Back to 'normal'

Hotel Ephesia

Het was nog maar de vraag of we wel/niet zouden vertrekken gisteren, want die gare aswolk hing ineens weer boven ons kikkerlandje. Gelukkig maar dat de wolk er de week ervoor niet hing, want dat lijkt me veel erger: niet op vakantie kunnen en er ook niet tegen verzekert zijn en vervolgens je vakantie in rook op te zien gaan...

Er was rond 16 uur echter 'geen wolkje meer aan de lucht' en dus vertrokken wij stipt op tijd om 3,5 uur later weer voet op Nederlandse bodem te zetten.

Ik moet eerlijk zeggen: ik was blij dat het voorspoedig ging, want je maakt je in je achterhoofd toch wat zorgen of ze bv halverwege zeggen: we landden in Duitsland en de rest doen we met de bus ofzo. Niets van dat al, gewoon lekker geland op Schiphol.

Tja en nu willen jullie weten 'hoe het was'.

Het was ver, kan ik zeggen. Ik was blij dat ik het niet hoefde te fietsen.

Maar verder ging het wel... was het fantastisch!!! Terwijl hier de winter nog eens langskwam, puften wij uit onze bikini's en dronken we wijn als limonade water om niet uit te drogen. De hele week was het 30 graadjes of warmer, zodat de bewolkte zaterdag als geroepen kwam, zodat we even konden bijkomen en konden sjoppen in de Kusadasi-stad.

Er is teveel om in 1 luttel logje te vertellen, dus ik zal het de komende week verdelen over meedere logjes, leuk voor jullie wellicht en ik heb log-voer genoeg voor een jaar week of wat.

Nog nooit was ik in Turkije geweest en had er een beetje een hard hoofd in of ik het wel leuk zou vinden, maar na deze week ben ik helemaal 'om'. Hoe snel kan het gaan. Het hotel was prachtig en superschoon alsof ik thuis was, het personeel vriendelijk en charmant en de temperatuur altijd beter dan hier.

Het had niet veel gescheeld of zus&zo had een man aan de haak geslagen. Hij bleef langskomen als wij gestrekt op ons strandbed lagen en vroeg zelfs of een bruiloft in de winter geschikte zou zijn. In het vervolg riepen wij dus om het hardst dat wij allen een man bezitten thuis en dat zus&zo dus ook niet beschikbaar was. Ook tot opluchting van onze moeder die een Turk niet echt ziet zitten omdat het veel te ver weg is... Maar ja, een adresje waar wij af en toe heen kunnen vliegen is toch zo gek nog niet, als ik het nu bedenk...

Het overige manvolk is over het algemeen werkelijk waar niet te versmaden. Kijk, ik ben natuurlijk keurig getrouwd en vreselijk trouw, maar ik heb m'n ogen niet in mijn bikini-zak zitten. Er loopt veel moois los rond in Turkije, maar als het me te gortig werd, dan duwde ik assertief m'n trouwring onder de Turk-in-kwestie zijn neus. En dat hielp waarachtig echt.

Voor nu houd ik het even kort; vanmorgen alweer met oudste zoon een halve dag in het ziekenhuis gezeten omdat meneer al dagen een dikke en pijnlijke knie heeft, wat de huisarts niet vertrouwde (reuma van de Chef) en ons dus doorstuurde naar de kinderarts. Gelukkig geen gekke dingen zo op het eerste gezicht, maar dan ben je wel 3,5 uur verder...

Volgende week belt de kinderarts terug en nu ga ik in wassen, strijken, boodschappen doen, opruimen (koffer staat nog in de kamer) en mijn mannen maar weer eens uitgebreid vasthouden...