Wat? Wrat!

Het is te goor voor woorden, ik stond (oke: zat) erbij en keek ernaar.
Het gebeurde me zomaar en dat terwijl ik altijd zo razendsnel kan reageren op iets.
Het kwam zo: ik was aan het werk vandaag en tijdens de koffiepauze zit ik deskundig en nauwgezet mijn banaan af te pellen.
Ik heb bedacht dat als ik volgende week in bikini wil, ik nu iets moet doen om er een beetje apetijtelijk bij te liggen. Een banaan dus en geen taart of ontbijtkoek ofzo.
Toevallig zit er rond die tijd dat wij (de verpleging) pauze hebben ook altijd een fysiotherapeut in ons kantoor te snaaien en te kijken en te proeven wat wij hebben staan aan eetbaars zijn pauze voort te zetten na net zijn eigen pauze gehad te hebben.

Afijn, terwijl ik mijn banaan pluk roept hij: ' he joh, geef mij eens een stukje van jouw bananenschil'.
Ik keek hem enkel aan en dacht na.
Ik zat te verzinnen hoe ik hem een stukje van mijn bananenschil zou moeten geven, als ik hem al een stukje van mijn bananenschil wilde geven.
'Pak maar een schaar', zei ik 'en knip maar af'.
Niet nodig dacht de fysio: hij wierp zich over tafel heen en stortte zich op mijn bananenschil!
Eikel. Nee, Schil. Ik was er beduust van en dat ben ik niet snel kan ik melden.
Hark, doe een even normaal zeg.
Het wilde hem niet lukken -ik snap het- en ik keek naar dat wat er over was van de schil.
De uitleg die volgde deed mijn reeds genuttigde banaan rap weer omhoog komen kwam er bij hem maar eens wat omhoog Bananenschil schijnt goed te zijn tegen wratten!
Wat een vieze Hark zeg, om met zijn wrattenvingers ongevraagd in mijn schil klimmen!

Ik had ineens geen trek meer, heb de schil eraf gehaald en de rest van de banaan naar binnen geduwd. Als ik morgen enorme lippen heb die ik niet herken, weten jullie waar het van komt.
(Zijn NIET mijn eigen handen mensen!)