoel op een zondagmiddag achter de krant zijn laatste adem heeft uitgeblazen. Dat zou een beetje een vreemde smaak gegeven hebben aan dit gastvrije onthaal.
En ik?
Ik ging met een vreemd maar dankbaar gevoel naar huis terug, nadat ik eerst even mijn mama had gebeld en verteld...
En dat op 'Allerzielen', kan het mooier?

Tranen met tuiten

Je hebt van die dagen dat alles tegen lijkt te zitten.

Mijn dag was al begonnen voordat ik er erg in had en voordat hij hoort te beginnen op mijn vrije dag. Lees hier maar.

M'n haar zit rot, m'n kapster is met vakantie, ik ben een soort van ongesteld terwijl ik dat niet hoor te zijn met 4 spiralen in situ en ik val nog niet af terwijl ik het zweet in m'n reet sport en men is bij de Hoogvliet JN's sollicitatieformulier kwijt en nu is zijn jongere vriendje aangenomen terwijl JN ook zo graag wil werken. Dus. Ik een nieuw formulier meegegrist en gemeld dat ik hoop dat deze niet kwijtraakt. Maakt trouwens wel een goeie indruk zo'n bijdehandte moeder die rood aanloopt...
Ik weet 'het gaat nergens over', maar het iriteert mij verschrikkelijk als mensen zo laks met dit soort zaken omgaan.

Ik kwam thuis en ik was boos.

En ik bedenk me altijd als ik boos ben -op niemand in het bijzonder maar gewoon om 'alles'- dat ik m'n lieve vader zo mis en dat ik z'n stem nooit meer hoor en z'n armen voel. En dus was ik boos, want da's lekker makkelijk, dan hoef ik niet te huilen.

Maar toen kwam de post en die gooide iets op de mat.

Hoera! dacht ik 'het kado van haar via haar actie'.

Maar he, een Hollandse postzegel en geen Amerikaanse...

Pas toen ik de flop omdraaide zag ik dat het van haar was en ter plekke smolt ik met een 'ach, Trut' op mijn lippen. Ja lekkere 1e reactie, maar het floepte er zo uit... Ik bedoelde natuurlijk Tuttemerull!

En ja hoor, tranen met tuiten, terwijl ik nog niet eens wist wat erin het pakje zat. Maar het gebaar en het moment en haar uitleg in het kaartje erbij deden al mijn sluizen overstromen.

Ik heb zelfs even moeten wachten voor ik verder kon, want snot maakt kadootjes vies en slijmerig.

Wat er in de flop zat zien jullie hieronder:

Die lieve Ilse, die wist toch precies dat ik zo blij wordt van een foto van m'n papa in haar mooie lijstje. Voor in de kerstboom of voor nu aan het windlicht dat brandt voor hem. Ook kreeg ik nog een leeg fotolijstje en een prachtig hart...

Zusdus sms-te juist toen ik aan het uitpakken was of 'ik al post had?'

Ik belde haar en samen overstroomden we door dit gebaar en om het gemis van papa.

Lieve Ilse, dank je wel dat je mijn tranen gedroogd hebt vandaag en dat we er via het bloggen voor elkaar mogen zijn. En dat bedoel ik ook voor de andere bloggers en meelezers, want  ik kan me inmiddels geen leven meer voorstellen zonder jullie. En nu niet allemaal kadootjes gaan sturen hoor, maar voel je vooral vrij...

Van alles en nix...

Niets te melden mensen.
Alleen dat het vandaag zaterdag is en dat het met mijn rugje beter gaat.
Gewoon gewerkt gister; ik meld me pas ziek als m'n poot eraf ligt en bewegen is trouwens goed voor stijve spiertjes.
Straks naar Tiel, naar vrienden want het is fruitcorso en er is Appelpop en morgen weer terug.

