Check,check, ingechecked.

Zusdus belde.
Ze was druk bezig met inchecken voor ons tripje naar Verweggiestan (Samos) morgenochtend 6.05 uur stipt.
Of ik voorkeur had waar we willen zitten morgen in the pleen. Ja natuurlijk! We laten niets aan het toeval over en hebben graag de regie zelf in onze handjes. Met het vliegtuig uit Turkije nog vers in m'n brein die de landing net iets te vroeg inzetten op de Polderbaan wil ik niet in de cockpit of voorin zitten. Daar breekt ie ik zweer het je door-de-midden als het mis gaat, dus doe maar ergens in het midden. Plek zat nog; willen we links of rechts, voor of achter het raam, op of onder de vleugel, voor of naast de nooduitgang.
Zusdus belde even later hysterisch op: het is gelukt, ze heeft de boardingpassen al in d'r tas. We zitten op rij 12, stoel E en F. Waarom moet u dat weten? Nou, als het morgen mis gaat, dan hebben jullie voldoende info om over ons te treuren. Daar gaan we niet van uit, maar je weet maar nooit.
Ondertussen heb ik voor al de dieren in huis voldoende voer gehaald en zit de 2e was in de droger zodat de mannen iedere dag een frisse onderbroek aan kunnen trekken.
Ik ben er klaar voor, man-lief ook zegt ie, maar dat liegt ie. Dion, de jongste en gevoeligste van mijn kroost houdt zich flink maar mist me nu al. Ik heb van hem een knuffel in m'n koffer gekregen zodat ie toch een beetje bij me is.
Het is maar goed dat ie morgen nog slaapt als ik het pand verlaat.

Ei van 17

Vanmorgen kwam er op de afdeling een knulletje meelopen die officieel een soort van stage loopt in de keuken van ons revalidatie centrum, maar niet precies weet wat hij nu eigenlijk wil gaan worden, dus misschien is de zorg iets voor hem.
Afijn, ik ben ook de rotste niet en dacht 'doe maar'. Knul meldde zich en nadat hij zich in een witte hes had gehezen heb ik hem gekoppeld aan Koos, mijn waardevolle collega die me naderhand wel kon vermoorden om mijn koppel-actie, maar dat doe je dan weer niet met bazen dus ik heb het leven nog.
Na een paar uur zegt knul -je zou hem trouwens uit de kast rukken zo'n duidelijke homo is ie, maar blijkbaar ziet iedereen dat wel alleen Knul zelf nog niet- 'ik heb nog niet 1 iemand gezien zonder been'. Kijk, dat had ie beter niet kunnen zeggen. Op mijn afdeling zou je kunnen struikelen over de revalidanten zonder been, maar omdat ze een been missen struikel je er dan weer niet zo snel meer over. Momenteel hebben we de revalidanten zonder been voor het uitzoeken en Danielle sleurde hem mee naar een man die zijn stomp en prothese wel wilde laten zien.
De patient in kwestie trok op de vraag of Knul zijn prothese mocht zien, rapide zijn broek omlaag en toonde hem zijn prothese. (Die dingen zijn vaak nog niet af zolang ze nog opgenomen zijn, wat je ziet is dus vooral staal, met een koker waar de stomp in kan en een kunstvoet in een schoen.)
Terwijl de patient zijn stomp uit de prothese ontkurkte trok Knul wit weg en stamelde iets onverstaanbaars. De patient -heel enthousiast over zijn nieuwe multi functionele been met knie die alle kanten op kan en waar hij al aardig mee over de afdeling loopt- had het niet in het snotje dat Knul wit weg trok en praatte honderd-uit verder. Danielle dacht nog: ik kies een mooie stomp uit: geen gapende wond of bloed te zien (zo komende de meeste nl. binnen vanuit het ziekenhuis) dus waar wordt ie nou zo naar van?
Knul heeft het gehaald maar had het na deze bijna dood-ervaring wel gezien, nee de andere amputatie's hoefde niet van hem. Belangstellend vroeg hij mij nog: 'wilde U dit altijd worden?' Wat nou U? Maar ja, ik ben wel een generatiekloof stukje ouder dan Knul: dit ei had ik zelf nog kunnen leggen, dus ik antwoorde op al zijn vragen. Na 3,5 uur haakte hij af, ik weet niet of hij er wijzer van is geworden en of hij na deze bijna doodervaring uberhaupt nog ooit de zorg in wil.
Wij hebben in ieder geval ons best gedaan.

