Hoe het komt weet ik niet precies.Misschien omdat ik ouder wordt...? Nou ja... een beetje dan.
Misschien omdat er steeds meer (jonge) mensen om ons heen overlijden en ik besef dat niemand de garantie krijgt dat je minstens 80 wordt...?
Wellicht ook omdat m'n mams 77 is geworden zaterdag en dat dit al vele jaren meer zijn dan artsen, familie en wij als kinderen ooit verwacht hadden...
Ik merk aan mezelf dat ik zo met 'vroeger' bezig ben; meer dan ooit tevoren.
Veel dingen, gebeurtenissen en plaatsen waar ik gewoond heb en opgegroeid ben, wil ik nu indrinken en terug halen door er lichamelijk aanwezig te zijn.
Zo scheurde ik zondagochtend, voor ik naar huis terug ging, de vesting van N.aarden door, om weer met eigen ogen te zien, waar m'n basisschool staat en hoe het er nu uit ziet. Het stadhuis te zien waar G. en ik getrouwd zijn om daarna de straatjes door te rijden waar ik vroeger als kind gelopen heb en me veilig voelde en waar ik kind kon zijn. In het oude politiebureau in de vesting zit nu de hoofdredactie van H.appinez en inwendig moest ik erom lachen... De vesting is trouwens echt een yuppen-dorp geworden; je betaald een vermogen voor een lullig optrekje en parkeren is een crime. Nog altijd voelt het als 'mijn' vestingstadje, want daar liggen wel mijn roots en ik kan er momenteel geen genoeg van krijgen...
Toen ik de vesting uitreed en ook nog langs het huis kwam waar ik mijn puberjaren heb doorgebracht zuchtte ik ongemerkt diep.
Vroeger...
Wie had kunnen denken dat m'n leven zou gaan lopen zoals het gelopen is en loopt? Ik niet.
Wie had kunnen denken dat ik na bijna m'n halve leven alweer aan de kust te wonen, nu zo mijn roots mis? Ik niet.
Komt het omdat ik de tijd dat m'n mams nog bij ons is, extra wil genieten van haar en van het 'bij haar kunnen zijn'?
Ik denk er nog maar niet aan en geniet vooral van het nu van vroeger.
En diep van binnen weet ik ook dat ik vroeger niet kwijt zal raken, omdat het geluk en het kind in mij van toen (en nu) niet af te pakken is maar voor altijd blijft...
10 opmerkingen:
Wat een wijze woorden. Fijn om dit te lezen.
Ja, dat heeft echt met het ouder worden te maken..... Op een gegeven moment ga je weer je jeugd bekijken, maar nu met de ogen van deze leeftijd. En inderdaad: het heeft ook te maken met dat het je niet meer af te pakken is.... Heel mooi gevoelig herkenbaar stukje. Toevallig ben ik ook net met een logje bezig waarin ik herinneringen aan mijn opa ophaal. De goede man is al 20 jaar dood, maar al enkele dagen ben ik met hem bezig en wat hij me heeft geleerd en nagelaten.
Mooi geschreven...en heel herkenbaar!
hug Annelies
Heel mooi logje. Ik denk dat we allemaal wel van dit soort overpeinzingen hebben. Hier in de krant staan er ook zoveel overlijdingsberichten van mensen van mijn leeftijd. Om doodsbang van te worden.
Ik word er een beetje melancholisch van. Maar mooi logje!
Nou, dat is gek... Ik zei gisteren nog: 'Ik zou best wel weer eens een dagje naar L.eiden willen... Even nostalgie opsnuiven!'
Zou dit ook met de herfst te maken hebben?? Afscheid van het jaar? Verval...? Ik heb geen idee, maar ik begrijp je helemaal!!
Ik snap wat je bedoelt, maar heb zelf het gevoel niet. Ik ben wel een keer teruggeweest naar waar ik vroeger woonde, maar nooit bewust. Misschien komt het nog een keer.
Vroeger is je bestaan van nu, je fundering waar je steen voor steen opgebouwd hebt, tot wat het nu is: heerlijk herinnering ophalen.
Kram
Mooi geschreven en eigenlijk ook wel een mooie belevenis denk ik. En ook wel lastig denk ik. Ach..idd wat Lina zegt; melangolisch.
Ik ben - vind ik dan - best nuchter, maar als ik in de dorpje van wijlen mijn moeder kom word ik ietwat emotioneel .... Ook mijn geboortehuis kan ik bijna niet met droge ogen bekijken. En m'n lagere school, ach, die is afgebroken .... Gelukkig kunnen herinneringen zoet zijn. Mooi blogje!
Een reactie posten