Crasch

Dinsdagmiddag op weg naar huis, zit ik fris en fruitig in de zon op m'n witte scootertje.

Ik kwam net bij een zieke collega vandaan en was nog enigszins onder de indruk van haar pruik en het gemak waar ze over haar "chemo-coupe '40-'45" spreekt. Enorme bewondering heb ik voor haar om de kracht die ze uitstraalt als ik bij haar aan tafel zit en ze verteld over wat ze voelt en de volgende chemokuur die voor vandaag op het programma stond.

Afijn, ik rijd dus naar huis en terwijl ik bijna stapvoets een straatje uit kom rijden, want er komt een kruispuntje aan, gebeurt het.

Een puber met 3 hersencellen, waarvan er zeker 2 hersendood blijken te zijn, komt van links en voor ik hem uberhaupt in het snotje heb, (er staat een huis voor) zit ik er boven op.

De l.ul.

Ik klap met mijn prachtige smoelwerk op m'n scherm; m'n knieën klappen tegen m'n kuip aan en ik sodemieter met scooter en al om. Terwijl ik struikelend van die scooter schiet, staat de hersendode puber al naast die van hem en achter hem staat een evenzo hersendode puubster te krijsen dat ik best had kunnen remmen. Nou meid, dat had jouw hersendode pubervriend beter kunnen doen, want ik kom van rechts.

Uit alle hoeken en gaten komen er mensen aan en ondertussen maak ik foto's van de crash met mijn o-zo-handige-alles-kunnende-onmisbare-iPhone, om de situatie goed op beeld te hebben voor de hersendode puber zijn aan gort gereden scooter uit beeld sleurt.

We wisselen gegevens uit; ik negeer de hersendode vriendin van de puber omdat zij hard genoeg schreeuwt en dus voorlopig wel in leven zal blijven. Ze mankeerde echt niets hoor, in ieder geval niet aan haar stembanden.

's Avonds komt de veroorzaker met zijn vader bij mij thuis om het schadeformulier in te vullen. Aan alles blijkt dat hij (de vader) vindt dat het eigenlijk wel MIJN schuld is dat zijn hersendode zoon op mij is geklapt. Ik had 'dit' niet gedaan en ik had 'zo' gedaan en dus had zijn zoon er niets aan kunnen doen dat hij mij geen voorrang had gegeven.

Ik zei alleen maar dat ik de discussie niet aan wilde gaan en dat de verzekering het uit mag zoeken, daar worden ze tenslotte voor betaald. Het bleek dat deze aanrijding niet de eerste is van de hersendode puber en vaders vroeg of ik all-risk verzekerd was/ben en of we het op een akkoordje konden gooien. Wat een eikel zeg! Ik ben trouwens niet all-risk verzekerd en buiten dat, ga ik niet mezelf naaien door m'n no-claim ervoor op te geven.

Gisteren ben ik bij mijn verzekering langs geweest en zij zeggen: gelijkwaardige kruising, rechts heeft voorrang. Appeltje-eitje, wat hun betreft en ze schreef een aansprakelijkheidsverklaring voor me die de verzekering van de hersendode puber vandaag binnen heeft gekregen.

Mijn schade is zeker 800.- euro, want het verhicle is ontzet, m'n voorkap is gescheurd en er is veel krasschade.

De scooter van de hersendode veroorzaker ligt meer aan gort, want de brokstukken vlogen eraf. Ik zeg: 'dat heb je toch nog goed gedaan Zara!'

Mijn lijf is blont en blauw en op de raarste plekken ontdek ik kleuren en bulten die er normaal niet zitten. Het lijf en dan vooral mijn armen zijn stijf (voor een vrouw echt heel onhandig!) en m'n lip is geschaafd rust is gewenst maar mijn brein heeft niet onder de klap geleden. Dat is fijn.

Gelukkig kan ik nog wel rijden met m'n scooter en dus ging Zara de volgende dag gewoon weer naar het gesticht.

Vanaf morgen lekker 4 dagen vrij om verder op te knappen.

'k Ben er aan toe, mag ik wel zeggen.

Misselijk

Onze terror-pup groeit en groeit; je kan nauwelijks meer van pup spreken nu meneer al 5 maanden oud is.

Hij heeft inmiddels het grootste deel van zijn melkgebitje gewisseld voor grote-honden-tanden en ook dat is een heel ander gezicht als hij zijn bekje bloot lacht... voor zover mogelijk.

Met 5 maanden zou je ook denken dat hij weet hoe het in huis geregeld is en verrek... dat doet hij ook!

Denzel is een vrolijke hond, hij blaft niet en kan ook steeds beter met de katten overweg. Daar bedoel ik vooral mee, dat Noach het beste met hem overweg kan, die laat zich niet gek maken door zo'n huppeltje in huis. Sjerril echter gaat op de loop en dat is voor Denzel het teken dat hij er achter aan moet! Heel irritant, ik denk dan 'haal eens lekker uit naar hem, dan leert hij het wel af', maar nee, dat doet Sjerril niet.

Dan even iets waar ik jullie hulp bij nodig heb want onze Denzel heeft een zwakke maag.

Niet zolang hij met alle 4 zijn honden poten op de grond staat, maar wel als hij in de fietsmand of in de auto zit.

Hij kijkt daar heel zielig bij echt een man dus en voor je het in het snotje hebt, kotst hij zijn hondenmaagje leeg.

Heel dramatisch en zielig, want soms is er geen ontkomen aan als je bijvoorbeeld naar de camping moet. Je kan het beest toch moeilijk op de imperiaal zetten voor wat frisse lucht.

Ik kan natuurlijk wel direct naar de dierenarts rennen voor pillen die de misselijkheid tegen gaan, maar wellicht hebben jullie DE oplossing voor mij!

Het beestje moet namelijk over 4 weken weer terug naar huis in de auto en ik wil dan niet onder de hondenkots thuis komen net als in mei...

Dus graag jullie tips, voor een misselijk- en kots-vrije hond in de auto en op de fiets!

Namens Denzel 'alvast bedankt!'

