quatorze juillet

Vanmorgen dan eindelijk verlieten man en zoon (want die werd gisteren ziek en kotste alles onder) het huis zitten nu save op de camping. Ze zijn voor het noodweer vertrokken en voor de buien het oosten bereikten zaten zij al hoog en droog in de stacaravan.

Met de hond en de katten. Want die zijn mee omdat de achterblijvers hier alleen maar aan het werk zijn.

Over dat werk trouwens even dit:

Gisteren kwam er een man de afdeling op stieren en op mijn vraag of hij iemand zocht, vertelde hij voor Hr L. te komen. Hr L. is maandag opgenomen omdat er iets flink mis ging in zijn lijf tijdens een zeiltocht in Griekenland, waardoor hij nu voorlopig is ingetrokken bij ons. Ik zeg 'hij gaat de kerst wel halen'. Hr L. is reuze vriendelijk en dan sla ik Mw L. voor het gemak maar even over want die heeft in 2 dagen tijd al een onuitwisbare indruk gemaakt bij ons. Afijn, de meneer die Hr L. zocht kwam ver voor het bezoekuur en daarom vroeg ik, zo beleefd mogelijk 'bent u zijn huisarts?'

~Nee, ik ben gynaecoloog.

'Aha, zeg ik rete assertief, u bent zijn behandelend gynaecoloog!'

Terwijl mijn collega dubbelgevouwen een kamer in schoot keek meneer mij slechts schaapachtig aan en mompelde iets onverstaanbaars.

Zal wellicht aan mij liggen maar wat heeft het er nu mee te maken dat je gynaecoloog bent als je een vriend komt bezoeken? Ik was niet op zoek naar een inwendig onderzoek ofzo, dus houd dat soort opmerkingen dan lekker voor je. Maar ach... mannen!

Nog meer mannenafwijkingen bij een vrijgezelle collega van ons:

Jarenlang op de ambulance gewerkt, maar daar moest hij (net als iedereen) met 55 jr. stoppen en nu werkt hij teveel als oproepkracht bij ons. Hij is zo anti-vrouw dat wij hem verdenken van een gen-defect. Hij merkte laatst op dat er niets ranziger bestaat dan een bevalling. Toppunt van goor vindt hij dat, terwijl hij wel met enige regelmaat de resten van mensen van spoorrails stond te schrapen, alsjebegrijptwatikbedoel. Want dat vind ik pas vies, doe mij dan maar een bevalling. Ik heb hem gevraagd of hij soms in een rieten mandje uit de hemel is komen zakken of dat hij gebaart is door zijn moeder.... Het is best een aardige vent hoor, maar soms denken we echt dat hij van een andere planeet komt met zijn ideeën en opmerkingen, maar ach, we kunnen er ook smakelijk om lachen en doen we thuis vaak niet om 7 uur 's morgens...

En verder is dit eigenlijk ook best wel een beetje een hysterische dag, want ik/we zijn vandaag 23 jaar geleden getrouwd.

Dus.

Vandaar de foto boven het blogje...

Een hond is er dit jaar ook bij, dus wat ik nog meer?

Burb*

Gisteren werd ik in the middle of the night wakker, met een gapend leeg gat naast mij.

De Chef had het nest verlaten en het antwoord op de vraag, waar hij dan was kreeg ik al ras.

Vanuit de verte hoorde ik een nogal onsmakelijk geluid met daarbij een overmatig gebrul aan teveel decibellen. Wat bleek? De Chef hing al vanaf 02.00 uur boven de pot om zijn maaginhoud te ledigen en ik bedacht 'zolang ik hem hoor, heeft hij het leven nog en kan ik lekker blijven liggen'... Aldus geschiedde.

Toen ik om 5.45 uur naar beneden stiefelde op weg naar de douche en een blik op de bank wierp, lag hij daar onder een plaid en deelde mij ten overvloede mee, dat hij 'echt heul erg' ziek was en de hele nacht lang al aan het overgeven was. Ik ach en wee-de met hem mee en verdween onder de douche.

