Haarbal.

Hierbij een gouwe-ouwe. Eerlijk van m'n hyve gehaald omdat ik ineens, bij het aanschouwen van een roggelende Sjerril middenin de woonkamer, een deja-vu kreeg. Het resultaat viel vanavond mee, maar dat was vorig jaar wel anders. Let wel: het is een ranzig verhaal, u bent gewaarschuwd!

Vrijwel alle eigenaren van katten en/of poezen weten van het bestaan van haarballen.

Maar de ene haarbal is de andere niet. Een beetje propere poes poetst zich dat het een lieve lust is. Dit doen ze zonder hulp van kam of borstel maar gewoon met hun ruwe tongetje die gemaakt is voor een poezenvacht.

Afijn, onze kat Noach en poes Sjerril dragen ook op zeer propere wijze bij aan hun eigen hygiëne Noach is zo nu en dan heel druk met de kop van Sjerril om deze zo schoon mogelijk te krijgen. Sjerril-dear draait dan haar kop in alle standen zodat Noach er goed bij kan, zonder dat hij hoeft om te lopen naar de andere kant van Sjerril d´r kop. Sjerril-dear echter, dénkt er niet aan om Noach terug te betalen voor bewezen diensten. Noach kan een haal krijgen als ze het zat is en moet vooral z´n eigen kop zelf maar schoonmaken; Sjerril doet alleen moeite om d´r eigen vacht op orde te houden.

Maar waar gepoetst wordt komen ook haren vrij. Ooit wel eens een poes het haar uit z´n bek zien halen? Ík niet; ze slikken de losgekomen haren gewoon door. Tja, wat moet je anders? Maar het haar wat doorgeslikt wordt moet er op wat voor manier dan ook, ook weer uit. En niet via de kattenbak. Nee, die kotsen ze gewoon uit! Jawel, het klinkt net zo rot als dat het eruit ziet.

Dat komt zo: vorige week lag er buiten onder de tafel ´iets´ wat ik niet direct herkende. Het bleek een ´haarbal´ en geen poes die er z´n bordje ´eigendom van´ bij had gezet. Vanmiddag kwam ik thuis uit m´n werk en trof alledrie de mannen hysterisch in lichte paniek aan in de kamer. Wat bleek: Noach stond met opengesperde ogen te kokhalsen op de bank. Man-lief brulde: ´Pak em op, hij moet naar buiten´! Geen kind die natuurlijk een kotsende kat wil oppakken, je weet nooit wat eruit komt en waar het eruit komt.

Dion echter, stoere man , tilde na nog een brul van man lief, Noach op en tilde hem richting achterdeur... Ze hebben het niet gehaald. Noach niet, Dion niet én de haarbal niet. Noach zat al in fase 3 van het fomeren van de haarbal zodat er geen weg terug meer was.

Noach -nu wordt het ranzig- kotste zijn haarbal over de keukenkastjes heen, op de grond en over de broek van Dion. Dion liet Noach pardoes los door deze onvoorziene onsmakelijkheid, maar Noach dacht: ´ik ga gewoon door, wat er uit moet, moet eruit´. Het meeste wás er echter al uit en lag mij aan te kijken vanaf de keukenkastjes en de grond.

Ik kon meteen aan de slag, had m´n jas koud uit. Dion had in no-time z´n broek uit gedaan en in de was geduwd. Ik snap het.

Afijn, na de luiertijd overleefd te hebben heb ik ook dit klusje geklaard. Alles opgeruimd en opgebaard in de groene kliko. Dicht bij de andere reeds overleden haarballen die dit exemplaar zijn voorgegaan...