Burb*

Gisteren werd ik in the middle of the night wakker, met een gapend leeg gat naast mij.

De Chef had het nest verlaten en het antwoord op de vraag, waar hij dan was kreeg ik al ras.

Vanuit de verte hoorde ik een nogal onsmakelijk geluid met daarbij een overmatig gebrul aan teveel decibellen. Wat bleek? De Chef hing al vanaf 02.00 uur boven de pot om zijn maaginhoud te ledigen en ik bedacht 'zolang ik hem hoor, heeft hij het leven nog en kan ik lekker blijven liggen'... Aldus geschiedde.

Toen ik om 5.45 uur naar beneden stiefelde op weg naar de douche en een blik op de bank wierp, lag hij daar onder een plaid en deelde mij ten overvloede mee, dat hij 'echt heul erg' ziek was en de hele nacht lang al aan het overgeven was. Ik ach en wee-de met hem mee en verdween onder de douche.

Bijna 3 kwartier later stond ik me op te tuigen om weg te gaan, toen de Chef van de bank klom en achter me langs schoof op weg naar, alweer de toilet... Om kruisbesmetting te voorkomen, prevelde ik op weg naar buiten tegen de dichte toiletdeur 'sterkte schat kerel, komt goed hoor tot vanmiddag'!

Vandaag staat in het teken van de wonderbaarlijke wederopstanding want, op hier en daar een zucht en boer na, is de Chef gans genezen! Dat is fijn, zowel voor de Chef zelf als voor zijn wettige echtgenoot, want ik kan slecht tegen kotsende mannen om me heen, die daarbij vaak nog net iets dramatischer doen dan de kwaal waard is.

Chef zou vanmorgen met DJ naar de camping en jammerlijk genoeg is dat uitgesteld tot morgen. Ik snap het wel en ach, wat is nu 1 dag op een mensenleven bijna 5 weken? Morgen gaat ie alsnog met DJ en de katten en Denzel en ga ik onderhand ook maar eens aftellen tot mijn vakantie begint; nog 8 dagen werken!

Het verval zet door

Reeds 2x ben ik onder het mes geweest voor hetzelfde euvel.

De (laterale)meniscus in mijn linker knie is op een randje na weggehaald omdat hij bij het minste of geringste 'op slot' schoot. En dat 'op slot' schieten doet errug pijn, kan ik u vertellen. Het is voorgekomen dat ik op de bank een half uur heb liggen creperen als een man omdat ik de opstandige knie niet 'van het slot' kreeg.

Afijn, na 2 x het mes erin, zou je denken 'het probleem is opgelost'.

Niets van het al.

Zodra ik met die knie bepaalde bewegingen maak, schiet ie weer als vanouds in het slotje met alle gevolgen van dien.

Nogmaals het mes erin, wil ik niet meer want hij zal er niet van opknappen. Dan zet ik voor dat geld liever het mes achter m'n oren om de lappen en flappen uit m'n gezicht te trekken.

Na de zomer ben ik serieus begonnen met hardlopen. Maar echt vlotten wilde het niet, want ik bleef op 40 minuten steken en dan nog redde ik het niet om in die 40 minuten onafgebroken een rondje te maken. De knie speelde ook weer op en gedurende de 4 maanden dat ik niet meer loop (door de l a n g e strenge winter...) is de pijn niet verdwenen, maar zelfs erger geworden.

Vanmorgen zat ik met m'n goeie gedrag en met die rotknie bij mijn vriend de huisarts om hem om raad te vragen. Hij wrikte en krikte mijn knie in alle standen en verwees me door naar de fysio omdat hij ook niet weet wat er precies aan het handje is. Het lijkt op overbelasting van de pees, maar daar kloppen niet alle klachten bij. Wellicht kan de fysio uitkomst bieden en mij vertellen wat er loos is.

Tot die tijd is het advies, 'niet hardlopen'... En dat is nu jammer, want ik heb vooral pijn in rust en niet tijdens het lopen. Ik heb er een beetje een hard hoofd in, ook omdat met 4 maanden rust de klachten niet verdwenen zijn.

Maar, we zullen het zien. Wie weet, komt alles wel goed met de knie en zo niet, dan ga ik over op wandelen. Heel oubollig 'wandelen'. Met de zwabber hond, als ie een beetje doorgroeit...

En dan het liefst met deze easytone schoenen want daar schijn je een hele strakke reet en benen van te krijgen.

Zo zie je maar: elk nadeel heeft z'n voordeel... hoop ik.

Relaxed... *kuch*

Hoe relaxed kan je zijn?

Heel bewust heb ik me gisteren en vandaag niet al te druk gemaakt omdat ik een beetje boel op m'n tenen loop. Dat heeft meerdere oorzaken, maar laat ik het er voor het gemak maar ophouden dat 'de winter' hier de oorzaak van is.

Dus ik had gisteren en vandaag...

zo'n dag... Tenminste: ik probeerde zo'n dag te hebben en het lukt tot nu toe aardig.

Vanmorgen togen we met z'n vieren naar het ROC voor de vervolgopleiding van oudste Larf die in de zomer zijn vmbo diploma haalt. Larf is eruit wat hij wil worden en de aanmeldingspapieren zijn op de bus.

Dan ben ik toe aan een P.A. Lijkt me uber-handig een eigen Personal Assistent.

Iemand die m'n was doet, m'n strijk die ik nooit doe, de badkamer uitsopt, de ramen lapt en iemand die op het juiste moment weet waar ik aan toe ben.

Zoiets dus...!

Dus kennen jullie zo'n iemand (of 'iets', kan mij het schelen) dan houd ik me aanbevolen.

Sollicitaties graag met foto!

Op zoek naar een rose vlinders op internet kwam ik onderstaande foto tegen. Bovenstaande foto's trouwens ook en huppa, daar plak ik dan weer een logje omheen.

*sneak previeuw*

Woensdag is het zover!

De wereld is een gekkenhuis...

...en dit is het hoofdkantoor.

Zo voelt het soms en dus dacht ik: 'ik plak dit eens even boven m'n avatar op mijn blog'.