Gisterenavond gekluisterd voor de buis voor Gooische vrouwen: ik blijf ervoor thuis. Zusdus sms-t en ik sms terug: zoveel herkenning die we niet bij bij onze mannen kwijt kunnen sms-en we elkaar. Pietje-Jetje. Streep.
Geboren en getogen als Gooische Vrouw hebben we nog net op tijd het reservaat verlaten: ik kon niet verder verkassen dan de zee en zusdus trok richting Duitse grens naar de Achterhoek. We missen elkaar ernstig, maar gelukkig is moeders donderdag jarig en dan treffen we elkaar weer... in het Gooi!
Ik blijf die nacht slapen bij moeders om de dag erna met mijn allerbestevriendinnetje sinds mijn 12e (!) op sjouw te gaan. We gaan sjoppen in Laren en zodra het dinertijd is gaan we ons volvreten aan de spare-ribs... in Laren! Kanniewachtenie. Ik heb alleen geen rode broek, maar dat deert niet toch? We gaan lekker vriendinnendingen doen: kletsen, lachen, huilen, plezier maken en rose drinken uit eten.
Ik denk overigens niet dat het Gooi op zich trekt maar dat het vooral is, daar waar je geboren bent. Onze wieg stond in Naarden en toch blijft dat wel wat trekken dus.  Sinds een jaar heb ik nog een plek waar ik graag heen ga in het Gooi: papa ligt in Blaricum begraven (op de Woensberg, voor kenners) en het is daar zo mooi... en rustig naast de hei, buiten het dorp. Voor mij nu het 'mooiste en dierbaarste' stukje Gooi, ik kom er graag en zo vaak mogelijk...
Ach ik zei jullie al; niets te melden eigenlijk...

30 juli

Vandaag is het al de 2e keer dat we zijn verjaardag niet meer vieren.

Het is sinds ik me kan herinneren ook de 1e keer dat ik aan het werk was op zijn verjaardag. Normaal was ik al op de camping en vierden we zijn verjaardag want pa en ma stonden 'gewoon' 1 veldje verder...

Maar het is niet meer gewoon, want hun plekje is nu leeg, hun sta-caravan staat nu op onze plek en ma is thuis. We hoeven zijn verjaardag niet meer te vieren.

Nu vier ik zijn leven dat geweest is: hij is het waard want hij was heel bijzonder.

Ik draag hem in mijn hart en symbolisch op mijn pols en om mijn vinger.

Hij is het waard.

Bedankt pap.

Ringetje

Ik heb een ringetje gekocht.
Nou ja, ringetje... zeg maar gerust RING.
Zomaar, tussendoor, zie ik jullie denken?
Nee, eigenlijk niet.
Dit is een hele speciale ring.
Van papa voor mij...


Mijn moeder heeft bedacht dat alle kinderen en kleinkinderen een x bedrag krijgen, nu alle kosten betaald zijn en de belasting is langsgeweest 1 jaar na het overlijden van papa.
En ik moet zeggen ik zat er niet eens op te wachten. 'Alles' staat gelukkig op de 'langst levende' en we zouden niet willen dat ma het huis bv uitmoet omdat de kinderen het erfdeel opeisen of iets dergelijks.
Maar mama wilde het. De helft bewaren zusdus en ik voor een vakantie volgend jaar met z'n tweetjes. De andere helft heb ik erg over na lopen denken.
Een aandenken aan papa...? Maar wat dan?
Ineens wist ik het!
Een ring.
Donderdagmiddag heb ik een ring gekocht en ik vind hem prachtig!
Wit en geel goud.
Omdat het symbolisch is voor pa en mij.
Wij behoren nu niet meer tot dezelfde wereld en daarom wilde ik 2 kleuren goud.
Ook lopen de 2 kleuren niet in elkaar over maar stoppen ze en raken elkaar aan om toch nog een eenheid te vormen: spreekt voorzich he?!
Dan een heus diamantje, beschermd in de ring zelf: ik voelde mij beschermd door papa en dat gevoel koester ik nu symbolisch.

