Krik jij of krik ik?

Toen ik afgelopen maandagochtend om 6.30 uur oudste zoon achter liet op de bank, omdat ik 'gewoon' moest werken wist ik nog niet dat het pas echt een leuke dag ging worden.
Ik leen het T.wingootje van m'n vriendin voor een poosje en dus draaide ik het verhicle in de straat richting het gesticht 8,5 km verderop. Terwijl ik net lekker wil doortrekken in z'n 2 voel ik dat ik een lekker band heb. #%$*&")%
Ik parkeer het verhicle direct weer aan de kant en inspecteer deskundig de linker voorband. Plat. Platter dan plat zelfs. Daar sta je dan; over een half uur moeten werken, collega die aan de overkant woont was al weg en m'n brommer staat bij vriendin in de tuin.
Dus. Dan zou ik kunnen gaan fietsen.
Maar. Daar krijg ik het warm van en als het zweet in je r.eet staat en je moet nog de hele dag werken... nee da's niets voor mij. Dus. Ik belde de achterbuurvrouw/ goede vriendin uit bed. In haar vakantie. Ze had de avond ervoor nog gezegd dat ik haar altijd om hulp mag vragen als het nodig is. Nou, komt dat even mooi uit: het is heel erg nodig nu! Ik was dus precies op tijd op het gesticht want net als le Tour, wachten patiënten op niemand...
Maar goed. Omdat ik op dinsdag ook niet van plan was om dat hele pokke-eind te gaan fietsen in de hitte, moest ik maandag dus dat bandje weer gemaakt zien te krijgen. Maar de Chef zit op de camping... Ik belde de Chef om raad en kreeg de belangrijkste tips van hem om het klusje te klaren.
Ik krikte vervolgens het T.wingootje op het krikje omhoog nadat ik eerst de bouten losdraaide op aanraden van de Chef. Ik krikte me het rotje. Wat kan je dat snel verleren zeg, als je vent al een week niet onder handbereik is. Maar het lukte.
We wonen aan een doorgaande straat en daar heb ik met gevaar voor eigen leven die band staan te verwisselen. De mannen die langsfietsten keken alleen maar, een enkeling merkte op dat ik een lekke band had... De e.ikels; dat had ik namelijk ook zelf al in het snotje... Toen ik net het reservebandje erop wilde leggen, liep er een man langs met 2 kinderen. Hij zag ook waar ik mee bezig was en stuurde z'n 2 kinderen naar huis. Ik zeg nog tegen het wereldwonder: 'meneer, als ik 2 kinderen kan baren, dan kan ik ook een band verwisselen!'
Ik weet niet of het echt indruk maakte maar hij deed de rest voor mij; draaide de bouten aan en verzekerde zich ervan dat alles muurvast zat.
Toen. Toog ik richting de K.wikfit. Aldaar legde ik uit wat eraan de hand was en dat ik dacht de band niet lek was, maar gewoon van de velg gestuurd was tijdens het draaien in de straat. De k.wikfit-knul heeft de band weer op de velg gelegd, getest in een bak met water of ie lek was -not!- en hij verwisselde de reserveband weer om voor het origineel. Hij blies daarna nog de andere 3 bandjes op voor mij zodat ik er veilig mee naar de Achterhoek kan vrijdag.
Dit geintje kostte mij 0,0 euri's! Ik ga vaker naar de K.wikfit Zou het komen door m'n blauwe ogen of door mijn zomerse ietwat laag uitgesneden- topje?
Whatever, soms moet je gebruik maken van dat wat de natuur je gegeven heeft... bandje doet het weer en ik hoef lekker niet te fietsen!

(O ja, met oudste zoon gaat het weer boven verwachting goed! Hij heeft zijn oorspronkelijke kleur weer aangenomen en drinkt alleen nog maar water en fris... zolang het duurt)