To much 'kak'

Had ik al verteld dat ik 2 dagen 'weg' was?

Twee hele dagen zonder mannen; huis en haard verlaten, want mijn moeder was o.a. jarig.

Donderdag ben ik naar haar toegegaan om haar leven te vieren: 75 is ze geworden!

Het was fijn; minder emotioneel dan vorig jaar, want toen zat ik (zaten wij) op 't dieptepunt na het overlijden van papa.

Ook nu heb ik luidkeels staan huilen bij zijn graf hoor, want hij is toch de grote afwezige juist op zo'n dag dat mama jarig is. En nog steeds besef ik dat het gemis nog zo'n grote plaats inneemt. Het verdriet wordt wel 'anders'  maar niet 'minder'. 'Ach papa', denk ik dan, 'voor altijd duurt wel erg lang....'

Een mandje met viooltjes heb ik op 't graf gezet en de olielamp bijgevuld: die is nog geen dag uitgeweest sinds 07-07-08: de dag van de begravenis...

Maar bovenal hebben we mama's verjaardag gevierd: we zijn dankbaar dat zij er nog wel is en dat we een hechte band van liefde hebben als gezin en aanhang...

Vrijdag om 12 uur stipt, had ik met mijn vriendinnetje-sinds-jaar-en-dag een vriendinnenmiddag gepland.

Heerlijk om elkaar weer te zien en te shoppen en te eten.

We gingen naar Laren. Op de fiets.

Ja, ik ben heel gewoon gebleven hoor en trouwens: parkeren is een drama in Laren, dus we gingen het hele eind van Eemnes naar Laren op de fiets.

Ogen open, want je weet maar nooit wie je voorbij rijdt zonder dat je het in het snotje hebt.

Maar mén, Laren moet je niet te vaak 'doen'. Het staat er zo vreselijk stijf van de Gooische kak dat zelfs ik dat niet meer trek. Het pleps hobbelt van de Claudia Stràter, naar de Mc. Gregor en via de Bennetton naar de Anna van Toor. Rode broeken in overvloed, maar geel kleed ook lekker af bij het grijze volk uit de omgeving.

Het was nog erger dan ik me kon herinneren, want een kak zeg! We konden even bijkomen bij het Kruidvat en voor de HEMA, maar ik had er koppijn van toen we weer bij vriendinnetje thuis waren.

Wel even nog langs Glitter, glamour, Gordon gefietst, dat ligt nl op de route: zie hier zijn nederige optrekje

We gingen ook nog uit eten: bij de Prinsemarij. Het meest strategische punt van Laren. Wil je erin of eruit: eerst langs de Prinsemarij. Vriendinnetje had een tafel gereserveerd aan het raam, met het beste uitzicht over 3 straten.

We begonnen met soep. Ik zal u de foto bewaren: het zag er niet uit als soep, maar was wel erg lekker. Toen kwamen de spare-ribs:

Heerlijk, heerlijk, heerlijk.

Maar voor de spare-ribs kwam Raggel Hazes nog even voorbij. In d'r open cabrio, met net zo'n poederdoos naast zich als ze zelf is.

Afijn, zit ik even later net met een spare-rib in m'n mond komt ons aller Jeroen vd Boom langsfietsen. (......)

Gewoon hé, in een grijs verwassen t-shirtje op de fiets, kinderzitje achterop en zonder zijwieltjes.

Ik schrok ervan en ramde pardoes met m'n hand op de tafel. Vriendinnetje keek me aan en miste daardoor bijna het tafereel op wielen. Hij was het echt, ik was er naar van. Ja, dat zie je toch niet iedere dag als je zit te eten dat Jeroen strak langs je bordje komt fietsen.

Tot slot hebben we onze wijnkelder aangevuld met de enige echte Gooische Vrouwen wijn.

Schurfterig duur voor een gewone Chardonnay, maar ach whatever... 't is voor een goed doel (ik dus) denk ik dan maar.

Op weg naar onze fiets struikelden vriendinnetje en ik nog haast over een man-met-grote-witte-poedel. Ook die bestaan en ik hoefde alleen maar 'kijk nou toch' te fluisteren en we lagen al in een deuk.
Je kijkt je ogen uit, maar 1 dag Laren is voorlopig weer voldoende. Volgende keer gewoon lekker naar Utrecht of Amsterdam... als vriendinnetje tenminste nog eens een dagje met me weg wil...
Ik beloof d'r: ik zal dan heel gewoon doen en niet iets wits aantrekken...

