Check,check, ingechecked.

Zusdus belde.
Ze was druk bezig met inchecken voor ons tripje naar Verweggiestan (Samos) morgenochtend 6.05 uur stipt.
Of ik voorkeur had waar we willen zitten morgen in the pleen. Ja natuurlijk! We laten niets aan het toeval over en hebben graag de regie zelf in onze handjes. Met het vliegtuig uit Turkije nog vers in m'n brein die de landing net iets te vroeg inzetten op de Polderbaan wil ik niet in de cockpit of voorin zitten. Daar breekt ie ik zweer het je door-de-midden als het mis gaat, dus doe maar ergens in het midden. Plek zat nog; willen we links of rechts, voor of achter het raam, op of onder de vleugel, voor of naast de nooduitgang.
Zusdus belde even later hysterisch op: het is gelukt, ze heeft de boardingpassen al in d'r tas. We zitten op rij 12, stoel E en F. Waarom moet u dat weten? Nou, als het morgen mis gaat, dan hebben jullie voldoende info om over ons te treuren. Daar gaan we niet van uit, maar je weet maar nooit.
Ondertussen heb ik voor al de dieren in huis voldoende voer gehaald en zit de 2e was in de droger zodat de mannen iedere dag een frisse onderbroek aan kunnen trekken.
Ik ben er klaar voor, man-lief ook zegt ie, maar dat liegt ie. Dion, de jongste en gevoeligste van mijn kroost houdt zich flink maar mist me nu al. Ik heb van hem een knuffel in m'n koffer gekregen zodat ie toch een beetje bij me is.
Het is maar goed dat ie morgen nog slaapt als ik het pand verlaat.