Remi

Daar zit ik dan. Moederziel alleen op de bank.
Nou ja, alleen 's avonds dan, want overdag ben ik gewoon nog druk in het gesticht de komende 2 weken nog.
De Chef en jongste larfje zijn gisteren richting de camping gegaan en komen eind volgende week oudste larf en mij ophalen.
Oudste larfje is namelijk ook thuis, dus ik ben niet zo alleen als het lijkt. Larfje is echter, als ie diep in de ochtend ontwaakt is, op sjouw met vriendjes. O ja, meneer komt netjes rond 18 uur thuis om te eten maar al ras verdwijnt hij weer richting dat wat een puberleven pas echt zin geeft: vrienden en lekker voetballen of hier en daar een filmpje kijken.
En dus zit ik alleen op de bank.
Niet zielig overigens maar wel stilletjes.

Dus ik kijk de Tour en de huldiging van 'onze jongens'.
Ik moet zeggen: de Sint zou jaloers kunnen zijn op zo'n intocht, ware het niet dat de beste man uit Spanje komt en zo'n intocht dus wel op zijn grijze treiter mijter kan schrijven... En dan denken 'onze jongens': 'Mooi en nu op vakantie...' dan is er altijd nog wel een dorp aan zee die dan denkt: 'ach, we zullen onze Dirruk eens even uitgebreid onthalen morgen en hem op een kar door het dorp trekken...' Arme jongen, moet ie morgen weer opdraven maar ja, het is de eerste K.atwijker die het zover schopt en/of geschopt heeft. En dan tel ik mezelf -als importbruid uit het Gooi-vandaag maar even voor het gemak niet mee...

En dus zit ik op de bank, typ een logje, bestel een tuniekje, twijfel over een M.agnum die in de vriezer ligt te gillen naar me en verf mijn wenkbrauwsels.
Ja je moet wat he...
Morgen is het onze 22e trouwdag; de eerste overigens dat we niet bij elkaar zijn...
Remi is er niets bij...

Relativeren

Nog voor middernacht lag ik plat.
Onwerkelijk dat we toch echt verloren hebben...
Je kan dus beter de eerste wedstrijd verliezen dan de laatste in zo'n toernooi, da's mij wel duidelijk inmiddels.
Wat me ook duidelijk is, is dat voetbal 'leuk' is, maar dat ik al snel erna alweer aan het relativeren sloeg.
En me bedacht dat er veel belangrijker zaken in het leven zijn die er werkelijk toe doen.
Let wel: ik was er even ook goed ziek van hoor: een scheids die zich een apneu floot tot ie blauw zag en dit kunstje zo vaak herhaalde dat ik dacht dat het om de scheids ging die 2 uur ipv om 2 wereldteams...

Maar vandaag is het ook de dag dat m'n collega haar kind naar R'dam moest brengen omdat hij een vorm van (Non-)H.odgkin heeft. Vandaag een kleine ingreep zodat ze donderdag weten welke vorm hij heeft en hoe het ervoor staat.
Collega en ik waren gelijk zwanger van oudste en toen onze jongens geboren waren, hebben we heel wat uren bij en met elkaar doorgebracht omdat we alletwee niet 'het makkelijkste kind' hadden gebaard. Ik weet het nog: we waren af en toe zelfs verontwaardigd dat niemand ons van te voren (n)ooit gewaarschuwd had dat kinderen ook wel eens 'niet zo leuk' konden zijn. Het was een understatement...
En nu is haar oudste zoon ziek. Ernstig ziek zelfs, zeggen de oncologen. En die mensen kunnen het weten denk je dan...

Vandaar dus dat een beetje relativeren geen kwaad kan vandaag.
Stomme scheids...

Ik ben er klaar voor!

Zijn we er klaar voor?
Ik wel en duw ondertussen als opwarmertje een oranje ham-kaas soufflé naar binnen.
Omdat je niet vroeg genoeg kan beginnen met indrinken in-eten.
Ik pimpte de frietpan op, kieperde het oude vet door de wc in de kliko en schrobde tot ie weer als nieuw was.
Want vanavond gaan wij ook massaal aan de bitterballen. Ik denk dat ik ze na vanavond nooit meer wegkrijg zonder te kokhalzen.
Trix is er ook klaar voor, dat ziet iedereen:



In plaats van haar zondagmiddag nopje te doen, stuift Trix nu door haar paleistuin om goed opgewarmd om half 9 stipt, klaar te zitten in haar hansopje met haar vlaggetje, haar hoedje en haar toeter.



Ik kocht gisteren nog op de valreep een oranje shirt ~voordehelft~ en ik moet zeggen: mooi oranje is niet lelijk.
Dit is hem niet overigens want zo'n shirt kleed niet zo lekker af als het gevalletje waar ik vanavond mee voor de buis hang.



En speciaal voor de moeders-met-baby's- onder ons: ik mag toch bidden dat jullie je larfjes in onderstaande cat-suite hijzen, want ie-der-een moet mee doen straks!



En dan heb slechts nog maar 1 wens:
Lieve jongens van het Nederlandse elftal.
Stel nou dat, wij jullie vanavond dankzij de winnende treffer van onze D.irk K.uijt Wereld Kampioen worden, daar in het verre South Africa... Willen jullie dan voor 1 keer niet alleen het oranje shirt van het lijf trekken maar ook voor deze ene keer ook jullie onderbroekjes laten zien aan ons?



Gewoon, voor het uitzicht. Voor ons. Voor 'erbij'.
Hoezo?
Nou, jullie willen waarschijnlijk niet weten hoe belachelijk wij er iedere wedstrijd al bij zitten en zie hier resultaat daarvan is! We Jullie staan in de finale!
Dus, speciaal voor ons, want we zijn die wasbordjes wel zat nu...
Geen dank... maar toch liever die Cup...

Lieve God...

Lieve God,

U heeft de afgelopen tijd mijn favoriete zanger Michael Jackson tot u genomen...



en mijn favoriete actrice Farah Fawcett...



en mijn favoriete acteur Patrick Swayze...



en mijn favoriete entertainer Ramses Shaffy...



Ik wil U alleen nog even laten weten dat mijn favoriete elftal Spanje is...


...

Dienstmededeling

Ik kan wel janken: nog steeds geen spoor van alle reactie die jullie hier hebben neergekwakt op mijn vorige logjes.
Tijdens het omzetten van alles, tijdens mijn blogverhuizing is er iets heel erg misgegaan!
Als iemand ook maar enig idee heeft wat ik wellicht fout heb gedaan (almost onvoorstelbaar, maar toch...), dan hoor ik het graag, want alle reactie's zijn me erg dierbaar.

Goed en dan.
Geen spoor meer van Denzel. Dat komt omdat we heel simpel, geen 'zwaailappen' hebben liggen momenteel.
Dat zit er wel aan te komen qua opname op m'n afdeling, ware het niet dat ik al ras op vakantie ga met mijn 'eigen' Denzel...
Want ja, de Chef lijkt ~op zijn manier~ ook best een beetje op Denzel en volgende week zijn we reeds 22 jaar getrouwd. Voor ik er erg in had, had ik al 'JA' geroepen namelijk... ;-)

Het was vandaag, bij de weg, rete druk in het gesticht. Weer iemand ingestuurd; hartstikke zieke man en geen ziekenhuis die hem wilde hebben... Eind van het liedje was dat hij nu 'slecht' ligt op een CCU en ws niet meer terug komt. Lastig alleen dat meneer een ICD (zie foto) heeft en dan is het moeilijk doodgaan. Want zodra het hart ermee kapt, denkt die ICD: 'hee, daar gaat ie' en klapt meneer dan weer tot leven... Da's lastig, zeg maar want op een gegeven moment is een lichaam 'op'... Afijn, ietwat zware kost voor de vrijdagavond maar ach, het is lekker warm en het blijft nog even zo.
Ik geniet; aan zee hier is het prima toeven al kom ik nu niet op het strand na het werk. De Chef en jongste liggen nu in de zee om af te koelen en ik heb even het rijk alleen. Ook is het hier zeker een aantal graadjes minder hot dan elders in ons wereldkampioenlandje, want als ik het zo bekijk is het in het oosten en zuiden niet te harden.
Dus lieve blogvrienden: kom naar de kust!
Maar niet allemaal tegelijk...

Denzel: voor al uw wensen

Na de vele lieve en zorgzame reactie's die ik van jullie kreeg, heb ik er vertrouwen in dat dit blog met deze naam mij helemaal gaat passen als een bikini jas.
Ik wil jullie bedanken dat jullie zo hebben meegeleefd en ons hebben gesteund de afgelopen tijd; ons tips en virtuele knuffels gaven waardoor we ook het gevoel hadden dat wij niet zo achterlijk waren als men deed geloven.
We voelen ons een stuk meer ontspannen sinds gisteren. Er moeten nog wel wat officiële zaken afgehandeld worden, maar de druk is van de ketel en dat voelt al veel beter.

Vandaag stoof mijn revalidatiearts Plien de afdeling op met in haar kielzog the one and only... Denzel Washington!
Ze wilde me voorstellen aan Denzel en meldde erbij dat Denzel plastisch chirurg is en graag nauw wil gaan samenwerken met mij het gesticht en dan vooral met de patiënten op mijn afdeling.
En ik? Ik keek m'n ogen uit m'n blonde hoofdje en trok zonder na te denken met beide handen de lappen huid uit m'n gezicht zo strak mogelijk naar achteren.
Hoe stom kan je zijn.
Staat Denzel voor je en ik maak een onvergetelijke eerste indruk om daar als een dom amechtig wicht de lappen huid bij elkaar te rapen.
Het leek Denzel niet te storen, hij was waarschijnlijk al blij dat ik m'n t.ieten niet omhoog trok en hem vragend aankeek.
Ik kon nog wel adequaat uitbrengen dat ik mij ook verheug op de samenwerking en dat het wel handig is als patiënten niet steeds heen en weder hoeven naar het ziekenhuis maar dat de dokter himself naar ons toekomt.
Ja, het plan is zelfs dat meneer de plastisch chirurg iedere 2 weken ons verblijd met een bezoekje. Ik ben er klaar voor.
Dat het team er ook klaar voor is, bleek uit de reactie's toen ik het kantoor in kwam. Ze hadden vanuit het kantoor namelijk prachtig uitzicht gehad op Denzel en vroegen 'hoe en wat'. Ik gaf alle antwoorden die ze wilden horen, terwijl ik kwijlende monden droogde...
Toen Plien later de afdeling opliep hebben we nog even deze aanwinst doorgesproken en kwamen tot de conclusie: 'dat het toch zo geboren kan worden; we maken er geen politiewerk van'...
Wat heb ik toch een leuke baan...

Welkom bij Zara!

Nadat ik vanmiddag besloten had dat ik anoniem ga, ging alles in een stroomversnelling.
Wat stress en het gevoel van 'ogen in mijn rug' al niet kunnen doen.
Dus ik sloeg aan het knutselen en aan het prakkiseren en voilà:
Zie hier mijn oude / nieuwe blog in een geheel nieuw jasje. Met een nieuwe naam en al.
Het moest 'stoer en echt bij mij passen' vond ik en als zeg ik het zelf: het is gelukt.
Ik ben tevree. En dat ben ik reeds lange tijd niet geweest.
Alleen.... ik ben al m'n reactie's kwijt die jullie ooit hebben neergekrabbeld!
Geen idee, wat er mis is gegaan want ik heb verder niets veranderd ofzo.
Ik hoorde echter ook dat blogspot vanavond raar doet, dus ik hoop er maar op dat alle reactie's er morgen allemaal weer opstaan.

Ondertussen zit hier een bijna geheel ontspannen, tevreden en hongerig mens op de bank.
Ik moet nog eten namelijk, maar kreeg de hele dag al bijna niets door het strotje, Ach, een kilootje minder kan geen kwaad want over 3 weken moet ik weer in bikini.
Zo en nu voetbal kijken, we staan met 1-0 voor hoor ik net door 2 uit hun pan gaande mannen naast me op de bank...

Einde oefening

De kogel is door de kerk.
Het besluit is genomen.
De beslissing is gevallen.
De Chef en ik hebben vanmiddag op zijn werk verteld dat we 'akkoord gaan met het voorstel door de school gegeven'.
Dat betekent: ontslag m.i.v 1 januari 2011 en daardoor zal hij geen aanspraak maken op het 2e doorbetalingsjaar.
Op de vraag aan ons of het 'zo goed was', zei ik: nee het is niet goed, het is voor nu de enige oplossing, want de Chef heeft dit nooit gewild!'. En acuut zat ik te janken natuurlijk. En daar kan meneertje P&O slecht tegen als er een vrouw in huilen uitbarst.
De Chef wordt na de vakantie niet meer terug verwacht op school, het is finito, schluss, the end, over en uit.