Zonder dat we het weten...

...worden we steeds asocialer. Ja ja.
Ik het spotje van Postbus 51 wordt vooral de klant daarin afgeschilderd en niet degene die dienstverlenend bezig is.
De meneer van het Postkantoor ofzo. Of de juffrouw van het postkantoor.
Ik noem maar wat hoor.
Ik was zojuist bij het... Postkantoor! Jawel.
Om een pakketje op te sturen. Nee, niet voor de actie van Ciska dat heb ik al gedaan, maar voor een bruidspaar in Zeeland. Ik heb overigens nog niets binnen mensen, mijn pakketje uit de joe-es-of-ee is lang onderweg...
En terwijl ik dus keurig netjes geholpen werd, was er ineens telefoon voor de meneer van het postkantoor. Hij verliet zijn balie en stond 'de andere kant van de lijn' uitvoerig te woord.
Het ging over of hij die nieuwe baan wel of niet gekregen heeft. Zonder dat ik het wilde, weet ik nu dat hij dat vrijdag hoort. Ja, ze waren erg tevreden over hem, maar er zijn in deze tijden van crisis nog meer kapers op de vacaturekust...
De juffrouw van weer een balie verderop haar BH ging ineens af: ringringring klonk het vrolijk vanuit haar borstpartij. Ze viste een gsmmetje tevoorschijn, terwijl de dame die ze aan het helpen was door ging met pinnen of whatever ze aan het doen was en vroeg aan 'de andere kant van de lijn' of het allemaal goed ging. 'Ja, jaah, nee, och echt?, nee, ja ' was haar tekst en ze meldde nog even 'bedankt voor het bellen, bel maar als je meer weet ik heb mn mobiel bij me verstopt in m'n BH. '
Omdat degene die mij hielp gewoon haar klant -c'est moi!- bleef helpen en het mij dus niet direct betrof, heb ik m'n grote mond gehouden. En da's heeeel errug knap van mij, mijn grote mond houden. Ik ken mijzelf en kan nogal 'rood'  reageren. Ik heb slechts mijn onderkaak van de grond geraapt en het postkantoor rustig verlaten...
Dus; applaus voor mij en een leermomentje voor degene die dienstverlenen...

Afwijking

Iedereen z'n eigen afwijking.

Hebben we recht op, toch?

Zie hier: mijn afwijking.

Knoflook dus. Ik zou het overal doorheen kwakken, als ik niet nog 3 mannen in huis zou hebben, die niet overal knoflook doorheen willen hebben.
Mijn bloedgroep is knoflook positief als gevolg van mijn afwijking. Ik vind het zooo lekker...
1 keer had ik zoveel knoflook door mijn bordje nasi geschept dat zelfs de hond (R.I.P) het kliekje niet wilde hebben. (...)
Ik let wel op, of ik de dag erna wel/niet moet werken en ook heb ik altijd Fischermanns Friend op zak.
Laatst las ik tot mijn grote vreugde DE oplossing tegen de reukoverlast die uit je giecheltje kan komen door het eten van knoflook.
Ik wil jullie de tip niet onthouden, let op:
Verse knoflooktenen in de lengte doormidden snijden en de kern eruit halen. Die kern is goed te zien en makkelijk te verwijderen. In die kern zit nl. de stank die de knoflook zo onaangenaam maakt. Wanneer je de kern eruit haalt, is de na-lucht weg, maar de smaak blijft behouden. Nou, da's nog eens een tip hé mensen, op de zondagavond. Het lijkt wel een kookprogramma hier.

Verder lees ik hier en daar dat de kado's binnenstromen door het blogje van Ciska.
Ik ben nog in stille afwachting van mijn kado uit Amerika. Lest best, denk ik maar. Ik word wel steeds nieuwsgieriger... Om het wachten te verzachten kauw ik nog maar even een teentje knoflook weg.

Van alles en nix...

Niets te melden mensen.
Alleen dat het vandaag zaterdag is en dat het met mijn rugje beter gaat.
Gewoon gewerkt gister; ik meld me pas ziek als m'n poot eraf ligt en bewegen is trouwens goed voor stijve spiertjes.
Straks naar Tiel, naar vrienden want het is fruitcorso en er is Appelpop en morgen weer terug.