Moederdag

Heerlijk uitgeslapen tot 8.07 uur. Dat is toch 2 uur en 15 minuten langer dan ik gewend ben dus het was prettig. Als eerste was ik beneden, want de gemiddelde man hier in huis komt pas rond 10 uur uit bed zakken. En omdat we straks van de zee naar het Gooi gaan, naar m'n moeder gaan we ff niet naar de kerk. Moet kunnen.
Toen ze er alle3 waren kwam man-lief met een kado op me af. De jongens keken verwachtingsvol toe, wat ik er van zou vinden. Het was deskundig ingepakt en ik moest voorzichtig doen. Ik zei nog, terwijl ik om het plakband heenscheurde om Kado te bevrijden: 'ik ben m'n vader niet hoor, die alle plakbandjes omzichtig lospeuterde om het papier te sparen' en roesjte het papier eraf. En toen ging het mis. He-le-maal mis. Hoe haal ik het m'n hersens om over m'n vader te beginnen op Moederdag?! Papa, net 10 maanden dood maar ik toen ik het door de mannen zorgvuldig uitgekozen kado, in m'n handen had was het helemaal brullen. Niet om het kado zelf maar om de link naar mijn vader. Ik kreeg een rugkrabber, die nog geluid maakt ook als ik hem over m'n rug ros. En wie kriebelde er altijd als ik er was op'n rug en wie kon dat het aller-allerbest? Juist ja: mijn vader. Ik brulde en de mannen brulden mee van het lachen, want ze waren heel content met hun kado voor mij. Door mijn tranen heen en achter mijn zakdoek vandaan zei ik nog: 'nu moet ik zelf op m'n rug krabben, want dat deed papa altijd.' Kado 2 is een fles Safari, die misschien wel mee naar Samos gaat vrijdag. Voor zusdus en mijzelf. Kado 3 is een door mijzelf uitgezochte fles Eternity Summer van Calvin Klein. Een aanrader: je ruikt de hele zomer (en winter, want het is alleen in 100 ml flessen te krijgen) fris en fruitig.
En nu is het Moederdag en gaan we straks naar mama en naar het graf van papa. Voor mama heb ik een soort plant -wilde ze graag- die ook de hoogte in gaat met lila-paarse bloemetjes. Voor op het graf dezelfde lila-paarse bloemetjes in een mand. En naast de verwennerij is er vandaag het pijnlijke gemis van mijn vader: mijn eerste Moederdag zonder vader. Zakdoekjes mee dus.

Het is zover

De mannen hebben het pand verlaten.
Met z'n 3-en zijn ze op de fiets naar het dorp want het is morgen 'Moederdag'. Speciaal voor dit heuglijke feit heb ik het zakgeld van deze week, 1-malig overigens, drastisch verhoogt zei zij schijnheilig zodat de keus ruim genoeg is. Jasper, de oudste zei gisteren dat ie wel een deodorant of shampoo ging scoren voor me. Hoezo? vroeg ik me verbaast af, zijn voorkeur voor alle smaken Axe-effect kennende, terwijl mijn neus in mijn oksel verdween. Ik heb het hem uit zijn hoofd gepraat. Daar wordt een moeder nl. niet blij van. Nee, zij gaat voor 'exclusief' die ene keer in het jaar. (Dan reken even voor het gemak m'n eigen initiatieven bij ICI Paris e.d gedurende het jaar niet mee)
En nu is het zover.
Alle 3 zijn ze nu op zoek naar de grootste verrassing van het jaar. (Hoop ik)
Degene die het item 'Moederdag' heeft uitgevonden verdient een lintje. Ik wil hem persoonlijk opspelden en naast de dag van de verpleging(12 mei), is dit 1 van die dagen die moeten blijven!
Terwijl ze de poort uitgingen riep ik ze bemoedigend na: 'haast jullie niet en inpakken is niet direct nodig hoor!'
Ondertussen kan ik hier de keet opfrissen, de wc uitboenen -hard nodig met 3 mannen-, de was van de lijn halen, boodschappen halen, katten eten geven, konijnenhok verschonen, afwasmasjien inruimen en de plantjes water geven.
Zeg nou zelf: dat is toch wel een kadootje waard?!