Donderdag de 30e zou papa jarig zijn. Zijn 2e verjaardag al die we niet meer vieren.

Ik mis hem vandaag weer zo, maar donderdag zal ik zijn leven vieren en dat wat hij voor mij betekend heeft.

Met de ring om mijn vinger.

En ik als papa's diamantje...

Bedankt mam.

Just married!

Vandaag zijn Gijs en ik 21 jaar getrouwd.

Da's lang ja en zo voelt het ook. langer dan Sonja Bakker het heeft gered met haar Koen en langer dan Jan en Yolanthe, want die waren nog niet eens getrouwd.

In het stadhuis in Naarden

Bij kasteel Groeneveld in Baarn.

We zijn getrouwd in Naarden, want 'hij mocht al blij zijn dat ik zonder na te denken hem daarna achterna ging naar Katwijk'. In de kerk ben ik heel officieel weggegeven door mn vader. Ik ben nog blij dat ik dat destijds gedaan heb. Pa en ik hebben het zelfs geoefend in de tuin: wat was hij trots dat ie dat mocht doen.

Als je goed rekent was het vorig jaar dus 20 jaar. Ook een mijlpaal en een feestje waard. Ware het niet dat ik 1 week daarvoor m'n vader had begraven. Nix geen feest, nix geen taart, nix geen etentje of bloemen: ik heb alleen maar gejankt die dag. Tranen met tuiten heb ik gehuild, terwijl ik over het strand liep in de wind en oh, wat voelde ik me alleen zonder degene die mij 20 jaar daarvoor aan zijn arm de kerk had ingeleid en aan Gijs vroeg of 'hij goed op me wilde passen'. Gisteren had ik het daar weer moeilijk mee. Het gemis komt soms ineens om de hoek zetten als ik het niet verwacht en ook nu weer veeg ik de tranen van m'n wangen.

Maar vandaag gaat het goed, zelfs een beetje blij dat we dit nog kunnen vieren want ook daar zijn geen garantie's voor. Een dag dus met een lach en een traan, ik kan er niets aan doen.

Ik tel mijn zegeningen en dat zijn er velen: een hondstrouwe echtgenoot, 2 zonen, 2 'Vaders die in de Hemelen zijn' ;-), 1 moeder nog hier, zussen, broer en wat vrienden. Ik red het wel. Op naar het volgende jaar...

Voorbij.

Vandaag is voorbij.
Het 1e jaar is voorbij; de cirkel is rond. Tenminste, zo voelt het.
Gisteravond toen ik van Katwijk naar Huizen reed ben ik eerst even bij papa langs geweest. En terwijl ik aan het graf stond en terwijl de vogels zongen rolde er een eenzame traan over m'n wang om dat wat geweest is en niet meer zijn zal.

En het is goed zo.

Papa is al een heel jaar lang Thuis; een betere plaats kan ik me niet wensen voor hem. Het zou wel erg egoistisch zijn om hem hier terug te willen hebben, want hij heeft het zoveel beter nu. Het is goed zo.

Omdat ik veel gekregen heb van m'n vader, mis ik nu ook veel. Maar ik kan nog jarenlang vooruit, met dat wat hij me heeft geleerd en gegeven.
En daarom kan ik door met dankbaarheid in m'n hart, een glimlach op m'n gezicht en de zekerheid dat ik hem ooit terug zal zien.

Het is goed zo.

Tot slot nog dit gedichtje: eerlijk gejat uit een 'grafstenen brochure'

'Alles waar je echt van houdt,

zal warmte blijven geven.

Het blijft altijd een deel van jou,

ook al is het niet gebleven

Een stukje van je leven.'

Afscheid nemen bestaat niet...

Wat ik de hele week al tegen probeer te houden, laat zich niet meer tegenhouden.
De pijn van het afscheid, wat te vroeg, te snel en te abrupt was.
Het komt weer naar boven en vandaag is er geen houden meer aan.
Ik sta weer aan zijn bed in het UMCU en besef nu dat we nog 4 dagen hadden om bij hem te zijn tussen hoop en 'beter weten' in.

