Avonddienst

Dat je dan zaterdag ochtend gebeld wordt met de mededeling dat de latedienst ziek is.

En dat ze echt iedereen gebeld heeft, maar niemand kan werken die avond...

En dat er een pleeg nodig is, want er moet altijd minimaal 1 pleeg aanwezig zijn tijdens een dienst.

Tja, wat doe je dan?

Dan bel je de hoofdzuster en laat die nou net, de eerste mooie zaterdag van dit jaar, geen afspraken te hebben staan... Dus ik toog halverwege de middag richting het gesticht om weer eens ouderwets aan het bed m'n trucjes te gaan vertonen.

Het lukte warempel nog aardig ook!

Geen doden en/of gewonden gevallen en slechts 1 blunder begaan...

Er moest een meneer van het neuro-team naar toilet. Die man kan niet praten en behalve zijn naam weet ik niet veel van hem want hij ligt niet op mijn team. Maar -ik ben ook de rotste niet- iemand op toilet helpen lukt nog wel.

Dacht ik.

Meneer deed de transfer rolstoel naar toilet zelf en ik sjorde vervolgens zijn broek naar benee. Daar ben ik wel heel goed in, bleek.

En het plast ook wel zo prettig.

Ondertussen drapeer ik zijn -te lange- overhemd boven de toiletzitting om hem droog te houden en laat meneer discreet even alleen.

Na een minuut of 30 5 ga ik terug de toilet in en zie meneer reeds staan. Da's niet de bedoeling want dat mag hij alleen onder toezicht.

Op de vraag of 'het' (whatever 'het' dan ook mag zijn) gelukt is, kijkt hij mij wazig aan.

Ik kijk wazig terug en mijn blik volgt zijn handen naar zijn kruis...

Mannen!

Al ras snap ik waarom meneer is gaan staan bij het toilet en waarom hij met zijn handen in zijn kruis staat te tasten.

Als jullie beloven niet te lachen, vertel ik wat er aan het 'handje' was.

Oke, niet lachen.

Komt ie: Meneer droeg een luier met plakstrips en die wilde hij uit voor het plassen.

Ik had die hele kloterige luier echter niet zien zitten, want die werd uit het zicht gehouden door zijn veel te lange overhemd.

Gottegottegot...

Ik frunnik de plakstripjes los, sjor de luier uit en laat meneer nogmaals neerkletteren plaatsnemen op de toilet.

Pffftt...

Na weer 30 5 minuten belt Hr. en er spreekt enige opluchting in zijn ogen als ik de toilet binnenkom.

Ik snap waarom...

Afijn, ik heb me uitermate vermaakt zaterdagavond.

De portier bakte een patatje voor ons met een kroket ; ik wisselde infuuspompen met m'n ogen dicht; hielp patiënten naar bed terwijl ik luidkeels alleen maar 'hup' riep en maande een puber van 20 dat hij voor 23.00 uur binnen moest zijn. Kortom, het liep als een tiet!

Ja ja, ik durf het best hardop te zeggen.

Komend weekend moet er alleen niemand ziek worden want zaterdag ben ik in de nieuwste en leukste winkel van Nederland te vinden.

Verder ben ik voor af en toe een andere avond best te porren...