Als enige vrouw in da house heb ik soms het gevoel dat óf ik, óf de hier aanwezige mannen van een andere planeet komen.
Wanneer ik dan in een lichte depressie schiet, komt de andere vrouw in da house soms even bij me. Gisteren -net thuis van de camping- had Sjerril het weer. Met een zachte poezenkreet liet ze zich op mijn schoot zakken. Die zag er dan ook zeer aanlokkelijk uit; ik hing op de bank en had besloten niets meer te doen. Het was dan ook al 21 uur, dus dan mag dat ook. Sjerril -zeker 3 ons afgevallen in 1 week camping en daar méér gedaan dan in 5 maanden thuis- spreidde zich uit op mijn ranke ondergestel en klauwde haar nagels nog net niet in datzelfde ranke onderstel. Ze zuchtte nog eens diep en was klaar voor de nacht.
Ik genoot van het moment, meestal ligt Sjerril bij man-lief, maar nu had ze weer eens een goed keus gemaakt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten