Gevalletje 'snert-brandwonden'

Het wordt een 'Chef-logje'.
Ik kan er niets aan doen, maar ik verveel me geen moment met die Chef van mij en daar volgt dus menig logje op.
Zo is de Chef nog steeds ernstig aan het lijnen en dat betekent in zijn geval dat hij naast de M.odifast bijna niets naar binnen schuift. Juist ja 'bijna niets', want hij kookt voor ons en proeft daar wel eens wat van en hij snaait wel eens een pepernoot of iets wat erop lijkt. Nu de winter in aantocht is begint ook het 'snert seizoen' weer. Hij maakt volgens ouderwets recept altijd zijn eigen erwtensoep en die wordt pas echt lekker als je de hele rotzooi handel aan ingrediënten in een grote pan laat trekken op een petroleumstelletje zoals zijn oma ooit nog plachtte te doen. (We slaan voor het gemak z'n moeder maar even over) Afijn, woensdag was het weer zover: in de schuur stond een grote pan snert te pruttelen alsof het reeds -10 is buiten. Chef brult nog naar mij toen ik m'n fiets wilde pakken: 'kijk uit voor die pan met snert want het staat wankel op het petroleumstelletje'. Tuurlijk kijk ik uit, ik vind zelfgemaakte snert niet lekker en al helemaal niet als ik tijdens het eten van snert halve skeletten tegenkom van wat ooit een dier is geweest. Nee, datetenwijuithetGooiniet.
Toen ik een luttel uurtje later terug kwam trof ik de Chef op zijn gammele knietjes in de schuur aan. 'Doet 'ie anders nooit', schoot het door mijn brein, maar al ras bleek niet mijn thuiskomst de reden van zijn knieval maar dat zijn zelfgemaakte grote pan met snert de reden was. Wat bleek: tijdens het roeren in de pan met de erwten, halve varkens/schapen en wat er nog meer in snert gekwakt kan worden, kwam de pan los van het petroleumstelletje en zag de Chef zijn leven de snert aan zich voorbij trekken. Hij aarzelde geen moment en greep de pan met loszittend snert vast en de snert gutste over zijn onderarm richting de grond. Helaas gelukkig bleef het overgrote deel van de snert in de pan, maar dat wat niet te redden was, brandde zich in z'n onderarm zodat hij eens driftig zijn wenkbrauwen fronste en zijn arm als de wiedeweerga onder de keukenkraan stak.
De snert smaakte er niet minder om maar de Chef zat de rest van de dag met natte lappen, cold-packs en ijsdoeken op zijn arm omdat de hete snert zijn huid had verbrand.
Rood en gezwollen was de arm en bij het krieken van de volgende dag bleek de onderarm nog boller te staan van de des nachts gevormde brandblaren. Hij belde de huisarts en die constateerde toch een 2e graads verbranding waar dokter vervolgens 2 tubes brandzalf op leeg spoot en vanmorgen vroeg nogmaals deze behandeling herhaalde. Het mag wat kosten.
Chef kwam net thuis met een tas vol verbandspullen omdat het weekend nadert en de wonden dan ook de beste zorg nodig hebben. 'En wie gaat dat verbinden in het weekend'? vroeg ik omdat ik de bui al zie hangen.
'Nou JIJ'! antwoordde de Chef assertief.
'Tsss, ik ben je vrouw en niet je verzorgster'... sprak ik net zo assertief.
Grapje natuurlijk; ik doe het graag hoor voor hem, ben gek op de meest ranzige wonden dus ik zal dat snertvarkentje het weekend wel eens even wassen.
'Gelukkig' is de Chef al volledig afgekeurd, mochten de wonden niet naar wens genezen...