Ik zat vanmorgen weer op het bankje op het graf.
Even daarvoor had ik op het graf van mijn vader een wit hart neergelegd en stilgestaan bij 2 jaar die achter mij liggen.
Terwijl ik in de schaduw dus op het bankje zat, dacht ik eraan hoe het zou zijn als mijn vader nu 'gewoon' even naast me zou komen zitten. Denkbeeldig deed hij dat ook...
En terwijl ik dicht tegen mijn vader aankroop vertelde ik hem dat het best 'goed' gaat. Niet helemaal de waarheid, maar we ervaren het wel zo; het gaat echt best wel goed. Het diepe en pijnlijke verdriet heeft plaatsgemaakt voor berusting en dierbare herinneringen staan op de voorgrond.
Maar pap, ik mis je ook, nog steeds...
Ik zou zo graag weer je stem willen horen, want ik kan die mij soms niet meer herinneren en dat doet pijn.
Ik zou zo graag je armen weer om me heen willen voelen, want ik vergeet bijna hoe dat voelde...
Pap, en als ik dan toch bezig ben, ik zou zo graag gewoon bij je in de buurt willen zijn en tegen jou ook willen zeggen dat ik van je houd...
Ik zou je vertellen pap, dat Jasper en Dion alle twee over zijn en een goed rapport hebben! En dat ze zo groot worden...
Ik zou je vertellen van Gijs en alles wat er gebeurt (is)...
En pap, je zou dan mijn tranen drogen en me vast houden en alleen maar 'Nicky, Nicky' zeggen terwijl je grote vader handen over m'n rug mij tot bedaren zouden brengen...
Dank je pap, dat je vanmorgen op ons bankje op het graf zo dichtbij was; dat je mijn tranen droogde, terwijl je vader handen over m'n rug gingen; mij vertelde dat je van me houdt; dat je trots bent op de jongens en op Gijs...
Opgelucht droogde ik mijn tranen en liet ik je los.
Want ook al laat ik je iedere keer denkbeeldig achter daar op het graf, je bent altijd bij me in mijn hart en dus hoef ik eigenlijk nooit meer afscheid van je te nemen...
Dag pap, ik houd van je...
15 opmerkingen:
O meid. Klinkt het raar als ik zeg dat ik gewoon trots op je ben?!
Pfff zit ik weer te janken
zooo moooi geschreven , prachtig.
xx
Wat een bijzonder ontroerend logje. Jullie hebben een kanjer van een vader gehad en ik wed dat hij trots naar jullie kijkt nu.
...En dat hij trots is op zijn dochter. Door mijn tranen heen wilde ik dat nog even aanvullen, want al heb ik hem niet gekend, dat weet ik zeker.
Nou trut, was ik net klaar met janken gisteren, zit ik hier alweer te mekken hoor...
Gelukkig is m'n mascara waterproof..
En ik hoop dat pap morgen ook nog even op het bankje komt zitten als wij er zijn..
Zo, en dan is het nu weer vooorbij de eerste juli, maar ik wed dat er nog niks veranderd is met dat je vader dicht bij je is.......
Weet niet wat het is vandaag maar mijn blaas zit dicht bij mijn ogen. Wat heb je dit prachtig verwoord. Van mij krijg je een heel dikke knuf.
verdikkie daar gaat mijn mascara weer.....
hele dikke knuffel.
Ook ik zit weer te janken, maar ik vind jouw verhaal een mooi leerproces voor mezelf, hoe ik met het verlies om kan gaan.Ik sluit me verder bij mijn zuslief aan, en ik weet zeker dat pap morgen ook bij jou zuslief komt zitten.
Knuf, Margot
Je ontroert me vreselijk... Stoer als je dit schrijft.
Wat mooi geschreven.
Wij hebben ook zo'n bankje op het kerkhof, waar we wel eens zitten.
te mijmeren over wat is geweest, en wat er allemaal gebeurt..
Ik heb altijd het gevoel, als we daar zijn , dat we dichterbij hem zijn..
En fijn dat herinneringen altijd bestaan.
Groet, cobi
Wat een mooi geschreven log, over een mooi moment! Wat moeten jullie een fijne vader hebben gehad, zoals je over hem schrijft!
Ben blij dat ik geen mascara ophad..
liefs
Wat een prachtig logje, wat ben je toch een lief mens. Je vader is trots op je, dat weet ik zeker!
Sterkte meid.
Poeh, wat indringend en persoonlijk neergezet... Daar kom ik dan zo even binnen vallen. Heel ontroerend.
Sinds ik hooikoorts heb, hebik af en toe last van prikkende, tranende ogen. Ja. Dat moet het zijn. Hooikoorts. De tranen prikken in mijn ogen na het lezen van jouw logje. Hooikoorts. Toch?
Ik heb mijn vader gelukkig nog. Maa ik hoe dme voor de dag dat het niet meer zo is. Mooi gescheven.
Een reactie posten