Afscheid van vroeger

Hoe het komt weet ik niet precies.

Misschien omdat ik ouder wordt...? Nou ja... een beetje dan.

Misschien omdat er steeds meer (jonge) mensen om ons heen overlijden en ik besef dat niemand de garantie krijgt dat je minstens 80 wordt...?

Wellicht ook omdat m'n mams 77 is geworden zaterdag en dat dit al vele jaren meer zijn dan artsen, familie en wij als kinderen ooit verwacht hadden...

Ik merk aan mezelf dat ik zo met 'vroeger' bezig ben; meer dan ooit tevoren.

Veel dingen, gebeurtenissen en plaatsen waar ik gewoond heb en opgegroeid ben, wil ik nu indrinken en terug halen door er lichamelijk aanwezig te zijn.

Zo scheurde ik zondagochtend, voor ik naar huis terug ging, de vesting van N.aarden door, om weer met eigen ogen te zien, waar m'n basisschool staat en hoe het er nu uit ziet. Het stadhuis te zien waar G. en ik getrouwd zijn om daarna de straatjes door te rijden waar ik vroeger als kind gelopen heb en me veilig voelde en waar ik kind kon zijn. In het oude politiebureau in de vesting zit nu de hoofdredactie van H.appinez en inwendig moest ik erom lachen... De vesting is trouwens echt een yuppen-dorp geworden; je betaald een vermogen voor een lullig optrekje en parkeren is een crime. Nog altijd voelt het als 'mijn' vestingstadje, want daar liggen wel mijn roots en ik kan er momenteel geen genoeg van krijgen...

Toen ik de vesting uitreed en ook nog langs het huis kwam waar ik mijn puberjaren heb doorgebracht zuchtte ik ongemerkt diep.

Vroeger...

Wie had kunnen denken dat m'n leven zou gaan lopen zoals het gelopen is en loopt? Ik niet.

Wie had kunnen denken dat ik na bijna m'n halve leven alweer aan de kust te wonen, nu zo mijn roots mis? Ik niet.

Komt het omdat ik de tijd dat m'n mams nog bij ons is, extra wil genieten van haar en van het 'bij haar kunnen zijn'?

Ik denk er nog maar niet aan en geniet vooral van het nu van vroeger.

En diep van binnen weet ik ook dat ik vroeger niet kwijt zal raken, omdat het geluk en het kind in mij van toen (en nu) niet af te pakken is maar voor altijd blijft...

Het huis van mijn moeder

60 jaar was ze er niet meer geweest.

De herinneringen waren te pijnlijk en ze wilde zichzelf daarvoor beschermen, vertelde ze onder de appelboom in de tuin van wat ooit haar ouderlijk huis was.

Vandaag was ze onverwacht terug, op de plek en in de kamer waar ze geboren is en waar ze woonde tot ze verhuisde naar de Vesting.

Aan de rand van de Naardermeer in een huisje wat K.ooilust heet en eigendom was/is van Natuurmonumenten, groeide ze op en was ze gelukkig. Haar vader (mijn opa) was opzichter van de Naardermeer, tot hij op 49e jarige leeftijd overleed, aan de gevolgen van een te laat onderkende longkanker. Men dacht in het begin dat hij TBC had en ze kon nog precies de plaats in de tuin aanwijzen waar haar vader 2 jaar in een tentje geïsoleerd had gelegen (TBC was/is nl. besmettelijk).

We waren in de kamer waar haar vader geboren is en waar hij ook is overleden.

We werden hartelijk ontvangen vanmiddag toen we in de auto voor het huisje stonden en de huidige bewoners wisten precies wie ze was, toen die ons binnen uitnodigde. In de inmiddels 'nieuw' uitgebouwde keuken kregen we koffie en vertelde ze honderd-uit over de oorlog en over alle onderduikers die haar vader en moeder verzorgde en onderdak gaven, terwijl de Duitsers ook de Naardermeer bezochten.

Ze vertelde over de redelijk onbezorgde jeugd die ze gehad heeft, tot haar vader ziek werd en overleed, vlak voor haar 14e verjaardag.

Hoe ze zwommen en schaatsten op de Naardermeer en hoe de kip, adoptie-eendeneieren uitbroedde en in een hysterische moederkip veranderde toen de uitgebroede eendjes te water raakten en een ommetje zwommen.

Ze vertelde van de appelboom en de knotwilg en eikenbomen waar ze inklom en van de sloot naast het huis waar ze herhaaldelijk in viel als klein meisje.

De waterput naast het huis die een heus zuiveringssysteem had omdat er geen stromend water, elektriciteit en gas was... ze wist het nog precies!

Koningin Wilhelmina met toen nog prinses Juliana, kwamen zelfs bij hen langs en bezochten de Naardemeer waarbij haar vader als gids hen begeleidde... ze weet het nog.

De winters die koud waren en de dijk naar het huisje toe, die vaak eindeloos leek als ze dagelijks naar de Vesting liepen om op school te komen, ik was daar vandaag met haar.

Al haar verhalen over 'de Meer' die ik al vanaf mijn jeugd hoor en de beelden die ik er voor mezelf bij gemaakt had, werden vandaag werkelijkheid zoals het echt was.

Voor haar herleefden oude tijden en zag ik haar even weer het kind zijn, die ze lang geleden was...

Lieve mama, wat ben ik blij dat ik dit vandaag mocht doen met jou!