Die nacht van vrijdag op zaterdag werd ik om 02.00 uur gebeld door m'n oudste zus dat papa na een ademdepressie ook een hartstilstand had gehad en dat ik moest komen. Nog zie ik me afscheid nemen van Gijs om 02.45 uur in de nacht, op een papiertje het adres van het UMCU gekrabbeld en op weg naar Utrecht. Hij was een paar uur daarvoor overgeplaatst van Blaricum naar Utrecht. We stonden rond zijn bed en wisten niet wat we eigenlijk moesten hopen. Dat papa naar 'Huis' mocht gaan of dat wij hem nog zo graag bij ons wilden houden. Papa is niet meer wakker geworden op de IC voor hij overleed op 1 juli.
We hebben foto's gemaakt die dagen op de IC -ook voor de jongens om ze voor te bereiden hoe opa erbij zou liggen toen ze een dag later afscheid kwamen nemen van hem- maar vooral hebben we strak aan zijn bed gezeten en hem vastgehouden en geknuffeld zolang het kon. We hebben hem 'los gelaten' en gezegd dat het goed was zo.

En het was 'goed' toen hij 4 dagen later overleed, want papa was Thuis! Maar och, voor altijd duurt wel erg lang en ik mis mijn vader zo.

En stel dat ie af en toe even om een hoekje kan kijken naar ons, naar zijn 3 meiden, m'n broer en mama. Dan denk ik dat ie best trots op ons zal zijn hoe we gedaan hebben en nu doen. Zonder hem om ons heen maar met hem in ons hart.

Vaderdag...

En dan is het vaderdag.
Ging vaderdag vroeger bijna gewoon voorbij, dit jaar is het zo vreselijk anders.
En niet voor deze ene keer, maar voor altijd.
Vorig jaar viel vaderdag een week eerder en wist ik niet dat het de laatste keer zou zijn.

Papa was gewoon op de camping met ma en hij had al wel aan me gevraagd of het 'normaal was dat zijn tenen zo krom gingen staan'. Hij belde me er zelfs voor de zaterdag voor vaderdag! Hij vertelde er alleen niet bij dat hij ook af en toe om viel maar dat werd steeds duidelijker die week erna. Mar en M. hebben pa en ma naar huis gebracht en de rest is geschiedenis.

En nu is het vaderdag. Maar ik heb geen vader meer, dus hoe moet dat dan vandaag?
Ik kan niet naar Blaricum, -daar ligt papa begraven- want de brug bij A'dam/Muiden op de A1 is afgesloten voor alle verkeer. Dus daar zit ik dan.
Dochter van een dode vader.
Het klinkt net zo vreselijk als dat het voelt.

Papa stond altijd met zijn armen wijd als hij me zag, ik kreeg dan een mega-knuffel van hem en hij vertelde altijd dat ie me mooi vond.
Hij was bezorgd om mij omdat, toen Gijs ziek werd ik weer volledig moest gaan werken. Ach, soms benauwde zijn bezorgdheid mij en dacht ik 'nou pa, het gaat goed hoor, kom op' maar nu mis ik het zo. Zijn armen om me heen, zijn bezorgdheid, zijn onvoorwaardelijke liefde voor ons allemaal.
Maar ook nu ben ik toch ook dankbaar: dankbaar dat ik een vader heb gehad zoals vaders bedoelt zijn. Dankbaar dat ik 43 jaar een vader heb gehad en mijn ouders hun 50 jarig huwelijk nog konden vieren, want het kan ook anders zoals bij haar.
Maar nu ik geen aardse vader meer heb, kan ik leunen op mijn Hemelse Vader. Ik kan bij Hem terecht met mijn vragen en verdriet. En ik geloof: er komt een dag dat ik mijn vader terug zal zien. Hij zal dan met zijn armen wijd op mij staan te wachten. Dan ben ik thuis bij mijn beide Vaders. Alle tranen zullen worden afgewist en de dood zal niet meer zijn... (Openbaring 21, vers 4)
Fijne vaderdag...