Je zou d'r van gaan vloeken

Maar dat doe ik natuurlijk niet! Nee, ik zucht diep door en wind mij op. Dat dan weer wel.
Wat is er namelijk aan het handje?
Ik heb een nieuwe brommer. Eind februari kon ik hem halen. Het werd uiteindelijk een Tomos Quadro, want de 2 andere flitsende modelletjes die ik had uitgezocht waren niet leverbaar of gewoon 'op'.
Dus dan deze maar. Een beetje een ouwelullenbrommer maar nog net te doen op mijn leeftijd. Mijn oude Tomosje had kort daarvoor het loodje gelegd. Als ik in de vroege ochtend op weg was naar mn werk en de temperatuur was lager dan 4 graadjes dan nokte ie ermee. En dat kan niet hé, want deze dame wil optijd op het werk zijn en niet halverwege het klere hele eind moeten lopen.
Goed, waar was ik.
Een nieuwe brommer dus, mét elecktrische starter en 4 knipperlichten; 2 links en 2 rechts. Niet noodzakelijk maar wel makkelijk, want dan kan ik beide handjes aan het stuur houden als ik de bocht om scheur rijd en ook hoef ik niet meertot kramp in mijn ranke kuiten aan toe mijn kick-starter te gebruiken.
Tja dat had ik dus gedroomd. De elektrische starter heeft het, zegge en schrijven 2x gedaan.
Daarna niets meer. Nix. Nada. Noppes.
Herhaaldelijk ben ik al terug geweest en is brommer nagekeken incl. nieuwe accu's; vandaag kon ik brommer weer brengen want Tomos heeft een hele nieuwe elektrische toestand opgestuurd die mijn Quadro tot leven zou gaan brengen. Ik belde vanmiddag of ik brommer al kon halen. Nou nee, er was iets mis. Zal niet, ik wist het. Ik wíst het! Tomos heeft het verkeerde elektrische toestandje opgestuurd en dat past niet in mijn Quadro randdebielen!. Maar... nu heeft Tomos het goede opgestuurd en morgen komt het binnen en dan kan ik morgenmiddag brommer ophalen.
Ik vloek niet, uit principe niet, maar je zou het er wel bijna van gaan doen. Gloeiende zeg, wat een zooitje. Koop je een nieuwe brommer en tot nu toe ben ik er al vaker mee terug geweest dan in 5 jaar met de vorige!
Ik houd goede moed, morgen om deze tijd weet ik meer en wie weet is brommer morgenmiddag gewoon klaar en sta ik maandagmorgen niet meer me de kramp in mn kuiten te trappen om brommer te starten, maar doet ie het met 1 druk op de knop.
Wordt vervolgd...

Update:
Brommer gehaald zaterdag en hij heeft het werkelijk waar, 3x met 1 druk op de knop gedaan!
Daarna gans niets meer en dus stond ik maandagmiddag na het werk weer bij de fietsenmaker voor een Plan. Brommer wordt gehaald door Tomos morgen en dan zal Tomos hem helemaal gaan nakijken waarom brommer dienst weigert.
Ondertussenga ik een week op vakantie en ga ik me niet druk maken over de uitkomst ervan.

Uitje van de dag: de gyn.