Bijna 3 kwartier later stond ik me op te tuigen om weg te gaan, toen de Chef van de bank klom en achter me langs schoof op weg naar, alweer de toilet... Om kruisbesmetting te voorkomen, prevelde ik op weg naar buiten tegen de dichte toiletdeur 'sterkte schat kerel, komt goed hoor tot vanmiddag'!

Vandaag staat in het teken van de wonderbaarlijke wederopstanding want, op hier en daar een zucht en boer na, is de Chef gans genezen! Dat is fijn, zowel voor de Chef zelf als voor zijn wettige echtgenoot, want ik kan slecht tegen kotsende mannen om me heen, die daarbij vaak nog net iets dramatischer doen dan de kwaal waard is.

Chef zou vanmorgen met DJ naar de camping en jammerlijk genoeg is dat uitgesteld tot morgen. Ik snap het wel en ach, wat is nu 1 dag op een mensenleven bijna 5 weken? Morgen gaat ie alsnog met DJ en de katten en Denzel en ga ik onderhand ook maar eens aftellen tot mijn vakantie begint; nog 8 dagen werken!

Minitraining

Een minitraining 'hoe geef ik mijn kat een pil' in 15 stappen.

1: Pak uw op en leg hem in de ronding van uw arm alsof u een baby vasthoudt.
Zet uw rechter wijsvinger en duim aan beide zijden van het snoetje van de kat en oefen voorzichtig wat druk uit terwijl u de pil in de andere hand gereed houdt.
Zodra uw het bekje opent gooit u de pil naar binnen en geeft u de de gelegenheid om te slikken.

2: Zoek de pil van de vloer en haal de achter de bank vandan. Leg de opnieuw in de ronding van uw arm en herhaal het proces.

3: Haal de uit de slaapkamer en gooi de in middels vies en vochtig geworden pil weg.

4: Neem een nieuwe pil uit het doosje, pak de weer in uw arm terwijl u beide voorpoten stevig vasthoudt. Duw de kaken van elkaar en duw de pil naar binnen met uw rechter wijsvinger. Houdt het bekje tenminste 10 tellen dicht.

5: Vis de pil uit het aquarium en haal de van de bovenkant van de kast. Roep uw echtgenoot uit de tuin.

6: Kniel op de vloer en dwing uw tussen uw knieen, neem tevens de pootjes in een ferme greep. Negeer het lage gebrom uit de keel van uw . Laat uw partner het kopje stevig vasthouden en dwing met een houten lineaal de bek open. Gooi de pil via de lineaal naar binnen en wrijf de kattenkeel stevig om het slikken te stimuleren.

7: Haal uw van de gordijnrail en neem een nieuwe pil uit het doosje. Maak een notitie om een nieuwe lineaal te kopen en de gordijnen te laten repareren. Veeg de kapotte beeldjes en vaasjes aan de kant om later op te ruimen of eventueel te lijmen.

8: Draai uw in een grote handdoek en laat uw partner geheel op de liggen, zodanig dat alleen de kattenkop zichtbaar is, van onder uw partners oksel. Zuig de pil met een rietje op en forceer de bek open. Blaas de pil door het rietje in de kattenkeel.

9: Controleer de bijsluiter om zeker te zijn dat deze pillen onschadelijk zijn voor mensen en neem een biertje om de smaak weg te spoelen. Ontsmet de arm van uw partner en doe er een verband om. Verwijder de bloedvlekken uit de vloerbedekking.

10: Haal uw van het schuurdak van uw buurman. Pak een nieuwe pil en neem nog een biertje. Zet uw in het keukenkastje zodanig dat het kattenkopje net buiten steekt. Forceer nogmaals de bek open en schiet de pil naar binnen met een elastiekje.

11: Haal de schroevendraaier uit de garage en hang het deurtje van de keukenksat weer terug in het scharnier. Zoek de whiskyfles. Neem een flinke teug en leg een koud whiskycompres op uw wangen om te ontsmetten. Controleer of uw tetanusinjectie nog geldig is. Gooi uw gerafelde trui weg en trek een nieuwe aan.