Dus. Dat u weet waar het vandaan komt.

Niet om het 1 of ander hoor, maar hebben we vaak soms niet allemaal het gevoel dat we geleefd worden en je nauwelijks adem kan halen omdat de wereld om je heen al een stap verder is dan dat je zelf bent?

Voor je kan nadenken over het een, gebeurt er alweer iets anders... ik merk dat ik het soms allemaal niet meer kan bijhouden en achter mezelf aan loop te vliegen en mij vertwijfelt afvraag wat ik gemist heb dat het zover kan/kon komen.

Komt dat omdat ik ouder wordt?

Komt het omdat iedereen ervaart dat je leven geleefd wordt, maar dan voornamelijk door anderen?

Iedereen die 'iets' van je wilt, maakt niet uit wat.

De Chef die merkt dat ik er vaak 'niet bij ben' en vergeet wat hij zegt of vraagt... en dan heb ik het nog niet eens over de jongens...

Dasnietgoed mensen, dasnietgoed.

En om dit 'gekkenhuis' niet tot een gesloten inrichten te laten worden heb ik met mezelf afgesproken dat ik het anders wil doen.

Dus heeft u tips op dit ietwat warriger blogje voor me; gooi het er maar uit.

Ik kan het hebben.

Denk ik.

Hoe zorgt u ervoor om je huis niet in een gesloten inrichting te laten veranderen?

Toch even schrikken...

Vanmorgen regende het hier enorm, de jaarlijkse moesson in een tropisch land was er niets bij...
Putten stroomden over en straten stonden blank.
Oudste was reeds naar school gegaan op de fiets; toen regende het nog 'gewoon'.
Jongste had het eerste uur vrij en toen hij de deur uit moest stond ie met jas aan en duikbril met snorkel klaar om zijn fiets op de duiken... Dat vond ik bizar en stelde voor om het wurm voor het eerst in zijn leven met de auto naar school te brengen. Hij vond het een grandioos idee en trok zijn zwemvliezen uit en gympen aan.
Ik moest namelijk direct door naar de huisarts voor het o-zo-aantrekkelijke BMHK uit.strijkje.
Nadat ik jongste voor de deur van school had afgeleverd was ik ook zo bij de huisarts.
Ik zat toch wel enigszins gespannen op mijn beurt te wachten want zeg nou zelf: ik lig niet iedere dag met m'n hakken in het behang m'n huisarts in zijn bruine ogen aan te staren in een iet-wat compromitterende houding...
Daarbij komt ook dat 3 jaar geleden bij het verwijderen en opnieuw plaatsen van mijn s.piralen de huisarts mij vertelde dat hij 'iets zag wat er niet goed uitzag...' Alle alarmbellen rinkelden en voor ik het wist lag ik met dezelfde hakken in de steigers bij de gyn en ook daar ging het alarm af. Onderzoek na onderzoek volgde en voorzichtig moest ik toch wel rekening houden met ... Het was een rot tijd en na 12 weken onderzoeken, biopten, vriescoupe's, 'tig' dokters en nog meer co-assistentes voor niets naar binnen te hebben laten kijken, bleek het om een ontsteking te gaan; iets wat zelfs de artsen in het L.umc niet hadden verwacht.
Sinds die tijd sta ik jaarlijks onder controle en da's wel zo prettig. Dit jaar niet meer in het L.umc maar gewoon bij de huisarts. Ik ben blij met mijn huisarts; hij is deskundig en weet van de hoed en rand wat betreft ons gezinnetje.
Afijn, terwijl ik dus met mij hakken in mijn nek lig, stelt de beste man in het kader van 'ik lijd leid het kind wat af' de hamvraag van deze eeuw: 'hoe is het thuis?' Dathadienounietmoetenvragen...
Om mijn houding van dat moment eer aan te doen sprak ik de historische woorden 'KaUuTee'.
Nee hoor, ik slikte en zei dat het niet zo goed gaat, want de Chef werkt niet meer...
Daar lig ik dan, op mijn platte rug, benen ergens halverwege de ruimte en voor ik het wist lekken mijn ogen de rest van de moesson van vanochtend...
Ik vertelde en hij schraapte de binnenbekleding van mijn BMM (B.aarmoeder.mond) bij elkaar. Toen hij klaar was, zocht ik mijn benen bij elkaar, bracht ze terug in de juiste stand en kleedde me aan. Hij kijkt me ondertussen aan en zegt tussen neus en schaamlippen door, dat 'de plek' er toch nog zit maar dat het niet meer zo 'hard' voelt en er 'rustig' uitziet...
Ik schrik ervan want ik dacht dat 'de plek' helemaal weg was, tenminste dat is wat ik van de gyn begrepen had de afgelopen controles... Niet dus en zie al bijna de periode van 3 jaar geleden zich herhalen. Maar geen paniek, hij stuurt de binnenbekleding het uitstrijkje op en over 10 dagen mag ik bellen. Of wordt ik gebeld.
Hij vraagt nog door over de Chef en ik jank het hele verhaal en alles wat er gebeurt is eruit.
Het verhaal van de Chef in combinatie met de schrik van de aanwezigheid van 'de plek' maakt dat het aan zee wat later is gestopt met regenen...

Einde oefening

De kogel is door de kerk.
Het besluit is genomen.
De beslissing is gevallen.
De Chef en ik hebben vanmiddag op zijn werk verteld dat we 'akkoord gaan met het voorstel door de school gegeven'.
Dat betekent: ontslag m.i.v 1 januari 2011 en daardoor zal hij geen aanspraak maken op het 2e doorbetalingsjaar.
Op de vraag aan ons of het 'zo goed was', zei ik: nee het is niet goed, het is voor nu de enige oplossing, want de Chef heeft dit nooit gewild!'. En acuut zat ik te janken natuurlijk. En daar kan meneertje P&O slecht tegen als er een vrouw in huilen uitbarst.
De Chef wordt na de vakantie niet meer terug verwacht op school, het is finito, schluss, the end, over en uit.