Vanmiddag moest ik terug naar de gynaecoloog. Liever niet, maar wel slimmie om toch te gaan omdat het 1,5 jaar gelee, bijna helemaal fout was. Gelukkig viel het toen na diverse biopten en 2 maanden onderzoeken mee, maar nu wilde ze me dus terug zien om me in het snotje te houden. Afijn, ik had me voorbereid: fris gewassen en met het juiste sjabloontje alles bijgewerkt meldde ik mij vanmiddag in het LUMC. Bleek ik tot mijn verrassing een andere arts te krijgen dan er in de brief stond. Kijk, dáár word ik heel giftig om houd ik niet van. Zeker weer een man die al bij de beugels klaar zit, nog voor dat ik binnen ben. Dat had ik 1,5 jaar terug ook 1x en dat is niet prettig. Je komt tenslotte niet voor je zweetvoeten. Daarbij vermeldde de trut achter de balie doktersassistente nog dat ik 'alleen maar voor een uitstrijkje' kwam (en de rest vergat ze maar) maar wat dan nog als ik m'n eigen arts verwacht?
Gelukkig was de vervangende dokter ook een vrouw, zij het in opleiding, dus een hele opluchting voor mij. Je ligt dan toch een stuk ontspannender met je hakken in de lucht naar het plafond te staren. Alles leek goed, over 2 weken bellen voor uitslag. Alleen, over 2 weken lig ik op m'n reet gat op Samos met zusdus en ben ik geensinds van plan om te bellen. Stel dat het niet helemaal goed is... Nee hoor, ik bel wel als ik terug ben maar ik ga er gewoon van uit dat het in orde is.

Haarbal.

Hierbij een gouwe-ouwe. Eerlijk van m'n hyve gehaald omdat ik ineens, bij het aanschouwen van een roggelende Sjerril middenin de woonkamer, een deja-vu kreeg. Het resultaat viel vanavond mee, maar dat was vorig jaar wel anders. Let wel: het is een ranzig verhaal, u bent gewaarschuwd!

Vrijwel alle eigenaren van katten en/of poezen weten van het bestaan van haarballen.

Maar de ene haarbal is de andere niet. Een beetje propere poes poetst zich dat het een lieve lust is. Dit doen ze zonder hulp van kam of borstel maar gewoon met hun ruwe tongetje die gemaakt is voor een poezenvacht.

Afijn, onze kat Noach en poes Sjerril dragen ook op zeer propere wijze bij aan hun eigen hygiëne Noach is zo nu en dan heel druk met de kop van Sjerril om deze zo schoon mogelijk te krijgen. Sjerril-dear draait dan haar kop in alle standen zodat Noach er goed bij kan, zonder dat hij hoeft om te lopen naar de andere kant van Sjerril d´r kop. Sjerril-dear echter, dénkt er niet aan om Noach terug te betalen voor bewezen diensten. Noach kan een haal krijgen als ze het zat is en moet vooral z´n eigen kop zelf maar schoonmaken; Sjerril doet alleen moeite om d´r eigen vacht op orde te houden.

Maar waar gepoetst wordt komen ook haren vrij. Ooit wel eens een poes het haar uit z´n bek zien halen? Ík niet; ze slikken de losgekomen haren gewoon door. Tja, wat moet je anders? Maar het haar wat doorgeslikt wordt moet er op wat voor manier dan ook, ook weer uit. En niet via de kattenbak. Nee, die kotsen ze gewoon uit! Jawel, het klinkt net zo rot als dat het eruit ziet.

Dat komt zo: vorige week lag er buiten onder de tafel ´iets´ wat ik niet direct herkende. Het bleek een ´haarbal´ en geen poes die er z´n bordje ´eigendom van´ bij had gezet. Vanmiddag kwam ik thuis uit m´n werk en trof alledrie de mannen hysterisch in lichte paniek aan in de kamer. Wat bleek: Noach stond met opengesperde ogen te kokhalsen op de bank. Man-lief brulde: ´Pak em op, hij moet naar buiten´! Geen kind die natuurlijk een kotsende kat wil oppakken, je weet nooit wat eruit komt en waar het eruit komt.

Dion echter, stoere man , tilde na nog een brul van man lief, Noach op en tilde hem richting achterdeur... Ze hebben het niet gehaald. Noach niet, Dion niet én de haarbal niet. Noach zat al in fase 3 van het fomeren van de haarbal zodat er geen weg terug meer was.

Noach -nu wordt het ranzig- kotste zijn haarbal over de keukenkastjes heen, op de grond en over de broek van Dion. Dion liet Noach pardoes los door deze onvoorziene onsmakelijkheid, maar Noach dacht: ´ik ga gewoon door, wat er uit moet, moet eruit´. Het meeste wás er echter al uit en lag mij aan te kijken vanaf de keukenkastjes en de grond.

Ik kon meteen aan de slag, had m´n jas koud uit. Dion had in no-time z´n broek uit gedaan en in de was geduwd. Ik snap het.