12: Bel de brandweer om de uit de boom te halen. Maak uw verontschuldiging bij de buurman die, terwijl hij uw kat ontweek, door zijn eigen schutting reed.
Neem de laatste pil het doosje.

13: Tape de beide voorpoten van uw ettertje tesamen en bind hem stevig aan de poot van de eettafel. Pak uw zware werkhandschoenen en trek deze aan. Duw de pil naar binnen direct gevolg door een stuk vlees. Pak vervolgens een glas water. Houdt de kop van het huftertje verticaal en giet het water naar binnen om hem zo tot slikken te dwingen.

14: Neem het laatste beetje whisky en vraag uw partner u naar de Eerste Hulp te rijden . Laat daar uw vingers en onderarm hechten en de restanten van de pil uit uw rechter oog verwijderen. Bel onderweg naar huis de meubelzaak om een nieuwe eettafel te bestellen.

15: Bel de dierenambulance of ze een gemuteerde 'hellekat' willen ophalen en informeer daarna bij de dierenspeciaalzaak of ze hamstertjes hebben...

Schijt.zooi

Ik geniet.

Da's op zich geen wereldnieuws, maar wel het vermelden waard.

Waar ik zo enorm opzag tegen deze week en de komende 2 weken tot 23 juli, valt het tot nu toe heul erg mee.

O ja, ik loop de benen onder m'n hol vandaan, maar het loopt als een tiet op de afdeling.

Dat dacht ik overigens niet, toen maandagmorgen om 8 uur een avonddienst zich ziek meldde... Zoek dan maar eens iemand die a: niet op vakantie is en b: extra en onverwacht wil/kan werken met thuiszittende schoolkinderen. Het lukte al bij de eerste poging en het probleem was dus snel opgelost.

Dan hebben we op de afdeling een soort van uitbraak van een soort van ranzig soort virusje. Een aantal patiënten is namelijk aan de dunne. Niet 'gewoon' aan de dunne maar heel vreselijk aan de dunne: gordijnen moesten gewassen worden (begrijpt u ws. wel waarom...) en een aantal kamers en toiletten tot op ooghoogte schoongemaakt en ontsmet. Het was collega K's eerste werkdag na zijn 4 weken Sitges vakantie en toen ik hem in de gang zag staan, gehuld in handschoenen, mondkapje en geel schort, hoefde hij niet uit te spreken of hij blij was weer terug te zijn... Soms is het werken bij de gemeentereiniging minder vies dan werken in de gezondheidszorg, kan ik vertellen; ze sch.ijten over je schoenen heen (zoals bij collega die ochtend onder de douche)

O ja, gevomeerd discreet woord voor kot.sen werd er ook door de patiënten en de cardioloog voelde aan zijn water tijdens de visite, dat er niets ergers bestaat voor een man dan te moeten overgeven. Hij bleef angstvallig uit de buurt van welke spetter dan ook en ging de patiëntenkamers niet in, om besmetting en verspreiding te voorkomen. Hij overgoot zich met handalcohol en als het gekund had, had hij het nog opgedronken ook.

Vanmorgen moest hij zich helaas ziek melden: diarree en overgeven... Of de duvel ermee speelt... Wij hebben er smakelijk om moeten lachen uiteraard.

Ik hoop dat de andere collega's en ik de dans ontspringen en gelukkig bleek vandaag ook dat er onder de patiënten geen nieuwe 'slachtoffers' bij zijn gekomen.

Verder gaat het goed... ben benieuwd of ik dat vrijdag om 12 uur ook nog vind...

Voor papa

Lieve papa,

Wie had kunnen denken dat er een tijd zou komen dat je al 3 jaar niet meer bij ons en bij mij bent.

Dat er een tijd zou komen dat mama al 3 jaar weduwe is en dat het voor haar nog net zo onbegrijpelijk is als toen je pas was overleden.

Pap, wat heb je al veel gemist in die 3 jaar!

De jongens worden groot, JN heeft zijn diploma gehaald, DJ heeft het mooiste rapport ooit en gaat alweer naar de 3e... wat zou je trots op ze zijn geweest!