Stom

Ik heb van Ilse het stom-stokje gekregen en een dag de tijd gehad om erover na te denken. Hier komt ie dan:

Stom.

* dat er maar 2 dagen in ieder weekend zitten.

* dat je zo weining merkt van slapen.

* dat ik niet creatief ben bij het koken.

* dat je iedere dag moet eten, want als je niet eet ga je dood.

* dat zusdus en mijn beste vriendinnetje zover weg wonen.

* dat reuma niet over gaat en dat het zoveel pijn doet.

* onze poes haar buik niet wat meer inhoud, 't zou d'r figuur echt beter doen uitkomen.

* dat patienten nog steeds vragen of ze wakker gemaakt kunnen worden om dan hun slaappil in te nemen.

* dat geamputeerde benen niet meer aangroeien. (ja, er groeit wel meer niet meer aan, ik weet het...)

* dat mijn Lief 'vooraan heeft gestaan' met uitdelen.

* dat auto's niet op water rijden.

* dat dromen bedrog zijn.

* Jan en Yolanthe.... ooh, jullie weten het al!?

* dat vrouwen/meisjes na het wissellen van hun melkgebit ongesteld worden.

* dat patat niet mag van Sonja.

* dat ik niet jaren eerder ben gaan bloggen.

* dat collega's op het werk m'n hyves hardop gaan voorlezen aan 'niet vrienden'.

* dat vaderdag nooit meer vaderdag is voor mij.

* dat ik vorige vaderdag nog niet wist dat het papa's laatste vaderdag zou zijn.

* dat het soms al went dat papa er niet meer is.

* dat 'voor altijd' wel erg lang duurt.

* dat ik niet de enige ben die deze vaderdag het liefst wil overslaan.

* dat ik toch meer stom vind dan ik dacht.

Zo genoeg weer. Mijn stom-stokje gaat naar: zusdus.

Stom hé?

Moederdag

Heerlijk uitgeslapen tot 8.07 uur. Dat is toch 2 uur en 15 minuten langer dan ik gewend ben dus het was prettig. Als eerste was ik beneden, want de gemiddelde man hier in huis komt pas rond 10 uur uit bed zakken. En omdat we straks van de zee naar het Gooi gaan, naar m'n moeder gaan we ff niet naar de kerk. Moet kunnen.
Toen ze er alle3 waren kwam man-lief met een kado op me af. De jongens keken verwachtingsvol toe, wat ik er van zou vinden. Het was deskundig ingepakt en ik moest voorzichtig doen. Ik zei nog, terwijl ik om het plakband heenscheurde om Kado te bevrijden: 'ik ben m'n vader niet hoor, die alle plakbandjes omzichtig lospeuterde om het papier te sparen' en roesjte het papier eraf. En toen ging het mis. He-le-maal mis. Hoe haal ik het m'n hersens om over m'n vader te beginnen op Moederdag?! Papa, net 10 maanden dood maar ik toen ik het door de mannen zorgvuldig uitgekozen kado, in m'n handen had was het helemaal brullen. Niet om het kado zelf maar om de link naar mijn vader. Ik kreeg een rugkrabber, die nog geluid maakt ook als ik hem over m'n rug ros. En wie kriebelde er altijd als ik er was op'n rug en wie kon dat het aller-allerbest? Juist ja: mijn vader. Ik brulde en de mannen brulden mee van het lachen, want ze waren heel content met hun kado voor mij. Door mijn tranen heen en achter mijn zakdoek vandaan zei ik nog: 'nu moet ik zelf op m'n rug krabben, want dat deed papa altijd.' Kado 2 is een fles Safari, die misschien wel mee naar Samos gaat vrijdag. Voor zusdus en mijzelf. Kado 3 is een door mijzelf uitgezochte fles Eternity Summer van Calvin Klein. Een aanrader: je ruikt de hele zomer (en winter, want het is alleen in 100 ml flessen te krijgen) fris en fruitig.
En nu is het Moederdag en gaan we straks naar mama en naar het graf van papa. Voor mama heb ik een soort plant -wilde ze graag- die ook de hoogte in gaat met lila-paarse bloemetjes. Voor op het graf dezelfde lila-paarse bloemetjes in een mand. En naast de verwennerij is er vandaag het pijnlijke gemis van mijn vader: mijn eerste Moederdag zonder vader. Zakdoekjes mee dus.