Afijn, na de luiertijd overleefd te hebben heb ik ook dit klusje geklaard. Alles opgeruimd en opgebaard in de groene kliko. Dicht bij de andere reeds overleden haarballen die dit exemplaar zijn voorgegaan...

Trix.

Vanavond was de dodenherdenking. Ik zat vooraan. Thuis op de bank welteverstaan, maar toch: vooraan. Man-lief en zoon zaten ook gekluisterd en we waren er alle3 stil van.
Trix, in 1 week jaren ouder geworden en van een krachtige vrouw veranderd 'n in 'broos en breekbaar' poppetje. Wanneer ze binnenkort het stokje over doet naar Wim-Lex snap ik dat wel. 71 jaar oud en dan heb je het koekhappen onderhand ook wel gehad. Donderdag deed de zwarte Suzuki haar regeer-emmer misschien wel overlopen. Nou Trix: mijn zegen heb je. Ik ben heel blij met je, maar ga nu maar lekker genieten van je kleinkinderen. Gewoon, lekker 'oma-dingen' doen.
Ik heb met tranen onder m'n oksels, in m'n ogen en in gedachten luidkeels mee zitten klappen voor je, toen iedereen op de Dam dat deed. Ontroerend om te zien.
Leve onze Koningin!

Niets zo irritant...

... als een spreuk aan de wand!
Helaas heb ik deze geweldige tekst niet eens van mezelf, maar ik hoorde hem van de week. En in een helder ogenblik dacht ik: die moet ik onthouden!
Na een hele week vrij heb ik niets meer te mopperen en ik heb mij voorgenomen dat, als ik morgen terug van weggeweest ben op het werk het he-le-maal anders ga doen. Het glas is halfvol en ik erger mij niet meer maar verwonder mij slechts. Ik ga fris en fruitig het goede voorbeeld geven, want m'n team is erg gevoelig voor de kleur van mijn humeur, hoorde ik onlangs. Het gaat mij lukken, want vanaf morgen tel ik namelijk af tot de volgende vakantie: over een luttele 11 dagen ga ik een jaar eh... week met zusdus naar Samos. Daarbij is 5 mei ook nog eens een nationale feestdag, dus ben ik dinsdag -o glorie!- 'n dag extra vrij!
Ik heb er weer zin in; laat mij niet gek maken want na een dag is er altijd weer een volgende dag om het werk af te maken. Zeg maar zo: 'Stel niet uit tot morgen wat je overmorgen ook kan doen'.
Daarbij komt ook dat er van binnen bij mij nu een knop om is, 10 maanden na het plotselinge overlijden van m'n vader. Rouw is de prijs die je betaald voor Liefde en dat heb ik tot diep in m'n hart ervaren 10 volle maanden lang. Ik moet verder, papa komt er niet van terug als ik me verdrietig en depressed blijf voelen en dat onbewust ook blijf uitstralen. Dus, het roer gaat om. Ik ga m'n best doen de 'oude Nic' terug te vinden en als het soms niet lukt, wil je dan voorzichtig even op m'n schouder tikken?....
Dus toch niet zo irritant, een spreuk aan de wand....

Vrouwen onder elkaar.

Als enige vrouw in da house heb ik soms het gevoel dat óf ik, óf de hier aanwezige mannen van een andere planeet komen.

Wanneer ik dan in een lichte depressie schiet, komt de andere vrouw in da house soms even bij me. Gisteren -net thuis van de camping- had Sjerril het weer. Met een zachte poezenkreet liet ze zich op mijn schoot zakken. Die zag er dan ook zeer aanlokkelijk uit; ik hing op de bank en had besloten niets meer te doen. Het was dan ook al 21 uur, dus dan mag dat ook. Sjerril -zeker 3 ons afgevallen in 1 week camping en daar méér gedaan dan in 5 maanden thuis- spreidde zich uit op mijn ranke ondergestel en klauwde haar nagels nog net niet in datzelfde ranke onderstel. Ze zuchtte nog eens diep en was klaar voor de nacht.

Ik genoot van het moment, meestal ligt Sjerril bij man-lief, maar nu had ze weer eens een goed keus gemaakt.