Efteling

De school van de jongste bestaat 2000 jaar.
Nou ja, misschien iets minder lang, maar wel lang.
Daarom is het feest.
De hele week.
Geen les wordt er gegeven en dat vindt Dion errug fijn.
In groep 8 zit meneer en is er wel klaar mee. 9 Jaar lang (groep 1 2x) heeft ie erop zitten en hij telt de dagen tot de musical. Ik ook.
Op een gegeven moment ben je klaar met de basisschool, zowel de ouders als de kinderen.
Het is een prima school, maar je ontgroeit het gewoon.

Vandaag begint de feestweek met een dagje Efteling. Dat is een hele klus want 400 kinderen en 120 begeleiders van Katwijk naar de Efteling doe je niet op een bakfiets.
Er zijn heel veel bussen gehuurd om de inhoud van de school te vervoeren. Totale kosten ruim 12.000 euri's. Kassa.
Dubbel kassa, want normaal gaat groep 8 alleen op kamp, nu hebben ze 2x een uitje. Wel leuk want Dion heeft 2x een schoolreisje moeten missen ivm ziekte. 1x door de ziekte van Pfeiffer en 1x omdat ie bijna dood was na het verwijderen van z'n amandelen: nabloedinkje gehad... Vreselijk, wat was dat kind ziek.
Ik dwaal weer af.
Man-lief is mee vandaag en dat is ws nog het fijnste voor Dion. (Hij zit nl in een niet zo'n leuke klas en is daarbij zelf een erg gevoelig typje) Ouders konden zich opgeven en omdat een vader zich meldde mocht ie nog mee ook. Veilig gevoel voor mij en voor Dion ook.
Ik heb net gebeld waar ze uithangen, want ik wil graag weten wat ik moet met het eten.
Ze waren nog in de Efteling, dus 'doe maar makkelijk want we zijn voorlopig nog niet thuis'.
Dus ik wacht op het verlossende telefoontje dat ze de straat indraaien, dan kan ik ze met tranen onder m'n oksels toezwaaien. Maar wat moet je zeggen als ze een luttel dagje weggeweest zijn? 'Welkom thuis' krijg ik niet uit m'n strot, ik vind het al heel wat dat ik straks vooraan sta om ze toe te zwaaien.
Alsof ik blij ben dat ze terug zijn. Ben ik ook.