Door de afgelopen periode en de info die men over de Chef op tafel gooide die men vaak op een onbegrijpelijke manier wist, ben is zo paranoia als de tandjes geworden. Toen mijn Twitter nog niet op slot stond is de link naar dit blog ook een poosje voor heel de wereld te zien geweest. En ik heb bij het idee alleen al het zuur, dat er iemand is die hier meeleest met een andere intentie dan de meesten van jullie.
Dit heeft mij doen besluiten dit blog heel snel uit de lucht te halen.
Ik stop niet; ik ga het hele blog verhuizen naar een ander adres.
Ook wil ik niet meer onder m'n eigen naam loggen dus ik zoek een andere stoere, bij mij passende naam waarmee ik verder ga.

Ik heb jullie nodig: wie helpt mij aan een leuke naam ipv mijn eigen voornaam.
Titel voor een nieuw blog heb ik waarschijnlijk al, maar ook al die tips, ideeën en hysterische namen zijn welkom zijn welkom.
Als alles rond is en ik heb besloten wat het wordt, dan verschijnt mijn blog gewoon weer met alle blogs die ik geschreven heb tot nu toe.
O ja, jullie kunnen me nu al gaan mailen als jullie straks de naam en de link naar mijn 'nieuwe blog' willen.
Voel je vrij en mail naar : n.i.c.o.l.e.t.t.e.d.i.j.k.s.t.r.a.at.m.s.n.c.o.m ( en dan mijn naam zonder al die puntjes ertussen maar aan elkaar)
Tot ziens op mijn nieuwe blog en anders tot ooit...

L.Z.T (Log zonder Titel)

De mannen hebben vakantie.
7 weken maar liefst en geen dag minder. Eigenlijk hebben ze al 1,5 week geen lessen meer gehad, want dat kan allemaal in het voortgezet onderwijs. Als je zelf eens een dag extra vrij wilt voor je larfjes dan moet je dat in 3 fout aanvragen, maar dat de lessen 1,5 week eerder al eindigen daar kraait geen haan naar. Snapt u dat ik het niet snap? En maar klagen die leraren...
Maar goed, leuke bijkomstigheid is dat het weer alles meezit en de larfjes lekker al veel naar het strand gaan. Schepnet mee, skim-board mee, handdoek en brandzalf mee en huppetee, lekker zwemmen in onze vervuilde Noordzee.

De Chef echter heeft tot nader order 'vakantie'. De school gaat de afkeuring aanvechten en stelt de Chef nu voor een dilemma: of je neemt ontslag (en dan hoeft de school niet 2 jaar na te betalen, maar dan gaan we fors achteruit qua inkomsten) of je kiest voor WAO, maar dan gaan ze bezwaar maken tot de rechter aan toe. Want, volgens J.A S.tevens hoofd P&O van school, de grootste oetlul die er bestaat is de Chef wel degelijk in staat tot arbeid en gaan ze niet 2 jaar nabetalen voor deze frauderende werknemer. Want dat is wat ze zeggen: 'je kan wel staan op een personeelsavond en niet voor de klas...?' Daarnaast is hij vreselijk pissed-off dat hij niet het volledige rapport mag inzien van de Chef over de resultaten van de testen die de Chef heeft gemaakt. Die knakker van het coachingsbureau heeft het rapport nu liggen en laat het dicht tot bekend is of de Chef wel of niet verder gaat op school. Als de Chef stop zal hij het rapport vernietigen en zal het nooit bij school terecht komen...
We zijn het vechten moe mensen. Aan het einde van ons Latijn, afgebroken tot op het bot. Morgen belt het UWV ons terug hoe en wat nu te doen en wat er dan gebeurt met de Chef's uitkering als hij ontslag neemt en dan dinsdag voor de laatste keer naar school. We zien het wel. Rust in de keet en in onze hoofden, lijven en harten is ook wat waard en we hebben geen zin en veerkracht meer om weer een rechtszaak in te moeten.
We mogen wel weten en ervaren ook in ons hart dat we door deze periode heen gedragen worden door Een die alles in Zijn hand heeft en houdt. Dus ook ons en hoe het ook loopt; het zal 'goed' zijn.