Door de afgelopen periode en de info die men over de Chef op tafel gooide die men vaak op een onbegrijpelijke manier wist, ben is zo paranoia als de tandjes geworden. Toen mijn Twitter nog niet op slot stond is de link naar dit blog ook een poosje voor heel de wereld te zien geweest. En ik heb bij het idee alleen al het zuur, dat er iemand is die hier meeleest met een andere intentie dan de meesten van jullie.
Dit heeft mij doen besluiten dit blog heel snel uit de lucht te halen.
Ik stop niet; ik ga het hele blog verhuizen naar een ander adres.
Ook wil ik niet meer onder m'n eigen naam loggen dus ik zoek een andere stoere, bij mij passende naam waarmee ik verder ga.

Ik heb jullie nodig: wie helpt mij aan een leuke naam ipv mijn eigen voornaam.
Titel voor een nieuw blog heb ik waarschijnlijk al, maar ook al die tips, ideeën en hysterische namen zijn welkom zijn welkom.
Als alles rond is en ik heb besloten wat het wordt, dan verschijnt mijn blog gewoon weer met alle blogs die ik geschreven heb tot nu toe.
O ja, jullie kunnen me nu al gaan mailen als jullie straks de naam en de link naar mijn 'nieuwe blog' willen.
Voel je vrij en mail naar : n.i.c.o.l.e.t.t.e.d.i.j.k.s.t.r.a.at.m.s.n.c.o.m ( en dan mijn naam zonder al die puntjes ertussen maar aan elkaar)
Tot ziens op mijn nieuwe blog en anders tot ooit...

Ik zeg... DOEN!

Slaat nergens op die titel, dan is dat vast duidelijk.
Vandaag was ik niet aan het werk in het gesticht en dat was maar goed ook.
Gisteren een aanvaring gehad met de arts assistent die in opleiding is over de gebrekkige communicatie over medische gegevens die niet in het VPdossier geschreven worden en waardoor we dus belangrijke info missen. Woensdag ochtend half 10 was ik namelijk al 2 patienten 'kwijt': met spoed ingestuurd naar het ziekenhuis. Da's niet prettig, 2x een ambulance die het terrein op komt scheuren met gillende sirene's... Niet dat het zo erg spoed was maar als je er om half 10 al 2 hebt zien vertrekken dan heb je er in 2,5 uur gevoelsmatig al een dag van 8 uur opzitten.
Morgen gesprek met het betreffende wicht de arst-ass want zo kan mijn team het niet uitzingen tot februari volgend jaar; de tijd dat de assistentes wisselen en we een nieuwe krijgen. Kijk, ik weet lang niet alles, maar na bijna 21 jaar in het gesticht en meer dan 25 jaar in het vak, heb ik meer ervaring dan de arts-ass. Zij heeft meer kennis dan ik, dat weet ik ook wel, maar we laten ons niet als voetveeg afkatten en behandelen. Waarvan acte. Ik had het ei bijna zelf nog kunnen leggen: 28 is ze notabene: ze was dus 7 jaar oud toen ik in dienst trad bij het gesticht.
Zo. En dan.
Waren we des morgens bij de bedrijfsarts die het testrapport voor zich had liggen en meteen al meldde dat zij het niet 'haar' probleem ging maken. Goed zo meid, niet doen. Is ook nergens voor nodig, je moet het alleen doorsturen naar het coachingsbureau en die halen de medische gegevens eruit zodat het via ons door kan naar school.
Heel simpel eigenlijk, dus ik zeg... DOEN!
We waren nog maar nauwelijk thuis of de arbeidsdeskundige beldde.
'Of het ook via de telefoon mocht, want het was zo klaar als een klontje'. Dat dachten we al. Hij had de keuringsarts gesproken en vond het niet nodig dat we he-le-maal naar Den Haag zouden moeten afreizen omdat het ook niet de eerste keer is dat de Chef volledig wordt afgekeurd. Want dat mensen is nu officieel: de Chef is volledig afgekeurd. Officieel vanaf 8 januari 2010, omdat hij toen de zieketewet in ging.
...
Op mijn vraag hoe en wat verder oa qua financieen enzo, gaf de UWVmeneer aan, dat de school 2 jaar een betalingsplicht heeft tot 8 jan. 2012.
Da's mooi, want ik kreeg al visioenen van voedselbanken en andere ongein, iets waar je niet op zit te wachten.
In ons kraait het nu 'victory'! Ware het niet dat het gewoon diep verdrietig is dat de Chef de herkeuring als enige uitweg zag tot behoud van zijn geestelijke en lichamelijke gezondheid.
De school is op de hoogte, het coachingsbureau ook en volgende week is er een gesprek.
De directeur wil hem behouden en wellicht kan hij als vrijwiller ingezet gaan worden in de onderbouw. Daar waar hij het liefste is: op een middelbare school met puberende kinderen. En het leukste van alles is dat de school door moet dokken, nog 1,5 jaar lang. Het kan ons niet lang genoeg duren...

Wat wel erg lang gaat duren is ons kapotte verhicle: nog 2 weken waarschijnlijk want het is een flinke klus waar een flink prijskaartje aanhangt. Lieve vriendin leent ons haar Twingootje uit en dus kan ik als het nodig is, toch nog overal komen.

O ja, dan op veler verzoek: Mary-Ann/Stef maak je a.u.b. met link bekend!
Je reageerde als eerste op m'n vorige logje en half blogland wil je volgen!
Alsjehetgoedvindt...
Dus ik zeg Mary-Ann/Stef... DOEN!

