Het 1e jaar is voorbij; de cirkel is rond. Tenminste, zo voelt het.
Gisteravond toen ik van Katwijk naar Huizen reed ben ik eerst even bij papa langs geweest. En terwijl ik aan het graf stond en terwijl de vogels zongen rolde er een eenzame traan over m'n wang om dat wat geweest is en niet meer zijn zal.
En het is goed zo. Papa is al een heel jaar lang Thuis; een betere plaats kan ik me niet wensen voor hem. Het zou wel erg egoistisch zijn om hem hier terug te willen hebben, want hij heeft het zoveel beter nu. Het is goed zo.
Omdat ik veel gekregen heb van m'n vader, mis ik nu ook veel. Maar ik kan nog jarenlang vooruit, met dat wat hij me heeft geleerd en gegeven.En daarom kan ik door met dankbaarheid in m'n hart, een glimlach op m'n gezicht en de zekerheid dat ik hem ooit terug zal zien.
Het is goed zo.
Tot slot nog dit gedichtje: eerlijk gejat uit een 'grafstenen brochure'
'Alles waar je echt van houdt,
zal warmte blijven geven.
Het blijft altijd een deel van jou,
ook al is het niet gebleven
Een stukje van je leven.'
4 opmerkingen:
Mooi Nicolette, je gejatte stukje.
Ik ben een beetje emotioneel geworden door je logje van vandaag. Even een kop koffie en dan naar mijn werk!
Het graf ligt er prachtig onderhouden uit; complimenten!
Snik, mooi stukje, dikke knuffel
En wij maar wachten bij mama tot we met z'n allen naar het graf zouden gaan..
Ik heb gelukkig goed geslapen vannacht, met een slaappil weliswaar.
Wat heb je dat mooi omschreven, prachtig, ben er ontroerd van!
Mijn ouders leven ook niet meer (moeder 3 jaar geleden overleden en mijn vader 9 jaar). Mis ze nog steeds, maar heb er wel vrede mee.
Een reactie posten