Weet je pap, ik mis je stem en ik mis de enige man in m'n leven die onvoorwaardelijk van mij hield en altijd met zijn armen wijd stond als hij mij aan zag komen... Je hield me dan vast en je vertelde me dat je me mooi vond en van me hield...

Soms weet ik niet eens meer hoe je stem klonk pap en moet ik moeite doen om me jou te herinneren zoals je bewoog en keek...

Wanneer ik in de stacaravan kom, hangt daar jouw rode body warmer nog om de hoek. Die had je altijd aan als je op de camping bezig was en hij ruikt nog steeds een beetje naar je als ik mijn neus en gezicht erin druk... Heel even ben je dan dichtbij pap en voel ik je bijna lijfelijk...

3 jaar al pap... De foto's op de IC dat je zo ziek was kan ik nu niet zien, terwijl ik ze eerder zo nodig had om jouw dood te kunnen begrijpen. Wat was je ziek en wat ging het snel...

Ik mis je glimlach pap... ik mis de mijne soms nog meer...

ik mis je...

Trouble

Beweerde ik in het vorige logje nog luidkeels dat ik enkel en alleen 'voor de Chef ging', heeft diezelfde Chef dat afgelopen dinsdag nou niet bepaald tot meerdere eer en glorie van zichzelf proberen te behouden.

Het is niet mijn bedoeling dat ik hier mijn huwelijksproblemen in het rond ga spreiden want die hebben we net als iedereen natuurlijk niet, maar soms moet je het meest irritante toch even kwijt.

Dinsdag was een drukke dag. Dat mag ik rustig zeggen wanneer je 's ochtends om half 7 het pand verlaat en er pas om half 6 's avond weer inrolt.

Ik zal niet teveel in detail treden maar het scheelde niet veel of ik had andere sloten op de deuren laten zetten die avond, terwijl de Chef naar een bbq was en ik nog eens om eten moest gaan.

Je hebt van die dagen dat alles samenvalt en dat zo'n dag dan met stip op 1, in het rijtje kudt-dag komt; dinsdag was zo'n dag, ook omdat op het gesticht het een en ander hoog opliep. Het is maar goed dat er niet teveel van die dagen zijn, want dan laat me headhunter of begin ik voor mezelf.

Afijn, toen ik gisterenochtend wakker werd, schoot het door mijn brein dat het pas woensdag was, nog 2 dagen te gaan deze week... Da's niet lekker wakker worden kan ik zeggen en dat gevoel bleef gisteren dan ook hangen, tot ik besloot om mezelf vandaag een vakantiedag cadeau te doen. Nu kan het nog, want de komende 3 weken ben ik de enige leidinggevende op de afdeling omdat de andere 2 van het andere team, met vakantie zijn. Dat is niet erg, maar wel druk en betekent vaak ook dat ik op m'n vrije vrijdag ook present ben.

Vandaag kon ik dus uitslapen en schoot pas om 8.15 uur wakker! H E E R L I J K !

Ik sleurde de hond over straat, douchte uitgebreid en betaalde de belastingdienst rekeningen.

Morgen ga ik een dag naar m'n moeder omdat het de sterfdag van m'n lieve vader is. Daarom ook is het goed om vandaag thuis te zijn, want anders zien de jongens me nauwelijks waardoor ik me weer schuldig zou voelen omdat ik al zo weinig thuis ben.

Ik geniet dus de komende dagen. De finale van Wimbledon is in aantocht; jammer dat George niet een beetje knap kan tennissen, maar ach Nadal in de finale mag ook.

Zondag start ook de tour de France: mannen aan het werk is altijd leuk om naar te kijken.

Toch fijn dat ik zo'n sportief typje ben!

George...

Het schijnt dat George C.looney weer vrijgezel is?!

Komt dat even goed uit, dacht ik een split second, want het weekend ben ik ook alleen...