De langste dag

21 juni is het vandaag.
Na vandaag hebben we het leukste eigenlijk wel gehad van dit jaar, want vanaf morgen worden de dagen weer korter.
Dus vanavond gaan we massaal buiten zitten en genieten dat we tot 22.30 uur minstens zonder bouwlamp in de tuin nog gewoon een boek kunnen lezen. Alleen jammer dat het weer niet erg meewerkt, want dan was het feest compleet.
Welk feest ook compleet is, is dat van de Chef.
Vrijdagavond toog hij met vriend, auto en overvolle aanhangwagen richting camping om in het zicht van de haven te stranden met diezelfde vriend, auto en overvolle aanhangwagen. De ANWB-meneer vertelde vervolgens wat zijn vaderdagkado ging worden dit jaar: een nieuwe distributieriem. Bofkont. Da's al snel namelijk een paar honderd euro en dus gans niet misselijk als vaderdagkado!
Omdat de auto uitviel voor een stoplicht heeft mijn wrak de auto met overvolle aanhangwagen en al, weg moeten duwen om veilig ergens aan de kant van de weg te wachten. De ANWB was er al ras en ook onze geweldige zwager die getrouwd is met zusdus en onder zijn auto een trekhaak heeft. Die combinatie kwam prima van pas, want zwager hielp de Chef uit de brand en heeft zelfs zijn vrije zondag opgeofferd om de Chef, de vriend en de aanhangwagen weer richting zee te brengen. de schat aardige zwager die man van zusdus.
De auto is vandaag teruggebracht en bij de garage afgeleverd door de ANWB.
Toen de Chef uiteindelijk gisteren uitademde en alles achter zich dacht te laten, dacht zijn lijf daar even anders over: het schoot hem als een Ariane-raket in zijn spierbundels die zich over zijn hele lijf verspreid hebben en 'krak' zei de Chef.
Vanmorgen kon hij geheel en al niet meer bewegen en de huisarts kon hem niets extra's bieden omdat hij al zoveel pijnstillers slikt, duwt en snuift.
Ik ben om redding te bieden om 13 uur naar huis gegaan om er vakkundig een van het werk meegejat diazepammetje in te duwen zodat hij in ieder geval weer kan doorademen. En ademen doet ie! De hele dag l a n g... Want het is de langste dag. En met zo'n pijnlijk gespierd lijf duurt zo'n langste dag dan errug lang. Hij kreunt en steunt dat het een lieve lust is, maar ik weet en zie aan hem dat het niet van genot is. Jammer, want dan zou zo'n langste dag nog enig nut hebben en dan zouden we op zo'n dag als vandaag eens niet het licht aan te hoefen houden...
Afijn, ik denk dat het wel weer bijtrekt. Ik hoop het maar want dit is ook niets.
Morgen horen we van de garage wat het defecte verhicle ons gaat kosten, ik houd m'n hart vast...

Dan nog even iets anders.
Ik zie aan dat verrekte handige tellertje dat mijn blogje goed bezocht wordt de laatste dagen. Ruim 800x in 3 dagen! Dat zie ik dan weer niet terug in de reacties' maar ala, ik klaag niet, het zou ook zomaar zo kunnen zijn dat jullie hier 40x per dag hetzelfde komen lezen. Mag hoor, gezellig, ik ben al blij dat jullie niet allemaal tegelijk bij mij thuis op de bank langkomen, dus blijf komen en voor de bangepoeperds onder ons: ik bijt niet op maandag, dus reageren moet mag.

Woordeloze woensdag

Dagdag

Je hebt van die maanden, jaren dagen dat je het liefst het bijltje erbij neer wilt gooien.
Ik heb nieuws: vandaag is zo'n maand, jaar dag.
Zat van alles.
Alle zorgen, alle stress, al het werken en het altijd op m'n tenen lopen.
Dus ik ga in standje 'uit'. Weet niet voor hoelang, misschien is het morgen wel over en voel ik me weer wat optimistischer.
Dat zou overigens een wonder zijn want voorlopig zitten we hier nog middenin alle rompslomp van de Chef.
Van mij nu dus geen vrolijke verhalen of grappige gebeurtenissen.
Even helemaal niets.
Ik kijk ondertussen wel erg uit naar volgende week donderdag en vrijdag want dan ga ik mijn gewonnen prijs innen: 2 dagen relaxen, bubbelen, masseren, hot-stonen en uitdrogen in de Z.waluwhoeve incl. overnachting met m'n vriendinnetje.
Voor nu zeg ik: de groeten en tot snel (hoop ik).

Dipje

Op zo'n vrije dag als vandaag -het is tenslotte weer donderdag- dan voel ik me meestal fris en fruitig omdat ik dan het rijk alleen heb.
Meestal ja, maar vandaag niet.
M'n zussen kan ik niet bellen want die zijn aan de arbeid en dus gooi ik het bij wijze van grote uitzondering maar hier neer.
Ik jank de ogen it m'n kop omdat ik het even niet meer weet.
De Chef is nog thuis, ziek van zijn lijf (pijn) en vooral van school en alles wat daar gebeurt -is-. Hij moet eigenlijk deze week eens langs van de bedrjfsarts maar is niet van plan het te gaan doen. Hij vindt dat school maar moet bellen en laat al het initiatief aan hen. Zelf zit ie dus thuis. En dus ook op de donderdagen dat het eigenlijk mijn 'ik heb de ruimte zo nodig om 1 dag alleen te zijn'-dag is.
Ik heb de zenuwen omdat ie geen contact opneemt en ben als de dood dat ze straks weer alles op zijn bordje schuiven en zijn salaris gaan inhouden omdat hij niets laat horen van zich. De bedrijfsarts heeft gezegd dat hij nog niet aan het werk kan, maar langsgaan kan wel. De Chef wordt inmiddels ook boos op mij als ik erover begin en vindt dan dat ik de kant van school kies. Dat doe ik niet maar vind wel dat hij best wel langs kan gaan.
Moeilijk, moeilijk, moeilijk.
Ik mag er niet meer over beginnen maar hij verwacht eigenlijk dat ik het met hem eens ben.
En op dit soort dagen (weken) baal ik echt van alles. De hele situatie hier; ik werk me het ongans in het gesticht en thuis (met alle liefde hoor maar buiten dat, ik moet wel als kostwinner). De Chef die altijd veel pijn heeft en veel thuis is. De stress van nu, mijn moeder die zich zo rot voelt en om wie we ons zorgen maken en m'n vader die we zo missen... En dan heb ik het nog niet eens over de geweldige sch.familie die ons aan alle kanten doodzwijgt. Ik zie er nu al tegenop om volgende week op audientie te moeten omdat sch.loeder 70 wordt...
Sorry voor het zeuren maar het lucht wel even op.
Zo. En nu ga ik nieuwe shirts voor oudste kopen want die groeit de pan uit. Eindelijk. 16 jaar en hij is nu 1 cm groter dan z'n moedertje. Dat gaan we vieren met nieuwe shirts. En taart. En anti-rode-ogen-spul voor mij...