De jongens hebben een grandioos rapport. De oudste omdat ie mazzel heeft en jongste omdat hij zich het ongans heeft geleerd. Het rapport van jongste is werkelijk nog beter dan dat het van mij ooit geweest is. 3-werf 'Hoera'!
De buurvrouw vroeg vanmiddag naar hun rapport en kassa... weer 5 euri binnen.
Vraagt jongste onder het bbq-en vanavond hoe de buren eigenlijk heten.
'K.uijt, net als 'onze Dirk' zeg ik. Ja, maar hoe heet de buurvrouw 'van voren'?
'Geen idee, zeg maar Toos', zeg ik opvoedkundig als ik ben.
'Hoe?, Doos?' zegt jongste weer... 'ik zeg wel Doos tegen haar, da's lekker makkelijk', besluit hij.
Ik greep in, hoor mensen. Dat jullie niet denken dat ik jongste de buurvrouw Doos laat noemen. Nee zeg, zo ben ik niet. Respect, respect alom hier, dus ook voor buurvrouw DoosToos!

En dan dat tuniekje van Floor... Afgrijselijk... Leuk!
De Chef en ik liepen vanmiddag in Noordwijk, want er moest ge-bbq-ed worden en zonder kooltjes wordt dat wat lastig.
En in het heidense Noordwijk zijn de ganse week de winkels open. Dus ook vandaag. en da's lekker makkelijk want we hadden dus kooltjes nodig. En terwijl we daar rond hupsten hand-in-hand zag ik een heuse 'D.ept'-winkel voor mijn blauwe ogen opdoemen. Ik sleurde de Chef mee naar binnen en verrek... hing daar toch in alle kleuren het tuniekje van Floor! Maar Floor had al laten weten dat ze er inmiddels al 2 had, dus stond ik bijna voor niets te passen daar. De Chef vond het tuniekje echter beeldig en da's voor mij het teken dat ik mij, voor hij zich bedenkt, moet haasten om af te rekenen... De schat. De Chef vindt namelijk niet snel iets echt leuk, dus het was een hysterisch ogenblik. En echt mensen, het is een enig gevalletje. Lekkere lange mouwtjes in het hansopje want er staat vaak een stevige bries in ons leven hier aan zee.
Moraal van het verhaal: hoe een verdrietige week, toch nog redelijk goed kan eindigen... Ik denk dat ik hem maar houd, die Chef van mij... ;-)

Dag pap...

Ik zat vanmorgen weer op het bankje op het graf.
Even daarvoor had ik op het graf van mijn vader een wit hart neergelegd en stilgestaan bij 2 jaar die achter mij liggen.
Terwijl ik in de schaduw dus op het bankje zat, dacht ik eraan hoe het zou zijn als mijn vader nu 'gewoon' even naast me zou komen zitten. Denkbeeldig deed hij dat ook...
En terwijl ik dicht tegen mijn vader aankroop vertelde ik hem dat het best 'goed' gaat. Niet helemaal de waarheid, maar we ervaren het wel zo; het gaat echt best wel goed. Het diepe en pijnlijke verdriet heeft plaatsgemaakt voor berusting en dierbare herinneringen staan op de voorgrond.
Maar pap, ik mis je ook, nog steeds...
Ik zou zo graag weer je stem willen horen, want ik kan die mij soms niet meer herinneren en dat doet pijn.
Ik zou zo graag je armen weer om me heen willen voelen, want ik vergeet bijna hoe dat voelde...
Pap, en als ik dan toch bezig ben, ik zou zo graag gewoon bij je in de buurt willen zijn en tegen jou ook willen zeggen dat ik van je houd...
Ik zou je vertellen pap, dat Jasper en Dion alle twee over zijn en een goed rapport hebben! En dat ze zo groot worden...
Ik zou je vertellen van Gijs en alles wat er gebeurt (is)...
En pap, je zou dan mijn tranen drogen en me vast houden en alleen maar 'Nicky, Nicky' zeggen terwijl je grote vader handen over m'n rug mij tot bedaren zouden brengen...
Dank je pap, dat je vanmorgen op ons bankje op het graf zo dichtbij was; dat je mijn tranen droogde, terwijl je vader handen over m'n rug gingen; mij vertelde dat je van me houdt; dat je trots bent op de jongens en op Gijs...

Opgelucht droogde ik mijn tranen en liet ik je los.
Want ook al laat ik je iedere keer denkbeeldig achter daar op het graf, je bent altijd bij me in mijn hart en dus hoef ik eigenlijk nooit meer afscheid van je te nemen...
Dag pap, ik houd van je...