Ik mis je

Papa

Ik mis je
en weet je wat ik mis
misschien het meest nog wel mezelf
sinds ik ontdekt heb dat een deel
van mij er niet meer is
ik mis je

Ik mis je
mis je meer en meer
zal dit ooit overgaan
hoe moet ik verder zonder jou
in deze onbeschutte kou
ver bij jouw hart vandaan
ik mis je...


(elly&rikkert)

Symbolen.

Het is nog steeds Pasen. Gisteren met de jongens naar de kerk geweest, Gijs is nl op de camping om de caravan van m'n ouders naar onze plek te verkassen. Afijn, wij hadden een doopdienst: 6 mensen die zich hebben laten dopen door onderdompeling; we heten niet voor nix 'baptisten'. Het was goed: ik heb na maanden weer eens luidkeels mee kunnen zingen zonder dat ik er vreselijk emotioneel incontinent bij stond te zijn. Pasen de 1e keer zonder vader is raar, maar des te dieper gaat Pasen dit jaar voor mij: Jezus is opgestaan --> ik zal mijn vader ooit terug zien! En daarom kon ik zingen.

Mama en Annemarie waren samen ook naar de kerk (ook baptisten) in Huizen. Het was heel bijzonder. Dat komt zo:

De katholieke cultuur heeft veel meer symbolen in hun geloof dat de christelijke. De katholieken kennen o.a 'allerzielen', wij hebben daar niets mee en kennen het ook niet.

Mama en Anne hadden een spreker die ze een mooie Paasdienst heeft gegeven, de 1e keer zonder papa, door wat hij zei en zij mochten doen. Er stond een schilderij -de kracht van de opstanding- voorin de zaal en er stond ook een klein wit kistje.

Degenen die gestorven zijn, zijn niet meer bij ons, maar wel in ons hart. Ook al wordt hun naam niet meer genoemd (in ieder geval 'te weinig') door de omgeving en in de kerken, ze horen er nog steeds bij! Daarom mocht iedereen die wilde een naam opschrijven en het briefje in het kistje doen, om te laten zien dat de doden niet vergeten worden.

Niet zo moeilijk dus welke naam ze hebben opgeschreven: 'Nic'/'papa'. Dit briefje ligt nu in het kistje, opdat papa nooit vergeten zal worden. Ook al was ik er niet bij, ik was er ontroerd van toen ik het hoorde. Mooi symbolisch om dat te kunnen doen.

Op mijn salontafel in de kamer prijkt een windlicht met olielamp. Zodra ik thuis ben gaat de vlam erin, want daar is ie voor gemaakt; een olielamp moet branden. Hetzelfde windlicht met olielamp staat op het graf bij papa. Rick en Anne zorgen ervoor dat de vlam altijd brandt.

Omdat ik niet in de buurt van het graf in Blaricum woon, kan ik niet 'even' langs bij het graf van papa. Nu kijk ik naar mijn brandende lampje en de foto die er strak naast staat en noem ik zijn naam 'papa'. Meestal direct gevolgd door 'ik mis je', maar dat terzijde...

Voor mij ben ik zo toch symbolisch dicht bij hem en kan ik ieder moment van de dag zo even bij hem langs.

En omdat we dus de namen van overledenen mogen blijven noemen zal ik dat ook blijven doen. Hoe zou ik anders kunnen?