Gisterenavond gekluisterd voor de buis voor Gooische vrouwen: ik blijf ervoor thuis. Zusdus sms-t en ik sms terug: zoveel herkenning die we niet bij bij onze mannen kwijt kunnen sms-en we elkaar. Pietje-Jetje. Streep.
Geboren en getogen als Gooische Vrouw hebben we nog net op tijd het reservaat verlaten: ik kon niet verder verkassen dan de zee en zusdus trok richting Duitse grens naar de Achterhoek. We missen elkaar ernstig, maar gelukkig is moeders donderdag jarig en dan treffen we elkaar weer... in het Gooi!
Ik blijf die nacht slapen bij moeders om de dag erna met mijn allerbestevriendinnetje sinds mijn 12e (!) op sjouw te gaan. We gaan sjoppen in Laren en zodra het dinertijd is gaan we ons volvreten aan de spare-ribs... in Laren! Kanniewachtenie. Ik heb alleen geen rode broek, maar dat deert niet toch? We gaan lekker vriendinnendingen doen: kletsen, lachen, huilen, plezier maken en rose drinken uit eten.
Ik denk overigens niet dat het Gooi op zich trekt maar dat het vooral is, daar waar je geboren bent. Onze wieg stond in Naarden en toch blijft dat wel wat trekken dus.  Sinds een jaar heb ik nog een plek waar ik graag heen ga in het Gooi: papa ligt in Blaricum begraven (op de Woensberg, voor kenners) en het is daar zo mooi... en rustig naast de hei, buiten het dorp. Voor mij nu het 'mooiste en dierbaarste' stukje Gooi, ik kom er graag en zo vaak mogelijk...
Ach ik zei jullie al; niets te melden eigenlijk...

Gezond sporten?! AUW!

Terwijl ik de handdoek over mijn rug ros na het douchen, voel ik het ineens.
AUW.
Vanuit het niets schiet het in mijn linker-bovenste-rugspieren.
En het doet PIJN!

Maandag ben ik begonnen met sporten. Dit lijf is in verval en voor het vet vast gaat zitten moet het weg. Hoe dan ook. Dus ik ga sporten. Fitnessen, cardio en spieren voorzoveraanwezig trainen.
Maandag had ik een intake en we hebben doelen opgesteld. Daarna de apparaten langs en geoefend zodat ik vandaag zelf aan de gang zou kunnen gaan. Maar ja, wat nu?
Ik heb dindag en gister wel wat spierpijn gehad, maar het viel alles mee. Vandaag zit het in de planning dat ik mijn sportcarriere voort zou zetten.
En nu zit ik dus met tranen onder m'n oksels, kaars-rechtop met 2 pijnstillers in m'n mik zielig te zijn.
Het ergste is dat ik vandaag vrij heb,en vanalles te doen heb. Ik vind mezelf nog zielig ook.
Gelukkig is het kado voor Ilse al op de post, de kattenbak al verschoond en de mannen al naar school... Maar juist nu ik wat voor mezelf wil gaan doen, schiet het erin.
De was moet straks aan de lijn, er moet gestofzuigt en bood-ge-schapt worden. M'n haar moest nog droog en m'n ogen opgemaakt.
Ik baal, maar typen gaat gelukkig wel, zolang ik geen adem haal, want dat doet ook pijn.
Hellup!

Kado(tje)!