De Chef

De Chef is thuis.
Da's niet bijzonder zie u denken: het is zaterdag en 'die van mij is ook thuis'.
Klopt, op zaterdag is dat ook niet bijzonder maar... de Chef is de hele week al thuis want hij stond krom en stijf van de pijn. Met veel gekreun komt hij des morgens uit bed en dat geluid maakt hij niet van genot. Ik bedoel maar, da's een significant verschil kan ik vertellen.
Door al het vocht in de lucht, de aanhoudende lage temperaturen en de stress van het werk knapt dat goddelijke lijf van de Chef niet op.
Pijn heeft ie altijd al, maar dan heb je nog altijd de overtreffende trap van pijn: 'heel veel pijn'. En nu heeft ie zich dus ziekgemeld van de pijn. Dat doet ie niet vaak maar er zijn grenzen.
Daarnaast is er het gevalletje 'school' wat hem ook niet in de koude kleren gaat zitten en hij heeft nu alle grenzen bereikt. Totaal gedemotiveerd is hij nu thuis; het kan hem geen barst meer schelen. Deze houding straalt iets definitiefs uit en zo ken ik de Chef niet. Hij gaat/ging altijd voor de volle 100% voor de kinderen die hij les gaf/geeft inclusief onze oudste die hij nu ook in de les heeft.

Wij hebben onlangs bij het UWV de vraag neergelegd of de Chef aanspraak kan gaan maken op de uitslag van de laatste keuring in 2006: 80-100% afkeuring. 10 jaar lang heeft hij zijn uiterste best gedaan om toch betrokken te kunnen blijven in de maatschappij in de vorm van werk ook al was dat niet het werk waar zijn hart nog altijd bij ligt: timmerman. De afgelopen 9 jaar heeft hij dit prachtige vak kunnen leren aan kinderen en hij heeft er altijd van genoten om met die gastjes om te gaan. De leerlingen zijn gek van hem; als hij een poosje niet op school was dan stonden ze aan de deur met de vraag wanneer hij weer terug kwam. Op straat en in het dorp wordt ie altijd uitbundig begroet door leerlingen en oud-leerlingen slaan hem nu ze groot zijn, enthoudsiast op de schouder als ze de Chef tegen komen. Zegt wel ongeveer hoe hij het als les-assistent bouw/timmeren doet/gedaan heeft.
En nu is de koek op. Hij ziet er ontzettend tegen op om een nieuw coachingstraject in te moeten gaan met diverse psycologische testen en uiteindelijk toch weg te moeten. Daarom heeft de Chef nu de stap zelf gezet: we hebben het UWV geschreven en binnen 8 weken horen we 'hoe en wat' er besloten wordt door het UWV.
2006 was niet de eerste keer dat de Chef volledig werd afgekeurd; hij heeft dus lange tijd laten zien dat hij wel wil werken, maar dat het nu niet langer meer gaat... Zo'n besluit maakt je niet 1,2,3 en nu het uiteindelijk echt zover is, vinden hij en ik het vreselijk.
K#t-reuma, k#t-school.
Maar ik ben trots op de Chef en hij op mij want samen zijn we een sterk setje die onvoorwaardelijk voor elkaar gaan. En niet omdat wij zelf zo goed zijn ofzo, maar omdat we weten dat er Eén is die ons leven in Zijn hand houdt en uiteindelijk altijd zal zorgen voor ons.

O ja, maandag is de Chef jarig en de komende week is het ook de nationale reuma-collecte week, daar lijkt over nagedacht. Doen jullie mee reuma bestijden? Geef gul als ik aan uw deur sta maar ook als ik niet aan uw deur sta maar iemand anders. Voor de Chef, voor iemand die u kent en misschien ook wel voor uzelf. Want reuma daar kies je niet voor, reuma overkomt je.

Het leed dat Knie heet

Na 5 dagen niets meer van me gehoord te hebben, dacht ik vanmorgen dat het weer eens tijd werd.
Ik zat totaly ontspannen achter m'n laptopje te lurken bij de andere blogdames en keek eens door het raam naar buiten. Beiden benen onder de tafel, niets aan het handje.
Zou je denken. Want. Terwijl ik naar de sneeuwvegende buurman keek en bedacht dat ik straks ook het haasje zou zijn op dezelfde stoep maar dan voor ons optrekje, schoot mijn knie in het slot.
En.Dat.Doet.Pijn! F#ckerdef#cking pijn!
Ik ben aan die rotknie al 2x geopereerd omdat ie, als ik naar Knie keek al op slot schoot. 2x heb ik onder locale verdoving m'n leven gewaagd in een Leids ziekenhuis om hieraan wat te laten doen. Ik heb toen zelfs op een schermpje de verrichtingen kunnen volgen van en aanwijzingen kunnen geven aan de orthopeed. Maar helaas; Knie schiet nog steeds op slot en het zotte is, dat dat gewoon gebeurt als ik stil zit en nauwelijks draai met Knie.
In een twinkling of an eye voelde ik dat Knie er weer in schoot. Meestal gooi ik hem dan naar voren is is ie er weer uit, maar nu was het leed al geschied. Zo op slot als Knie vanmorgen ging, krijg ik m'n auto nog niet eens. Meteen het zweet in m'n reet en alsof het nog niet genoeg was, ik moest acuut poepen! Echt, ik lijd een heel ellendig leven...
De Chef zei dat ik me moest ontspannen en Knie er gewoon door moest duwen. L#lhola. In plaats van dat ie een beetje meelijdt en z'n bakkes houdt, zegt ie ten overvloede dat ik me moet ontspannen.
Afijn, Knie trok na 10 minuten weer bij en ik kon hem er voorzichtig doorheen duwen.
Nu doet Knie pijn en net tijdens het shoppen zakte ik er haast doorheen. Jammer. Zo ziet u maar; het verval zet door. Halverwege de 40 eind maart en nu al op de weg terug.
Maar, omdat ik na het Knie-accident er al een dag aan emoties op had zitten belde ik zusdus om 10 uur.
Uit bed, welteverstaan. Tsss, om 10 uur op zaterdag nog in je bed liggen... Kanikooknietsaandoen dat ik je dan wakker bel. Ik heb zwarte wintercrocs besteld bij haar want daar zijn die dingen gewoon vrij verkrijgbaar en voor de helft. Die combinatie trekt mij aan, zwart kleed af en valt niet zo op als ik er onverhoop toch de straat mee op moet ga.
Zo, en nu ga ik in standje 'uit' op de bank.

