To much 'kak'

Had ik al verteld dat ik 2 dagen 'weg' was?

Twee hele dagen zonder mannen; huis en haard verlaten, want mijn moeder was o.a. jarig.

Donderdag ben ik naar haar toegegaan om haar leven te vieren: 75 is ze geworden!

Het was fijn; minder emotioneel dan vorig jaar, want toen zat ik (zaten wij) op 't dieptepunt na het overlijden van papa.

Ook nu heb ik luidkeels staan huilen bij zijn graf hoor, want hij is toch de grote afwezige juist op zo'n dag dat mama jarig is. En nog steeds besef ik dat het gemis nog zo'n grote plaats inneemt. Het verdriet wordt wel 'anders'  maar niet 'minder'. 'Ach papa', denk ik dan, 'voor altijd duurt wel erg lang....'

Een mandje met viooltjes heb ik op 't graf gezet en de olielamp bijgevuld: die is nog geen dag uitgeweest sinds 07-07-08: de dag van de begravenis...

Maar bovenal hebben we mama's verjaardag gevierd: we zijn dankbaar dat zij er nog wel is en dat we een hechte band van liefde hebben als gezin en aanhang...

Vrijdag om 12 uur stipt, had ik met mijn vriendinnetje-sinds-jaar-en-dag een vriendinnenmiddag gepland.

Heerlijk om elkaar weer te zien en te shoppen en te eten.

We gingen naar Laren. Op de fiets.

Ja, ik ben heel gewoon gebleven hoor en trouwens: parkeren is een drama in Laren, dus we gingen het hele eind van Eemnes naar Laren op de fiets.

Ogen open, want je weet maar nooit wie je voorbij rijdt zonder dat je het in het snotje hebt.

Maar mén, Laren moet je niet te vaak 'doen'. Het staat er zo vreselijk stijf van de Gooische kak dat zelfs ik dat niet meer trek. Het pleps hobbelt van de Claudia Stràter, naar de Mc. Gregor en via de Bennetton naar de Anna van Toor. Rode broeken in overvloed, maar geel kleed ook lekker af bij het grijze volk uit de omgeving.

Het was nog erger dan ik me kon herinneren, want een kak zeg! We konden even bijkomen bij het Kruidvat en voor de HEMA, maar ik had er koppijn van toen we weer bij vriendinnetje thuis waren.

Wel even nog langs Glitter, glamour, Gordon gefietst, dat ligt nl op de route: zie hier zijn nederige optrekje

We gingen ook nog uit eten: bij de Prinsemarij. Het meest strategische punt van Laren. Wil je erin of eruit: eerst langs de Prinsemarij. Vriendinnetje had een tafel gereserveerd aan het raam, met het beste uitzicht over 3 straten.

We begonnen met soep. Ik zal u de foto bewaren: het zag er niet uit als soep, maar was wel erg lekker. Toen kwamen de spare-ribs:

Heerlijk, heerlijk, heerlijk.

Maar voor de spare-ribs kwam Raggel Hazes nog even voorbij. In d'r open cabrio, met net zo'n poederdoos naast zich als ze zelf is.

Afijn, zit ik even later net met een spare-rib in m'n mond komt ons aller Jeroen vd Boom langsfietsen. (......)

Gewoon hé, in een grijs verwassen t-shirtje op de fiets, kinderzitje achterop en zonder zijwieltjes.

Ik schrok ervan en ramde pardoes met m'n hand op de tafel. Vriendinnetje keek me aan en miste daardoor bijna het tafereel op wielen. Hij was het echt, ik was er naar van. Ja, dat zie je toch niet iedere dag als je zit te eten dat Jeroen strak langs je bordje komt fietsen.

Tot slot hebben we onze wijnkelder aangevuld met de enige echte Gooische Vrouwen wijn.

Schurfterig duur voor een gewone Chardonnay, maar ach whatever... 't is voor een goed doel (ik dus) denk ik dan maar.

Op weg naar onze fiets struikelden vriendinnetje en ik nog haast over een man-met-grote-witte-poedel. Ook die bestaan en ik hoefde alleen maar 'kijk nou toch' te fluisteren en we lagen al in een deuk.
Je kijkt je ogen uit, maar 1 dag Laren is voorlopig weer voldoende. Volgende keer gewoon lekker naar Utrecht of Amsterdam... als vriendinnetje tenminste nog eens een dagje met me weg wil...
Ik beloof d'r: ik zal dan heel gewoon doen en niet iets wits aantrekken...