Afscheid zonder afscheid

Onbegrijpelijk...

Onbeschrijfelijk...

Onwerkelijk...

maar helaas heel erg waar... H.arry is dood.

Onze collega die na een bizar verlopen ziekteperiode, gisterenmiddag plotseling is overleden aan een stafylococcen sepsis die zijn grote sterke lichaam in een paar dagen tijd heeft geruïneerd...

H.arry was groot, sterk en eigenlijk gewoon een 'toffe peer'.

H.arry wist altijd aan de stand van de maan of de manier waarop de bladeren uit de boom vielen, wat voor winter we zouden krijgen...

H.arry voelde -bij wijze van spreke- aan zijn prostaat of we een warme of koude zomer zouden krijgen...

H.arry vertelde altijd welke vogels er het land weer in waren getrokken en zelfs de meest bijzondere soorten herkende hij aan hun gefluit...

Als we H.arry niet konden vinden op de afdeling dan zat hij bij de patiënten te babbelen en ervaringen te delen, want H.arry had veel meegemaakt en was overal geweest... De patiënten waren gek op hem en als we een klusje hadden of er moest bloed of een kweek naar het lab. gebracht worden, dan riepen we H.arry en hij bracht het wel...

De laatste tijd zat H.arry niet goed in z'n vel. We konden onze vinger er niet op leggen, maar H.arry was de oude H.arry niet meer. Hij zou geopereerd worden aan z'n ogen ivm staar en gekscherend zeiden we tegen hem: Har, zittend plassen hoor, want met je staar moet je maar raden welke kant je opstuurt...

En nu is H.arry er niet meer.

Een gapend gat achter latend in het team, op de afdeling en in het hele centrum.

Iedereen is er kapot van, want er was geen afscheid en er zal geen afscheid zijn omdat alles in zeer besloten kring zal plaatsvinden.

Op de afdeling hebben we een ruimte ingericht met foto's van H.arry, bloemen, z'n uniform, stethoscoop en badge en een condoleance boek waarin patiënten en collega's iets kunnen opschrijven.

Het zal stil zijn zonder H.arry...

Oorverdovend stil...