Zo blij als een kind en geheel in mijn nopjes.
Wat kan zij toch leuke blogjes schrijven en daarmee de hele wereld mobiliseren om elkaar 'n kadotje te sturen.
Ik ga van haar iets krijgen en zij gaat van mij iets krijgen.
Ik lag er nog net niet wakker van maar ik heb m'n blonde hersens er echt over gebroken. Wat moet ik haar nu sturen? De leukste online winkel van de wereld met daarin de leukste Tuttels voor thuis. Zij heeft smaak en 7 kinderen om te voederen en groot te brengen en daarnaast ook nog een man en vervelende buurman die ik ook een beetje te vriend moet houden met dit kado.
Vanmiddag na m'n werk ben ik naar het dorp getogen en heb me gebogen, gewikt en gewogen.
Ik ben geslaagd! Ik heb zo iets leuks, nuttigs en waardevols weten te ontdekken, dat jullie allemaal wel zouden willen wensen dat ik iets voor jullie had moeten kopen. Maar zo zijn de regels nu eenmaal niet, dus zij heeft onwijs veel mazzel.
Voor ik tot aanschaffen overging heb ik zusdus gebeld om met me mee te denken. Ze nam fluisterend d'r phone op en nadat ik vertelde waarvoor ik belde vroeg ze of ik het meende. Zusdus werkt nl. al 2 dagen en dit gaat haar vast haar baan kosten. Bellen onder werktijd.... Nou ja, in spoedgevallen mag je toch altijd bellen om raad?!   Whatever: alles voor een goed en nuttig kado voor haar.
In laten pakken en daarna naar het postkantoor, want het moet ook nog opgestuurd. Ik had het liever willen bengen maar dat gaat op korte termijn niet lukken en ze mail me m'n kop gek wanneer d'r kado nou komt .
Voor zover mogelijk heb ik het kado in een bubbeltjesflop gepropt gestopt en thuis de rest in orde gemaakt. Naar de brievenbus (past ie nog net doorheen) en op de bus gedaan.
Alleen -en nu komt het- toen ik de flop losliet zag ik dat ie niet in de gleuf voor 'overige postcode's' verdween maar in de gleuf voor '2200-2899'.  En laat ze nu net niet die postcode hebben!?
Ik hoop dat ze bij de TNT slimmer zijn dan ik soms doe, want anders duurt het nog errug lang voor ze kan genieten van mijn geweldige kado.

I-Phone... of toch maar niet?

In oktober is het zover.
Dan mag ik een nieuwe mobiel uitzoeken omdat mijn abonnementje afloopt in januari. Nu heb ik een hele gewone, maar mij nooit in de steek latende Sony Ericsson S500i.
Met bloemetjes, dat dan weer wel.
Hierna wil ik wat anders. Heel iets anders eigenlijk.
Een mannen-ding waar ik ook ongestoord en onbeperkt het world-wide-web mee kan afstruinen.
Natuurlijk om al jullie blogjes overal en altijd te kunnen lezen. Dus. En die van mijzelf uiteraard.
Ik droom van een I-Phone, maar die is alleen bij T-Mobile te 'krijgen'. En, bij de weg, T-Mobile is wel ff duurder dan Telfort... Telfort zit op het KPN netwerk en altijd goed bereikbaar, T-Mobile heeft een minder bereik, hoor ik links en rechts.
Maar ja, hij is wel errug mooi en hij kan alles, zegt de website over de I-Phone.
De HTC Hero is ook niet te versmaden. Snel en met vele snufjes die de I-Phone ook heeft.
Ik twijfel. Ik wik en ik weeg.
Ik bekijk mijn eisenpakketje en mijn heldere verstand...
Ik ben er nog niet uit.
Wie helpt mij?

Kappertje

Blont laat haar haar groeien.
Tenminste... dat zit in de planning. Het groeit nl. zo snel dat ik nu iedere 5 a 6 weken bij de kapper zit. En daar heb ik eigenlijk geen tijd voor.
Donderdag hing het blont echter zo voor mijn ogen en was het zo'n enorme bos geworden dat ik er temet (=Katwijks voor 'bijna') van in een heuze depressie schoot. Want als mijn haar niet goed zit... blijf dan maar uit de buurt. Ik kan er echt sjaggo van worden.
Enkele uren later zat ik dus in de stoel bij mijn kapstertje.
'Stukje eraf, puntjes graag. 't Zit nu wel goed, maar het is errug veel dat haar van mij.'
Kapster ging voortvarend aan de slag.
Eerst haren wassen, wakker worden en daarna de schaar erin. En het mes.
Ze knipte en sneed dat het een lieve lust was. Ik had mij ogen wagenwijd open om mee te kijken of de 'puntjes' geen 'punten' zouden worden.
Prima. Na een kleine 38 minuten was ze klaar. Ik was al blij met mijn kapsel terwijl het nog nat was en niet gefohned met volumemouse ala mij.
Gisteren en vanmorgen dacht ik, terwijl mijn hand door mijn bos gleed achterop mijn Gooische hoofd: humm, toch wel kort daar. Met een spiegel in mn hand keek ik en wat blijkt: er is toch echt meer af dan enkel de gewenste 'puntjes'. Maar het zit wel goed en de verhouding met de rest is ook wel ok. Dus, whatever... het groeit wel weer.