Ja, ik heb een ruim hart, je kan zo'n man ook niet aan zijn lot overlaten natuurlijk; waar moet zo'n vent heen zonder vrouw...? Dus, ik offer me wel op hoor, als George met zijn ziel onder z'n arm loopt en niemand heeft om een kopje N.espresso mee te slobberen. Ik ben de rotste niet op vrijdag en heb er wel een weekje ruzie voor over...

Toen wij nog onze oude stacaravan hadden, heb ik in een poging om het geheel prettig op te fleuren een geweldige foto van George opgehangen in de caravan. De Chef fronste zijn wenkbrauwsels bij het aanschouwen van de foto en vroeg zich af waarom, in vredesnaam, die foto aan het plafond boven de echtelijke sponde moest hangen...? Ik vond het een belachelijke vraag: het oog wil ook wat en ik ben gek op een prettig uitzicht, waar ik mij ook bevind. Dus ook als ik met mijn ogen naar het plafond lig te staren in de vakantie of eenweekendje weg. De foto heeft er een paar jaar gehangen, want de Chef... he knows me!

Bij het slopen van de caravan 2,5 jaar geleden heeft de Chef per ongeluk/expres George mee-gesloopt. (...)

Ik verdenk hem van enig maniakaal gelach tijdens het slopen, maar heb hem er niet op kunnen betrappen. Overigens heb ik nog niet de neiging gehad om in de nieuwe stacaravan weer een foto van George boven het bed te spijkeren. Eigenlijk heb ik al een eigen George!

Want ach... die Chef van mij, hij lijkt ook wel een beetje op George. Behalve dat mijn George Chef ook helemaal duifgrijs is een grijze gloed over zijn haardos heeft, beginnen beide voornamen ook met een G. Ik noem hem hier wel 'Chef' maar zo heet hij gelukkig/natuurlijk niet.

De Chef en George... alletwee gek op koffie, maar ik denk dat daar de overeenkomsten dan ook wel stoppen.

Dus laat ook maar... doe mij maar mijn eigen G (Chef)... na het weekend...

Ineens lijkt niets belangrijk meer

Gisteren was ik van plan om een pittig blogje te schrijven over ons avontuur bij bureau H.alt... maar ik vond het niet in verhouding.

Op het werk kan ik me opwinden over een verandering van beleid wat waarschijnlijk staat te gebeuren... maar ik vind het niet in verhouding.

Dat ik vrijdag ben gebeld met het verzoek om te solliciteren voor een baan in R'dam, vertel ik maar niet overal, want ik kan nu niet weg van de afdeling...

We hebben een pittig jaar achter de rug.

Zowel thuis als op het werk. Er is veel gebeurt op de afdeling met collega's, kinderen van collega's, vriendinnen en familie van collega's waar we allemaal zeer bij betrokken waren en nog zijn.

H.arry overleed plotseling in maart en sinds vorige week heeft een nieuwe collega zijn plaats ingenomen, wat ook goed is.

Dachten we onlangs nog dat we in wat rustiger water waren beland, dan hadden we het goed mis.

Juist van een lieve collega uit m'n team, die we het allemaal zo gunnen om eens een supergoed jaar te krijgen, kregen we het verbijsterende bericht dat ze bo.rstk.ank.er heeft.

Terwijl zij donderdag beneden in het ziekenhuis de uitslag kreeg van de onderzoeken, lag haar moeder boven op een verpleegafdeling aan de chemo, voor dezelfde diagnose...

Terwijl zij haar allerbeste vriendin 3,5 jaar lang begeleid, gesteund en verzorgd heeft tot het einde in februari, ontwikkelde zich bij haar ook een vorm van die ziekte.

Wanneer ik haar aan de telefoon heb, verzekert ze mij ervan dat ze het gaat halen; dat alles goed komt en dat ze hoopt dat ze de 'gunstigste' vorm heeft en er geen amputatie nodig is...

Lamgeslagen zijn we, ben ik, tot ze me vanavond thuis belde over haar bezoek aan de plastisch chirurg.

Oplucht vertelt ze, dat de operatie er gunstig uitziet, want er is geen amputatie nodig en met een bors.tbesp.aring loopt ze niet meer risico.

