Ei van 17

Vanmorgen kwam er op de afdeling een knulletje meelopen die officieel een soort van stage loopt in de keuken van ons revalidatie centrum, maar niet precies weet wat hij nu eigenlijk wil gaan worden, dus misschien is de zorg iets voor hem.
Afijn, ik ben ook de rotste niet en dacht 'doe maar'. Knul meldde zich en nadat hij zich in een witte hes had gehezen heb ik hem gekoppeld aan Koos, mijn waardevolle collega die me naderhand wel kon vermoorden om mijn koppel-actie, maar dat doe je dan weer niet met bazen dus ik heb het leven nog.
Na een paar uur zegt knul -je zou hem trouwens uit de kast rukken zo'n duidelijke homo is ie, maar blijkbaar ziet iedereen dat wel alleen Knul zelf nog niet- 'ik heb nog niet 1 iemand gezien zonder been'. Kijk, dat had ie beter niet kunnen zeggen. Op mijn afdeling zou je kunnen struikelen over de revalidanten zonder been, maar omdat ze een been missen struikel je er dan weer niet zo snel meer over. Momenteel hebben we de revalidanten zonder been voor het uitzoeken en Danielle sleurde hem mee naar een man die zijn stomp en prothese wel wilde laten zien.
De patient in kwestie trok op de vraag of Knul zijn prothese mocht zien, rapide zijn broek omlaag en toonde hem zijn prothese. (Die dingen zijn vaak nog niet af zolang ze nog opgenomen zijn, wat je ziet is dus vooral staal, met een koker waar de stomp in kan en een kunstvoet in een schoen.)
Terwijl de patient zijn stomp uit de prothese ontkurkte trok Knul wit weg en stamelde iets onverstaanbaars. De patient -heel enthousiast over zijn nieuwe multi functionele been met knie die alle kanten op kan en waar hij al aardig mee over de afdeling loopt- had het niet in het snotje dat Knul wit weg trok en praatte honderd-uit verder. Danielle dacht nog: ik kies een mooie stomp uit: geen gapende wond of bloed te zien (zo komende de meeste nl. binnen vanuit het ziekenhuis) dus waar wordt ie nou zo naar van?
Knul heeft het gehaald maar had het na deze bijna dood-ervaring wel gezien, nee de andere amputatie's hoefde niet van hem. Belangstellend vroeg hij mij nog: 'wilde U dit altijd worden?' Wat nou U? Maar ja, ik ben wel een generatiekloof stukje ouder dan Knul: dit ei had ik zelf nog kunnen leggen, dus ik antwoorde op al zijn vragen. Na 3,5 uur haakte hij af, ik weet niet of hij er wijzer van is geworden en of hij na deze bijna doodervaring uberhaupt nog ooit de zorg in wil.
Wij hebben in ieder geval ons best gedaan.