Bij papa stond ik 4 maanden na zijn overlijden, zonder hem in zijn ouderlijk huis en kon hij zelf geen herinneringen meer ophalen.

Later in de auto vertelde je, dat je hier heel gelukkig bent geweest, maar ook een te groot verdriet hebt gekend omdat je zo jong was toen je vader overleed. De herinneringen aan deze mooie plek waren 60 jaar te groot en te pijnlijk voor je om terug te gaan naar je ouderlijk huis.

Ach mam, wat ben ik dankbaar dat we dit samen konden delen vandaag en dat we zo'n bijzondere en kostbare dag hebben gehad. Ik houd van je!

Voor papa

Lieve papa,

Wie had kunnen denken dat er een tijd zou komen dat je al 3 jaar niet meer bij ons en bij mij bent.

Dat er een tijd zou komen dat mama al 3 jaar weduwe is en dat het voor haar nog net zo onbegrijpelijk is als toen je pas was overleden.

Pap, wat heb je al veel gemist in die 3 jaar!

De jongens worden groot, JN heeft zijn diploma gehaald, DJ heeft het mooiste rapport ooit en gaat alweer naar de 3e... wat zou je trots op ze zijn geweest!

Weet je pap, ik mis je stem en ik mis de enige man in m'n leven die onvoorwaardelijk van mij hield en altijd met zijn armen wijd stond als hij mij aan zag komen... Je hield me dan vast en je vertelde me dat je me mooi vond en van me hield...

Soms weet ik niet eens meer hoe je stem klonk pap en moet ik moeite doen om me jou te herinneren zoals je bewoog en keek...

Wanneer ik in de stacaravan kom, hangt daar jouw rode body warmer nog om de hoek. Die had je altijd aan als je op de camping bezig was en hij ruikt nog steeds een beetje naar je als ik mijn neus en gezicht erin druk... Heel even ben je dan dichtbij pap en voel ik je bijna lijfelijk...

3 jaar al pap... De foto's op de IC dat je zo ziek was kan ik nu niet zien, terwijl ik ze eerder zo nodig had om jouw dood te kunnen begrijpen. Wat was je ziek en wat ging het snel...

Ik mis je glimlach pap... ik mis de mijne soms nog meer...

ik mis je...

Onbegrijpelijk...

Begraafplaats de W.oensberg B.laricum

uitzicht op 'mijn' bankje...

Zaterdag had ik een heerlijke dag bij m'n moeder en ik durf te zeggen: we hebben er beiden van genoten.

Het was prachtig weer en terwijl zij boven de spijkerbroek van oudste zoon herstelde op de naaimachine (een gat op z'n kont waarvan hij echt niet wist hoe die er nou ineens gekomen was...) veegde ik de tegels in de tuin en sproeide de tuinplanten en bomen.

Wat een vast ritueel is, is dat we samen aan de ronde eettafel zitten met een bakje koffie en dan uitgebreid bijkletsen.

Altijd, ja altijd komt het gesprek dan op papa terecht en praten we eindeloos over hem omdat we hem nog steeds zo missen.

1 Juli wordt het 3 jaar en toen mama dat hardop zei, viel ik stil en keek haar alleen maar aan.

Ze zuchtte erbij en mompelde meer in zichzelf dan tegen mij 'onbegrijpelijk'...

Ja mam, het is nog altijd onbegrijpelijk.

Al bijna 3 jaar is ze nu weduwe en moet ze het zonder papa doen. Het valt niet mee, maar ze doet enorm haar best om er toch nog het beste van te maken. Toen ze in oktober hoorde dat de operatie aan haar heup door zou gaan en dat ze daarna voor 6 weken naar een logeerplek in een verzorgingshuis moest heeft ze zo gehuild en uitgeroepen tegen m'n oudste zus 'was N.ic er nog maar, dan kon ik thuisblijven en dan kon hij voor me zorgen...' Al snel daarna vermande ze zich en 'ging ervoor' en uiteindelijk heeft ze ook een goede tijd gehad die 6 weken.

Het bijzondere nu met m'n moeder vind ik de gesprekken die we samen hebben. Vroeger liet ze nauwelijks iets van zichzelf zien en van wat haar bezig hield en over emoties werden al helemaal niet gesproken.

De laatste 3 jaar heb ik al zoveel mooie, bijzondere en intieme gesprekken met haar gehad dat ik ze stuk voor stuk koester omdat ik haar nu zo anders heb mogen leren kennen. Het breekbare in haar en het gemis van haar Lief... ze vulden elkaar zo goed aan maar konden ook prima op elkaar mopperen...

Regelmatig zitten we samen te snotteren aan tafel, want ja mama had een heel bijzondere man en ik de meest bijzondere vader.

Vandaag is W.illem D.uys begraven op de begraafplaats waar ook papa ligt. Er liggen veel 'Nederlandse helden' zei mama zaterdag. 'Ja mam, maar de grootste held die er ligt, is toevallig wel mijn vader' antwoordde ik. Ze keek me stralend aan, en knikte alleen maar terwijl ze nogmaals 'onbegrijpelijk' mompelde...

En zo is het: al/pas bijna 3 jaar en we kunnen het soms nog niet begrijpen.

Ik slikte de woorden 'iedere dag brengt je een dag dichter bij papa' in, want ik moet er niet aan denken dat ik ooit niet alleen bij papa aan z'n graf sta, maar dat ik er voor hen beiden sta...