Misselijk

Ik denk dat ik de enige in blogland ben die dit jaar lichter is na de kerst dan ervoor.

Dat komt zo: ik zat gisteren met m'n zwarte hartje tijdens de jeugddienst in de church en werd me toch een partij beroerd...

Kees had nog geen 'amen' gezegd en ik sleurde de jongens van hun stoel en meldde dat ik naar huis wilde. Zijn ze eindelijk eens mee zonder te mopperen wordt moeders ziek... Ik had tijdens de preek al op de toilet gezeten en bedacht wanhopig (met de nadruk op 'hopig') hoe kom ik thuis?

Thuis ben ik meteen m'n bed ingerold en zag daar mijn leven aan mij voorbij trekken.

Ik sliep, sliep en sliep en was bovenal misselijk en het leek wel of m'n darmen door m'n oren naar buiten wilde komen.

Gisterenavond, terwijl m'n hartslag maar hoog bleef en de kerstkots er maar niet uit wilde, heb ik me al ziek gemeld en vanmorgen nog even met naaste collega overleg en afgesproken dat ik denk dat mijn lijf het woensdag wel weer doet. Morgen heb ik nl. een vakantiedag en dan wil ik weer naar buiten kunnen en dan kan ik woensdag weer werken.

Het enige positieve hiervan is dat ik toen ik vanmorgen voor het douchen m'n weegschaal uit zijn schuilkelder rukte het apparaat 64 kilo vuil aan de haak aangaf! Dat scheelt toch mooi 2 kilo met 4 dagen geleden!

Ik denk dat ik de Chef straks om oliebollen stuur. 2 kilo minstens, want ik moet weer aansterken en niet als een ondervoed wrak het nieuwe jaar ingaan... Toch?

Ondertussen ben ik nog kerstkots misselijk en werkelijk alles doet pijn aan dit gratenpakhuis: laat die oliebollen maar even wachten, zou toch zonde zijn als ze er meteen weer uit komen...

Kramp

Niets geen woordeloze woensdag, want anders snappen jullie niets van het plaatje dat ik met zorg google-de. Er zijn trouwens heul veul ranziger plaatjes te google-en maar dat kan ik jullie niet aan doen, dan stoppen jullie geheit met lezen en dan krijg ik geen enkele reactie. En ik ben gek op reactie's dus vandaar dit keurig nette plaatje van een blinde darm.

Het gaat er even om waar de blinde darm zich in het lichaam bevindt: rechts onderin de buik.

Tenminste, daar hoort ie te zitten want ik heb toch zomaar het donkerbruine vermoeden dat ik ietwat anders in elkaar steek dan gemiddeld. Daar waar zusdus pijn in haar nek, rug, lijk lijf en ledematen heeft, heb ik vandaag pijn in de buik. Linksonder. Volgens de tekening en ook volgens mijn kennis van lijf en leden zitten daar alleen maar darmen. Heul veul darmen. Wel 5 meters eindeloze darmen. Dikke en dunne darmen. En die doen pijn.

Ik moet wel even opbiechten dat ik in 2 dagen tijd, met een waas voor m'n ogen 3 kommen uiensoep naar binnen heb zitten schranzen lepelen in het kader: het is lekker, ik hoef alleen maar te slikken en trouwens; uiensoep werkt meestal ook lekker vlotjes op mijn trage darmgestel. De uiensoep op het werk is namelijk de lekkerste van de wereld en gisteren hadden we tijdens de MD-cursus zelfs gratis uiensoep! Ik heb me echt laten gaan, want er is niet zo heel vaak uiensoep op het menu.  En u kent mij als iets gratis is, dan zou ik me er bijna aan doodeten...

Na 3 kommen uiensoep geven mijn darmen geen kik. Geen kramp kan ik beter zeggen. Tot vandaag. Ik zou denken dat mijn blinde darm schreeuwt om verwijdert te worden, maar ik denk dat de uiensoep alsnog opspeelt. Hoop ik ook, want anders moet ik onder het mes en da's geen optie vlak voor mijn vrije dagen.

Het gaat dus eigenlijk nergens over, maar daar kan ik ook niets aan doen.

Iemand een tip, anders ga ik vanavond geheel ontremd aan de bisacodyl, want ik wil morgen niet bij de leukste tandarts van Nederland al gassend op de stoel liggen met m'n bakkes open en samengeknepen billen.

Mag het licht aan?