Moet trouwens een pasfoto inleveren op het werk omdat we een heule echte personeelspas krijgen. Ik moet daar toch niet opstaan met die vreselijke chagerijnige rijbewijspasfoto waar je niet op mag lachen. Een nieuwe pasfoto graag. Dus nu mijn haar weer in verhouding is, ga ik straks ff een foto'tje laten maken. Denk ik.

Wie ben ik?

Ik ben ´de glazenwasser´ en de ´wasserij´ .
Ik ben de tuinman, ´k hou het netjes bij.
Geloof mij: heel dit raderwerk staat stil,
wanneer mijn moede arm eens niet wil.
Ik ben gepromoveerd: psychologie .
Gewoon aan huis kreeg ik de theorie .
Soms is het mij, alsof ik angstig droom ,
want, ´k ben ook pedagoog en econoom.
Ik ben de schouder om op uit te huilen .
Ik ben de keeper, ik vang alles op,
en alle missers vallen op mijn kop .
Ik ben gezinshulp in mijn eigen huis .
Ik ben all-round verpleegster zonder kruis .
Ik ben strijkmachine , de poetsmachien .
Ik ben de zoek-es-op-ik-zie-het-niet-machien .

Ook ben ik kok, ik kook met variatie .
Maar niemand vindt dit eigenlijk een prestatie.
Je staat verbaasd, waar een mens nog tijd voor vindt,
want ik kreeg zo nu en dan ook nog een kind .
En ik paste het weer in ´t program in,
want ik werd de babysitter en de min .
Ik werd de huiswerkcursus (onbetaald),
dus heb ik al mijn talen opgehaald .
En soms moet ik een vlotte spreekbeurt maken ,
dat zijn dan meer de interessante taken.
U hoort het wel: ik ben mij goed bewust,
van de verantwoordelijkheid die op mijn schouders rust .
Ik ben uniek, mijnheer en nimmer te vervangen.
Achter ´beroep´ vul ik dus even in
heel netjes `MANAGER VAN HET GEZIN`.
in plaats van ´zonder´ om mijn nek te hangen.

Schadeformuliertje

Hallloooo met J. Jan of Johan, dat verstond ik al niet zei hij vrolijk door de phone.
Zo vrolijk zelfs dat ik vermoed dat hij geen idee had wat er aan de andere kant van de lijn hing.
Ik dus.
'Ja hallo', met Nicolette D. 'ik bel even over de WA gegevens van jullie die ik nog moet invullen op het schadeformulier'.
J. had ik al gezegd dat ie Jan of Johan heet? Dus Jan of Johan B. te V. klonk meteen niet zo vrolijk meer. Hij zei direct dat ik die niet ging krijgen, want hij had alles al opgestuurd en de verzekering regelt het verder.
Dat is fijn, maar ik moet jullie gegevens toch ook invullen, dan kan ik het onderhand ook opsturen. Het mocht niet baten, hij was niet blij en zei nog even dat het eigenlijk mijn schuld was dat skelterboy zijn skelter in de auto pakeerde omdat 'die auto daar helemaal niet mocht staan'. Nou, dat mocht die auto wel, want wij hebben een ontheffing. Die auto mag zelfs dag&nacht daar staan.
Het was praten tegen een muur, niveau 'poffertje'. Hij ging tekeer dus ik zei nog wel dat zijn vrouw mij zou bellen vorig weekend en dat ik daarop zat te wachten. Als ze niet van plan was de gegevens door te geven had ze dat dan toch even kunnen doorgeven? 'Zo netjes heeft ze zich nu ook weer niet naar mij toe gedragen!' Ik moest het toch nog een keer kwijt, die hand om mijn keel Hij was boos en vond het ook maar nix dat ik hiervoor op zondagavond belde 21.38uur.
Terwijl ik daarop antwoorde verbrak hij de verbinding.... tuut-tuut-tuut...
Ik heb op het schadeformulier gezet dat de familie B. te V. de gegevens weigert door te geven en heb hem zo op de bus gekieperd. Wat een stelletje zeg.

Ik zei nog tegen de Chef: joh, straks zijn ze niet eens verzekerd. Ik mag het hopen, maar betalen zullen ze. Dat zoekt de verzekering gelukkig voor ons uit.
Ik weet wie het zijn en kom ik ze ooit nog eens tegen op de camping, dan zullen ze ws met een grote boog om ons heen lopen.
Iemand nog behoefte aan de naam en het adres van deze sukkels uit Velp?