Alleen...

Terwijl ze in 'het zuiden' nog niet eens vakantie hebben, heb ik hier aan de kust bijna het gevoel 'alleen op de wereld te zijn'.
Nou ja, bijna dan.
2 van mijn mannen bevinden zich op 180 km afstand en 1 zoon hangt als lijk zit op de bank. Het is stil in huis.
Op zich niet erg want overdag ben ik nog druk aan de arbeid, dus de tijd vliegt.
Oudste zoon is veel op pad, of naar het strand of bij vriendje en morgen een ,week dag naar Duinrell met vriendje. Eigenlijk lekker relaxed zou je zeggen. En dat is het ook wel.
Ik probeer er dus ook maar van te genieten en drapeer mij dan ook op de bank als het ff kan.

Man-lief heeft me in 2 dagen tijd al 2x gebeld op het werk. Maandag om te vragen waar het wasmiddel stond wat ik hem al had verteld toen ik het opruimde en vandaag met de vraag waar de parkeerpas ligt want er kwam bezoek.
Hij doet heerlijk ontspannen aan de phone en op de achtergrond hoor ik campinggeluiden. Ik verman me maar vind het op dat soort momenten shitterdeshit dat ik er niet bij kan zijn.

Daarnaast is zusdus vanmorgen op vakantie gegaan.
Zonder mij.
Met haar gezin.
Ook heel belangrijk dat haar gezin eens uitrust en dat mams niet weer met mij de hort op gaat. Het kan tenslotte geen feest blijven.
Alhoewel: we hebben besloten dat we volgend jaar het nog eens dunnetjes over doen: samen een weekje naar de zon. Van m'n vader gekregen zeg maar, via m'n moeder gegeven.
Hebben we bijna een heel jaar voorpret en kunnen we rustig verzinnen waar we heen willen in mei 2010 als er tenminste voor die tijd niemand 'krak' zegt...
Voor nu: nog 1,5 week en dan hebben jullie ook even rust van mijn gezemel.
En als er iemand mee wil volgend jaar dan horen zusdus en ik het wel.
Er is echter 1 'maar': er mogen geen mannen mee...