Het weekend nadert in rap tempo zijn einde en ik knap op.
Jammer dat ik dit gevoel gisterochtend niet had want dan had het een leuker weekend geweest dan het nu was.
Net als zusdus werd ik jankerig wakker en brulde in m'n hele-alleentje alles bij elkaar gisterochtend. Het zat er vanaf vrijdag al aan te komen. Een rotdag op het werk gehad: 3 uur lang minstens 1000 pillen uitgezet voor 5 dagen omdat de apothekers assistente ziek was en er geen vervanging geregeld was. Dat betekent dan dat ik dus niet toe kom aan m'n eigen werk, er vanalles aan me gevraagd wordt terwijl ik geen tijd heb (en daar heel onhebbelijk van wordt) en ik dus eigenlijk de hele dag achter de feiten aan heb lopen hollen. Echt, alarmfase 3 trad in werking.
Gisteren was de sterfdatum van m'n neef en ws. daarom jankte ik de ogen weer eens ouwerwets uit m'n kop. En o, wat mis ik m'n vader dan weer en wens ik zijn armen gewoon nog 1 keer om me heen. Verder niets, alleen maar zijn armen om me heen... Het is natuurlijk onnozel om te wensen, want ik weet ook wel dat dat niet 'gewoon' even kan en dus jankte ik erom.  Het luchtte wel op, maar 's middags dacht ik dat ik nu de griep zou krijgen: koud, Koud, KOUD! Zelfs het wokken met de mannen smaakte me niet...
Vanmorgen een advertentie in elkaar geflanst en  vanmiddag gelezen hoe Andre zich zorgen maakte tijdens de finale van een grand-slam dat hij zijn haarstukje zou verliezen... Ach en ik snap hem wel met dat haarstukje; hebben wij vroeger nooit eens een kipfiletje in onze bh-tjes staan duwen om het nog wat te laten lijken? Nou? 
Toen vanmiddag de laatste bui bij de kust wegtrok, trok ook mijn depressie weg. Ik liet het eten voor wat het was en meldde de Chef dat ik naar de plaatselijke Koppensnellers ging om eten te halen. Lekker makkelijk. Ik bestelde een bakje lijst en bami en de Koppensnelster keek mij meewarig aan. Blijkbaar is mijn chinees niet van dusdanige kwaliteit dat ze mij in 1 keer snapte en dus noemde ik uiteindelijk maar het nummer. Want zeg nou zelf; weten jullie hoe je Koe Lu Ha en Kindou Kai uitspreekt? Daarbij wil ik ook graag van te voren nog even weten wat ik in m'n kanaaltije naar binnen ga schuiven, dus het duurde even voor ik op het bankje op mijn feestmaal bestelling zat te wachten.
'Sambal bij?' klonk het al ras van boven mijn bestelling uit. Ja glaag en glaag ook de nieuwe kalender. Maar die hadden ze nog niet. Zo jammer he, dat ze die afzichtelijke kalender nog niet hebben. Ik schepte overmoedig mijn bord vol met lijst en klokante kipstukjes en vrat m'n vork er bijna bij op. Het was lekker en ik heb heel geen spijt van deze 'uitspatting'. Zo. Dus.
En nu heb ik mijn wekker alvast maar weer aangezet, want morgen is het weer vroeg dag. Nog 1,5 week en dan heb ik vakantie! Een hele week vrij maar liefst, ik kijk er zo naar uit...
En dat ik komende week in 8 dagen tijd, maar liefst 3x bij de tandarts in zijn stoel zit, vind ik niet eens erg. Ik droom alleen nog van 'VRIJ-zijn'...

Gezond sporten?! AUW!

Terwijl ik de handdoek over mijn rug ros na het douchen, voel ik het ineens.
AUW.
Vanuit het niets schiet het in mijn linker-bovenste-rugspieren.
En het doet PIJN!

Maandag ben ik begonnen met sporten. Dit lijf is in verval en voor het vet vast gaat zitten moet het weg. Hoe dan ook. Dus ik ga sporten. Fitnessen, cardio en spieren voorzoveraanwezig trainen.
Maandag had ik een intake en we hebben doelen opgesteld. Daarna de apparaten langs en geoefend zodat ik vandaag zelf aan de gang zou kunnen gaan. Maar ja, wat nu?
Ik heb dindag en gister wel wat spierpijn gehad, maar het viel alles mee. Vandaag zit het in de planning dat ik mijn sportcarriere voort zou zetten.
En nu zit ik dus met tranen onder m'n oksels, kaars-rechtop met 2 pijnstillers in m'n mik zielig te zijn.
Het ergste is dat ik vandaag vrij heb,en vanalles te doen heb. Ik vind mezelf nog zielig ook.
Gelukkig is het kado voor Ilse al op de post, de kattenbak al verschoond en de mannen al naar school... Maar juist nu ik wat voor mezelf wil gaan doen, schiet het erin.
De was moet straks aan de lijn, er moet gestofzuigt en bood-ge-schapt worden. M'n haar moest nog droog en m'n ogen opgemaakt.
Ik baal, maar typen gaat gelukkig wel, zolang ik geen adem haal, want dat doet ook pijn.
Hellup!

Stom

Ik heb van Ilse het stom-stokje gekregen en een dag de tijd gehad om erover na te denken. Hier komt ie dan:

Stom.

* dat er maar 2 dagen in ieder weekend zitten.

* dat je zo weining merkt van slapen.

* dat ik niet creatief ben bij het koken.

* dat je iedere dag moet eten, want als je niet eet ga je dood.

* dat zusdus en mijn beste vriendinnetje zover weg wonen.

* dat reuma niet over gaat en dat het zoveel pijn doet.

* onze poes haar buik niet wat meer inhoud, 't zou d'r figuur echt beter doen uitkomen.

* dat patienten nog steeds vragen of ze wakker gemaakt kunnen worden om dan hun slaappil in te nemen.

* dat geamputeerde benen niet meer aangroeien. (ja, er groeit wel meer niet meer aan, ik weet het...)

* dat mijn Lief 'vooraan heeft gestaan' met uitdelen.

* dat auto's niet op water rijden.

* dat dromen bedrog zijn.

* Jan en Yolanthe.... ooh, jullie weten het al!?

* dat vrouwen/meisjes na het wissellen van hun melkgebit ongesteld worden.

* dat patat niet mag van Sonja.

* dat ik niet jaren eerder ben gaan bloggen.

* dat collega's op het werk m'n hyves hardop gaan voorlezen aan 'niet vrienden'.

* dat vaderdag nooit meer vaderdag is voor mij.

* dat ik vorige vaderdag nog niet wist dat het papa's laatste vaderdag zou zijn.

* dat het soms al went dat papa er niet meer is.

* dat 'voor altijd' wel erg lang duurt.

* dat ik niet de enige ben die deze vaderdag het liefst wil overslaan.

* dat ik toch meer stom vind dan ik dacht.

Zo genoeg weer. Mijn stom-stokje gaat naar: zusdus.

Stom hé?