Dat bestraling nodig is, wist ze vorige week al en voor de chemokuren zal er overlegt gaan worden met het AvL, zodat ze de beste behandeling krijgt die er is.

We hopen en bidden dat alles goed gaat en goed komt, want als er 1 het verdient is zij het wel!

Vol goede moed haalt ze weer een beetje adem en haar omgeving ademt voorzichtig met haar mee...

Vaderdag 2011

The greatest gift

I ever had

came from God

I call him DAD...

In loving memory,

30 Juli 1934 - 1 Juli 2008

Victorie!

Mijn iPhone brult zijn huidige ringtone luidkeels over tafel en ik neem met het noemen van mijn voor en achternaam het gesprek aan.

"Goedemiddag, u spreekt met Lulhannes, sectorhoofd bouw, van het A...college."

~Ah goedemiddag, reageer ik zo opgewekt mogelijk.

"Wij hebben uw mail ontvangen en gelezen en vervolgens zijn we de feiten die u noemt gaan controleren'.

~Ja, dat is fijn... en?

"Nou ik kan u vertellen dat u GELIJK heeft en dat dit een ernstige fout is die niet had mogen gebeuren".

*ik slik de woorden 'ik wist het!' in en zwijg slechts...*

"Het klopt inderdaad dat uw zoon Larf met een 5,8 ipv een 5,3 zijn eindexamen in is gegaan en dat wij dit vergeten zijn om te veranderen, waarvoor onze welgemeende excuses, het had nooit mogen gebeuren..."

~Dat kunt u wel zeggen ja, het is allemaal heel vervelend! Bovendien was een herexamen dan ook niet nodig geweest!

"Wij gaan ervoor zorgen dat het goede cijfer op zijn eindlijst bij zijn diploma komt en nogmaals excuses dat dit is gebeurt en dan ook net nog bij Larf..." snikte zegt Lulhannes diep vanuit het stof.

Hij vervolgde zijn relaas met de woorden die haaks staan op wat zijn mentor gisteren zei: "het is onze verantwoordelijkheid dat de cijfers goed verwerkt worden en wij zijn er dan ook erg blij mee, dat u meedenkt en deze fout onder onze aandacht brengt". "Nogmaals, dit had nooit mogen gebeuren en ik biedt u nogmaals tot vervelens toe mijn excuses aan dat dit is gebeurt".

~Ik aanvaard uw excuus en ben blij dat het cijfer verandert zal gaan worden, zodat Larf de juiste cijfers op zijn eindlijst zal krijgen en zonder onvoldoendes zijn examens afsluit.

"Dank u wel dat u het zo oppakt en bij de diploma uitreiking zullen de juiste cijfers vermeldt zijn."

~Prima, dat is fijn, goedemiddag en geen dank bedankt.

Zo.

Wat een pittig mailtje al niet kan doen!

Lulhannes benoemde ook dat het uitgerekend net bij Larf mis is gegaan en verwees daar stilzwijgend mee naar de toestand die we gehad hebben met de Chef daar op school.

De Chef heeft Larf in de 3e nog les gegeven en is in dienst geweest tot 1 januari 2011, dus ze balen er nu enorm van dat het uitgerekend bij ons zo uit de klauw loopt, met een fout door nalatigheid van wat ooit de Chef's naast collega was. De Chef heeft nooit iets gehoord van oa deze collega; nooit een afscheid gehad of iets van meeleven tijdens de afgelopen 2,5 jaar dat die toestand speelde. Hij is doodgezwegen en genegeerd en nu gebeurt er dit 'geintje' met onze zoon...

In mij kraait het 'Victorie', maar veel liever hadden we dit niet gewild, wanneer Lulhannes & Co gewoon hun werk goed hadden gedaan.

Volgend seizoen zit DJ ook bij deze heren in de klas; ze kunnen hun borst alvast nat maken, want ik ga ieder cijfer tot op een honderdste punt nauwkeurig controleren...

Zonder dat wij het willen, zullen we op school tot in lengte van dagen, een onuitwisbare indruk gaan achter laten...